Kerstbrief

Twee vrienden stuurden me niet een Kerstkaart maar een heuse Kerstbrief met Kerstwens. In de brief schreven ze hoe ze het afgelopen jaar hebben beleefd en wat ze verwachten van het jaar dat komt. Ik vond het zo leuk dat het me op het idee bracht het jaar af te sluiten met een kerstlog over mijn oude en mijn nieuwe jaar.

Natuurlijk was er het verschijnen van mijn boek het is zoals het is. Ik heb het inmiddels in handen en het bevalt. Ik heb er zelfs al weer de eerste bladzijden in gelezen, terwijl ik de tekst in de correctiefase wel tien keer onder ogen heb gehad. Maar lezen in een echt boek is echt anders dan lezen op een scherm. Ik ben kennelijk nog niet toe aan een E-book.

Donderdag ga ik samen met Fransje in het boek lezen. In de zomer heb ik haar verteld dat ik een verhaal schreef over onze vriendschap, dat ik uit wilde geven. Toen beloofde ik dat zij het eerste exemplaar zou krijgen en dat we het samen zouden lezen. Die belofte ga ik inlossen. Dat vind ik een belangrijk moment.

Het jaar is gekleurd door de kleine Youn, die woensdag zijn eerste verjaardag viert. Hij groeit als kool, brabbelt zijn eerste woordjes en kan bijna zelf op zijn benen staan. En binnenkort wordt zijn nichtje geboren en over een half jaartje een zusje of broertje. Nieuw leven dus. Wat een pret en een rijkdom. De ouders maken het trouwens ook goed.

Maar er was ook veel verdriet. Mijn zwager, de echtgenoot van mijn zusje en de vader van mijn nichtje, is in het najaar overleden na een kort ziekbed. Mijn zusje is nu akelig alleen. Ze stuurde me een mooie kerstwens met de sprekende tekst: "De dood is de geboorte van herinneringen". Ik hoop dat de herinneringen haar troost en kracht geven.

En onze goede vriendin Fanny is ons ook ontvallen. We missen haar nog dagelijks. Gelukkig staat haar beeld De Vrouw fier in onze tuin te pronken, zodat we in haar Fanny kunnen gedenken. "Wanneer je morgen dood bent ....."

Er was nog veel meer: de Franse les van Ger, de verdrietige dood van haar zwager, mijn vriendschappen, het ongeluk van Thamar met nare gevolgen. Het hoort er allemaal bij. Het leven is een kist vol verrassingen. Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar gaat brengen. We zijn er klaar voor.

The making of the Book, deel V - Het is er!

Het boek is er! Wat een opluchting. De afronding van een jaar hard en intensief werken. Want een verhaal schrijven is een, een verhaal tot boek maken is twee. Vergis je niet.

In januari van dit jaar nam ik me voor een verhaal te schrijven over mijn vriendschap met Fransje. Sinds zij Alzheimer heeft bezoek ik haar regelmatiger dan ervoor. Over die speciale bezoeken schrijf ik in mijn dagboeken. Dat deed ik en dat doe ik nog steeds. In juni van dit jaar liet ik Fransje in een ontroerend gesprek weten dat ik een boek had geschreven over haar en mij. Ze kon het nauwelijks geloven. Maar het is zo en het bewijs ga ik haar laten zien. Zij krijgt het eerste exemplaar en dan gaan we er samen in lezen.

Als u "Het is zoals het is" ook wilt lezen, kunt u het bestellen bij uitgeverij Boekscout in de webwinkel.

The making of mijn boek - deel IV Taalkwesties

Omdat de verschijning van mijn boek me op de hielen zit en omdat het nieuwe jaar nadert en ik dan met een schone lei wil beginnen, hier voorlopig het laatste deel van The Making of Mijn boek. Dit deel gaat over taalkwesties. Maar om de last van dit onderwerp te begrijpen wil ik eerst nog eens uitleggen wat "uitgeven in eigen beheer" betekent. Ik heb nu een uitgever, maar die wil zo weinig mogelijk kosten vooraf maken. Dus zijn onze contacten louter zakelijk en kort en altijd per email. Bellen kan niet!

En uitgeven in eigen beheer betekent verder dat ik als schrijver niet alleen verantwoordelijk ben voor de inhoud van het boek en de promotie van mijn boek, maar ook voor het omslag en de kwaliteit van de tekst. Ook voor de tik-, taal- en stijlfouten. Aan het hele boek is geen beroepsredacteur te pas gekomen en ook geen professionele corrector. Dat heb ik allemaal zelf gedaan met hulp van die beroemde vrienden van me. Hulde!

Heeft u wel eens meegedaan met het Groot Dictee der Nederlandse Taal en maakt u ook altijd tussen de twintig en de dertig fouten en blijft de ingewikkeldheid van de spelling van de Nederlandse taal u razend maken. Dan moet u ongeveer begrijpen wat de correctie van de tekst met me gedaan heeft. En dan staan er in dat dictee niet eens dialogen. Die staan er veel in mijn boek en die moeten allemaal tussen aanhalingstekens. Dat klinkt simpeler dan het is. Probeer maar eens:

Wat is goed en wat is fout:

"Het ga u goed", zei de ambtenaar van dienst.
"Hebt u gezien", vroeg de winkeldame, "wat we in de aanbieding hebben?"
"Weet u niet wat u moet zeggen?", vroeg Sinterklaas.
"Had u gedacht!", dacht ik.

En dat is nog maar een uitdaging. Er zijn er meer. Hoofdletters, koppeltekens, afbrekingstekens, getallen, letterwoorden enz. Het was zo erg dat ik het laatste dictee der Nederlandse taal aan me voorbij heb laten gaan, net nu ik misschien mijn eigen record had kunnen breken.

The making of mijn boek - deel III samenwerk

Uitgeverij Boekscout liet me dus weten dat ze mijn boek wilden uitgeven. Pas op: dat zegt niets over de kwaliteit van mijn boek noch over de kansen op veel lezers. Het geeft me alleen de zekerheid dat ik over een tijdje mijn boek in mijn hand kan houden. Ik zzie het al staan op een prominente plek in mijn boekenkast: Nel Hoogmoed - Boek. Een paar dagen later lag er bij de post een contract met voorwaarden. Basis is wederzijdse afhankelijkheid om er een succes van te maken. Ik wil gelezen worden en zij willen geld verdienen. Ik moet mijn bijdrage leveren aan de promotie van het boek.

Wie A zegt moet B zeggen. Ik tekende dus. Nu werd het serieus. Ik had een werktitel voor mijn boek "Mijn vriendin heeft Alzheimer", maar die was me hoe langer hoe meer gaan tegenstaan. Hij leek teveel op "Ik heb Alzheimer" van Stella Braam en er is in het verhaal veel meer dan Mr. Alzheimer. Na een zoektocht langs "Wandeling", "De Wandelaars", "De weg en het leven"(!) werd het uiteindelijk een van de gevleugelde uitspraken van mijn vriendin "Het is zoals het is".

Ik kreeg een productieplan van de uitgever met drie hoofdpunten: de tekst moet foutloos aangeleverd worden, ik zelf ben verantwoordelijk voor de omslag en voor de tekst op de omslag. Hemel, dacht ik. Ik kan een beetje schrijven, maar daar houdt het op. Gelukkig zijn er vrienden. Een schakelde ik in voor het ontwerp van de voorkant. Voor de foto op de achterkant van het boek, liep ik mijn fotobestand na tot ik ziek werd van mijn eigen kop. Uiteindelijk selecteerde ik een foto van mijn vriendin en mij wandelend in Groeneveld. Maar de foto was te groot. Dus moest die bewerkt. Een andere vriendin ging avonden aan de slag om ons op de zeven vierkante centimeter te zetten.

Volgende keer de foutloze tekst.

Haagse mores in Huizen

Ik lees "Je hebt het niet van mij, maar ......." over de belevenissen van Joris Luyendijk als Nieuwspoort rapporteur aan het Binnenhof. Hij heeft een maand achter de schermen meegelopen. Hij benadert het politieke bedrijf als een antropoloog. Hij kijkt niet naar de poppetjes, maar vooral naar het spel tussen die poppetjes. Dat bestaat uit codes, mythes en taboes en vooral uit een gedeeld idee van wat "normaal" is. Zijn conclusie is dat het politieke bedrijf voor een buitenstaander niet te begrijpen is.

Nu hoor ik het eens van een ander. Omdat ik vier jaar in de gemeenteraad van Huizen heb verkeerd, word ik door vrienden en verwanten gezien als een insider. Zij vragen mij uitleg over het gedrag in de politieke arena? Soms kan ik vragen beantwoorden: Nee, de burgemeester leidt niet altijd de vergadering, de burgemeester leidt alleen de raadsvergadering. Commissievergaderingen worden geleid door raadsleden. Ja, er wordt altijd vergaderd in rondjes. Dus ook mensen die niets te zeggen hebben, gaan praten, als ze aan de beurt zijn, anders denken wij op de tribune dat ze niks te zeggen hebben. En je gaat niet in de politiek om je mond dicht te houden.

Maar op sommige vragen moet ik het antwoord schuldig blijven, omdat ik het zelf in de vier jaar dat ik er zat nooit heb begrepen. Lijken sommige raadsleden alleen ongeïnteresseerd, of zijn ze het ook? Wie doet het met wie en waarom is dat zo? Waarom zijn regels en afspraken zo belangrijk? Waarom wordt er zo weinig gelachen. Maar vooral, waar gaat dit eigenlijk over? Wie trekt er aan de touwen?

Joris L. beschrijft dat de politieke mores in Den Haag zo sterk zijn dat nieuwelingen zich binnen een jaar hebben aangepast. Ook de nieuwelingen die hadden aangekondigd het geheel anders te gaan doen. Ik ken dat. Toen ik in 2002 lid werd van de gemeenteraad van Huizen, traden er met mij nog wat gedreven vrouwelijke raadsleden aan. Na een lange raadsvergadering waarin door onze mannelijke collega's veel woorden waren verspild aan weinig, besloten wij gezamenlijk de knuppel in het hoenderhok te gooien. Wij wilden het anders, vooral inhoudelijker en efficienter. Maar er kwam niets van terecht. De mannen kregen er lucht van en praatten ons terug in het bankje.

Je moet stevig op je benen staan om de politieke arena te betreden en vooral om overeind te blijven. Zeker als je een boodschap hebt, die niet goed uitkomt. Overigens hebben twee vrouwen van toen het vakkundig overleefd.

The making of mijn boek - deel II een uitgever

Ondanks waarschuwingen dat het een lange weg zou worden met veel teleurstellingen begon ik direct na terugkeer uit Frankrijk optimistisch en veel vertrouwen aan mijn zoektocht naar een uitgever. In mijn achterhoofd speelde de mogelijkheid van "uitgeven in eigen beheer", maar zover was ik nog niet. Eerst wilde ik het langs de traditionele weg proberen. Er waren twee mogelijkheden: het manuscript rechtstreeks naar een uitgever sturen of aanbieden aan een literair agent. Ik koos voor het laatste. Ik liet me niet ontmoedigen door een strenge passage op de website dat jaarlijks duizend manuscripten langs deze weg worden aangeboden, waarvan er hoogstens 3 tot 5 tot een boek in de boekwinkel leiden. Ik mocht de eerste vijftig bladzijden sturen volgens strikte voorschriften, mocht tussentijds geen contact zoeken en een eventuele afwijzing zou niet gemotiveerd worden. Waar begin ik aan, heb ik wel gedacht, maar ik sprong in het diepe.

Twee maanden heb ik gewacht. Er gebeurde niks. Toen besloot ik het heft weer in eigen hand te nemen en rechtstreeks uitgevers aan te schrijven. Ik selecteerde er een vijftal, waarvan ik dacht dat ze bij mijn boek hoorden. Ook op hun websites vooral ontmoedigende verhalen: doe het niet, je moet lang wachten wel 3 tot 6 maanden en de kans op succes is heel klein.

Ik deed het niet! Ik liet mijn oren hangen en ging op zoek naar alternatieve wegen. Ik troostte me met de gedachte dat een goed boek ook op eigen kracht de weg naar de lezersmarkt kan vinden. Er zijn voorbeelden genoeg. Ik laafde me aan de positieve toon op de website van Boekscout een printing-on-demand uitgever en stuurde hen de eerste bladzijde van mijn boek. Drie dagen later had ik hun antwoord. Ze waren geinteresseerd.

The making of een boek deel I

De meeste trouwe lezers van mijn blog weten dat ik een boek heb geschreven over mijn vriendschap met een van mijn beste vriendinnen. Het bijzondere aan de vriendschap is, dat die vriendin Alzheimer heeft. Zo'n tien jaar geleden werd bij haar de ziekte vastgesteld. De afgelopen jaren hebben we samen veel lief en leed gedeeld. Op een andere manier dan voor haar ziekte. Toen vertelden we elkaar in lange verhalen wat we beleefden, wat ons overkwam, waar we boos en verdrietig over waren en wat ons blij maakte. Die lange verhalen zijn verleden tijd. Er is wel wat anders voor in de plaats gekomen.

Voor het vervolg moeten jullie mijn boek lezen. Binnenkort kun je het bestellen. Hier wil ik iets kwijt over "the making of". Twee jaar geleden kwam het idee bij me op om dit boek te schrijven. Ik vond het zo bijzonder wat er met de vriendschap gebeurde, dat ik het op de een of andere manier vast wilde houden. Voor dat soort bijzondere ervaringen gebruik ik meestal mijn dagboek. Maar dit verhaal wilde ik delen. Ik wilde aan andere mensen die ook iets met Alzheimer te maken krijgen, laten weten dat het niet louter treurnis is.

Dus trok ik de stoute schoenen aan en legde het verhaal vast met behulp van de aantekeningen uit mijn dagboek, de e-mails die ik uitwissel met vrienden en familie van mijn vriendin en mijn herinneringen. Want die laatste heeft zij niet meer, maar ik wel. In de voorjaarsvakantie in ons huis in Jarjat schreef ik alle bestaande stukken aan elkaar tot een verhaal. Daarna liet ik het lezen aan getrouwen. Dat maakte me kwetsbaar. Ik vond het verhaal alle moeite waard. Maar vonden zij dat ook? Spannend vond ik het. En niet gemakkelijk toen ze mij hun opmerkingen niet spaarden.

Het lastigste was de oplossing van de privacy vraag. Het verhaal gaat over een levend mens dat ziek is. Dat mens heeft familie en vrienden. Die spelen een rol in het verhaal. Willen zij dat wel? Moest ik hen allen om toestemming vragen? Hoe kon ik voorkomen dat zij het lastig zouden vinden en niet in het boek willen? Moest ik hen allemaal onherkenbaar maken door alleen initialen te gebruiken of niet hun eigen naam? Ik herschreef een stuk tekst op die manier, maar het verhaal bleef hetzelfde verhaal van mijn vriendschap met die ene dierbare vriendin.

Ik moest de gok wagen en besloot van alle mensen die veel voorkomen de eigen voornaam te gebruiken. In een e-mail liet ik dat hen weten met het aanbod om uit te leggen waarom ik die keuze heb gemaakt. Ze begrijpen het. Het zijn grote mensen.

In de zomervakantie in Jarjat verwerkte ik de opmerkingen. Nu was er een verhaal, maar nog geen boek. Daarvoor was een uitgever nodig. Hoe vind ik die? Daarover de volgende keer.

A suivre, zegt Ger. Ook al zo'n levend personage.

Het Lloyds in Huizen

Gisteren lunchte ik met goede vrienden in het Lloyds Hotel aan de Amsterdamse Oosterdokskade. Het Lloyds Hotel dateert uit 1920 en werd gebouwd als vertrekpunt voor emigranten die in Amerika op zoek gingen naar een betere toekomst. Toen de emigrantenstroom stopte werd het Lloyds Hotel een gevangenis. Eerst voor Amsterdamse verzetsstrijders die door de Duitsers werden opgepakt en in het hotel werden ondergebracht. Na de oorlog sliepen er veel Amsterdamse delinquenten. De naam "hotel" kreeg een cynische betekenis.

Na 1989 was deze gevangenis niet meer nodig. Wat doe je met zo’n oud, karakteristiek pand in Jugend Still stijl? In Amsterdam, Nederlandse kleurrijke Vrijstaat, weten ze het wel. Opknappen en tot nieuwe leven brengen. Het Lloyds is nu weer een hotel, nog wel met vijf sterren, en ook een Art & Food Huis. Aan een pure lunch met aangenaam gezelschap kon ik het niet laten weg te dromen over zo’n inspirerend, aangenaam onderkomen in onze Stad aan het Water.

Een open multifunctionele ruimte waar je op elk moment van de dag koffie kunt drinken, een lekkere hap kunt nuttigen met een goed glas, waar je kunt werken, bij kunt praten en je kunt vergapen aan bijzondere kunst. Waar je met een ruim gebaar vrienden van buiten kunt uitnodigen, met geloofsgenoten kunt genieten van mooie muziek en misschien zelfs een arthouse film kunt zien. De plek mag worden ingericht door Huizer Kunstenaars waar we er zoveel van hebben. Zet ze bij elkaar en laat ze iets moois maken.

Dromen zijn bedrog, ik weet het. Maar ook wel lekker.

Sociale netwerken - wat moet ik ermee?

Toen ik gisteren op Wikipedia wilde kijken naar de betekenis van sociale netwerken, kreeg in een persoonlijk bericht van oprichter Jim Wales of ik het werk van de Wikipedia gemeenschap financieel wilde steunen. Dilemma? Wikipedia is toch van ons en voor ons. Waarom dan het geld? Ik ging op zoek. Wikipedia werkt aan het wereldwijd delen van kennis met talloze vrijwilligers. Die krijgen geen geld. Maar Wikimedia maakt natuurlijk wel kosten. En die kosten moeten betaald worden. Omdat Wikimedia wil werken zonder reclame, vraagt ze de gebruikers om een bijdrage. Die heb ik dus gisteren gedoneerd.

Ik ben nu betalend lid van de Wikigemeenschap! Even wennen. Ik ben niet zo van de gemeenschappen. Maar omdat ik geheel sta achter de doelstelling van delen van kennis wil ik wel wat bijdragen. Want delen van kennis is delen van macht. En daar ben ik wel voor. Weg met al die achterkamertjes. Wat een platte wereld zal het toch worden. Logisch dat overheden met argwaan kijken naar deze ontwikkeling. Daarom moet ik ook weer lachen om alle opwinding over het lekken van diplomatieke documenten op Wikileaks. Hot news. Maar tot nu toe heb ik weinig nieuws gehoord. Al die karakterstieken van Europese leiders kennen we toch al?

Ik ben ook nog lid van de Linkedin gemeenschap. Lange tijd heb ik niet geweten wat ik ermee moest. Ik was ingegaan op uitnodigingen om gelinked te worden, en vond het te bot om te weigeren. Dus heb ik nu zo'n stuk of vijftig contacten. Ik heb er geen last van. Als ik geen zin heb, druk ik op "delete". Met die vijftig connecties ben ik een bescheiden Linkedinner. Maar nu ik lid ben geworden van een Alzheimergroep op Lindkedin, ben ik ineens actief. De groep deelt weetjes en weten, bijvoorbeeld over dementie en euthanesie. Bijzonder nettig. Ook weer delen van kennis, maar nu om er iets mee te doen.

De volgende stap heb ik nog niet gezet. Er staan nog een tiental uitnodigingen te wachten van "vrienden" om toe te treden tot Facebook. Ik heb nog niet ontdekt wat ik daarmee zou moeten. Ook niet met Hyves. Misschien ben ik daar wel te oud voor. Het is me teveel en het gaat me te snel. Ik twitter immers ook niet.

Kunstcafé werd Politiek Café

Centraal tijdens de woordenwisseling in het Kunstcafé van gisteren in De Boerderij stond niet de kunst maar het geld! Ondanks pogingen van een enkeling om de discussie om te buigen, bleven een aantal hardnekkigen hameren op de zinlose vraag wat de gemeente wil met de Kunstweek en waarvoor de € 10000 is bedoeld die de gemeente op de plank heeft liggen voor de organisatie van een Kunstweek. In het midden bleef wat de kunstenaars en de kunstorganisaties zelf willen! En dat ondanks de oproep van raadslid Gerrit Pas om je niet afhankelijk te maken van de overheid.

De teleurstellende conclusie na het wisselen van al die woorden moet luiden dat de Huizer kunstenaars niets zien in een Kunstweek, die zij zelf op poten moeten zetten. Er komt dus geen Kunstweek in 2011 en ook niet in 2012. Dat neemt niet weg dat er volgend voorjaar wel weer het een en ander te beleven zal zijn: de Kunstpicknick, en het Brugfeest. Daar doen we het dan maar mee. KANS GEMIST!

Kunstcafé over Kunstweek

In het Kunstcafé van vanavond, dat begint om 20.00 uur in Theater De Boerderij, wordt in de woordenwisseling gesproken over een Kunstweek in het voorjaar van 2011. Afgelopen jaar beleefden we de eerste kunstweek. Mensen die het weten kunnen spreken over een "wisselend succes". Er waren mooie optredens. Ani Avramova speelde met het Harmonieorkest van Prinses Irene in de Oude Kerk. Janne Schra trad op bij De Brug. De Kunstprijzen werden uitgereikt in De Botterwerf en er was muziek op Plein 2000. Maar de Kunstpicknick was gesneuveld en er kwamen veel te weinig bezoekers om van een echt succes te spreken. Uiteindelijk leidde de afloop tot een hoop geruzie.

Kan het beter? Op die vraag gaan de deelnemers aan de woordenwisseling vanavond een antwoord geven. Eerst de wonden likken of gelijk vooruit kijken? De klus is om de krachten te bundelen! En daar zijn we in Huizen nog niet aan gewend. We hebben een bruisend cultuurleven, we hebben Prinses Irene, we hebben een groot aantal goede koren, we hebben twee toneelverenigingen, we hebben veel beeldend kunstenaars, we hebben een Kunstuitleen, een Huizer Museum, een Theater in De Boerderij en we hebben een groot aantal beeldend kunstenaars. Voldoende dus voor een echte Kunstweek. Ga er maar eens aanstaan.

De eerste vraag is natuurlijk of een Kunstweek van negen dagen nu al haalbaar is. Kan het ook met een lang Kunstweekend van donderdag t/m zondag. Donderdag de spetterende opstap, vrijdagavond een mooi concert en/of een theatervoorstelling, zaterdag buitenactiviteiten en zondag een passende totale afsluiting??

De kracht van de bundeling zit in het versterken! Met bundelen is goede gezamenlijke PR mogelijk. Susan Karsten van het Kunstcafé denkt bijvoorbeeld aan een Speciale Gastenkaart, voor een aantrekkelijk bedrag toegang tot alle evenementen en extraatje ( gratis drankje, handtekening, kus van de kunstenaar, creativiteit genoeg om dit iets moois te laten zijn, we zijn tenslotte van de K & C). Misschien iets te regelen met de horeca in Huizen??

De gemeente ziet er wel iets in en heeft een bedrag van € 10.000,- gereserveerd voor de publiciteit en promotie. Het is nu aan het gezamenlijk Huizer kunstleven om te laten zien, dat ze niet alleen creatief, maar ook bindend kunnen zijn. Zoek een mooie rode draad en ik verheug me op het voorjaar van 2011 met Kunstpicknick.

De Gouden Draad - berichten uit de multi culti samenleving

Al jaren was ik op zoek naar een rood, wollen jasje dat ik zou kunnen dragen bij bijzondere gelegenheden. En al jaren kon ik het niet vinden. Ik zocht in dure winkels, in warenhuizen, op markten, in winkels met casual kleding, maar alles wat ik aantrok, stond me niet. Ik heb een moeilijke maat en een moeilijk lijf. Maar onlangs lukte het toch bij een groot Postorderbedrijf. Ik zag in de catalogus een rood, wollen jasje, bestelde het, trok het aan en het zat als gegoten. Maar ik was niet tevreden. Het jasje prikte, want het miste een voering. Toch maar terugsturen, dacht ik teleurgesteld, want dit ga ik niet aantrekken. Moeilijk lijf.

Maar er kwam een oplossing. Mijn partner en ik bedachten dat er in onze multiculti samenleving weer echte kleermakers bestaan, kleermakers van Turkse afkomst. In het oude dorp zit er een en tegenwoordig ook een in winkelcentrum De Oostermeent. De Gouden Draad! We namen het jasje mee en vroegen of er een voering in gemaakt kon worden. Domme vraag, natuurlijk kan dat. Er kwamen rollen met glimmende voeringstof op de toonbank, rood, zwart, grijs en licht grijs. We zochten een passende rode kleur uit.

Drie dagen geleden was het jasje klaar en konden we het halen. Ik ben er de koning te rijk mee.

De Vrije Jongens van DWDD

Zelfs voor de Vrije Jongens van De Wereld Draait door bestaat er kennelijk een fatsoensgrens. DWDD is een programma met een hoog hijggeluid. Het begint al met presentator Matthijs van Niekerk, die zijn eigen woorden nauwelijks kan bijhouden. Vervolgens komen er zijn tafelheren, die er ook wat van kunnen en gisteren waren het zelfs de gasten die zich op lieten jutten. De hoofdredacteuren van De Volkskrant en de NRC vochten een robbertje verbale woordenstrijd uit over de betrouwbaarheid van De Volkskrant. Terecht merkte een van hen op dat Matthijs het vuur had opgestookt. In DWDD mag je immers alleen verschijnen als je goed kan praten en jezelf ver op kan blazen. La Grenouille et le Boeuf.

Maar er is kennelijk toch een grens. En die werd gisteren bereikt en ik zat er met verbazing, maar ook een beetje gniffelend naar te kijken. Prem R. mengde zich in de strijd tussen de twee hoofdredacteuren. Hij zit daar immers niet om zijn mond te houden. Ook hij vond op hoge toon dat De Volkskrant onbetrouwbaar is en schoot vervolgens diep onder de gordel. Je zag de heren schrikken. La Grenouille had zich zo hard opgeblazen, dat hij uit elkaar was geklapt.

Prem R. is nu geschorst. Hij mag niet meer meedoen. Maar het is net als met het kabinet van Wilders, Rutte en Verhagen en het Ajax van Johan Cruyff. Als je de kurk eraf haalt verdwijnt de geest uit de fles. Zie hem er nu maar eens in te krijgen, Jongens!

Even zweten

Iedereen de snater houden en dit klusje met die Lucassen mooi aan Geertje overlaten. Zal hem de nodige hoofdbrekens kosten. Hier helpt geen grote mond. Hier helpt diep nadenken en wikken en wegen. Het is de vraag of Geert dat kan. Tot nu toe nog niet veel van gemerkt.

Trouwens een aardige oefening voor al die mensen in de politiek, die het zo goed weten. Wat zouden zij doen. De premier wil zijn duim er niet aan branden. "Echt een zaak voor de PVV", zei hij ferm, alsof de levsnduur van zijn kabinet er niet van afhangt. En de interim voorzitter van het CDA kwam er bij Paul en Witteman helemaal niet uit. Die kletste gewoon na wat iedereen al weet om vervolgens geen antwoord op de vraag te geven. Echt CDA.

Gelukkig houdt de oppositie de mond en verlekkert zich aan de zijlijn. Een verkeerd geluid en de geledingen worden gesloten. Dus mond houden, hoe moeilijk het ook is.

Wat ik zou doen? Laten zitten en eerlijk zeggen dat het vanwege het kabinet niet anders kan. We weten toch allang welk vlees er in de kuip zit. En het argument dat Lucassen dan monddood is, snijdt geen hout. Kenden wij Lucassen voor deze rel? Het gaat in die partij toch alleen om Geert! Blijven zitten en je mond houden, gaat Geert zeggen. Kost overigens wel een hoop geld!

Samen maken we Huizen

"84 Matches", riep Maartje van Wegen gisteren verheugd aan het einde van het drukke Maatschappelijk Diner. "Dat zijn er veertien meer dan vorig jaar." En in onze samenleving waarin het getal telt, duidt dit op succes. En dat was het. Dus nog maar een paar getallen: 32 Huizer ondernemers en 32 vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties schoven gisteren bij elkaar aan tafel in restaurant De Parel van De Bolder. Alleen dat is al een feest. De bedoeling was om uit te zoeken wat zij voor elkaar zouden kunnen betekenen. Als er een overeenkomst is, noemen we dat een MATCH.

De bijeenkomst was voor de vierde keer georganiseerd door de VrijwilligersCentrale, dit jaar onder de naam: Samen voor Huizen. Er waren acht tafels feestelijk gedekt en ieder tafel had een bekende Huizer als tafelheer. De notaris was er om de overeenkomsten te bekrachtigen en de accountant om uit te reiken wat er "gewonnen" werd met dit initiatief.

Het was mijn eerste bezoek! En omdat ik meer van de kwaliteit dan van de kwantiteit ben hier wat opmerkelijke Matches:

De meest ontroerende vond ik de match van Bouwer Verwelius met de belangenvereniging van ALS patienten. Mevrouw ALS zat zelf aan tafel! Verwelius wordt sponsor van de ALS vereniging, die meer naamsbekendheid wil. In ieder geval zorgt Verwelius voor de T-shirts en ander promotiemateriaal bij een fietstocht;
De Mulock Houwlerschool krijgt stageplekken bij Teeuwissen Rioolreiniging, bij Hagedoorn Bouw, bij IJzerhandel Vos. De vertegenwoordiger van de school praatte de blaren op zijn tong om de bedrijven te overtuigen dat schoffies ook kunnen werken. Ik zag de grote mannen langzaam smelten.
Het Theehuis van de Trappenberg, waar leerlingen zelf thee gaan schenken, krijgt "spullen" van Westland Kaas;
De kunstenaars van het Asielzoekerscentrum krijgen ook spullen om met vreemdelingen hun huis te zoeken;
De Gooi en Eemlander en Abaecon Automatisering organiseren een cursus websites bouwen en onderhouden voor verenigingen in Huizen.

Er is veel meer gematched! De fotograaf die alle matches vereeuwigde, had het er druk mee. Ik zag verrasende koppels achter de schilderijlijst.

Tegen half tien fietste ik naar huis met een rare knoop in mijn maag. Ik ben niet gauw ontroerd. Dat was ik nu wel. Samen maken we Huizen. Hulde aan iedereen die hier zijn schouders onder heeft gezet.

La Grenouille qui veut se faire aussi grosse que le Boeuf

Deze fabel van La Fontaine als vervolg op de 15 miljoen koningen zonder onderdanen van Claudia de Breij en de grote ego's van deze tijd. Hoor ze blazen en briezen.

La Grenouille qui veut se faire aussi grosse que le Boeuf.
Une grenouille vit un boeuf
Qui lui sembla de belle taille.
Elle, qui n'était pas grosse en tout comme un oeuf,
Envieuse, s'étend, et s'enfle, et se travaille,
Pour égaler l'animal en grosseur.
Disant : " Regardez bien ma soeur;
Est-ce assez ? dites-moi; n'y suis-je point encore ?
Nenni. - M'y voici donc ? - Point du tout.
M'y voilà ?
Vous n'en approchez point "
La chétive pécore.
S'enfla si bien qu'elle creva.

Le monde est plein de gens qui ne sont pas plus sages:
Tout bourgeois veut bâtir comme les grands seigneurs,
Tout petit prince a des ambassadeurs,
Tout marquis veut avoir des pages.

Jean de La Fontaine, alsof die het vandaag de dag heeft geschrevem

Kunst van de straat in Huizen, deel 4 Beeldenroute

Piet van de Kar Standbeeld

Het "standbeeld" van Piet van der Kar, dat deel uitmaakt van de beeldenroute langs de Aanloophaven, is een verbeelding van een ruiterstandbeeld. Er staat echter alleen een onderbeen. Volgens de kunstenaar moet het standbeeld naar de mening van de kunstenaar verder afgemaakt worden in de verbeelding van de toeschouwer. Het is een klassiek thema met invulling door de kijker.

Maar zonder invulling is het beeld ook al de moeite waarde om een wandeling langs de Aanloophaven te maken. En over de invulling is de toeschouwer de baas. Dat is zo leuk aan het beeld. Ga het maar proberen. Zit er iemand op het paard, is het trouwens wel een paard? en als er iemand opzit hoe ziet die er dan uit?

Het grote gelijk

Claudia de Breij weet wat het probleem van Nederland is. We zijn met 15 miljoen koningen zonder onderdanen, die allemaal roepen dat ze gelijk hebben. En als je daar zo van overtuigd ben, wil je niet meer naar de ander luisteren. Stel je voor dat die je doet twijfelen. Daar moest ik aan denken toen ik vanmorgen hoorde dat de super VVD'er Charly Apetroot het verkeersonderzoek over de gevolgen van de 130 km per uur prutswerk van de linkse lobby vindt. De rechtste lobby wil de gevolgen niet eens onderzoeken. Die willen alleen maar gelijk.

Ik moest er ook aan denken, toen ik bij Pauw en Witteman de ideoloog van de PVV, ja heus die hebben ze, hoorde uitleggen dat "kopvoddentax" een gewoon woord is, omdat het helder beschrijft wat de PVV bedoelt. Maar toen hem werd gevraagd of het niet discriminerend is, omdat petten, hoeden, keppels e.d. niet bedoeld worden, gaf hij niet thuis. En wat misschien nog erger is, niemand vroeg door.

Het nieuwste gelijk is dat links geen verhaal meer heeft. Als je je oren dichtstopt, hoor je ook niets, denk ik. Het klinkt zacht, ik geef het toe. Maar het is er wel. De PVV heeft nu het redden van de verzorgingsstaat geclaimd, maar die was er al. Niet dankzij de PVV overigens! Fijn dat ze hem zo koesteren in deze barre tijden. Maar er zijn nog meer linkse hobby´s, het milieu, de armoede in de wereld, de overbevolking. Als je je ogen en je oren dichtstopt, zie je en hoor je niks.

Tijd voor het tegengeluid.

Kees van Dongen: Luxe maakt lui

Een kunstenaar moet een beetje ongelukkig zijn om mooie dingen te maken.Luxe maakt lui. Kees van Dongen schilderde zowel in zijn arme als in zijn rijke periode Vrouwenportretten. Een aantal is te zien in Booijmans van Beuiningen in Rotterdam op de tentoonstelling Grote Ogen. Die ogen slaan natuurlijk op de portretten, maar bij nader inzien valt dat nogal mee.

Wat niet meevalt is de ingewikkelde opbouw van de tentoonstelling. Wie braaf de aanwijzingen volgt, begint bij de latere werken van Van Dongen en eindigt bij het lossere werk dat hij in zijn jongensjaren in Delfshaven op papier zette. De gedachte is dat wij zo inzicht krijgen in de invloeden die hem hebben gemaakt tot de schilder die hij is geworden. Ik raakte geheel de draad kwijt, toen ik na de societyportretten uit zijn laatste Parijse periode belandde bij het werk dat hij schilderde nadat hij naar Noord-Afrika was gereisd. Kennelijk heeft hij daar vooral geëxperimenteerd met het tweedimensionale. Hij heeft het perspectief losgelaten en alles naast, onder en boven elkaar geplaatst. Mislukt vond ik het.

De vrouwenportretten uit de magere jaren maken heel veel goed. Stevig maar ook teder neergezet in felle kleuren. Veel beweging. Van Dongen hield van de stad. Op de tentoonstelling hangen ook twee natuurportretten. Als hij daarmee was doorgegaan was hij een tweede Van Gogh geworden. Maar Van Dongen koos voor de waardering en de roem. Het zij hem gegund.

Na de SMH? deel 3

De SMH bestaat niet meer. Het bestuur van de Stichting Marketing Huizen heeft er de brui aan gegeven. Ze waren al niet blij met de uitkomsten van het onderzoek. Maar kritiek die vervolgens losbarstte uit de hoek van de collegepartijen werd hen te gortig. De SMH was al uitgezwaaid, voordat het debat in de gemeenteraad was gevoerd. Door het nu zelf te doen, hebben ze de gemeenteraad het gras voor de voeten weggemaaid. Althans daar lijkt het op. Ik kan me niet goed voorstellen dat hiermee het laatste woord over de SMH is gezegd. Het is immers de gemeenteraad die de SMH heeft opgericht om het promotiebeleid van Huizen handen en voeten te geven. Het is de Gemeenteraad die een Raad van Toezicht heeft benoemd. Het bestuur had terug kunnen treden, maar opheffen?

Doet het er trouwens iets toe? Gaan we nu iets missen, is de vraag. Toen ik in vroeger dagen leiding gaf aan een stafafdeling van een grote gemeente, en de politieke bazen hadden weer eens besloten om te bezuinigen op ambtenaren, stelde ik altijd de pijnlijke vraag aan mijn medewerkers "Wat gaan ze missen, als ze ons opheffen?". Die vraag kun je ook stellen over de SMH. Wat gaan we missen?

Of is die vraag voorbarig? Het bestuur van de SMH had meer tijd willen hebben, laat het weten in een persverklaring. Het had niet geholpen. Want de kern van het falen zit in het niet onderkennen van het probleem. De evenementenorganisaties zaten niet op de SMH te wachten. Maar toen de SMH door de gemeenteraad in het zadel was geholpen en ook nog eens veel geld meekreeg, werd het met argusogen bekeken. Dat had het bestuur moeten weten en daar had het op moeten reageren. Dat heeft het bestuur niet gedaan. Het bestuur dacht dat we onder de indruk zouden raken van nota's en presentaties. Dat gebeurde niet. De evenementen kwamen er ook zonder de SMH.

De samenwerking tussen de verschillende organisaties kan beter wil Huizen er baat bij hebben. Maar die samenwerking kan niet van boven opgelegd worden. Als we dat van dit debacle opsteken, heeft het niet alleen verliezers.