Informeren of opinieren?? of gewoon niks!

De voorzitter van de gecombineerde raadscommissievergadering zat er gisteravond helemaal naast. Hij dacht dat hij een opinierende vergadering leidde, een vergadering waarin raadsleden elkaar en het college bestoken met ideeën en standpunten. Maar zijn eigen partij en de kornuiten van de VVD, hielden hun kaken stevig op elkaar en waren niet te betrappen op enig idee, laat staan een opinie. Dan kwam het CDA, de derde collegepartij beter uit de hoek. Die deden af en toe een duit in de hele lichte zak.

Wat zitten we hier dan eigenlijk te doen, vroeg de fractievoorzitter van GroenLinks zich af en met hem vele mensen op de tribune. "Luisteren", zei de plaatsvervanger van de plaatsvervangend fractievoorzitter van de VVD. Maar waar luister je naar als alle vragen schriftelijk zijn gesteld en beantwoord?

Kortom het was opnieuw een beschamende vertoning met collegepartijen die de zaken achter de dichte deuren regelen en andere raadsleden en de inwoners van Huizen in het duister laten tasten naar hun bedoelingen. Ik hoop toch werkelijk dat de luitjes op het gemeentehuis ophouden ons op te roepen om plaats te nemen op de tribune. Clubje spelen deed ik vroeger ook fijn met mijn vriendjes en vriendinnetjes in het geheim.

Voor elck wat wils

Wat is mooi en wat is niet mooi? Het houdt me bezig, sinds ik weer een paar weken in Frankrijk ben geweest, het leven daar een boel prettiger vind dan hier en nu van alles en nog wat lees over de "verrommeling van onze openbare ruimte". Het ontbreekt in ons land aan visie en aan een centrale regie zeggen de klagers. En ik ben geneigd dat te geloven. Maar als ik ons vergelijk met de Fransen ontbreekt het ons ook aan de liefde voor ons land. We zorgen graag goed voor ons zelf en voor anderen moest vroeger God zorgen en nu de overheid.

Maar in dit schone dorp gaan we er iets aan doen, lees ik ook. Het college van burgemeester en wethouders heeft een toekomstvisie voor Huizen het licht doen zien. Ons dorp, want zo wordt het in de titel genoemd, ondanks de 42.000 inwoners, wordt levendiger en aantrekkelijker en dan ook nog voor iedereen. Je gelooft je ogen niet.

We gaan mikken op 50.000 inwoners van divers pluimage, jong en oud, rijk en arm, gezond en hulpbehoevend. Die moeten hier allemaal kunnen wonen, leven, werken, recreëren, cultuur genieten. Het karakter van het oude dorp wordt versterkt, maar daarnaast is er ook ruimte voor nieuwe bedrijvigheid. Het plein 2000 en het Oude Raadhuisplein worden aangekleed, en in de haven komt plaats voor gezelligheid. Zelfs de natuurlijke verbinding tussen haven en het oude dorp wordt versterkt.

Dat is de visie, maar nu de regie! Om dit alles van de grond te krijgen, zullen er ook wat besluiten en maatregelen genomen moeten worden. Dit schoons ontstaat niet zo maar. Dus ik op zoek naar de maatregelen. Die zitten nog niet in de visie, dat is logisch. Maar die zou je toch minstens terug moeten vinden in de Voorjaarsnota. Daarin staan immers de voornemens van het college voor 2008 en volgende jaren.

Maar dan word ik toch wat stil: die 50.000 inwoners komen niet vanzelf, met de aanpak van het Raadhuisplein wachten we op het besluit over de Keucheniusstraat, Plein 2000 laten we aan de eigenaar van De Graaf over, alsof er niet ook een bibliotheek/kunstuitleen op het plein zit, voor de verbinding in de Havenstraat wachten we op het vertrek van BNI en de eigenaren van het Lucentterrein, en over de Keucheniusstraat is het al weer enige tijd oorverdovend stil. Veel ligt op de plank, maar hoe het eruit ziet, vermeldt het verhaal niet.

Huizen heeft een geschiedenis van pappen en nathouden. Polderen in optimaforma. Geert Mak waarschuwt tegen bestuurders die lang polderen zonder visie en vervolgens onder druk een besluit moeten nemen. Meestal komt er dan iets verschrikkelijk lelijks uit. Huizen let op uw saeck!

Huizer Museum, Kip

Op woensdag 28 maart schreef ik op dit weblog over de plannen van het Huizer Museum in het Nautisch Havenkwartier. Ik verbaasde me toen over de lauwe reactie van raadsleden op die plannen, en ik vroeg me af of het niet goed zou zijn om eens met een aantal kunstliefhebbers bij elkaar te gaan zitten om verder te praten over die plannen.

Dat laatste is gebeurd. Gisteren kwamen een dertiental mensen bij elkaar in Galerie De Rookerij van Peter Kos en Pieter Hogenbirk. Alleen de ambiance is al inspirerend. Het werd een boeiende bijeenkomst. Ben Moulijn van het Huizer Museum legde uit waarom het Huizer Museum wil verhuizen. Het museum heeft meer ruimte nodig om de ambities te kunnen waarmaken.

Hans van der Eijck en Jan Geesink presenteerden hun plannen voor het Nautisch Havenkwartier compleet met plattegronden, plaatjes en de planning. En Peter Kos maakte ons enthousiast over zijn ideeën voor de Krachtcentrale op het BNI terrein.

Als je dat allemaal naast elkaar legt en combineert met de ambities van het gemeentebestuur van Huizen uit de Toekomstvisie moet er iets "moois groeien" zoals Hansje Dol van Behoud het Oude Dorp het uitdrukte. Twee levendige centra, die elkaar moeten versterken en dus op een of andere manier met elkaar verbonden moeten worden.

Dat bedenken is allemaal niet zo moeilijk. Maar nu de rest. Voor de plannen van het Huizer Museum is geld nodig en politiek Huizen wil er niet in investeren. Dus moet het anders. Hoe dan wel? Er zat genoeg ondernemend mensenkapitaal aan tafel om daarover na te denken. De vraag is dan wel of de gemeente nog op een of andere manier een vinger in de pap wil houden. Misschien horen we dat nog.

La Douce France

We zijn er weer. Gisteren zijn we thuisgekomen na tweeëneenhalve week Jarjat. Jarjat is een gehucht in de Vivarais. De Vivarais ligt aan de Oostzijde van het Central Massif. Jarjat ligt in het Noordelijke, boeren, stille deel van de Vivarais. Het huis vormt samen met nog drie andere huizen het gehucht Jarjat. Links van ons woont een geitenboer, die ook fruit teelt. Rechts van ons woont een fruitteler. Beneden in het dal worden mais en graan verbouwt.

Het huis is een groot, stenen boerenhuis met veel ruimte en een open haard. In vroeger tijden woonden in het huis vier families van landarbeiders. Het huis is dertig jaar geleden gekocht als een bouwval en geheel met eigen handen opgebouwd. Het is nu goed bewoonbaar. Alleen moet je in de winter wel een extra jas meenemen. Jarjat ligt op 675 m NAP, en het kan er ´s winters knap koud zijn. Meestal ligt er sneeuw. Alleen deze winter niet.

Het dichtbijzijnde dorp is Vernoux. Vernoux is een regionaal centrum. In dat dorp zelf wonen misschien 400 mensen. In de omgeving van het dorp op boerderijen en in andere gehuchten, buurtschappen nog eens 5500. Het is er dus redelijk rustig. Je kunt in de omgeving mooi wandelen en fietsen, hoewel je voor dat laatste wel enige spierkracht en ausdauw moet hebben. Wij op de fiets zijn een bezienswaardigheid.

Op zondag 6 mei waren in Frankrijk de presidentsverkiezingen. Wij hebben op die dag een kijkje genomen op het stembureau in Vernoux. Het was er een drukte van belang. Ook hele oude mensen met handicap komen stemmen. Ze worden gebracht door familie of door mensen van de partij.

De opkomst in Vernoux lag op 84%, en eigenlijk vinden echte Fransen dat veel te laag. Frankrijk is immers de bakermat van de democratie en het zou de gewoonte moeten zijn, volgens de Fransen, dat iedereen van dat recht gebruik maakt. Mensen die dat doen, maken er ook iets van. Fransen moeten zich registreren om te mogen stemmen. Bij binnenkomst op het stembureau krijgen ze een stemkaart en een enveloppe. Vervolgens vullen zij eenzaam in een stemhokje met gordijn de kaart in. Stoppen die kaart in de envelop en komen dan te voorschijn om de envelop in zo´n grote groene stembus te stoppen. Even er boven houden en dan laten vallen! En vervolgens opgelucht ademhalen.

De volgende morgen zijn we speciaal de 10 km naar Vernoux gereden om een krant te kopen. Wat we al vreesden was gebeurd: Sarkozy had gewonnen. Fransen hopen dat hij het glorieuze Frankrijk weer doet herleven. Een Frankrijk als grote speler op het wereldtoneel, maar ook een Frankrijk dat de werkeloosheid en de tweedeling in de samenleving de baas kan.

Bij ons in de buurt was er veel rood gestemd. In een van de gehuchten gingen 144 mensen naar de stembus, dat was 100%, waarvan er maar een op Sarkozy had gestemd. Iedereen weet wie het is. Want in Frankrijk is kleur bekennen gewoonte.

In Frankrijk wonen veel buitenlanders, ook Nederlanders. Wij kennen er nogal wat. Zij mochten overigens niet stemmen. Zij waren niet blij met de uitslag. Kennelijk heeft Sarkozy aangekondigd dat aan de buitenlanders, die in Frankrijk wonen, nieuwe eisen worden gesteld. Wij wonen er niet. We gaan er alleen maar op vakantie en genieten van de rust, de ruimte, de natuur en het lekkere eten.

Nu zijn we dus weer thuis. Dat is ook leuk. Maar wel heel erg druk.

Beeld

Fanny Kiezenberg gaat een beeld voor ons maken. Al een tijdje zijn we op zoek naar een beeld, dat we op het grote, open plein in onze tuin kunnen plaatsen. We hebben beeldentuinen en galerieën bezocht, gekeken wat andere mensen in de tuin hebben, en vonden niets dat ons echt aansprak. Tijdens de kunst10daagse in de Kunstuitleen zag ik werk van Marloes van Eerden en ik aarzelde. Zou dat het zijn? Naast dat werk stond de badende vrouw van Fanny, en dat vond ik mooier. Ik kijk altijd met veel plezier naar de stevige torso's van Fanny, omdat ze nieuw en oud zijn, en omdat je op zoek moet naar de emotie.

Dus na rijp beraad (dat moet wel als je 62 en 60 bent) nodigden we Fanny uit om te komen praten over een beeld en te kijken naar de plek. We konden elkaar vinden op grootte, kleur, steensoort, en bedoeling. Ik vond het wel een moment.

Fanny ging op zoek naar de steensoort en liet ons weten dat Dolomiet in aanmerking komt. Dolomiet is een kalksteen uit de Dolomieten in Italie met een groene glans. We gingen kijken bij de steenhouwer op de Bestevaer en moesten even wennen. Ik vind het wat dof, liet ik Fanny weten en die reageerde dat voor een figuratief beeld de steensoort niet te levendig mag zijn, omdat het dan teveel afleidt.

Fanny heeft bij De Hazelaar in Soest een brok besteld van 35 cm x 35 cm x 1 m. Dat moet uit de berg worden gehakt in Italië en vervolgens per vrachtwagen naar Nederland worden vervoerd. Het zal nog een klus zijn om het brok in het atelier van Fanny te plaatsen, want het gaat rond de 300 kg wegen.

Boze dag

De zon scheen, maar van binnen stormde het. Zo voelde ik me zaterdagmorgen toen ik wakker werd. En in de loop van de dag werd het niet beter. 's Nachts had ik liggen woelen en draaien in mijn bed. Waar kwam die boze bui vandaan? Vrijdagavond hadden we een hoopvolle bijeenkomst met supporters van Behoud het Oude Dorp. Aanwezigen willen mee denken en mee doen om het karakter van het dorp te bewaren zonder dat het de leefbaarheid schaadt. Nou wil iedereen dat vermoedelijk wel, maar aan tafel zaten een aantal deskundigen.

Donderdag had ik een vergadering van de gemeenteraad bijgewoond en daar iets over geschreven in dit weblog. Gerrit Pas reageerde. Hij stuurde me zijn bijdrage aan het debat over het rapport van de rekenkamercommissie. Maar ik wist al dat hij het rapport heel serieus had genomen, zoals hij alles wat passeert serieus neemt. Zelfs het populistische initiatiefvoorstel van de PvdA over het dierenwelzijn.

En natuurlijk realiseer ik me dat hij en zijn fractiegenoten zich aangesproken voelen als ik in dit weblog het gedrag van Huizer politici op de korrel neem. Het geldt niet voor hen, maar moet ik iedere keer hen tot uitzondering benoemen? Er zijn wel meer serieuze raadsleden. Maar het is zo vervelend dat de politiek in Huizen wordt gedomineerd door een stel fractievoorzitters, die het verbale gevecht met elkaar belangrijker vinden dan de boodschap voor de inwoner van Huizen.

De vraag is natuurlijk waarom die goede mensen hun mond houden, als hun collegae politici de politiek belachelijk maken. Ik hoor ze denken: "het heeft geen zin, het is al jaren zo en er verandert toch niks."Mis dus. Het politieke klimaat wordt bepaald door de 27 leden van de Gemeenteraad met elkaar. En het wordt tijd dat al die hardwerkende mensen die het welzijn van het dorp belangrijker vinden dan het eigen ego hun neus aan het venster steken.

Daar zat ik allemaal aan te denken, toen ik zaterdagmorgen op de fiets stapte voor een rondje Vecht. Ik reed langs het grote parkeerterrein aan de haven en zag dat de Kermis werd opgebouwd. Ik zag ook waarom een stuk van de Wolfskamer is opgeofferd. Dat grote parkeerterrein is niet genoeg, kennelijk. De mobile homes van de kermislui staan geparkeerd op een haastig schoongemaakt stukje Wolfskamer. Ik kan niet zeggen dat al dat witte plastic mooi is in het groen.

Ik was op zaterdag gegaan om de drukke zondag te vermijden. Maar zo hadden meer mensen gedacht. Dus reed ik wel zo'n vijfhonderd fanatieke wandelaars tegen het lijf, die kennelijk op tijd binnen moesten zijn. Ze stapten verwoed voort, keken niet links of rechts en schrokken als ze me pas op het laatste moment zagen. Het was druk op het fietspad, want er liepen ook Nordic wandelaars met die prettige stokken die tussen je spaken komen, omdat ze zich zo breed mogelijk moeten maken. Echt een sport voor in dit overvolle kikkerland.

Toen ik er iets van zei, riep een vriendelijke dame me toe: "zeker het zonnetje in huis?". Ik moest er heus om grinniken. Aan zo'n woeste wandelaarster vroeg ik wat ze liepen om te bezien of ik ze kon vermijden. "Een wandeltocht", antwoordde ze naar waarheid. Ik kon mijn vraag niet beter stellen, omdat ze al weer vele passen verder was.

Ik dacht dat het niets zou worden, dat fietstochtje. Maar eenmaal uit de drukte kon ik vrij om me heen kijken naar de zwanen en ooievaars op het nest en de jonge eendjes in de sloot. Mijn boosheid ging echter pas over, toen ik in een van de bijvoegsels van de zaterdagse NRC de kop zag "zelfstandig, stoer en lomp, voila de Nederlandse vrouw!"

Clubje spelen

Door al dat geschrijf over politiek, wel erg, niet erg, leek het me goed om weer eens in het echt te gaan kijken. Dat kwam mooi uit. Gisteren vergaderde de gemeenteraad van Huizen over het rapport van de rekenkamer. De rekenkamer had uitgevonden dat er bij het ontstaan van de Graaf Wichman, het uitgaanscentrum van Huizen, het een en ander was gebeurd dat niet door de beugel kon. Om het niet te ingewikkeld te maken kun je zeggen, dat De Graaf de gemeente meer heeft gekost dan strikt noodzakelijk was en dat het toenmalige college de raad niet volledig heeft geinformeerd. Je zou zeggen "genoeg om over te praten" voor de dames en heren politici.

Kennelijk was dat al eerder gebeurd in een raadscommissie van fractievoorzitters. Want in deze raadsvergadering, het forum waarin alle zevenentwintig raadsleden zitten, en dat wordt uitgezonden op de lokale radio, werd weinig meer gezegd. En dat terwijl dit rapport van de rekenkamer de raad alle gelegenheid gaf om met elkaar eens stevig van gedachten te wisselen over de bestuurscultuur in Huizen. Ook in Huizen denken veel mensen dat ze maar wat doen daar op dat gemeentehuis.

Een van die weinige mensen die iets zei, was de heer Bikkers van de VVD en die kreeg uitgebreid de gelegenheid het beeld van een rommelende overheid te versterken. Natuurlijk, zei hij is het een politieke doodzonde om de raad niet volledig te informeren, en natuurlijk is het jammer dat de gemeente teveel heeft betaald, maar de toenmalige wethouders bedoelden het goed, en over een jaar of tien zal er wel weer zo'n rapport verschijnen over een ander groot project. Boodschap: dat hoort er nu eenmaal bij.

Wie zwijgt stemt toe, dacht ik, toen niemand hem interumpeerde. En dat stelt al die schone beloften over beterschap wel in een difuus licht. Leeft er in politiek Huizen werkelijk de behoefte om rekenschap en verantwoording af te leggen aan het volk, dat deze dames en heren heeft gekozen? We gaan het nauwgezet volgen.

Boter op het hoofd - Politiek toch erg?

Politici winden zich nu erg op over de teloorgang van de Belastingdienst, eens het paradepaard van Overheidsdienstverlening. De VVD roept zelfs dat het hele management vervangen moet worden. Dat is echt the limit! De VVD zou moeten weten, dat het probleem bij de Belastingdienst is veroorzaakt door de politiek zelf en met name door het kabinet Balkenende III, waarin VVD'er Zalm minister van Financien was. Van het ene moment op het andere werd de Belastingdienst verantwoordelijk voor de uitkering van de Zorgtoeslag, de Huurtoeslag en de uitkering Kinderopvang. Tegelijkertijd moest de Belastingdienst zwaar bezuinigen.

Het management van de Belastingdienst heeft toen geroepen dat van het ene op het andere moment dat niet kan. Dat er tijd voor nodig was om werkprocessen en automatisering aan te passen. Politici waren doof. Dat heb je als je never-nooit je handen uit de mouwen hebt gestoken. En dan nu roepen dat het managemet vervangen moet worden.

Politiek toch erg!?

Is politiek wel erg?

Ik ben niet verantwoordelijk voor de kop van mijn bijdrage in Uit en Thuis van de Gooi en Eemlander van donderdag jl., maar ik heb het wel gezegd. Het was een spontaan antwoord op de vraag "Politiek of Kunst?" "Kunst", zei ik en toen de journalist zich over dat antwoord verbaasde, deed ik de uitspraak. Politiek is voor mij net een doolhof, dacht ik erbij, en voor iemand die niet van het donker houdt, is dat vervelend. Lezers vragen me om uitleg en dat ga ik hier proberen.

Ik ken de politiek uit mijn tijd toen ik ambtenaar was in Hilversum (1990 - 2005). Het politieke leven in de Mediastad was in die periode van 15 jaar zeer roerig. Ik heb minstens tien colleges zien komen en gaan en allemaal met de beste bedoelingen. Dat was voor een deel toe te schrijven aan de opkomst en ondergang van Leefbaar Hilversum met voorman Jan Nagel. Maar het had ook te maken met het wantrouwen van de PvdA voor alle andere partijen in de raad, misschien met uitzondering voor de VVD. De politiek werd gedomineerd door een aantal grote ego's, die het soms wel, maar meestal niet met elkaar konden vinden.

Ik heb in Hilversum hele goede raadsleden meegemaakt en hele goede wethouders. Mijn favoriete raadslid was Elisabeth Post van de VVD, omdat ze kennis van zaken had, haar verhaal wist te verkopen, zich liet overtuigen als het moest en wars was van spelletjes. Voor mijn favoriete collegeleden moet ik kiezen tussen Hennie Borstlap (PvdA) en Barend Smit(D66). Met beiden had ik veel te maken en met beiden viel goed te werken. Vooral Hennie Borstlap wist wat ze wilde, en je moest van goede huize komen om haar op andere gedachten te brengen.

Hennie werkte met een gideons bende van ambtenaren en partijgenoten en dat was voor topambtenaren die daar niet bij mochten horen knap lastig. Barend werkte heel anders. Die was erg ontvankelijk voor nieuwe en goede ideeën uit de ambtelijke organisatie. Je moest wel met hem om kunnen gaan om zijn grappen en grollen te begrijpen. Er is een tijd geweest dat het Georganiseerd Overleg niet met hem om de tafel wilde, omdat zij dachten dat hij hen niet serieus nam. En met de afscheidstoespraak voor een van vele vertrekkende directeuren zou hij nu niet misstaan als Standup Comedian.

Ik ken de politiek ook uit mijn raadsperiode in Huizen. Het was wel even wennen aan de andere kant van de tafel. Ik deed mijn werk serieus en daar was niet altijd behoefte aan. Als we eerst naar de haalbaarheid van voorstellen keken en dan pas naar de inhoud, vond ik dat de omgekeerde volgorde. Mensen vonden me eigenwijs, tegendraads en onbuigzaam. Voorstellen van oppositiepartijen kwamen mij dikwijls zinniger voor dan voorstellen van de collegepartijen. Maar in de laatste periode van mijn bestaan als raadslid mocht ik er niet eens meer met belangstelling naar kijken, laat staan ze serieus nemen.

Om een goed raadslid te zijn, moet je het spel mee kunnen spelen. Dat wilde ik best, maar ik had sterk de indruk dat het spel werd gedomineerd door een paar grote, sterke ego's en dat afwijkend gedrag niet werd getolereerd. Gelukkig kreeg ik mooie afscheidswoorden van de burgemeester bij mijn vertrek uit de raad. Maar die woorden bevestigden dat ik beter aan de andere kant van de tafel had kunnen blijven. Daar zit ik nu dus weer. Het is goed zo.

Uit en thuis 2

Uit en Thuis

Nooit gedacht dat ik nog eens "prominent" zou worden. Wim van Dijk van de Gooi en Eemlander vroeg me of ik in de rubriek Uit en Thuis van de donderdageditie van Gooi en Eemlander wilde optreden. Ik ken die rubriek niet, maar ik vermoed dat Gooi en Eemlanders die aan de weg timmeren daarin zichzelf mogen portretteren. Wim vindt kennelijk dat ik zo'n timmerman ben. Dat verbaast me. Ik heb zelf nogal wat scepsis over de resultaten van al dat getimmer.

Ik zei dus ja, en vroeg me vervolgens af of de vraag is wie ik ben, of wat ik wil laten zien? Ik heb besloten om de vragen naar eer en geweten te beantwoorden. Wim was licht verrast en dus vroeg ik vervolgens aan Ger - mijn levensgezel -, wat zij denkt dat ik geantwoord heb op de volgende tien vragen:

Uit of Thuis? Theater of Stadion? Cabaret of Film? Elisabeth Schwarzkopf of Madonna?, Lekkerste eten? Welk boek ligt er op het nachtkastje? Kunst of politiek? Hoe laat naar bed?

Niet doen! Resultaat is verraderlijk.

De Passie van Gerrit Pas

De schilder Aad de Haas is de Passie van Gerrit. Over die passie vertelde hij - hoe toepasselijk - op Goede Vrijdag in De Kunstuitleen voor een gehoor van zo'n vijftig belangstellenden. Tijdens het tonen van de Kruisweg in kerk Wahlwiller waren die allemaal muisstil. Wat we te zien kregen was ook niet niks. In de zestien staatsies zagen we het lijden van Christus uitgebeeld in op het oog eenvoudige lijnen en heldere kleuren. Die eenvoudige lijnen en heldere kleuren krassen de eenzaamheid van het lijden op de ziel.

Gerrit vertelde waarom deze Rotterdamse kunstenaar hem zo bezighoudt. Aad de Haas (1920-1972) kwam in de Tweede Wereldoorlog in conflict met de bezetter. Zijn werk werd ‘ontaard’ verklaard en in beslag genomen, en hij werd gevangen gezet. Na de bevrijding kwam de diepreligieuze De Haas in conflict met de R.-K. Kerk toen hij deze kruisweg in de kerk van het Limburgse Wahlwiller schilderde. Het Vaticaan verbood zijn werk, met dezelfde argumenten als de nazi’s. Het werk past niet in de gevestigde opvatting van de heersende klasse. En wat gevaarlijker is, het werk spreekt de gewone mens aan en is daarmee een bedreiging voor de instituties.

Vooral de mens De Haas boeit Gerrit Pas: hij staat voor zijn overtuiging en zijn onafhankelijkheid. Hij is een non-conformist, een eenzame eenling die de strijd met de gevestigde orde niet schuwt.

Waar waren onze volksvertegenwoordigers?

Het platform Gehandicapten en Ouderen Blaricum – Huizen ( GO ) organiseerde in samenwerking met de Taskforce Handicap en Samenleving, een debat rond het thema ’ gelijke kansen ’. Meedoen, dicht bij huis, in eigen buurt, met vrienden en familie om je heen, klinkt misschien vanzelfsprekend voor veel mensen, maar is dit zeker niet voor iedereen. Mensen met een beperking – lichamelijk, psychisch en of verstandelijk, ondervinden vandaag de dag nog tal van belemmeringen in het dagelijkse leven. In een levendig debat kwamen vooral de zogenaamde ervaringsdeskundigen aan het woord. Mensen die vertelden wat het betekent als je pas op je veertigste zelfstandig mag wonen, of mensen met een psychische handicap die samen een woongroep willen vormen en dan veel tegenwind krijgen van de gewone mensen uit de buurt, omdat die bang zijn voor hun kinderen of voor de waardedaling van hun woning!

Als ik al dacht dat we het in dit kikkerland voor mensen met een handicap goed hebben geregeld, werden tijdens het debat mijn ogen geopend.

Leerzaam middagje, dacht ik. Zeker voor raadsleden die toch moeten beslissen over het wegnemen van de drempels. Ik keek om me heen en zag een raadslid. Ron Schaap van D66. De andere 26 schitterden door afwezigheid. Nou kan dat een keer voorkomen, denk ik. Maar het valt me op, dat de meesten schitteren door afwezigheid bij allerlei gebeurtenissen in het dorp.

Druk, druk, druk met vergaderen zeker!?

Weigerambtenaren

Zondag was er een manifestatie bij het homomonument in Amsterdam. Daar maakten vijf politieke partijen een afspraak met het COC, dat zij ervoor zullen zorgen dat er geen wettelijke regeling komt voor weigerambtenaren. Typisch zo'n poldercompromis. Een van die vijf partijen was de PvdA. Dat betekent dat er een meerderheid is in de Kamer.

Arie Slob, het nieuwe gezicht van de ChristenUnie, vond dat niet leuk. Hij begrijpt niet waar homo's zich zo druk over maken, zegt hij. En op z'n fier christelijks: "Dat kan zich wel eens tegen hen keren!".

Ik wil je wel een handje helpen Arie. Stel je maar eens voor dat homo trouwambtenaren gewetensbezwaar hebben om een christelijk paar in de echt te verbinden!

Zin in .... beeldhouwen?

Tien Kunstdagen! Zaterdag 24 en 31 maart werkten bekende en onbekende inwoners van Huizen onder de bezielende en deskundige leiding van beeldhouwer Michiel Linders aan een object, dat wordt opgebouw uit blokken mergel van 50 x 50 cm. Niks voor mij, had ik gedacht en ik beperkte me tot het maken van foto's en het kletsen met toeschouwers. Maar zaterdag werd de uitdaging om zelf iets te doen me toch te veel. Ik zag alle geconcentreerde hoofden en gebogen ruggen en voegde me bij Pieter, Hennie, Charlotte, Albert, Daan, Mohammed, pakte beitel, rasp en poetskwast en toog aan het werk. Ik voelde me een hele pief en beleefde aan den lijve, hoe prettig en ontspannend werken met mergel is.

De blokken gaan samen iets betekenen. Je kon het zien ontstaan afgelopen zaterdag. Ieder mag zijn eigen ding doen: Pieter nam de Huizer kap, Daan de noten van de balk, Hansje de vogel en Hennie de vlinder. Mohammed liet het Spraakwater herleven. Leermeester Michiel wees steeds op de noodzaak van onderlinge samenhang. Charlotte en ik gebruikten de staart van de poes van een ander om het ene aan het andere brok te koppelen. Wat mij betreft wordt het een portret van de huizer samenleving.

Wist u dat ....

Wist u dat de Venus van Willendorf het oudste gevonden vrouwenbeeldje is uit de geschiedenis, dat het 11 cm hoog is en een verrassende vorm heeft;
Wist u dat de regels "Alles van waarde is weerloos" van Lucebert zijn,
en dat Lucebert "helder licht" betekent;
Wist u dat het debuut van Jan Wolkers Serpentina's Petticoat is en niet Kort Amerikaans of Terug naar Oegstgeest,
En dat de architecten van de Sfinxen van Riedijk en Neutelings zijn en dat zij ook het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum hebben ontworpen, ja, die kleurige blokkendoos aan het begin van het Mediapark;
Wist u dat Fanny Kiezenberg niet alleen mooie beelden maakt, maar ook
heel veel weet,

Als u dat allemaal niet weet, heeft u wat gemist. Dat en nog veel meer had u allemaal kunnen leren tijdens de de Kunstquiz van de Kunstuitleen in het Kunstcafe gisteravond.

Lucebert,

De zeer oude zingt:

er is niet meer bij weinig

noch is er minder

nog is onzeker wat er was

wat wordt wordt willoos

eerst als het is is het ernst

het herinnert zich heilloos

en blijft ijlings
alles van waarde is weerloos

wordt van aanraakbaarheid rijken aan alles gelijk
als het hart van de tijd

als het hart van de tijd

Huizer Museum, Kip of ei

Gisteren sprak de commissie Welzijn over de plannen van een Huizer Museum in het Nautisch Havenkwartier. Het bestuur van het Huizer Museum heeft meer vierkante meters nodig en meer geld om de ambitie te verwezenlijken. Het bestuur denkt aan 1200 m2 vloeroppervlakte. Dat is ongeveer vier maal zoveel als de huidige bruto vloeroppervlakte in het Schoutenhuis. Voor die 1200 m2 is een investeringsbedrag van rond de € 1,7 miljoen extra nodig. Het bestuur wil graag dat het gemeentebestuur van Huizen toezegt, dat zowel de vierkante meters als het bedrag er komen. Daar komt het in het kort op neer.

Tijdens de vergadering bleek dat de raadsleden er niets voor voelen om dat toe te zeggen. Als het bestuur meer ruimte kan vinden, prima, maar de gemeente stopt er geen cent extra in. Gek eigenlijk. De gemeente wil immers iets met de toeristische en recreatieve mogelijkheden van de oude haven, en de gemeente wil ook iets met de rijke cultuur historie van het dorp, en natuurlijk dragen raadsleden het Huizer Museum een goed hart toe, maar daar blijft het bij.

Zouden de raadsleden denken dat het allemaal vanzelf komt. Want tijdens de vergadering bleken maar weinig raadsleden geinteresseerd in de inhoudelijke ambitie van het museumbestuur. Wat kunnen we eigenlijk gaan zien en beleven op die 1200 m2. Het museumbestuur zegt dat het dat nog moet uitzoeken, maar dat het dan wel eerst zeker moet weten, dat de meters en het geld er zijn. In het gekste geval hebben we dadelijk meters en geld en geen spullen om tentoon te stellen.

Is het niet verstandig om eens met een brede groep belanghebbenden en belangstellenden om de tafel te gaan zitten om naar de mogelijkheden van een museum in het nautisch Havenkwartier te kijken. En zou de gemeente de regie niet in handen kunnen nemen. Of gaat de gemeente de toeristisch-recreatieve invulling van het Nautisch Havenkwartier helemaal over laten aan het particulier initiatief? En betekent dat dan dat de initiatiefnemers van het Nautisch Havenkwartier zelf mogen bepalen wie en wat er worden toegelaten?

Kunst in Huizen (2)

Zaterdag was de Kunstuitleen omgetoverd in een atelier, waar prominente Huizers vol overgave zaagden en schaafden aan blokken mergel. Die blokken moeten samen een beeld gaan vormen, dat een plek krijgt in het Gemeentehuis. We weten nog niet precies wat het moet worden, maar dat maakt het juist spannend.

Zondag waren in de Kunstuitleen vier echte beeldhouwers op bezoek, Fanny Kiezienberg, Barbara Kluivers, Emile v.d. Kruk en Marloes Eerden. Zij lieten werk zien en vertelden over hun bedoelingen.

Twee fijne dagen kunst(be)leven op het Plein. Smaakt naar meer.

Kunst in Huizen

Kunst in Huizen leeft en beweegt. Zaterdag begint de Kunst10daagse en dan is er vooral in de Kunstuitleen en Bibliotheek weer een hoop te beleven. Zie voor het programma www.kunstpleinhuizen.nl. Maar er is meer! Ook het Huizer Museum laat van zich horen. Het bestuur van het Museum heeft plannen ontwikkeld voor een nieuw museum in het Nautisch Havenkwartier. Maar dat gaat niet zo maar, u raadt het al. Voor die plannen is geld nodig en waar haalt een armlastig museum dat nu niet meer dan 7000 bezoekers per jaar trekt, dat van daan?

Het museum heeft het inmiddels platgetreden pad bewandeld. Het heeft tegen beter weten aangeklopt bij het gemeentebestuur, want dat heeft jaren geleden al laten weten dat er geen extra geld bij komt. Met de verkoop van het Schoutenhuis in het dorp, waar het museum nu zit moet de bouw van een nieuw museum worden betaald. Dat gaat dus niet en dus is het museum op zoek naar meer geld.

Maar waar gaat het nu echt om, vraag ik me al enige tijd af. Wat wil het Huizer Museum nu precies in dat Nautisch Havenkwartier laten zien? En dat kan ik helaas nergens vinden. Er worden kreten geslaakt als "van heden naar verleden" en misschien ook nog wel terug. Die kreten ken ik uit de tijd toen ik in Hilversum samen met D66 wethouder Barend Smit plannen maakte om het Goois Museum op de Kerkbrink een nieuw smoel te geven. Maar daar zat een gedachte achter. We wilden in dat nieuwe museum ook de erfenis van Dudok een plek geven. Een bezoek aan het museum, met nieuwe vleugel van Han Ruijssenaars is overigens zeer de moeite waard, laat zien dat het aardig is gelukt.

Is er ruimte in 't Gooi voor nog zo'n museum? Dan moet het zich op een of andere wijze wel onderscheiden. En daar kan ik maar niets over vinden.

Mama Cash of Vrouwenmoed 3

Op 28 februari schreef ik in mijn blog over de 28-jarige Afghaanse Malalai Joya, een lid van de Wolesi Jirga, het eerste democratisch gekozen parlement van Afghanistan in 30 jaar. Zij verheft haar stem tegen de machtige stamleiders, die het volk achterlijk willen houden. Ik was diep onder de indruk van haar moed, van haar gevecht voor een rechtvaardige samenleving, waarin hoop is voor vrouwen en kinderen.

Ik heb altijd geloofd dat een rechtvaardiger wereld begint bij vrouwen, maar de laatste jaren was ik de moed verloren. Ik dacht dat het feminisme dood was, omdat Westerse vrouwen tevreden zijn met wat er is bereikt. Elise, de partner van Mark, zoon van Gerda heeft me uit de droom geholpen. Zij werkt sinds enige tijd bij Mama Cash. Mama Cash steunt vrouwen overal ter wereld in hun strijd voor een menswaardige samenleving. Overal in de wereld vechten moedige vrouwen tegen ongelijkheid, sexuele onderdrukking, huiselijk geweld, vernedering. Die vrouwen leggen zich niet meer bij mannelijke overheersing en oorlog. Die vrouwen durven hun stem te laten horen. En dat is nodig, want

Van alle mensen die in extreme armoede leven is 70% vrouw.
Vrouwen produceren 50% van alle voedsel op de wereld en bezitten 1% van alle landbouwgrond. Wereldwijd is huiselijk geweld één van de belangrijkste oorzaken van sterfte onder vrouwen tussen de 15-45 jaar.
Tweederde van de kinderen die geen onderwijs krijgt, is meisje.
Het aantal vrouwen dat gehandicapt raakt of sterft door geweld gericht op vrouwen is groter dan het aantal vrouwen dat sterft aan de gevolgen van kanker, malaria, verkeersongelukken en oorlogen bij elkaar opgeteld.

Er is ook goed nieuws.



Met elk extra jaar dat moeders naar school gaan, dalen de sterftecijfers van kinderen onder de vijf jaar met vijf tot tien procent.
Als meer vrouwen politiek actief worden, veranderen de publieke agenda’s, neemt corruptie af en verbetert de manier waarop er bestuurd wordt.
Investeringen in de gezondheid en educatie van vrouwen heeft niet alleen een positief effect op de vrouwen zelf, maar ook op hun gezinnen.
Als het inkomen van vrouwen stijgt, profiteren hun gezinnen daar meer van, dan wanneer het inkomen van mannen stijgt.

Mama Cash gelooft, dat als vrouwen hun rechten kunnen claimen, het leven van veel mensen beter zal worden. Vrouwenrechten zijn mensenrechten. Mama Cash is er net als ik van overtuigd dat sociale verandering bij vrouwen begint.

Mama Cash steunt moedige vrouwen. Als jij dat ook wilt, kun je op www.mamacash.nl lezen hoe je dat moet doen. Op de kleurrijke website staan veel voorbeelden van vrouwenprojecten overal in de wereld. Een bezoek is de moeite waard. Doen dus. Niet denken dat anderen het wel doen of dat het vanzelf gaat! En laat je stem horen.