Zwanenleven in de sloot

Een paar dagen geleden werd ik in de vroege morgen wakker van vreemde geluiden rond het huis. Ik luisterde nog eens en nog eens, maar kon het geklop en geklepper niet thuisbrengen. Het raadplegen van mijn slaapmaatje is in dit soort gevallen niet zinvol, want die hoort meestal minder dan ik. In Frankrijk hebben we 's nachts wel eens met een honkbalknuppel achter de deur gestaan, terwijl de kinderen ervoor stonden, die na een lange reis aan kwamen waaien en met zacht roepen onze aandacht probeerden te trekken. Deze vroege morgen stond er niets anders op dan het warme bed te verlaten om uit het raam te gaan kijken. Het waren zwanen in de sloot die met veel vleugelgeklap vliegoefeningen deden. Ik vond het maar een vreemde tijd van het jaar. Meestal doen ze hun oefeningen in het najaar samen met hun jong, die ze daarna de deur uitjagen.

Vreemd trouwens dat ze met z'n tweeën waren, want deze hele koude winter heeft een eenzame zwaan overwinterd in de sloot. Had hij ergens een lief opgepikt en kwamen ze nu samen thuis? Was het maar waar. In onze sloot speelde zich een heus drama af. De eenzame zwaan werd verjaagd door een nieuw koppel dat zijn territorium had uitgezocht om een gezin te stichten.

Vandaag de hele dag hebben ze er werk van gemaakt. Wij zitten eerste rang en hebben het vastgelegd. Vooral het voorspel is indrukwekkend. Daar kunnen de meerkoeten en de eenden een puntje aan zuigen. Maar ik vrees dat hun lerend vermogen tekort schiet.

De voorlopige afloop:

Gemeentelijk evenementenbeleid - Abacadabra

De volgende tekst trof ik aan in de nieuwe Evenementennota van de gemeente Huizen. Een nieuwe Evenementennota was nodig na het echec van de Stichting Marketing Huizen. Maar hoe het nu wel moet gaan, wordt mij uit de volgende woordenbrij niet duidelijk.

"Met deze geactualiseerde kadernota vindt er een verschuiving plaats in de manier waarop de gemeente evenementen ondersteund. Voorheen was dat vooral door middel van jaarlijkse subsidie van organisaties en praktische
ondersteuning (dranghekken, inzet personeel en dergelijke) voor vast-gestelde evenementen of historisch gegroeide steun. Nu wordt voorgesteld om de ondersteuning enerzijds te gaan richten op ondersteuning op het gebied van marketing en promotie van de desbetreffende evenementen door aanbieden van verschillende instrumenten, diensten en actievere
advisering van de organisaties. Anderzijds wordt door gebruik te maken van vastgestelde faciliteitenpakketten op een vooraf overzichtelijke wijze gemeentelijke diensten beschikbaar gesteld aan een evenement. Praktische ondersteuning door de toekenning van een specifiek pakket met faciliteiten, gerelateerd aan een classificatiesysteem, draagt bij aan transparantie van inzet en steun, alsmede kostenbeheersing.
De reguliere ondersteuning door middel van subsidies worden getemperd en fasegewijs naar beneden bijgesteld en gekoppeld aan (thema) evenementen. Daarnaast is er jaarlijks een bepaald maximum budget dat ingezet kan worden voor nieuwe initiatieven en evenementen.

Zou iemand die deze regels uit zijn pen krijgt, weten wat hij wil zeggen? Ik vrees het ergste. Weggooien en opnieuw proberen, zou ik zeggen. Misschien op een A4tje, want in de beperking enz enz

Vogelleven

Het is lente, want ze zijn er weer, de vogels en de vogelaars. Toen we twee weken geleden in de Eempolder een kijkje namen, waren er alleen nog voorboden. In het plasje bij de Eem zat een groepje rose grutto's uit te rusten van de lange vlucht uit Marokko. Ze werden vergezeld door scholeksters, kieviten en een enkele tureluur. In een ander plasje zagen we een koppel wintertalingen. Ogenschijnlijk gewone eenden, maar wel met een opvallende gele staartstreep. Niets spectaculairs dus ook geen vogelaars.

Die waren er twee weken later wel, want in een grote troep ganzen die was neergestreken bevond zich tussen de grauwe ganzen, rotganzen, brandganzen en canadese ganzen een zeldzame roodhalsgans. Wat deed dat uitheemse exemplaar nu hier zo in zijn piere-uppie? Hij moet zich hebben vergist bij vertrek uit het overwinteringsgebied en zich bij de verkeerde groep hebben aangesloten. Overigens kon je aan zijn reisgenoten niet merken dat hij een vreemde eend in de bijt was. Dat zagen alleen wij met die grote toeters. Hij liep er lustig te grazen alsof het zo hoorde.

In de gracht rond de vesting Naarden zagen we twee koppels grote zaagbekken. Ook al van die vreemdelingen. Ze zijn er wel in de winter, maar je ziet ze weinig omdat ze stille wateren opzoeken. In deze tijd maken ze zich klaar om naar het Noorden te trekken om te broeden aan de oever van stille visrijke vijvers. Later zagen we dichter bij huis twee koppels in de Aanloophaven. Overigens zijn deze ranke, slanke eenden niet bijzonder genoeg voor de vogelaars. Gelukkig maar. Want gisteren konden we daardoor onbespied een vrouwtje grote zaagbek observeren die een klein visje verschalkte. Toen ze ons doorkreeg dook ze weg en kwam pas weer buitengaans boven water. Overigens van een vermeende echtgenoot geen glimp.

Dichterbij huis maken de pimpelmezen het nestkastje klaar om hun nieuwe leven straks een veilig onderkomen te bieden, is onze huismerel nog op zoek naar een geschikte vrouw, zingen de groenlingen en de putters onder het slaapkamerraam dat het nieuwe leven een lieve lust is.

Open Podium van het Woord

Gisteren las ik een hoofdstuk voor uit Het is Zoals het Is op het Open Podium van het woord in de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Het Open Podium geeft verhalenvertellers en poëten al zeven jaar de kans om hun schrijfsels te laten horen aan een publiek van taalliefhebbers. Deze zaterdag, mijn zaterdag, waren het vooral dichters, jong en oud en rijp en groen, beginnend en gevorderd. Er zaten juwelen van gedichten tussen, die zonder Open Podium op de plank waren blijven liggen. Natalie Guivol een naam om te onthouden.

Het bijzondere van het Open Podium is dat iedereen welkom is. Je wordt niet geballoteerd. Het enige verplichte is dat je je aanmeldt. Op de zaterdag dat je aan de beurt bent, ga je met verhaal, fragment of gedichten en wacht totdat je op het podium wordt geroepen door presentator Jos van Hest. Die heeft er duidelijk plezier in om zich te laten verrassen. Iedereen is even welkom. Voor alle voorlezers heeft hij een bemoedigend woord en voor sommigen een goede raad.

Ik was als eerste aan de beurt en dat was maar goed ook. Want achteraf voelde ik me met mijn afgerond verhaal, dat zelfs al in boekvorm is verschenen, een beetje vreemd eend in de bijt. Doet er niet toe. Ineens kreeg ik vreselijke zin om veel meer te gaan schrijven en vooral met taal te spelen. Dan zal mijn hart wat steviger kloppen als ik het Podium opstap.

In het programmaboekje van het Open Podium geeft hij in een gedicht inzicht in zijn bedoelingen:

Het Open Podium is een taaltheater.
Het Open Podium is een ontmoetingsplaats.
Het Open Podium is een experimenteerplek.
Het Open Podium is een stemmenspel.
Het Open Podium is een open keuken.
Het Open Podium is een restaurant.
Het Open Podium is een springplank.
Het Open Podium is een feest

En zo is het.

Voorlezen op het Open Podium OBA

Open Podium OBA zaterdag 26 maart 2011 met gedichten en verhalen.

op het Cultuurplein van de Openbare Bibliotheek Amsterdam op de tweede etage aan de Oosterdokskade 143 treden voor u op:

P. Roeffen, Helena Ansata, Paul Roelofsen en Vrouw Aalbers met gedichten in het Fries en het Nederlands, Bart Melief, Nel Hoogmoed, Natalie Guivol, Martijn Boomsma met nieuw werk, Leonice Leite Da Silva en Lotte Kassies.

Het Open Podium is er voor iedereen die iets heeft met taal of poëzie.
Kom kijken en luisteren naar wat anderen ons te vertellen hebben.
U kunt hen ontmoeten en ook nog hun werk kopen.

Jos van Hest , de presentator, begint om 15.00 en gaat door tot 17.00.
Hij hanteert een willekeurige volgorde, maar degenen die op de lijst staan komen aan de beurt.

Gastvrouw deze maand is Riet Lamers.

Stichting Kunst en Cultuur - laatste stuiptrekkingen

De Huizer Courant besteedde de laatste weken veel aandacht aan Kunst en Cultuur in Huizen. Dat zou een mooi bericht kunnen zijn, ware het niet dat het opnieuw niet over Kunst gaat, maar over bestuurlijk gedoe. Het begon met het vertrek van de voorzitter van de Stichting Kunst en Cultuur en het eindigde voorlopig met de reactie van de medebestuursleden Frans Bianchi en Diana Kuijper. Overigens ken ik de laatste niet en alleen dat is al opmerkelijk.

Maar opmerkelijker is dat de twee overgebleven bestuursleden van de Stichting Kunst en Cultuur in hun reactie op het vertrek van hun voorzitter duidelijk laten blijken dat zij geen flauw benul hebben van de taak van de Stichting die zij nu draaiende moeten houden. De Stichting Kunst en Cultuur is destijds in het leven geroepen om te binden, te faciliteren, te inspireren!! Niet om ruzie te maken! Ik kan het weten, want ik stond samen met Fanny Kiezenberg aan de wieg van de Stichting.

Dat de twee overgebleven bestuursleden dat niet meer weten verontrust! Het duidt er ook op dat ze niets geleerd hebben van de problemen met het Kunstfestival van afgelopen jaar. De Stichting Kunst en Cultuur gaat nu opnieuw zich bemoeien met de organisatie van onderdelen van de Kunstweek, terwijl dat allerminst de bedoeling is. Want de Stichting Kunst en Cultuur verdeelt ook het geld. En een kind kan snappen dat als je geld verdeelt, je niet zelf uit de ruif moet willen eten.

Dus het is van tweeën een: De Stichting concentreert zich op de taak waarvoor het in het leven is geroepen: Binden, Faciliteren, Inspireren. Of de Stichting heft zichzelf op. Na alles wat er is gebeurd, zou het laatste het beste zijn.

Nel Hoogmoed, 18 maart 2011.

Waar je mee omgaat, word je mee besmet.

De hoofddoekjes van Geert Wilders bezorgen nu ook de VVD een probleem. Kamerlid Jeanine Hennis, onlangs nog beloond en geprezen als beste kamerlid van allemaal, wil een debat over de scheiding van Kerk en Staat. De aankondiging uit liberale hoek verraste me, maar tegenwoordig wordt door VVD-politici gesproken over minder ernstige onderwerpen. Met zo'n PVV naast je, moet je wat! Wat dacht u van de 130 km op de Afsluitdijk. Hoewel ze nadrukkelijk heeft verklaard dat het haar niet alleen om de hoofddoekjes gaat maar om alle religieuze symbolen, hebben haar partijgenoten alle nuancering afgelegd en gaat het bij hen nog alleen over een hoofddoekjesverbod. Dat begrijpt het volk en daar doen ze het allemaal voor. Overigens is het wel de vraag of hoofddoekjes een religieus symbool zijn of gewoon een kledingstuk.

Nuancering past niet bij politici. VVD coryfee Wiegel zei bits: "In ons land bestaat al een scheiding tussen Kerk en Staat! We hebben wel belangrijker zaken te regelen in dit land!" Stef Blok, de strenge fractievoorzitter van de VVD kamerfractie heeft zijn veelbelovende collega het woord ontnomen. En een Amsterdamse VVD raadslid heeft met een hoofddoek om laten weten niets te zien in een hoofddoekjesverbod.

De reacties verbazen me nog meer dan het voorstel. De VVD leek zo leuk en ontspannen van de verkiezingsoverwinning te genieten. Rutte wuift innemend naar links en naar rechts en reist op en neer naar Brussel om de crisis in de wereld te bestrijden. Waarom dan nu zo'n overspannen reactie, vraag ik me af. Maar misschien is het wel de afwezigheid van de premier met zijn jongensachtige zwier die het VVD smaldeel parten speelt. Ik vond Edith Schipper ook al niet sterk met het Electronisch Patienten Dossier en Melanie Schultz moet nog steeds de toiletten in de Sprinter oplossen.

Jeanine had zich dus minstens even in kunnen houden. Maar succes maakt blind. Dat weten we al heel lang en zij ook als ze naar rechts kijkt. Misschien wilde ze wel een graantje meepikken van de populariteit van haar mannelijke blonde evenknie. Waar je mee omgaat, word (zonder -t) je mee besmet. Als het maar niet gaat ruiken.

Als je niet meer beter wordt, ben je nog niet dood.

De titel is OK. Nu nog het verhaal. Het begon met mezelf. Al een tijdje zit ik in de lappenmand. Allemaal kleine ongemakken, die al te samen me het leven knap lastig maken. En zeker nu het niet wil zomeren. Wachten op betere tijden zit niet in mijn karakter. Dus besloot ik aan te pakken. Eerst mijn pijnlijke schouders. Donderdag jl. bracht ik op aanraden van mijn fysiotherapeut een bezoek aan een bekende schouder-chirurg die zich had genesteld in een nieuwe privé kliniek in de buurt. Bij de balie leek het eerst nog of ik een hypotheekadvies kwam vragen. Ik moest wat vragen beantwoorden, maar toen ik die niet allemaal verstond - een van de ongemakken - voelde ik me ineens wat minder welkom.

Maar de dokter was aardig en vol aandacht. Helaas kon hij niets voor me betekenen. Uw schouders zijn versleten, het kraakbeen tussen kop en kom is weg en als u zo agressief - heus het woord is van hem - blijft bewegen als u nu doet, blijft u pijn houden. Hoe dan wel? Hoe kan ik wel een dragelijk leven leiden met deze schouders. Daar was hij niet voor, zei hij. En wie er wel voor was, wist hij ook niet. Doe maar even helemaal niets en over twee maanden terugkomen.

Deze teleurstelling is niets vergeleken bij wat mijn lieve vriendin van het boek overkomt. Haar Alzheimer is niet te genezen. Dankzij vrienden, familie en bekenden is ze in een puike lichamelijke conditie. Die houdt er geen rekening mee, dat haar geest niet meer wil. Om dat op te vangen, zit ze in een verpleeghuis sinds anderhalf jaar. Zo althans hadden wij het bedacht. Maar zo is het niet. In het verpleeghuis hebben ze last van de energie van mijn vriendin, die maar niet slapend in haar stoel wil blijven zitten en keer op keer vraagt "wat gaan we doen vandaag?" Ze gaan niets doen, want daar hebben ze geen tijd voor. Een uurtje in de week atelier, een uurtje euritmie en dat is het dan. Dan blijven er vele uurtjes over. Gelukkig zijn wij er om te wandelen en te zingen.

Zouden we de zorg niet wat anders moeten organiseren om de tijd tussen diagnose "u kunt niet meer beter worden" en de onvermijdelijde dood een beetje leefbaar te houden? We hebben heel veel geld over voor technische ingrepen in de gezondheidszorg. Daarmee is onze gezamenlijke levensverwachting een stuk langer geworden. Dat gaat niet voor iedereen zonder pijn. Moeten we daar niet wat meer aandacht aan besteden?

Kunst in Huizen, gemiste kansen

Nu het Kunstcafé eind april de deuren sluit, wordt het tijd terug te kijken. In 2004 ontstonden de eerste ideeën over het samenbundelen van ideeën over het kunst(be)leven in Huizen. Er werden twee drukbezochte bijeenkomsten gehouden in de Bibliotheek waar het enthousiasme groeide. Er zou een Kunstcafé worden opgericht dat een podium of platform zou bieden voor nieuwe initiatieven, samenwerking, experimenten. Een groep enthousiastelingen ging direct aan de slag om het Idee uit te werken. Op de foto van het eerste uur zitten de aanjagers bij elkaar. Fanny Kiezenberg ontbreekt op de foto, omdat die de foto heeft genomen. We zien wel Ton Prins, Pieter Hogenbirk, Huub van Andel, Olga Dol en Rob Geene.

De eerste nieuwe initiatieven ontstonden al snel. Er moest een Kunstpicknick komen, een Kunstprijs en een Filmhuis. En natuurlijk kon dit niet zonder geld. De plannen werden uitgewerkt en de gemeente werd gevraagd subsidie te verlenen. Het Kunstcafé vond voor de maandelijkse bijeenkomsten een warm onderdak in de boerderij en de gemeente verstrekte een subsidie ter dekking van de noodzakelijke kosten.

Het eerste Kunstcafe was op 29 september 2004. Het werd druk bezocht. Er volgden vele mooie avonden met memorabele optredens. Maar al gauw ontstonden ook de eerste meningsverschillen. De Kunstpicknick ging haar eigen gang, een paar aanjagers van het eerste uur verdwenen, er kwamen nieuwe mensen bij met nieuwe ideeën. Het Kunstcafé overleefde! Zo sterk was het idee!

Maar na zeven jaar gaat het toch mis. Het meningsverschil met het bestuur van de Stichting Kunst en Cultuur is niet te overbruggen. Zolang die Stichting bestaat en niet doet wat het zou moeten doen, is er geen plek voor een Kunstcafé. De twee overgebleven bestuursleden kunnen nu roepen wat ze willen, maar het Kunsttcafé rustte op de samenwerking met de kunstenaars in het dorp. Als die het niet meer zien zitten is er geen Kunstcafe!

Kunst in Huizen

In juni toch een kunstweek! Weliswaar met kunst- en vliegwerk en steun uit onverwachte hoek, maar hij komt er. Op 18 juni de Kunstpicknick, de week ervoor het Brugfeest en de week daarvoor Jazz op het plein. Niet een week dus, maar wel twee! Inmiddels heeft de Stichting Kunst en Cultuur beloofd, dat zij de promotie gaan verzorgen! Dat maakt nieuwsgierig.

Dit is groot nieuws zou je zeggen. Gek toch dat er niets over te vinden is op de website van de Stichting. Ook niet over het plotselinge vertrek van de voorzitter van de Stichting Johan Reijnen? Die staan wel te lezen in een mail van hem aan de wethouders Tijhaar en Bakker.

"Verschillen van inzicht binnen het bestuur van de stichting hebben geleid tot dit vertrek." Over die verschillen van inzicht ook geen helderheid. Wel staat er dat inmiddels de werkgroep Kunstcafé het einde heeft aangekondigd en het zou best kunnen dat het een iets met het ander te maken heeft. Maar het blijft giswerk, zolang er geen persbericht komt van het bestuur van de tichting. Dat deed het bestuur van de SMH een stuk sjieker.

Het is toch werkelijk te hopen, dat er met het vertrek van de voorzitter van de Stichting Kunst en cultuur schoon schip gemaakt kan worden. De Stichting Kunst en Cultuur heeft niet gedaan wat het beloofd heeft, aanjagen en binden. En wat misschien nog wel erger is, de Stichting Kunst en Cultuur is doof gebleven voor vragen en suggesties uit de Kunstwereld in Huizen, die uit elkaar is gevallen. Opruimen en opnieuw beginnen.

Muziek en dementie

"Hoe gaat het nu met Fransje?", vragen veel mensen die mijn boek hebben gelezen. De vraag is niet eenvoudig te beantwoorden, omdat het vertrekpunt zo verschillend kan zijn. Met Fransje gaat het goed, als je haar toestand beziet in het licht van de levensverwachting van alzheimerpatienten. We maken grote wandelingen en zingen uit volle borst. Ook kunnen we nog steeds emoties delen. Er gaat ook veel niet zo goed meer en wij proberen daar zo goed mogelijk mee om te gaan.

In mijn boek heb ik benadrukt dat er drie factoren zijn die positieve invloed hebben op de progressie van de ziekte: liefde en aandacht van familie en vrienden, beweging en zingen. Laatst liet Sander, de zoon van Fransje, ons meeleven met een kerkbezoek met zijn moeder. Hij had zich verbaasd over het gemak en vooral het plezier, waarmee Fransje alle liederen kon meezingen.

In mijn boek was ik op zoek naar de achtergronden van het positieve effect dat zingen op mijn vriendin heeft. Een vriendin wees me op Musicofilia van Oliver Sacks, waarin een hoofdstuk staat over Muziek en Identiteit, dementie en muziektherapie

Sacks stelt de vraag of het verlies van het zelfbewustzijn of van bepaalde mentale aspecten ook het verlies van het ik betekent?
Als Jacques in As you like it van Shakespeare nadenkt over de zeven levensfases van de mens, beschouwt hij de laatste fase als “zonder alles”! Maar, zegt Sacks, een mens is nooit zonder alles. Aspecten van het wezenlijk karakter, van de persoonlijkheid en het persoon-zijn, blijven bestaan. (Zie het laatste hoofdstuk van mijn boek).
Het lijkt alsof de identiteit zo’n uitgebreide neurale basis heeft, alsof de persoonlijke stijl zo diep in het zenuwstelsel is doorgedrongen, dat ze noot geheel teloorgaat. De reactie op muziek blijft behouden, zelfs als de dementie vergevorderd is. Daarom is muziektherapie zo belangrijk.
Het doel van muziektherapie bij mensen met dementie is heel breed: het richt zich op emoties, cognitieve vermogens, gedachten en herinneringen, het overgebleven ik. Het doel is het bestaan te verruimen en te verrijken.
Muzikale perceptie, emotie en geheugen kunnen voortbestaan lang nadat andere vormen van geheugen zijn verdwenen.
Sacks noemt een voorbeeld van een vrouw, die al zeven jaar aan dementie lijdt, die iedere dag enkele uren piano speelt. Hij noemt voorbeelden van intensivering van het muzikaal vermogen. Opvallend is dat in alle genoemde voorbeelden, mensen al langer Alzheimer hebben.
Nu de vraag: heeft Fransje haar identiteit behouden? Misschien ten diepste wel? Ze is nog steeds hoffelijk en goed opgevoed, innemend! Maar ook nog steeds snel aangebrand. Natuurlijk heeft ze een identiteit. Ze heeft een verleden en een toekomst, ze heeft een lichamelijke verschijning en haar muzikaliteit is nog volledig in tact. Tijdens het zingen is Fransje zeer aanwezig. Het besef te kunnen zingen stimuleert het zelfbewustzijn enorm. Het maakt levendig, scherpt de concentratie en vermindert de onrust. Het kan de alzheimermens aan zichzelf teruggeven en prikkelt de bewondering.
Soms gaat muziektherapie individueel, soms in de groep. Het bouwt een band onderling en met de therapeut.
“Samen” is ook voor Fransje een cruciale term.
Het verplegend personeel ziet mensen ineens in een heel ander licht, als mensen met een verleden, die iets kunnen.
Volgens Sacks is er ook een langere termijneffect bij mensen met dementie, zoals verbetering van stemming, gedrag en cognitieve functie.
Dementie is geen belemmering voor emotionele diepgang. Er is wel degelijk een IK.
Welke gebieden in de hersenschors zijn verantwoordelijk voor de muzikale intelligentie? Cortiaal en emotie is subcortiaal. Muziek hoort kennelijk onverbrekelijk bij het menszijn.

07032011/hm

Mojo is dood

Mojo is dood! Zo maar plotseling en ineens. Tussen half vijf donderdagmorgen en negen uur moet hij iets van hartfalen hebben gehad, waardoor zijn achterlijf verlamd was. Hij had de hele nacht vredig bij Charlotte op het hoofdkussen geslapen. Dat deed hij sinds we terug zijn uit Istanbul. Tegen half vijf wilde hij eruit om zijn behoefte te doen. Die doet hij altijd in de tuin. Toen ze hem tegen negenen binnen wilde laten, zat hij stil voor de deur op de mat. Ze zag meteen dat er iets mis was. Hij liep moeilijk, omdat zijn achterpoten het niet meer deden. Ze waren koud en stijf. Opwrijven hielp niet. Toen het tegen tienen niet veel beter met hem ging, belde ze de dierenarts. Die raadde haar aan meteen te komen. Mo liet zich gewillig in het mandje helpen, dat voor dit soort ziektegevallen is bedoeld. Alsof hij besefte dat hij hulp nodig had.

Omdat hij nergens tekenen van beschadiging vertoonde die op een aanrijding of een val konden wijzen, constateerde de dierenarts dat er hoogstwaarschijnlijk ergens een bloedprop moest zitten als gevolg van hartfalen. Moeilijk te behandelen, zei ze. Misschien konden ze aan de faculteit diergeneeskunde in Amsterdam nog iets voor hem doen, maar ik denk dat ze dat zonder veel overtuiging heeft gebracht. Charlotte voelde niets voor gesleep, gezeur en veel lijden en heeft toen besloten hem direct te laten inslapen. Niet eerst mee naar huis nemen en vervolgens constateren dat het toch niet zou gaan.

Ze had ons gebeld, maar wij waren bij Lenie Bos de twee contrapunten halen. Ik belde haar terug zodra ik het bericht op mijn voicemail hoorde. Ze waren nog bij de dierenarts. Wij reden er langs om haar in de laatste ogenblikken van Mojo bij te staan, maar die had zijn laatste adem al uitgeblazen.

Wat een idiote gewaarwording. Mojo, onze tijger, die zo genoot van het leven op en rond de boerderij is er nu ineens niet meer. Als Charlotje over een week naar Rome gaat hoef ik hem geen eten te geven. Zit hij niet meer te wachten op het stoeltje naast de deur als ik over het pad kom. Komt hij niet meer aansluipen om het hoekje. Hoeven we hem nooit meer te roepen, als hij even geen zin heeft en ergens lekker in het warme zonnetje ligt te slapen. Nooit zal hij meer tegen me aan komen dringen als ik op het zwarte bankje zit. Alles heeft zijn eind, maar dit is wel erg abrupt. Hij ligt nu vredig onder de rhododendron in de tuin. Maar wel erg dood.

Kleine baantjes / de schoenpoetser

Na een bezoek aan de Chorakerk bij de Stadsmuur daalden wij af naar de Gouden Hoorn door de wijken Fener en Akay. Onze bedoeling was om langs het water terug te lopen naar De Brug van Geert Mak. Ik had er een romantische voorstelling bij, maar die verdween al snel met de gure noordoosten wind. In het verlaten park liep ons een schoenpoetser tegemoet met standaarduitrusting. In zijn linkerhand droeg hij zijn doos met smeer en doeken in zijn rechter de borstel. Het leek of hij liep te dromen en ons niet zag. Vlak voor ons liet hij zijn borstel vallen. Wij zagen het en riepen hem na. Hij draaide zich om en pakte met een grote grijns en een diepe buiging zijn borstel van de grond. Zijn dankbaarheid kende zijn grenzen! Als blijk van waardering wilde hij onze schoenen wel poetsen `for free`! Het zou onbeleefd zijn om zijn aanbod af te wijzen.

Dus zette ik als eerste mijn voet op de doos van de schoenenman. Op zijn aandringen volgden een voor een de voeten van Ger en Charlotte. Tijdens het insmeren en borstelen vertelde hij dat hij uit Ankara kwam, vier kinderen had die alle vier erg ziek waren en dat hij voor hen de kost moest verdienen. Ons hart bloeide open. `We geven hem wat!` besloten we en gul haalden we een briefje van vijf Turkse Lira uit onze zak. Toen we hem die onder de neus hielden haalde hij die op. Vijf Turkse Lira waren niet voldoende. Hij wilde meer. Toen wij hem er uiteindelijk acht gaven was hij nog steeds niet tevreden.

Later zagen we dat er voor het poetsen van een paar schoenen een tarief bestaat van twee Euro. Drie paar schoenen is dus goed voor zes Euro en zes Euro´s zijn ongeveer tien Lira´s. Die twee Lira´s verschil moeten we maar beschouwen als zijn blijk van dank voor de "gevonden borstel".

Pas veel later vertelde ik mijn reisgenoten dat de schoenborstel niet voor niets uit zijn handen gevallen moest zijn.

Istanbul - stad van tegenstellingen

Alvast een voorproef! Het verhaal volgt:

Het Zeer Korte Verhaal (2)

Ik moet wel stekeblind en horend doof zijn om nu de wereld in brand staat een zeer kort verhaal te kunnen schrijven over een onomkeerbare gebeurtenis in het leven van mijn eigen zandkorrel. Of misschien is het wel het onomkeerbare dat ik het niet meer aan kan zien. Vanmorgen keek ik om een hoekje naar Willem Vermeend die in Wakker Nederland zich zorgen maakte over de olieproductie in Libië. En even erna zag ik onze dreutel van Buitenlandse Zaken zeggen dat Italië en Griekenland beschermd moeten worden tegen de mogelijke instroom van vluchtelingen uit Libië. Hoe krijg je het uit je mond. Zou die ook zijn dokterstitel gejat hebben?

Mijn moeder waarschuwde me vroeger al voor de macht! "Wantrouw ze!", riep ze me op. Dus helemaal objectief ben ik niet. Maar in deze tijden van morele nood hoop ik altijd weer op het verlossende woord van onze koningin. Die sprak nu niet zelf, maar liet een goede vriend het woord doen. En Wilders treedt op bij de schutterijvereniging in Boertange. Maak hier maar eens een ZKV'tje van.

Het Zeer Korte Verhaal

Vanmorgen reed ik in een grijze wintermorgen naar mijn mevrouw acupunctuur om naalden te laten zetten. Ik luisterde naar Radio 4. Vaste gast is daar de bekroonde schrijver van het Zeer Korte Verhaal, A.L. Snijder. Ik spitste de oren toen de presentator hem aankondigde. Want ik wil graag de geheimen van korte verhalen leren kennen, sinds ik me heb voorgenomen iets dergelijks in te sturen voor de Opium Verhalenwedstrijd van de AVRO. De deskundige jury eist een levensgebeurtenis van grote omvang in vijfhonderd woorden. Voor niet-schrijvers: dat is ongeveer een A4-tje. Ik oefen me in korte blogs, maar dat voelt anders dan een ZKV‘tje. Dus luisterde ik aandachtig naar de droge stem van A.L.Snijders. Ligt bij die stem misschien een deel van het geheim. De presentator vroeg hem ter introductie hoe het met hem ging deze morgen en de schrijver antwoordde: “Ik heb in deze grijze, natte morgen houtjes gehakt om de kachel aan te steken.” En, voegde hij eraan toe, hij was weer blij met de rust en regelmaat der dingen. Want iedere wintermorgen hakte hij houtjes. De presentator vond het kennelijk erg kaal en voegde toe dat misschien het woord reinheid hier ook wel van toepassing was. Maar daar wilde Snijders niets van horen. Voor dat soort zedelijke prietpraat voelde hij zich te oud. Rust en regelmaat waren meer dan voldoende. En vervolgens las hij zijn Zeer Korte Verhaal van deze morgen. Kern van het verhaal was een hekel rondeel van de 15e eeuwse Vlaamse dichter Anthonis de Roovere, dat hij terloops met aardse stem voordroeg:

Die gheen pluymen en can strijcken
Die en dooch ter werelt niet
Is hy aerm / hy en sal niet rijcken
Die gheen pluymen en can strijcken
Alomme soe heeft hy tachterkijcken
Hy wordt verschouen / waer men hem siet
Die gheen pluymen en can strijcken
Die en dooch ter wereldt niet.

Bij nader inzien vond hij het verrassend modern en merkte op dat er in de zes afgelopen eeuwen kennelijk weinig is veranderd. Misschien ligt in die constatering wel het succes van het Zeer Korte Verhaal. Er verandert niet zoveel in de wereld en als je weinig woorden gebruikt kom je misschien wel bij de kern.

Ook mijn leven is niet meer dan een zandkorrel in een zee van vele zandkorrels. Zelfs als ik het oppoets of grootmaak, wordt het nooit meer dan een zandkorrel. Bescheidenheid siert de mens. Leve het korte verhaal. En dan nog die droge voorleesstem.

De Staatssecretaris en mijn boek

Afgelopen zaterdag was staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Santen op werkbezoek in Huizen. De lijsttrekker van het CDA in de provincie, Ciel Stevens, was meegekomen. Het was een CDA bezoek. Wethouder Janny Bakker had het initiatief genomen om haar partijgenoten kennis te laten maken met aspecten van de ouderenzorg in Huizen. Het gezelschap ging op bezoek in het Voor Anker, waar net een nieuwe verpleegafdeling is geopend. Bij de verpleging zullen familie, vrienden en mantelzorgers intensief betrokken worden. Ze bezochten ook de zorgwoningen in De Ruijterstraat en ze spraken met elkaar over noodzakelijke vernieuwingen in de zorg.

Het kabinet wil de ouderenzorg overlaten aan gemeenten. Janny Bakker is daar een voorstander van, mits de regelgeving wordt versoepeld, zodat gemeenten ook echt maatwerk kunnen leveren. Dat laat ze op haar weblog weten. Nu wordt de zorg voor mensen die niet meer in een eigen huis kunnen wonen betaald uit de AWBZ. De wens van de wethouder is dat wonen en zorg uit gescheiden budgetten worden betaald. Het wonen betalen mensen zelf, de zorg wordt betaald uit de AWBZ. Je moet insider zijn om te begrijpen waar de problemen precies zitten. Maar Janny gaat het vast nog een keer uitleggen.

Als blijk van waardering voor het bezoek heeft Janny Bakker de staatssecretaris mijn boek Het is zoals het is aangeboden. Ben ik best een beetje trots op. Ook maar een mens. In Janny's woorden zelf:

Vooral de titel van het boek van Nel Hoogmoed sprak haar erg aan, mede vanuit haar eigen ervaringen in het verleden als verpleeghuisarts. Ik gaf zelf een toelichting op de inhoud van het boek, dat vooral praktische informatie geeft over het dagelijks leven van mensen met de ziekte van Alzheimer en de gevolgen van deze ziekte voor de relatie met hun vrienden en familie. De staatssecretaris beloofde dit boek zeker te zullen gaan lezen.

Overigens vertelt mijn boek een unieke ervaring van een unieke vriendschap met een uniek mens. Maar het is waar: zo kan het ook. En als mijn boek mensen inspireert en troost is het mooi meegenomen.

De Wereld op zijn kop

Toen gisteren even over vijven het bericht kwam dat Mubarak eindelijk was afgetreden, sprongen de tranen me in de ogen. Wat een overwinning voor al die jonge mensen op het Tahirplein, die deze omwenteling in gang hebben gezet en die hebben volgehouden. Wat een kracht wat een vitaliteit wat een geloof in eigen kunnen.

In Egypte vindt een sociale revolutie plaats met hulp van sociale media, weblogs, Twitter en Facebook. Egypte heeft al sinds een jaar of vier een blogtraditie opgebouwd. Jonge Egyptenaren doorbreken in hun blogs het informatiemonopolie van het bewind. Naast de officiële staatsinformatie verspreidde zich zo het soort informatie dat mensen herkenden als hún werkelijkheid.

De wereld zal nooit meer worden wat die was. Daar gaan we. Eerst was er Wikileaks dat de gevestigde orde kraakte, nu deze machtige en overweldigende volksopstand die over de hele wereld is te volgen. Misschien is dat wel de reden dat de oude machthebbers niet hebben ingegrepen.

De opstand werd gedreven door het verlangen naar vrijheid, waardigheid en economische gerechtigheid. Dat was even wennen voor de Westerse media, die er rechtstreeks politieke motieven achter zochten en allerlei doemscenario's schetsten met als thema's Israël, Christenen, Islamisering en het Suezkanaal. In plaats van de gebeurtenissen op het plein te volgen, kregen we de praatprogramma's waarin zuurpruimen van allerlei gezindten ons op de gevaren wezen. Gelukkig leven er Egyptenaren in ons land die ons bij de les kunnen houden. Het is hun revolutie. Ons past toekijken en vooral moreel steunen. Nu kunnen we eindelijk eens laten zien hoe democratisch we zijn.

De betogers vragen een menswaardige en rechtvaardige samenleving en roepen op tot dialoog. Geen enkele beweging of partij claimt het leiderschap. De macht is nu aan het leger. Dat zal het voortouw moeten nemen bij het organiseren en garanderen van democratische verkiezingen. Er is nog zo'n land in de Arabische wereld waar het leger jarenlang die rol heeft vervuld.

Ze is er ook nog

“Leuk boek hebt u geschreven”, zei gisteren een verzorgster in het huis waarin mijn vriendin nu woont. “Leuk boek”. De opmerking sloeg me met stomheid. Ik heb al veel opmerkingen gehoord over mijn boek, maar dit was een nieuwe. “Leuk boek.” Het was de gelegenheid niet om te vragen wat zo leuk is aan het boek. Maar zelf voegde zij nog toe: “Het verklaart een heleboel.” En die laatste opmerking puzzelde me mogelijk nog meer dan de eerste. Wat zou mijn boek kunnen verklaren?

Mijn vriendin lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Dat is inmiddels wel bekend. Sinds anderhalf jaar woont zij in een verzorgingshuis met andere mensen die niet meer zelfstandig kunnen wonen. Een van de problemen waar mijn vriendin mee kampt is dat zij niet kan vertellen wie ze is en wat haar geschiedenis is. Uit mijn eigen levenspraktijk weet ik, dat mensen daar erg nieuwsgierig naar zijn. Wie ben je en wat doe je.

In de ontmoeting met De Ander helpt het als die zich kan voorstellen. Mijn vriendin kan dat niet. Maar dat betekent niet dat ze geen verleden heeft. En er zijn anderen die iets over dat leven kunnen vertellen. Zij heeft twee kinderen, een broer en een zuster, en vrienden, die haar regelmatig bezoeken. Al die mensen kunnen iets vertellen over het leven van mijn vriendin, wie ze is, wat ze heeft gedaan, wat haar beweegt en bezighoudt.

Ik vind het ineens heel erg gek dat de verzorgenden in het verpleeghuis dat niet weten. Dat ze met mijn vriendin leven zonder te weten wat haar levensgeschiedenis is. Dat ze mijn boek nodig hebben om mijn vriendin in een decor te plaatsen. Dat moet toch anders kunnen.

Voor wie het weten wil: mijn vriendin viert vandaag haar eenenzeventigste verjaardag.

Contrapunt 5 en 7

Contrapunt is een roman van Anna Enquist over het verlies van haar dochter. Contrapunt is ook een term uit de muziek, vaak gekoppeld aan de onweerstaanbare muziek van Johan Sebastian Bach. Die twee komen nu samen in een serie van acht schilderijen van Lenie Bos. Lenie schrijft er zelf over:

"Het boek Contrapunt van Anna Enquist heb ik gelezen en beluisterd, weer geluisterd en meegelezen. Ja, dat is het, daar ga ik meteen acht schilderijen van maken. Iedere DC een schilderij. De combinatie van schrijven en muziek vind ik prachtig en spreekt me aan.`

Ik volg al jaren het werk van Lenie Bos. Iedere Atelierroute bezoek ik Theater De Boerderij uit nieuwsgierigheid naar haar nieuwe werk. Lenie ontwikkelt zich voortdurend en onvoorspelbaar. Lenie lijkt voortdurend op zoek. Haar inspiratiebron is meestal de natuur, maar niet de natuur zoals die zich in alle realisme aan ons voordoet. Nee. Lenie schildert de natuur naar de geest van Lenie in sprekende, felle kleuren en stevige vormen. Lenie schildert groot.

Maar niet in de contrapunten. Hier heeft zij een andere inspiratiebron gekozen. Een veel intiemere, namelijk het verdriet van een moeder die haar dochter heeft verloren. Ze legt haar herinneringen vast in de vormen van een muziekstuk van Johan Sebastian Bach. Lenie heeft geluisterd en gelezen en nog eens gelezen en geluisterd en de emotie op doek vastgelegd.

Mijn geduld is beloond. Ik ben een liefhebber van de muziek van Bach. Zijn muziek geeft orde en rust aan de chaos in mijn hoofd. Met de Goldberg variaties op de achtergrond kan ik mijn verhalen schrijven. Ik weet dat Anna Enquist ook houdt van Bach. Ik houd nog niet van haar werk, omdat ik het te houterig vind. Maar ik ga nu zeker Contrapunt lezen. En dat allemaal dankzij Lenie. Zelf een mens van weinig woorden!

Juryrapport vertaalwedstrijd Gooise Poëzienacht

JURYRAPPORT POEZIEVERTAALWEDSTRIJD

Het vertalen van een gedicht is meer dan het eenvoudig omzetten van zinnen in een andere taal. Eigenlijk is het veel meer. De vertaler moet niet alleen proberen de Engelse woorden correct te vervangen door Nederlandse, maar hij moet tevens in staat zijn zowel de essentie, de klankkleur als het ritme van het oorspronkelijke werk te laten doorklinken. En dat valt voor de drommel niet mee. Zeker niet nu de bedenkers van deze wedstrijd u een gedicht voorschotelden van de Welshman Dylan Thomas. Zoals wij allen weten een befaamd dichter, zo befaamd zelfs, dat hij bijvoorbeeld de bij leven al legendarische singer-songwriter Bob Zimmerman, geïnspireerd heeft tot het voeren van zijn naam. De zanger noemt zichzelf Bob Dylan.
Dylan Thomas. Een man die heftig geleefd heeft en ook heftige poëzie schreef. Die heftigheid lezen we terug in een van zijn beroemdste gedichten Do Not Go Gentle Into That Good Night. U heeft zich vastgezet in dit gedicht. Sommigen van u hebben geprobeerd in de buurt te komen van de essentie , vergaten het rijmschema, anderen hebben weer gepoogd juist vast te houden aan het rijmschema en waren dan weer minder nauwkeurig met de betekenis , weer anderen hebben getracht in alle vrijheid hun eigen interpretatie van het gedicht te geven.

U zult begrijpen dat de jury het met al uw dappere pogingen om dit steigerend gedicht te temmen niet makkelijk heeft gehad. Laat ik dan ook beginnen onze enorme waardering uit te spreken voor de energie en de geestdrift waarmee u te werk bent gegaan. Voor ons als jury krijgt het origineel van Dylan Thomas juist door uw vertalingen nog meer glans en nog meer betekenis. Onze liefde voor het gedicht werd alsmaar groter. U allen verdient een geweldig applaus. Maar u zult begrijpen, we zijn niet voor niets een vakjury, dat we ook hebben gekeken naar het uiteindelijke resultaat. Om dat te wegen hebben we drie zaken bijzonder zwaar mee laten tellen. In de eerste plaats hebben we er op gelet of de vertaler de bedoeling van de dichter wel had begrepen, in de tweede plaats hebben we de cadans van de vertaling vergeleken met die van het origineel, en natuurlijk , op de derde plaats, hebben we het rijmschema beoordeeld dat de vertaler had gebruikt . Het rijmschema dat de zinnen van het gedicht van Dylan Thomas zo prachtig samenbindt.

Waar gaat dit gedicht over? Naar onze mening roept de dichter zijn vader op zich met alles wat in hem is te verzetten tegen dood. Hij geeft voorbeelden van mensen die dat ook hebben gedaan. Wijze, goede,woeste en ernstige mensen. De dichter haalt alles uit de kast. Hij kan zijn vader niet missen. Hij wil hem niet missen. Als u naar het oorspronkelijke gedicht kijkt ziet u dat het een strak rijmschema voert met als belangrijkste klanken (fonetisch de ee en ai-klank). Open klanken waarin je het vuur van het verzet, maar ook van het leven zelf kunt zien branden.
Het gedicht heeft een mooie cadans, een heftig ritme en het heeft krachtige woorden. Dat alles moest terugkomen in de vertalingen.
U heeft gezien in de bibliotheken welke vertalingen wat ons betreft de toets van onze kritiek hebben kunnen doorstaan. U heeft ook zelf een keuze gemaakt. De publieksprijs is voor het gedicht dat u gekozen heeft. Maar de jury heeft ook een keuze gemaakt.

Uit de vijf gedichten hebben wij unaniem, er was geen discussie over, gekozen voor één gedicht, omdat het voldoet aan alle eisen die wij van te voren gesteld hadden. De zin Do Not Go Gentle Into That Good Night is prachtig vertaald in Laat Je Niet Gedwee Die Zoete Slaap In Glijden. De paradox die in de oorspronkelijke zin verborgen zit is subliem over gezet. De vertaler heeft heel goed begrepen welke tegenstrijdige gevoelens de dood kan oproepen. Door deze vertaling van de titel van het gedicht geeft de vertaler er al meteen blijk van dat hij de bedoeling van Dylan Thomas doorgrond heeft. De dood doet zich misschien mooi voor, maar er blijft tot het laatst toe alle reden om er je tegen te verzetten.Daar gaat het gedicht over. De dood is een duivel. Nooit een vriend. De mooie open rijmklank ai is omgezet in een even melodieuze ij-klank in het Nederlands. Prachtig gevonden vinden wij. Daarin brandt evenzeer het vuur van verzet, het vuur van het leven. De vertaler heeft de cadans gevonden die het origineel zo onweerstaanbaar maakt en ook de woorden die hij kiest zijn even heftig als die Dylan Thomas gebruikt. Ik noem woorden als verwoed, toorn, vechtlust,smacht.

De jury is erg benieuwd wie straks als winnaar naar voren komt, want wij hebben alleen maar nummers bij de vertaling gezien. Hier komt de uitslag:de jury maakt hierbij bekend dat de winnaar is…gedicht nummer 19
Hij/zij is de winnaar Poëzievertaalwedstrijd 2011. Die winnaar is dus Marion Huismans-Kuyper uit Blaricum.

Frits Spits, voorzitter
Nel Hoogmoed
Gerard Beentjes

Voor de winnende vertaling zie mijn poezieblog.

Blog dilemma

Laatst vond ik bij de commentaren op mijn blogberichten een waarschuwing van een anonymus of ik wel wist dat alle foto's in mijn fotoalbum, dat te raadplegen is via dit weblog, gebruikt kunnen worden door onverlaten met dubieuze bedoelingen. Ik moest de mededeling meerdere keren lezen om hem te begrijpen. En toen ik hem begreep, werd ik kwaad en verdrietig. Want ik wilde een blog schrijven over ons nieuwe leven, Olivia, Juliette, Maria, de blozende dochter van Rita en Dik. En daarbij wilde ik een mooie foto plaatsen van haar gezonde, bolle wangen. Dat doe ik nu dus niet, want stel je voor dat onverlaten er iets geks mee doen. Om te weten wat ontbreekt me de fantasie.

Maar kan dit weblog dan eigenlijk nog wel? Naast de relatief ongevaarlijke berichten uit de samenleving wil ik hier nog wel eens iets recht uit het hart schrijven. Zou dat soms ook niet meer kunnen? Kunnen mensen daar ook mee op de loop gaan. Ik heb me mijn hele leven nog niets gelegen laten liggen aan bedreigingen en al helemaal niet als ze anoniem zijn. Maar dit gaat niet over mij. Dit gaat over anderen die mij dierbaar zijn.

En ineens is het leven te ingewikkeld voor me. Ook als reactie op mijn boek hoor ik mensen zeggen: ik zou me nooit zo laten kennen. Ga ik me nu terugtrekken achter de dikke, dubbele deuren van mijn nieuwbouwwoning in een keurige buitenwijk van een gemiddelde groeigemeente in het midden des lands. Als u even niets hoort, weet u waardoor het komt.

Ik weet het niet

Woensdag presenteerde ik Het is zoals het is in Boekhandel Flevo. Er was een overweldigende belangstelling. Ik had er stil van moeten worden. Maar dat kon niet, want al die mensen kwamen met veel vragen en die moesten Mieke, voorzitter Alzheimer 't Gooi en ik beantwoorden. Veel mensen hebben in hun omgeving te maken met de ziekte van Alzheimer. Dat brengt onzekerheid en angst met zich mee, omdat ondanks het vele voorlichtingsmateriaal er niet een recept is te geven voor de omgang met een dierbare met Alzheimer.

Toch verlieten de bezoekers die avond niet teleurgesteld de boekhandel. Ze hadden in een vriendelijke en vertrouwde sfeer vragen kunnen stellen en met elkaar kunnen praten over hun zorgen en verdriet. Ik vermoed dat er in de Alzheimer cafés in Laren, Weesp en Hilversum hetzelfde gebeurt. En misschien moet het nog wel veel meer gebeuren. Gewoon eerlijk en open met elkaar praten over wat ons angstig maakt.

Ik heb een boek geschreven over vriendschap, omdat ik dat moest schrijven. Het heeft me verrast en ontroerd dat zoveel mensen het boek willen lezen en er troost in vinden. Alzheimer is een vreselijke ziekte, omdat er geen genezing mogelijk is. Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat het leven al wordt stilgezet voordat de patient dood is.

Gespreksleider Wim van Dijk, journalist van de Gooi en Eemlander stelde me de vraag of ik een boodschap heb met het boek. Die had ik niet, toen ik begon mijn ervaringen op papier te zetten. Maar die heb ik nu wel:

Laat mantelzorgers niet in de steek als bij de partner Alzheimer wordt vastgesteld.
Ook als de patient in een verpleeghuis wordt opgenomen, houdt het leven voor de mens met Alzheimer niet op. Professionals zouden er goed aan doen familie en vrienden meer te betrekken bij het dagelijks leven in het verpleeghuis.

Waar koopt u HET IS ZOALS HET IS

Ik krijg berichten uit de samenleving dat het niet eenvoudig is mijn boek bij de boekhandel te bestellen. Volgens mijn ervaring zou het redelijk eenvoudig moeten kunnen, als U het ISBN 9789460899799 gebruikt.

Bij boekhandel Flevo op de Voorbaan in het dorp is het trouwens direct te koop. Daar ligt een stapeltje boeken.

Als het dorp te ver is, kunt U het boek per internet bestellen bij www.boekscout.nl

Als u een gesigneerd exemplaar wilt, kunt u woensdag naar de boekpresentatie komen bij boekhandel Flevo en daar het boek kopen.

En als dat allemaal niet lukt, kunt u me altijd nog mailen. hoosjer@hotmail.com.

In alle gevallen gaat mijn deel van de opbrengst naar Alzheimer Nederland voor een kinderboek over Alzheimer.

Wet tegen de afbrokkeling van de zorg?!

Je moet het maar verzinnen. Is dit onmacht, onkunde of gewoon blindheid.

In de toekomst zijn er steeds meer bewoners van zorginstellingen en steeds minder verzorgers. Dat moet zonder maatregelen leiden tot problemen, zou je zeggen. Maar niet volgens dit kabinet van mannetjesputters. Dat geeft geen geld voor betere zorg, voor betere salarissen, maar het laat nu wettelijk vastleggen waar bewoners van zorginstellingen recht op hebben. Het gaat dan om concrete zaken zoals voedsel, lichamelijke hygiëne en de sfeer binnen het verzorgingshuis. Laat ik nou toch altijd gedacht hebben, dat dit in een beschaafd land vanzelfsprekend was. Maar kennelijk niet, want anders hoef je het niet in een aparte wet te regelen.

Vandaag heeft de ministerraad ingestemd met de zogenaamde "houtskoolschets Beginselenwet zorginstellingen' van staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS). De volgende stap kan niet anders zijn dan een "zorgpolitie"!

In de Beginselenwet staat onder meer dat alle bewoners van zorginstellingen recht hebben op;

. een dagelijkse lichamelijke hygiëne, zoals een dagelijkse douchebeurt;

. gezonde en voldoende voeding en drinken;

. een eigen kamer;

. een schone, huiselijke en verzorgde leefruimte;

. een respectvolle en passende bejegening;

. een zinvolle daginvulling;

. beweging;

. dagelijkse buitenlucht

En dan komt de toelichting van de staatssecretaris:
Het voorstel van het kabinet houdt echter niet in dat alle bewoners ook daadwerkelijk een eigen kamer krijgen en iedere dag een frisse neus halen.

Aan de hand van de wettelijk vastgelegde rechten bespreken nieuwe bewoners met de zorginstelling hoe hun dagelijks verzorging er uit zal zien. Dat komt in het persoonlijk zorgplan te staan. Het lijkt erop alsof ze een keus moeten maken. Een zorginstelling moet zich houden aan de afspraken in het zorgplan en kan anders er op aangesproken worden. Ook kan de Inspectie voor de Gezondheidszorg ingeschakeld worden.

"Als afgesproken is dat iemand schoon wil zijn, en diegene laat zijn plas lopen," vertelt de staatssecretaris, "dan kan hij bellen en vragen of er iemand komt met een washandje en een schone broek'."

Heus het staat er echt en ik neem dus aan dat de goede, lieve mevrouw dit heeft gezegd. Hoe verzin je het!!!! Betekent dit nu dat als een bewoner van een zorginstelling niet schoon wil zijn, dat we dan zijn plas gewoon laten lopen en het niet opruimen? Of ben ik in een ander land?

Munch en de Majesteit

Om het hoofd te verzetten bezochten Ger en ik gisteren de Munch tentoonstelling in De Kunsthal. Kunsthal Rotterdam en Pinacotheque van Parijs wilden vooral werk uit particuliere verzameling laten zien. De tentoonstelling toont dat Munch zich heeft ontwikkeld maar eigenlijk altijd dezelfde is gebleven. Er hangt een vroeg landschap waarin we al de lijnen en kleuren van zijn Schreeuw kunnen ontdekken. Maar wees niet bang, ik ga hier niet over zijn schilderijen schrijven. Die moet je gaan zien. Ik wil het alleen hebben over een vreemde ervaring. Munch schilderde in 1922 de Majesteit in een blauwe regenmantel. Ze staat er in volle glorie bij in een roze oranje sneeuwlandschap. Beatrix in haar stijve, koninklijke houding compleet met hoed en onaangedaan gezicht. Helaas kan ik nergens een plaatje vinden, zodat ik u het niet kan laten zien. U moet gaan kijken om het te geloven.

Boekpresentatie het is zoals het is

Op woensdag 19 januari a.s. kan ik eindelijk mijn boek het is zoals het is ten doop houden dankzij de medewerking van Boekhandel Flevo en Susan Karsten van Karsten Projecten. Het boek is sinds 23 december jl. verkrijgbaar. Ik heb de eerste leesreacties binnen, ik heb een paar regels in het boek gelezen met Fransje en gisteren heb ik het boek aangeboden aan de verzorgers in het Leendert Meeshuis, waar Fransje nu een jaar woont.

Erg leuk en vooral heel enerverend. En daarom is het zo'n prettig vooruitzicht dat ik op woensdag 19 januari met vrienden en geinteresseerden een glas ga drinken op het boek. Ook stel ik me veel voor van het gesprek met Mieke Bos en Wim van Dijk over mijn boek en over het belang van ervaringsverhalen voor de bekendheid van Alzheimer.

Want dat is erg hard nodig. Dat ervaarde ik zelfs gisteren, toen ik in het Leendert Meeshuis bij de dagopening een passage uit het boek zou voorlezen. In al mijn naieviteit veronderstelde ik dat Fransje daarbij zou zijn. Het boek gaat immers over haar en zonder haar geen boek. Maar ik had me grondig vergist. Fransje zat in haar piereeentje in de huiskamer naar zachte, klassieke muziek te luisteren, toen ik me meldde. Ik ben bij haar gaan zitten en daar zat ik na de dagopening nog. Ze hadden me wel gezocht, maar waren niet op de gedachte gekomen dat ik misschien bij mijn vriendin was. Geeft niet. Maar het toont aan dat mijn boek een rol kan spelen in het bij elkaar brengen van ervaringen. De ervaringen van professionals die de hele dag met mensen met dementie omgaan, de mantelzorgers en de mensen om wie het gaat.

Fransje en ik hebben een grote wandeling gemaakt om de verbazing van ons af te schudden. We staken de armen in elkaar omdat het glad en glibberig was in het bos. "Samen is goed", zeiden we meerdere keren tegen elkaar. "Samen kun je niet vallen."

Persvrijheid van de lokale media

De Huizer Courant is mijn favoriete bron voor het volgen van de Huizer politiek. Met paginalange verhalen wordt het politiek theater in de gemeentelijke raadzaal gevolgd. Politieke bestuurders en tegenstanders krijgen allen de gelegenheid hun standpunt over het voetlicht te brengen. En ingezonden mededelingen van welke aard en orde ook worden altijd geplaatst. Het volk mag spreken. Zelden betrap ik de Huizer Courant op een eigen standpunt. Sinds ik vanmorgen las over een colunmist van een lokale krant in Maasdriel die de mond is gesnoerd, begrijp ik hoe verstandig dat is. Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.

De lokale media in Huizen zijn voor informatie en voor geld afhankelijk van het gemeentebestuur. Slechte verhoudingen kunnen leiden tot dichtknijpen van de kraan van beide bronnen. Zo ging het in Maasdriel. De columnist uitte kritiek op de wethouders in zijn gemeente, die overigens al jaren wordt geplaagd door een verziekte bestuurscultuur. Vervolgens dreigde de fractievoorzitter van een van de coalitiepartijen dat het betreffende dorpsblad geen advertenties van de gemeente meer zou krijgen. De uitgever zwichtte en stuurde de columnist het bos in. Rel geboren.

In Huizen is dit niet voorstelbaar. Alleen de regionale Gooi en Eemlander gedraagt zich als een onafhankelijke krant en durft de politiek in ons dorp kritisch te volgen. Dat is ook de taak van de pers. Maar voor lokale media gelden andere regels. Daar is niets mis mee, zolang we het maar weten.

Een nieuw begin

Ik wens alle lezers van mijn weblog een mooi, vredig 2011. En laten we vooral verder kijken dan onze neus lang is en ervoor zorgen dat er voor iedereen een veilige plek is op deze aarde.

Kerstbrief

Twee vrienden stuurden me niet een Kerstkaart maar een heuse Kerstbrief met Kerstwens. In de brief schreven ze hoe ze het afgelopen jaar hebben beleefd en wat ze verwachten van het jaar dat komt. Ik vond het zo leuk dat het me op het idee bracht het jaar af te sluiten met een kerstlog over mijn oude en mijn nieuwe jaar.

Natuurlijk was er het verschijnen van mijn boek het is zoals het is. Ik heb het inmiddels in handen en het bevalt. Ik heb er zelfs al weer de eerste bladzijden in gelezen, terwijl ik de tekst in de correctiefase wel tien keer onder ogen heb gehad. Maar lezen in een echt boek is echt anders dan lezen op een scherm. Ik ben kennelijk nog niet toe aan een E-book.

Donderdag ga ik samen met Fransje in het boek lezen. In de zomer heb ik haar verteld dat ik een verhaal schreef over onze vriendschap, dat ik uit wilde geven. Toen beloofde ik dat zij het eerste exemplaar zou krijgen en dat we het samen zouden lezen. Die belofte ga ik inlossen. Dat vind ik een belangrijk moment.

Het jaar is gekleurd door de kleine Youn, die woensdag zijn eerste verjaardag viert. Hij groeit als kool, brabbelt zijn eerste woordjes en kan bijna zelf op zijn benen staan. En binnenkort wordt zijn nichtje geboren en over een half jaartje een zusje of broertje. Nieuw leven dus. Wat een pret en een rijkdom. De ouders maken het trouwens ook goed.

Maar er was ook veel verdriet. Mijn zwager, de echtgenoot van mijn zusje en de vader van mijn nichtje, is in het najaar overleden na een kort ziekbed. Mijn zusje is nu akelig alleen. Ze stuurde me een mooie kerstwens met de sprekende tekst: "De dood is de geboorte van herinneringen". Ik hoop dat de herinneringen haar troost en kracht geven.

En onze goede vriendin Fanny is ons ook ontvallen. We missen haar nog dagelijks. Gelukkig staat haar beeld De Vrouw fier in onze tuin te pronken, zodat we in haar Fanny kunnen gedenken. "Wanneer je morgen dood bent ....."

Er was nog veel meer: de Franse les van Ger, de verdrietige dood van haar zwager, mijn vriendschappen, het ongeluk van Thamar met nare gevolgen. Het hoort er allemaal bij. Het leven is een kist vol verrassingen. Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar gaat brengen. We zijn er klaar voor.

The making of the Book, deel V - Het is er!

Het boek is er! Wat een opluchting. De afronding van een jaar hard en intensief werken. Want een verhaal schrijven is een, een verhaal tot boek maken is twee. Vergis je niet.

In januari van dit jaar nam ik me voor een verhaal te schrijven over mijn vriendschap met Fransje. Sinds zij Alzheimer heeft bezoek ik haar regelmatiger dan ervoor. Over die speciale bezoeken schrijf ik in mijn dagboeken. Dat deed ik en dat doe ik nog steeds. In juni van dit jaar liet ik Fransje in een ontroerend gesprek weten dat ik een boek had geschreven over haar en mij. Ze kon het nauwelijks geloven. Maar het is zo en het bewijs ga ik haar laten zien. Zij krijgt het eerste exemplaar en dan gaan we er samen in lezen.

Als u "Het is zoals het is" ook wilt lezen, kunt u het bestellen bij uitgeverij Boekscout in de webwinkel.

The making of mijn boek - deel IV Taalkwesties

Omdat de verschijning van mijn boek me op de hielen zit en omdat het nieuwe jaar nadert en ik dan met een schone lei wil beginnen, hier voorlopig het laatste deel van The Making of Mijn boek. Dit deel gaat over taalkwesties. Maar om de last van dit onderwerp te begrijpen wil ik eerst nog eens uitleggen wat "uitgeven in eigen beheer" betekent. Ik heb nu een uitgever, maar die wil zo weinig mogelijk kosten vooraf maken. Dus zijn onze contacten louter zakelijk en kort en altijd per email. Bellen kan niet!

En uitgeven in eigen beheer betekent verder dat ik als schrijver niet alleen verantwoordelijk ben voor de inhoud van het boek en de promotie van mijn boek, maar ook voor het omslag en de kwaliteit van de tekst. Ook voor de tik-, taal- en stijlfouten. Aan het hele boek is geen beroepsredacteur te pas gekomen en ook geen professionele corrector. Dat heb ik allemaal zelf gedaan met hulp van die beroemde vrienden van me. Hulde!

Heeft u wel eens meegedaan met het Groot Dictee der Nederlandse Taal en maakt u ook altijd tussen de twintig en de dertig fouten en blijft de ingewikkeldheid van de spelling van de Nederlandse taal u razend maken. Dan moet u ongeveer begrijpen wat de correctie van de tekst met me gedaan heeft. En dan staan er in dat dictee niet eens dialogen. Die staan er veel in mijn boek en die moeten allemaal tussen aanhalingstekens. Dat klinkt simpeler dan het is. Probeer maar eens:

Wat is goed en wat is fout:

"Het ga u goed", zei de ambtenaar van dienst.
"Hebt u gezien", vroeg de winkeldame, "wat we in de aanbieding hebben?"
"Weet u niet wat u moet zeggen?", vroeg Sinterklaas.
"Had u gedacht!", dacht ik.

En dat is nog maar een uitdaging. Er zijn er meer. Hoofdletters, koppeltekens, afbrekingstekens, getallen, letterwoorden enz. Het was zo erg dat ik het laatste dictee der Nederlandse taal aan me voorbij heb laten gaan, net nu ik misschien mijn eigen record had kunnen breken.

The making of mijn boek - deel III samenwerk

Uitgeverij Boekscout liet me dus weten dat ze mijn boek wilden uitgeven. Pas op: dat zegt niets over de kwaliteit van mijn boek noch over de kansen op veel lezers. Het geeft me alleen de zekerheid dat ik over een tijdje mijn boek in mijn hand kan houden. Ik zzie het al staan op een prominente plek in mijn boekenkast: Nel Hoogmoed - Boek. Een paar dagen later lag er bij de post een contract met voorwaarden. Basis is wederzijdse afhankelijkheid om er een succes van te maken. Ik wil gelezen worden en zij willen geld verdienen. Ik moet mijn bijdrage leveren aan de promotie van het boek.

Wie A zegt moet B zeggen. Ik tekende dus. Nu werd het serieus. Ik had een werktitel voor mijn boek "Mijn vriendin heeft Alzheimer", maar die was me hoe langer hoe meer gaan tegenstaan. Hij leek teveel op "Ik heb Alzheimer" van Stella Braam en er is in het verhaal veel meer dan Mr. Alzheimer. Na een zoektocht langs "Wandeling", "De Wandelaars", "De weg en het leven"(!) werd het uiteindelijk een van de gevleugelde uitspraken van mijn vriendin "Het is zoals het is".

Ik kreeg een productieplan van de uitgever met drie hoofdpunten: de tekst moet foutloos aangeleverd worden, ik zelf ben verantwoordelijk voor de omslag en voor de tekst op de omslag. Hemel, dacht ik. Ik kan een beetje schrijven, maar daar houdt het op. Gelukkig zijn er vrienden. Een schakelde ik in voor het ontwerp van de voorkant. Voor de foto op de achterkant van het boek, liep ik mijn fotobestand na tot ik ziek werd van mijn eigen kop. Uiteindelijk selecteerde ik een foto van mijn vriendin en mij wandelend in Groeneveld. Maar de foto was te groot. Dus moest die bewerkt. Een andere vriendin ging avonden aan de slag om ons op de zeven vierkante centimeter te zetten.

Volgende keer de foutloze tekst.

Haagse mores in Huizen

Ik lees "Je hebt het niet van mij, maar ......." over de belevenissen van Joris Luyendijk als Nieuwspoort rapporteur aan het Binnenhof. Hij heeft een maand achter de schermen meegelopen. Hij benadert het politieke bedrijf als een antropoloog. Hij kijkt niet naar de poppetjes, maar vooral naar het spel tussen die poppetjes. Dat bestaat uit codes, mythes en taboes en vooral uit een gedeeld idee van wat "normaal" is. Zijn conclusie is dat het politieke bedrijf voor een buitenstaander niet te begrijpen is.

Nu hoor ik het eens van een ander. Omdat ik vier jaar in de gemeenteraad van Huizen heb verkeerd, word ik door vrienden en verwanten gezien als een insider. Zij vragen mij uitleg over het gedrag in de politieke arena? Soms kan ik vragen beantwoorden: Nee, de burgemeester leidt niet altijd de vergadering, de burgemeester leidt alleen de raadsvergadering. Commissievergaderingen worden geleid door raadsleden. Ja, er wordt altijd vergaderd in rondjes. Dus ook mensen die niets te zeggen hebben, gaan praten, als ze aan de beurt zijn, anders denken wij op de tribune dat ze niks te zeggen hebben. En je gaat niet in de politiek om je mond dicht te houden.

Maar op sommige vragen moet ik het antwoord schuldig blijven, omdat ik het zelf in de vier jaar dat ik er zat nooit heb begrepen. Lijken sommige raadsleden alleen ongeïnteresseerd, of zijn ze het ook? Wie doet het met wie en waarom is dat zo? Waarom zijn regels en afspraken zo belangrijk? Waarom wordt er zo weinig gelachen. Maar vooral, waar gaat dit eigenlijk over? Wie trekt er aan de touwen?

Joris L. beschrijft dat de politieke mores in Den Haag zo sterk zijn dat nieuwelingen zich binnen een jaar hebben aangepast. Ook de nieuwelingen die hadden aangekondigd het geheel anders te gaan doen. Ik ken dat. Toen ik in 2002 lid werd van de gemeenteraad van Huizen, traden er met mij nog wat gedreven vrouwelijke raadsleden aan. Na een lange raadsvergadering waarin door onze mannelijke collega's veel woorden waren verspild aan weinig, besloten wij gezamenlijk de knuppel in het hoenderhok te gooien. Wij wilden het anders, vooral inhoudelijker en efficienter. Maar er kwam niets van terecht. De mannen kregen er lucht van en praatten ons terug in het bankje.

Je moet stevig op je benen staan om de politieke arena te betreden en vooral om overeind te blijven. Zeker als je een boodschap hebt, die niet goed uitkomt. Overigens hebben twee vrouwen van toen het vakkundig overleefd.

The making of mijn boek - deel II een uitgever

Ondanks waarschuwingen dat het een lange weg zou worden met veel teleurstellingen begon ik direct na terugkeer uit Frankrijk optimistisch en veel vertrouwen aan mijn zoektocht naar een uitgever. In mijn achterhoofd speelde de mogelijkheid van "uitgeven in eigen beheer", maar zover was ik nog niet. Eerst wilde ik het langs de traditionele weg proberen. Er waren twee mogelijkheden: het manuscript rechtstreeks naar een uitgever sturen of aanbieden aan een literair agent. Ik koos voor het laatste. Ik liet me niet ontmoedigen door een strenge passage op de website dat jaarlijks duizend manuscripten langs deze weg worden aangeboden, waarvan er hoogstens 3 tot 5 tot een boek in de boekwinkel leiden. Ik mocht de eerste vijftig bladzijden sturen volgens strikte voorschriften, mocht tussentijds geen contact zoeken en een eventuele afwijzing zou niet gemotiveerd worden. Waar begin ik aan, heb ik wel gedacht, maar ik sprong in het diepe.

Twee maanden heb ik gewacht. Er gebeurde niks. Toen besloot ik het heft weer in eigen hand te nemen en rechtstreeks uitgevers aan te schrijven. Ik selecteerde er een vijftal, waarvan ik dacht dat ze bij mijn boek hoorden. Ook op hun websites vooral ontmoedigende verhalen: doe het niet, je moet lang wachten wel 3 tot 6 maanden en de kans op succes is heel klein.

Ik deed het niet! Ik liet mijn oren hangen en ging op zoek naar alternatieve wegen. Ik troostte me met de gedachte dat een goed boek ook op eigen kracht de weg naar de lezersmarkt kan vinden. Er zijn voorbeelden genoeg. Ik laafde me aan de positieve toon op de website van Boekscout een printing-on-demand uitgever en stuurde hen de eerste bladzijde van mijn boek. Drie dagen later had ik hun antwoord. Ze waren geinteresseerd.

The making of een boek deel I

De meeste trouwe lezers van mijn blog weten dat ik een boek heb geschreven over mijn vriendschap met een van mijn beste vriendinnen. Het bijzondere aan de vriendschap is, dat die vriendin Alzheimer heeft. Zo'n tien jaar geleden werd bij haar de ziekte vastgesteld. De afgelopen jaren hebben we samen veel lief en leed gedeeld. Op een andere manier dan voor haar ziekte. Toen vertelden we elkaar in lange verhalen wat we beleefden, wat ons overkwam, waar we boos en verdrietig over waren en wat ons blij maakte. Die lange verhalen zijn verleden tijd. Er is wel wat anders voor in de plaats gekomen.

Voor het vervolg moeten jullie mijn boek lezen. Binnenkort kun je het bestellen. Hier wil ik iets kwijt over "the making of". Twee jaar geleden kwam het idee bij me op om dit boek te schrijven. Ik vond het zo bijzonder wat er met de vriendschap gebeurde, dat ik het op de een of andere manier vast wilde houden. Voor dat soort bijzondere ervaringen gebruik ik meestal mijn dagboek. Maar dit verhaal wilde ik delen. Ik wilde aan andere mensen die ook iets met Alzheimer te maken krijgen, laten weten dat het niet louter treurnis is.

Dus trok ik de stoute schoenen aan en legde het verhaal vast met behulp van de aantekeningen uit mijn dagboek, de e-mails die ik uitwissel met vrienden en familie van mijn vriendin en mijn herinneringen. Want die laatste heeft zij niet meer, maar ik wel. In de voorjaarsvakantie in ons huis in Jarjat schreef ik alle bestaande stukken aan elkaar tot een verhaal. Daarna liet ik het lezen aan getrouwen. Dat maakte me kwetsbaar. Ik vond het verhaal alle moeite waard. Maar vonden zij dat ook? Spannend vond ik het. En niet gemakkelijk toen ze mij hun opmerkingen niet spaarden.

Het lastigste was de oplossing van de privacy vraag. Het verhaal gaat over een levend mens dat ziek is. Dat mens heeft familie en vrienden. Die spelen een rol in het verhaal. Willen zij dat wel? Moest ik hen allen om toestemming vragen? Hoe kon ik voorkomen dat zij het lastig zouden vinden en niet in het boek willen? Moest ik hen allemaal onherkenbaar maken door alleen initialen te gebruiken of niet hun eigen naam? Ik herschreef een stuk tekst op die manier, maar het verhaal bleef hetzelfde verhaal van mijn vriendschap met die ene dierbare vriendin.

Ik moest de gok wagen en besloot van alle mensen die veel voorkomen de eigen voornaam te gebruiken. In een e-mail liet ik dat hen weten met het aanbod om uit te leggen waarom ik die keuze heb gemaakt. Ze begrijpen het. Het zijn grote mensen.

In de zomervakantie in Jarjat verwerkte ik de opmerkingen. Nu was er een verhaal, maar nog geen boek. Daarvoor was een uitgever nodig. Hoe vind ik die? Daarover de volgende keer.

A suivre, zegt Ger. Ook al zo'n levend personage.

Het Lloyds in Huizen

Gisteren lunchte ik met goede vrienden in het Lloyds Hotel aan de Amsterdamse Oosterdokskade. Het Lloyds Hotel dateert uit 1920 en werd gebouwd als vertrekpunt voor emigranten die in Amerika op zoek gingen naar een betere toekomst. Toen de emigrantenstroom stopte werd het Lloyds Hotel een gevangenis. Eerst voor Amsterdamse verzetsstrijders die door de Duitsers werden opgepakt en in het hotel werden ondergebracht. Na de oorlog sliepen er veel Amsterdamse delinquenten. De naam "hotel" kreeg een cynische betekenis.

Na 1989 was deze gevangenis niet meer nodig. Wat doe je met zo’n oud, karakteristiek pand in Jugend Still stijl? In Amsterdam, Nederlandse kleurrijke Vrijstaat, weten ze het wel. Opknappen en tot nieuwe leven brengen. Het Lloyds is nu weer een hotel, nog wel met vijf sterren, en ook een Art & Food Huis. Aan een pure lunch met aangenaam gezelschap kon ik het niet laten weg te dromen over zo’n inspirerend, aangenaam onderkomen in onze Stad aan het Water.

Een open multifunctionele ruimte waar je op elk moment van de dag koffie kunt drinken, een lekkere hap kunt nuttigen met een goed glas, waar je kunt werken, bij kunt praten en je kunt vergapen aan bijzondere kunst. Waar je met een ruim gebaar vrienden van buiten kunt uitnodigen, met geloofsgenoten kunt genieten van mooie muziek en misschien zelfs een arthouse film kunt zien. De plek mag worden ingericht door Huizer Kunstenaars waar we er zoveel van hebben. Zet ze bij elkaar en laat ze iets moois maken.

Dromen zijn bedrog, ik weet het. Maar ook wel lekker.

Sociale netwerken - wat moet ik ermee?

Toen ik gisteren op Wikipedia wilde kijken naar de betekenis van sociale netwerken, kreeg in een persoonlijk bericht van oprichter Jim Wales of ik het werk van de Wikipedia gemeenschap financieel wilde steunen. Dilemma? Wikipedia is toch van ons en voor ons. Waarom dan het geld? Ik ging op zoek. Wikipedia werkt aan het wereldwijd delen van kennis met talloze vrijwilligers. Die krijgen geen geld. Maar Wikimedia maakt natuurlijk wel kosten. En die kosten moeten betaald worden. Omdat Wikimedia wil werken zonder reclame, vraagt ze de gebruikers om een bijdrage. Die heb ik dus gisteren gedoneerd.

Ik ben nu betalend lid van de Wikigemeenschap! Even wennen. Ik ben niet zo van de gemeenschappen. Maar omdat ik geheel sta achter de doelstelling van delen van kennis wil ik wel wat bijdragen. Want delen van kennis is delen van macht. En daar ben ik wel voor. Weg met al die achterkamertjes. Wat een platte wereld zal het toch worden. Logisch dat overheden met argwaan kijken naar deze ontwikkeling. Daarom moet ik ook weer lachen om alle opwinding over het lekken van diplomatieke documenten op Wikileaks. Hot news. Maar tot nu toe heb ik weinig nieuws gehoord. Al die karakterstieken van Europese leiders kennen we toch al?

Ik ben ook nog lid van de Linkedin gemeenschap. Lange tijd heb ik niet geweten wat ik ermee moest. Ik was ingegaan op uitnodigingen om gelinked te worden, en vond het te bot om te weigeren. Dus heb ik nu zo'n stuk of vijftig contacten. Ik heb er geen last van. Als ik geen zin heb, druk ik op "delete". Met die vijftig connecties ben ik een bescheiden Linkedinner. Maar nu ik lid ben geworden van een Alzheimergroep op Lindkedin, ben ik ineens actief. De groep deelt weetjes en weten, bijvoorbeeld over dementie en euthanesie. Bijzonder nettig. Ook weer delen van kennis, maar nu om er iets mee te doen.

De volgende stap heb ik nog niet gezet. Er staan nog een tiental uitnodigingen te wachten van "vrienden" om toe te treden tot Facebook. Ik heb nog niet ontdekt wat ik daarmee zou moeten. Ook niet met Hyves. Misschien ben ik daar wel te oud voor. Het is me teveel en het gaat me te snel. Ik twitter immers ook niet.

Kunstcafé werd Politiek Café

Centraal tijdens de woordenwisseling in het Kunstcafé van gisteren in De Boerderij stond niet de kunst maar het geld! Ondanks pogingen van een enkeling om de discussie om te buigen, bleven een aantal hardnekkigen hameren op de zinlose vraag wat de gemeente wil met de Kunstweek en waarvoor de € 10000 is bedoeld die de gemeente op de plank heeft liggen voor de organisatie van een Kunstweek. In het midden bleef wat de kunstenaars en de kunstorganisaties zelf willen! En dat ondanks de oproep van raadslid Gerrit Pas om je niet afhankelijk te maken van de overheid.

De teleurstellende conclusie na het wisselen van al die woorden moet luiden dat de Huizer kunstenaars niets zien in een Kunstweek, die zij zelf op poten moeten zetten. Er komt dus geen Kunstweek in 2011 en ook niet in 2012. Dat neemt niet weg dat er volgend voorjaar wel weer het een en ander te beleven zal zijn: de Kunstpicknick, en het Brugfeest. Daar doen we het dan maar mee. KANS GEMIST!

Kunstcafé over Kunstweek

In het Kunstcafé van vanavond, dat begint om 20.00 uur in Theater De Boerderij, wordt in de woordenwisseling gesproken over een Kunstweek in het voorjaar van 2011. Afgelopen jaar beleefden we de eerste kunstweek. Mensen die het weten kunnen spreken over een "wisselend succes". Er waren mooie optredens. Ani Avramova speelde met het Harmonieorkest van Prinses Irene in de Oude Kerk. Janne Schra trad op bij De Brug. De Kunstprijzen werden uitgereikt in De Botterwerf en er was muziek op Plein 2000. Maar de Kunstpicknick was gesneuveld en er kwamen veel te weinig bezoekers om van een echt succes te spreken. Uiteindelijk leidde de afloop tot een hoop geruzie.

Kan het beter? Op die vraag gaan de deelnemers aan de woordenwisseling vanavond een antwoord geven. Eerst de wonden likken of gelijk vooruit kijken? De klus is om de krachten te bundelen! En daar zijn we in Huizen nog niet aan gewend. We hebben een bruisend cultuurleven, we hebben Prinses Irene, we hebben een groot aantal goede koren, we hebben twee toneelverenigingen, we hebben veel beeldend kunstenaars, we hebben een Kunstuitleen, een Huizer Museum, een Theater in De Boerderij en we hebben een groot aantal beeldend kunstenaars. Voldoende dus voor een echte Kunstweek. Ga er maar eens aanstaan.

De eerste vraag is natuurlijk of een Kunstweek van negen dagen nu al haalbaar is. Kan het ook met een lang Kunstweekend van donderdag t/m zondag. Donderdag de spetterende opstap, vrijdagavond een mooi concert en/of een theatervoorstelling, zaterdag buitenactiviteiten en zondag een passende totale afsluiting??

De kracht van de bundeling zit in het versterken! Met bundelen is goede gezamenlijke PR mogelijk. Susan Karsten van het Kunstcafé denkt bijvoorbeeld aan een Speciale Gastenkaart, voor een aantrekkelijk bedrag toegang tot alle evenementen en extraatje ( gratis drankje, handtekening, kus van de kunstenaar, creativiteit genoeg om dit iets moois te laten zijn, we zijn tenslotte van de K & C). Misschien iets te regelen met de horeca in Huizen??

De gemeente ziet er wel iets in en heeft een bedrag van € 10.000,- gereserveerd voor de publiciteit en promotie. Het is nu aan het gezamenlijk Huizer kunstleven om te laten zien, dat ze niet alleen creatief, maar ook bindend kunnen zijn. Zoek een mooie rode draad en ik verheug me op het voorjaar van 2011 met Kunstpicknick.

De Gouden Draad - berichten uit de multi culti samenleving

Al jaren was ik op zoek naar een rood, wollen jasje dat ik zou kunnen dragen bij bijzondere gelegenheden. En al jaren kon ik het niet vinden. Ik zocht in dure winkels, in warenhuizen, op markten, in winkels met casual kleding, maar alles wat ik aantrok, stond me niet. Ik heb een moeilijke maat en een moeilijk lijf. Maar onlangs lukte het toch bij een groot Postorderbedrijf. Ik zag in de catalogus een rood, wollen jasje, bestelde het, trok het aan en het zat als gegoten. Maar ik was niet tevreden. Het jasje prikte, want het miste een voering. Toch maar terugsturen, dacht ik teleurgesteld, want dit ga ik niet aantrekken. Moeilijk lijf.

Maar er kwam een oplossing. Mijn partner en ik bedachten dat er in onze multiculti samenleving weer echte kleermakers bestaan, kleermakers van Turkse afkomst. In het oude dorp zit er een en tegenwoordig ook een in winkelcentrum De Oostermeent. De Gouden Draad! We namen het jasje mee en vroegen of er een voering in gemaakt kon worden. Domme vraag, natuurlijk kan dat. Er kwamen rollen met glimmende voeringstof op de toonbank, rood, zwart, grijs en licht grijs. We zochten een passende rode kleur uit.

Drie dagen geleden was het jasje klaar en konden we het halen. Ik ben er de koning te rijk mee.

De Vrije Jongens van DWDD

Zelfs voor de Vrije Jongens van De Wereld Draait door bestaat er kennelijk een fatsoensgrens. DWDD is een programma met een hoog hijggeluid. Het begint al met presentator Matthijs van Niekerk, die zijn eigen woorden nauwelijks kan bijhouden. Vervolgens komen er zijn tafelheren, die er ook wat van kunnen en gisteren waren het zelfs de gasten die zich op lieten jutten. De hoofdredacteuren van De Volkskrant en de NRC vochten een robbertje verbale woordenstrijd uit over de betrouwbaarheid van De Volkskrant. Terecht merkte een van hen op dat Matthijs het vuur had opgestookt. In DWDD mag je immers alleen verschijnen als je goed kan praten en jezelf ver op kan blazen. La Grenouille et le Boeuf.

Maar er is kennelijk toch een grens. En die werd gisteren bereikt en ik zat er met verbazing, maar ook een beetje gniffelend naar te kijken. Prem R. mengde zich in de strijd tussen de twee hoofdredacteuren. Hij zit daar immers niet om zijn mond te houden. Ook hij vond op hoge toon dat De Volkskrant onbetrouwbaar is en schoot vervolgens diep onder de gordel. Je zag de heren schrikken. La Grenouille had zich zo hard opgeblazen, dat hij uit elkaar was geklapt.

Prem R. is nu geschorst. Hij mag niet meer meedoen. Maar het is net als met het kabinet van Wilders, Rutte en Verhagen en het Ajax van Johan Cruyff. Als je de kurk eraf haalt verdwijnt de geest uit de fles. Zie hem er nu maar eens in te krijgen, Jongens!

Even zweten

Iedereen de snater houden en dit klusje met die Lucassen mooi aan Geertje overlaten. Zal hem de nodige hoofdbrekens kosten. Hier helpt geen grote mond. Hier helpt diep nadenken en wikken en wegen. Het is de vraag of Geert dat kan. Tot nu toe nog niet veel van gemerkt.

Trouwens een aardige oefening voor al die mensen in de politiek, die het zo goed weten. Wat zouden zij doen. De premier wil zijn duim er niet aan branden. "Echt een zaak voor de PVV", zei hij ferm, alsof de levsnduur van zijn kabinet er niet van afhangt. En de interim voorzitter van het CDA kwam er bij Paul en Witteman helemaal niet uit. Die kletste gewoon na wat iedereen al weet om vervolgens geen antwoord op de vraag te geven. Echt CDA.

Gelukkig houdt de oppositie de mond en verlekkert zich aan de zijlijn. Een verkeerd geluid en de geledingen worden gesloten. Dus mond houden, hoe moeilijk het ook is.

Wat ik zou doen? Laten zitten en eerlijk zeggen dat het vanwege het kabinet niet anders kan. We weten toch allang welk vlees er in de kuip zit. En het argument dat Lucassen dan monddood is, snijdt geen hout. Kenden wij Lucassen voor deze rel? Het gaat in die partij toch alleen om Geert! Blijven zitten en je mond houden, gaat Geert zeggen. Kost overigens wel een hoop geld!

Samen maken we Huizen

"84 Matches", riep Maartje van Wegen gisteren verheugd aan het einde van het drukke Maatschappelijk Diner. "Dat zijn er veertien meer dan vorig jaar." En in onze samenleving waarin het getal telt, duidt dit op succes. En dat was het. Dus nog maar een paar getallen: 32 Huizer ondernemers en 32 vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties schoven gisteren bij elkaar aan tafel in restaurant De Parel van De Bolder. Alleen dat is al een feest. De bedoeling was om uit te zoeken wat zij voor elkaar zouden kunnen betekenen. Als er een overeenkomst is, noemen we dat een MATCH.

De bijeenkomst was voor de vierde keer georganiseerd door de VrijwilligersCentrale, dit jaar onder de naam: Samen voor Huizen. Er waren acht tafels feestelijk gedekt en ieder tafel had een bekende Huizer als tafelheer. De notaris was er om de overeenkomsten te bekrachtigen en de accountant om uit te reiken wat er "gewonnen" werd met dit initiatief.

Het was mijn eerste bezoek! En omdat ik meer van de kwaliteit dan van de kwantiteit ben hier wat opmerkelijke Matches:

De meest ontroerende vond ik de match van Bouwer Verwelius met de belangenvereniging van ALS patienten. Mevrouw ALS zat zelf aan tafel! Verwelius wordt sponsor van de ALS vereniging, die meer naamsbekendheid wil. In ieder geval zorgt Verwelius voor de T-shirts en ander promotiemateriaal bij een fietstocht;
De Mulock Houwlerschool krijgt stageplekken bij Teeuwissen Rioolreiniging, bij Hagedoorn Bouw, bij IJzerhandel Vos. De vertegenwoordiger van de school praatte de blaren op zijn tong om de bedrijven te overtuigen dat schoffies ook kunnen werken. Ik zag de grote mannen langzaam smelten.
Het Theehuis van de Trappenberg, waar leerlingen zelf thee gaan schenken, krijgt "spullen" van Westland Kaas;
De kunstenaars van het Asielzoekerscentrum krijgen ook spullen om met vreemdelingen hun huis te zoeken;
De Gooi en Eemlander en Abaecon Automatisering organiseren een cursus websites bouwen en onderhouden voor verenigingen in Huizen.

Er is veel meer gematched! De fotograaf die alle matches vereeuwigde, had het er druk mee. Ik zag verrasende koppels achter de schilderijlijst.

Tegen half tien fietste ik naar huis met een rare knoop in mijn maag. Ik ben niet gauw ontroerd. Dat was ik nu wel. Samen maken we Huizen. Hulde aan iedereen die hier zijn schouders onder heeft gezet.

La Grenouille qui veut se faire aussi grosse que le Boeuf

Deze fabel van La Fontaine als vervolg op de 15 miljoen koningen zonder onderdanen van Claudia de Breij en de grote ego's van deze tijd. Hoor ze blazen en briezen.

La Grenouille qui veut se faire aussi grosse que le Boeuf.
Une grenouille vit un boeuf
Qui lui sembla de belle taille.
Elle, qui n'était pas grosse en tout comme un oeuf,
Envieuse, s'étend, et s'enfle, et se travaille,
Pour égaler l'animal en grosseur.
Disant : " Regardez bien ma soeur;
Est-ce assez ? dites-moi; n'y suis-je point encore ?
Nenni. - M'y voici donc ? - Point du tout.
M'y voilà ?
Vous n'en approchez point "
La chétive pécore.
S'enfla si bien qu'elle creva.

Le monde est plein de gens qui ne sont pas plus sages:
Tout bourgeois veut bâtir comme les grands seigneurs,
Tout petit prince a des ambassadeurs,
Tout marquis veut avoir des pages.

Jean de La Fontaine, alsof die het vandaag de dag heeft geschrevem

Kunst van de straat in Huizen, deel 4 Beeldenroute

Piet van de Kar Standbeeld

Het "standbeeld" van Piet van der Kar, dat deel uitmaakt van de beeldenroute langs de Aanloophaven, is een verbeelding van een ruiterstandbeeld. Er staat echter alleen een onderbeen. Volgens de kunstenaar moet het standbeeld naar de mening van de kunstenaar verder afgemaakt worden in de verbeelding van de toeschouwer. Het is een klassiek thema met invulling door de kijker.

Maar zonder invulling is het beeld ook al de moeite waarde om een wandeling langs de Aanloophaven te maken. En over de invulling is de toeschouwer de baas. Dat is zo leuk aan het beeld. Ga het maar proberen. Zit er iemand op het paard, is het trouwens wel een paard? en als er iemand opzit hoe ziet die er dan uit?

Het grote gelijk

Claudia de Breij weet wat het probleem van Nederland is. We zijn met 15 miljoen koningen zonder onderdanen, die allemaal roepen dat ze gelijk hebben. En als je daar zo van overtuigd ben, wil je niet meer naar de ander luisteren. Stel je voor dat die je doet twijfelen. Daar moest ik aan denken toen ik vanmorgen hoorde dat de super VVD'er Charly Apetroot het verkeersonderzoek over de gevolgen van de 130 km per uur prutswerk van de linkse lobby vindt. De rechtste lobby wil de gevolgen niet eens onderzoeken. Die willen alleen maar gelijk.

Ik moest er ook aan denken, toen ik bij Pauw en Witteman de ideoloog van de PVV, ja heus die hebben ze, hoorde uitleggen dat "kopvoddentax" een gewoon woord is, omdat het helder beschrijft wat de PVV bedoelt. Maar toen hem werd gevraagd of het niet discriminerend is, omdat petten, hoeden, keppels e.d. niet bedoeld worden, gaf hij niet thuis. En wat misschien nog erger is, niemand vroeg door.

Het nieuwste gelijk is dat links geen verhaal meer heeft. Als je je oren dichtstopt, hoor je ook niets, denk ik. Het klinkt zacht, ik geef het toe. Maar het is er wel. De PVV heeft nu het redden van de verzorgingsstaat geclaimd, maar die was er al. Niet dankzij de PVV overigens! Fijn dat ze hem zo koesteren in deze barre tijden. Maar er zijn nog meer linkse hobby´s, het milieu, de armoede in de wereld, de overbevolking. Als je je ogen en je oren dichtstopt, zie je en hoor je niks.

Tijd voor het tegengeluid.