La vie d'Adele wint Gouden Palm

Gek land is Frankrijk. Terwijl in Parijs zo'n tweehonderd duizend conservatieve Fransen opnieuw demonstreren tegen het homohuwelijk, wint in het Franse Cannes de coming-of-age film La vie d'Adele de Gouden Palm.

La vie d'Adele heet eigenlijk Blue is the Warmest Color. Blauw verwijst naar de kleur van het haar van de vrouw die Adele helpt haar identiteit te ontdekken. La vie d'Adele is een poëtische coming-of-age film. De film was in alle lijstjes de absolute favoriet voor de prijs. Juryvoorzitter Steven Spielberg prees de beide hoofdrolspeelster, die volgens hem kunstenaars zijn die de film samen met regisseur Abdellatif Kechiche hebben gemaakt. Het is voor het eerst in de geschiedenis van Cannes dat een film met een homothema de Gouden Palm wint.

Zo'n bericht maakt me blij. Uit ervaring weet ik hoe belangrijk films en boeken zijn bij het vinden en vooral accepteren van de eigen seksualiteit. Dat geldt zeker als de seksualiteit niet overeenkomt met de geldende norm. Daarom vind ik het zo goed dat in de jeugdserie voor 12-18 jarigen Spangas de liefde tussen twee meisjes scholieren een belangrijke verhaallijn is. Misschien moeten ze al die tweehonderdduizend demonstranten naar La Vie d'Adele sturen. Maar die houden vast niet van poëzie.

 

v.l.n.r. Abdellatif Kechiche, Adele Exarchopoulos, Lea Reydoux



Onder moeders vleugels

Het echtpaar zwaan in onze sloot heeft dit jaar vijf jongen op de wereld gezet. Eind april konden we zien hoe het aantal eieren in het nest groeide.  Nog geen drie weken later zwommen de vijf kleine wolballetjes met Pa en Ma rond. Ze zijn nog zo klein en kwetsbaar dat ma ze 's nachts en bij gevaar onder haar vleugels stopt en zich terugtrekt op het nest. In de sloot zit veel gespuis. Vooral snoeken zijn veelvratig..Er vliegen ook veel aalscholvers, eksters en reigers, maar ik denk niet dat die op jacht zijn naar kleine zwanen. Vanmorgen zat er zelfs een paar Canadese ganzen in de sloot.

Iedere morgen als we wakker worden en naar buiten kijken, tellen we de kleintjes. Vanmorgen waren ze nog met vier. De schrik was groot. Maar beter kijken leerde dat er één meezwom op moeders rug.

Zwanen zijn monogaam en voeden samen de kinderen op. Maar dit stel heeft een slordige taakverdeling. Pa zwemt soms mee en doet dan net of al het grut hem dient ter meerdere eer en glorie. Maar we zien hem ook veel in zijn eentje ver weg van huis. Geen flauw idee wat hij er doet.  Zij lijkt hem niet te missen. Tot de ganzen verjaagd moeten worden. Dan komt hij vervaarlijk aanzwemmen in KLM-stand. De ganzen zijn weggevlogen.

Zwaan met kleintjes

zwaan met kind op rug

Mei

Laat deze mooie maand mei niet onopgemerkt voorbij gaan

Boek I

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht,
In een oud stadje, langs de watergracht --
In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels van mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't boschje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggen, op den wal
Van 't water, langzaam gaande, overal
Als 'n jonge vogel fluitend, onbewust
Van eigen blijheid om de avondrust.
En menig moe man, die zijn avondmaal
Nam, luisterde, als naar een oud verhaal,
Glimlachend, en een hand die 't venster sloot,
Talmde een pooze wijl de jongen floot.

Opa Nel en colère?

Een zonnige, drukke voorjaarsdag op de hei. Een dag om naar buiten te gaan, zeker voor Amsterdamse stadsjongetjes. Veel te ontdekken. Eerst een bezoek aan de schapen en de lammetjes, stokken verzamelen, spelen met herfstbladeren, klimmen in bomen, totdat je er doodmoe uitvalt. Daarna een lekkere lunch op een vol terras. Hij had een bord vol nuggets en frites voor zich. Ik een beschaafd bord met Italiaanse kaas en dunne brood stengels. Terwijl hij een friet in zijn mond stak, keek hij naar mijn stengels. Hij wilde er wel een, liet hij weten. Dat kan, zei ik, als ik een friet van jou krijg. Dat was niet de bedoeling. Ik probeerde hem uit te leggen dat in de mensenwereld geldt voor wat hoort wat. Hij luisterde, maar begreep er met zijn drieëneenhalf jaren niets van. Toen ik het hem aanschouwelijk probeerde uit te leggen door een friet van zijn bord te pakken en er een stengel op te leggen, reageerde hij gebeten. Dat was niet de bedoeling. Met een serieus gezicht en een duidelijke stem, liet ik hem weten dat hij dus geen soepstengel kreeg. Hij bleef me lang aankeken en verzuchtte toen tegen zijn vader: "Opa Nel en colère?" Ik glimlachte. Zijn moeder is in Zuid-Afrika. Hij mist haar erg. Zijn wereld is vol onzekerheden. Toen we afscheid namen kreeg ik een echte zoen. "Opa Nel niet boos."

Alsof er niets is gebeurd

Alsof er niets is gebeurd, scheen vanmorgen de zon, floten de vogels, zijn er witte wolken langs het zwerk. Het zou het gebeurde betrekkelijk moeten maken. Wij mensen zijn niet meer dan een zandkorrel in de woestijn of een druppel in de zee. Bij veel afscheidsplechtigheden worden die teksten gebruikt om troost te bieden. Het vervelende is dat wij onszelf zo hebben opgeblazen, dat relativeren op de loop is gegaan. Ook bij mij. Wat er is gebeurd heeft mij met stomheid geslagen. Ik zal nog lang nodig hebben om het verdriet een plaats te geven. Herinneringen zullen blijven en daar doe ik het nu maar mee.

Thamar

Mijn lieve vriendin en maatje Thamar is overleden. Ik heb nog geen woorden om het verdriet te beschrijven. Dat komt misschien nog. Hier wel een foto zoals ik me haar wil herinneren: samen op bezoek bij die andere vriendin Fransje.

Koningslied

We hebben toch al een heleboel van dat soort liederen, met het Wilhelmus voorop. Waarom dan tegen beter weten een nieuw lied geprobeerd? Verkeerd begonnen en nooit meer goed gekomen. Wel erg kleinzielig om die arme jongen via Facebook en Twitter zo in de tang te nemen. Hadden ze dat met Boudewijn de Groot of Huub van der Lubbe ook gedaan? Herman van Veen gaat ook een lied maken, heb ik gelezen. Zal wel voor kinderen zijn. Komt goed uit! Waarom niet dat met z'n allen meezingen. Doe ik nu ook al iedere dag met Alfred Jodocus Kwak. "Kwek, kwek, kwek, ik ben wel goed, maar ik ben niet gek."

Kinderspeelplaats

Dit eerste lenteweekend kwamen kinderen met kleinkinderen op bezoek. We wilden naar buiten, hoewel de beloofde zon op zich liet wachten. Pret niet gedrukt. Eerst de eendjes in de sloot, daarna wandelen naar de kinderspeelplaats langs het strandje en langs de volkstuinen. Voor ukken van 3,5, 2,5 en bijna 2 is dat een hele reis. Vooral als er onderweg veel te zien is. Maar het was de moeite meer dan waard. Wat een pret voor jong en oud met glijbaan, trein, klimrek.

 

 

 

Geweld tegen homo's in Frankrijk

In Frankrijk wordt hevig gedebatteerd over de openstelling van het huwelijk voor homo's. Tegelijkertijd neemt het geweld tegen homo's toe! Volgens  de openlijk homoseksuele burgemeester van Parijs Bertrand Delanoë is er een duidelijk verband tussen het een en het ander. De discussie over de openstelling van het huwelijk heeft volgens hem de latente afkeer tegen homoseksuelen blootgelegd in het conservatieve deel van de Franse samenleving. De Franse organisatie SOS Homophobie heeft laten weten dat er gemiddeld nu zo’n 10 meldingen per dag binnenkomen van geweld tegen lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen en transgenders (LHBT’s). Daarmee is het aantal meldingen de afgelopen tijd fors toegenomen.

We weten al lang dat tolerantie voor andersdenkenden en -levenden flinterdun is in onze beschaafde samenleving. Zolang wij, homo's, binnen onze eigen groep blijven aan de randen van de samenleving, worden we gedoogd. De zogenaamde ruimdenkenden sluiten ons in hun hart om er politiek een slaatje uit te slaan. Maar als we zichtbaar en hoorbaar opkomen voor onze rechten, gaat de beerput open. Zijn tegenstanders bang? Dat heb ik altijd gedacht. Maar gisteren had Gerdi Verbeet in DWDD een nieuwe theorie. Conservatieven zijn gefrustreerd, dacht zij, omdat zij graag net zo ruim en vrij willen leven als wij, maar niet mogen. Overigens verdedigen zij iets wat wij hen niet af willen nemen. "Laat ze lekker trouwen, kindjes maken en op de bank koekeloeren, als zij dat willen", zei Wilfred de Bruijn in DWDD. Maar laat ons ons eigen leven. Wilfred werd zaterdagnacht mijn zijn vriend in elkaar geslagen.

Overigens las ik dat het anti-semitisme ook weer toeneemt in de beschaafde landen. Heeft het dan misschien ook iets te maken met de uitzichtloosheid van jongeren in deze tijden van economische recessie. Moet al die frustratie een uitlaatklep krijgen? Gezegend zijn we nu het maar niet wil vlotten met Europa.

Vrienden

In de film Des Hommes et Des Dieux vraagt een jonge Algerijnse vrouw aan een oude Franse monnik of hij weet wat echte liefde is. Dat weet hij: "Echte liefde is als de ander je ontroert!" Aan deze uitspraak moest ik denken, toen ik gisteren mijn vriendin bezocht die Alzheimer heeft en in een verpleeghuis woont. Toen we aangebeld hadden, omdat we de toegangscode van de buitendeur waren vergeten, stond ze achter de deur toen die openging. Zij keek naar mij, ik naar haar. Het is altijd even spannend wat er dan gebeurt. Nu was het nog ongewisser, omdat ik een paar maanden niet op bezoek was geweest.
"Ha, Frans",  zei ik ten teken dat we voor haar kwamen.
Ik kreeg een blijde glimlach als antwoord. Het contact was gelegd. Toen ik haar voorstelde om gedrieën thee te drinken in de huiskamer liep ze zonder dralen met ons mee.
Ze ontroert me, mijn vriendin die al een jaar of acht de ziekte van Alzheimer heeft. Aan haar beleef ik hoe ongewis het leven is. Langzaam is ze weggegleden in haar eigen kleine wereld, waarin ik met woorden geen toegang kan krijgen. Dus houd ik haar hand vast en kijk samen met haar in haar grote boek naar tekeningen en plaatjes. Op de laatste bladzijde heeft iemand de tekst van een favoriet lied geplakt, zodat bezoekers het met haar kunnen zingen. Ze keek naar de letters en ik zag dat ze zocht naar een mogelijke betekenis. Ik hielp haar uit haar brand. We zongen het lied met de woorden en zij neuriede mee. Hoe graag zou ik nog een keer haar klaterende sopraan horen. Nu moest ik al mijn fantasie gebruiken om die uit de achtergrond tevoorschijn te toveren. Zo maakte ik het beeld rond.

Toen de tijd om was, namen we afscheid. Vroeger vond ik het triest om haar achter te laten. Gelukkig laat ze me iedere keer duidelijk weten, dat ze zich thuis voelt in het huis waar ze nu woont. Ik heb het er moeilijker mee dan zij, althans zo lijkt het.

Des Hommes et Des Dieux - gemist

Gelukkig zijn er nog films op televisie en is het niet alleen geschetter en getetter. Gelukkig hebben wij een DVD apparaat dat ook opneemt, zodat we films en programma's die ''s nachts worden vertoond op kunnen nemen. Zo konden we gisteren op tweede paasdag stil genieten van Des Hommes et Des Dieux, een film uit 2010 over een groep monniken in Algerije die steeds verder in het nauw wordt gedreven door de burgeroorlog die om hen heen woedt.

De film was in 2010 een groot succes, maar wij hebben hem gemist. Des hommes et des dieux vertelt de waargebeurde geschiedenis van acht broeders, die lid zijn van de orde van Cisterciënzers en leven temidden van de lokale gemeenschap in het Atlasgebergte in Algerije. In Algerije bevechten in het midden van de jaren negentig regeringstroepen en rebellen elkaar om de macht en vechten hun strijd over de hoofden van het gewone volk. Wat dat betreft is er nog niets veranderd. De monniken die het houvast zijn voor de bevolking van het dorp worden door beide vechtende partijen beschouwd als de vijand. Ze krijgen herhaalde waarschuwingen te vertrekken. Maar voor de monniken is dat een dilemma; ze hebben een gelofte afgelegd toen ze het klooster betrokken, en ze willen de plaatselijke bevolking die geen uitwijkmogelijkheid heeft, niet in de steek te laten. Hun twijfel en angst worden prachtig in beeld gebracht. Zij zingen mooi en spreken poëtische teksten. Het einde is onontkoombaar, omdat zij alleen trouw kunnen zijn aan hun gelofte.

De film voldeed geheel aan onze behoefte aan stilte, aandacht en rust en prachtig acteerwerk, zoals dat alleen in Franse films kan. (Amour gezien?) De film begint ook zo veel belovend met een gesprek tussen een jonge dorpsbewoonster en een oude monnik. Zij vraagt hem of hij weet wat echte liefde is. Dat weet hij. Als de ander je ontroert, antwoordt hij.

Dat de film raakt aan een open zenuw in de samenleving - het gewelddadig terrorisme in naam van de godsdienst - zegt ons niet meer zoveel. Dat is van alle tijden en we zien dat iedere avond op het Journaal. Wat ons veel zegt is de keuze waar de monniken voor staan. Staat God of het individu voorop bij hun keuze? Als ze besluiten te blijven, doen ze dat vooral wegens hun religieuze roeping. Tegenover het blinde fanatisme van militairen en terroristen staat het even rechtlijnige vertrouwen en geloof in God. Zonder dat is er voor hen geen leven. Zij blijven dus met een voorspelbare afloop. Dat laatste is treffende in beeld gebracht met de mannen die worden weggeleid in een koud sneeuwlandschap.

Geef ons meer van deze films.

GeJojo met het homohuwelijk

Het Amerikaanse Hooggerechtshof buigt zich de komende tijd over twee zaken die over het huwelijk tussen homoseksuelen gaan. Dinsdag stond bij een zitting de vraag centraal of er een grondwettelijk recht bestaat op homohuwelijken waardoor deelstaten deze niet mogen verbieden. Een dag later houden de opperrechters de zogeheten Defense of Marriage Act tegen het licht. Omdat homohuwelijken federaal niet worden erkend, hebben koppels minder rechten op het vlak van sociale zekerheid en belastingaftrek. Lagere rechters hebben bepaald dat dat discriminatie is.

De eerste zaak kan in potentie de grootste gevolgen hebben. In 2008 stemde de bevolking in Californië in een referendum in met een wetsvoorstel (proposition 8) waarin het huwelijk wordt gedefinieerd als een verbintenis tussen man en vrouw. Daarmee werd de eerdere goedkeuring van het homohuwelijk door het hooggerechtshof in die staat ongedaan gemaakt.

De NOS meldde gisteravond dat het homohuwelijk in de Verenigde Staten aanhang wint onder vooral jongeren, waardoor nu 60% van de bevolking voor is. Ook president Obama heeft onlangs zijn standpunt gewijzigd dat het huwelijk exclusief zou zijn voor man en vrouw.

Interessant genoeg om na te gaan hoe het nu eigenlijk gesteld is met gelijke rechten voor homo's. Voorlopig beperk ik me tot Europa. Je zou toch denken dat in de beschaafde wereld voor homo's dezelfde fundamentele rechten bestaan als voor hetero's en dat zij dus mogen trouwen. 

Er zijn in de wereld tien landen waar het homohuwelijk wettelijk is toegelaten:

 

Nederland (2001)

België (2003)

Spanje (2005)

Canada (2005)

Zuid-Afrika (2006)

Noorwegen (2009)

Zweden (2009)

Portugal (2010)

IJsland (2010)

Argentinië (2010)

Denemarken (2012)

 

In de Verenigde Staten van Amerika en in Mexico is het homohuwelijk wettelijk toegelaten in sommige deelstaten.

 

Grote Westeuropese landen als Frankrijk, Duitsland en Groot Brittanië worstelen nog met het homohuwelijk.

 

In Frankrijk, het land van de fundamentele scheiding van kerk en staat, wordt nog steeds hevig gediscussieerd over het homohuwelijk, hoewel de Assemblée Nationale, het Franse Parlement, begin februari het homohuwelijk heeft goedgekeurd. Vreemd is dat een jaar geleden tweederde van het Franse volk nog voor het homohuwelijk was en nu nog maar iets meer dan de helft.  Het homohuwelijk is dus kennelijk voor veel mensen een politiek onderwerp, want ook de steun voor president Hollande kalft af.

 

In Duitsland willen de Grünen en de Linken wel, maar zolang er een regering is met het CDU als grootste zal het er niet komen. Slechts 52% van het Duitse volk is voorstander van het homohuwelijk.

 

In Groot Brittanië heeft het Britse Lagerhuis onlangs een wet aangenomen dat homo's en lesbo's mogen trouwen met 400 stemmen voor en 175 tegen. Volgens het voorstel, dat nog door het Hogerhuis moet worden behandeld, kunnen homo's trouwen voor de wet èn voor de kerk. Dat laatste is echter wel een probleem omdat de Church of England, de officiële Engelse kerk, huwelijken tussen homo's en lesbiennes verbiedt.

In Italië en Griekenland wordt niet nagedacht over het homohuwelijk. Die landen hebben andere zaken aan hun hoofd.

In Oost Europese landen is het homohuwelijk verboden. Erger nog in de meeste van deze landen worden homo's openlijk vervolgd.

Begrijp me goed. Het gaat er niet om of ik vind dat homo's moeten trouwen. Het gaat me om de gelijkberechtiging. Waarom zouden hetero's wel mogen trouwen en homo's niet. Dat kan toch niemand die voor gelijkberechtiging is bestrijden?

Gasten in de Eempolder

Ondanks kou, regen en wind is het druk in de polder. Net als ieder jaar zijn rond vijftien maart de eerste voorjaarsgasten aangekomen, troepen roze grutto's, kluten en brandganzen. Erg gastvrij zijn ze overigens niet ontvangen. Boeren proberen ze te verjagen met enorme kanonschoten. Ik schrok me wild. Over een week of twee trekken ze verder naar hun broedgebieden in Noord Europa. Dan wordt het overigens niet stil in de polder, omdat kieviten, gewone grutto's en grauwe ganzen er broeden.

 

Roze grutto's en kluten uit Afrika

 

 

Brandganzen

 

 

 

Het lijkt nog winter bij het sluisje



Golden Oldies deel 2

Heel klein beetje spijt van mijn zure reactie op de eerste uitzending van BNN's The Golden Oldies. Gisteren waren ze er weer en nu betrapte ik me op een glimlach tijdens het kijken. Minder leedteevee, waaraan ik zo'n vreselijke hekel heb, en meer muziek. Nog steeds wel een beetje argwaan. Waarom ventten we de persoonlijke verhalen van deze mensen zo uit? Wat wil Ruben ons laten zien? Waarom niet een bestaand koor genomen? Wat gebeurt er met de Golden Oldies na het optreden in Carré. Vergeetteevee?

Golden Oldies - kromme tenen

Met veel spanning had ik uitgekeken naar de BNN uitzending van gisteren met als titel Golden Oldies. Het werd een bittere teleurstelling. "Bitter" is misschien wat overdreven, maar ik vind het gewoon beter bij teleurstelling passen dan het veel neutralere "groot". Presentator Ruben Nicolai legde uit dat hij zich had laten inspireren door de documentaire Young at Heart over een Amerikaanse seniorenkoor. Zij hadden van de ene op de andere dag hun suffe repertoire ingeruild voor pittige popliederen. Bij goed bezochte concerten swingt het de pan uit en kan niemand op zijn stoel blijven zitten. Ook ik niet, toen ik de documentaire zag. Het werkte aanstekelijk.

Dus dat Ruben met zijn Golden Oldies dit succes wil evenaren, begrijp ik. Maar dan had hij andere keuzes moeten maken. Nu ging ik vergelijken en toen werd ik in plaats van enthousiast chagrijnig. Want Ruben gebruikt de oudjes om met dit televisieprogramma te scoren. Het gaat helemaal niet om het plezier van het zingen, het gaat om de leedverhalen. Mij bekroop zelfs even het gevoel dat hier sprake is van uitbuiting en valse voorwendsels. Zie je onze ouderen dit doen?

Misschien moet je dit ook helemaal niet willen in dit kikkerland. Onze ouderen zijn niet young at heart. Die zijn netjes opgevoed en willen niet uit de bol. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Die willen graag zingen, maar hun eigen liedjes van vroeger.   Laat ze in hun waarde.

Het Feest van de democratie

Zwitsers stemden vandaag in een referendum tegen de zelfverrijking van managers aan de top. Bonussen, gouden handdrukken enz. worden afgeschaft. Politieke partijen steunden het referendum niet en grote multinationale bedrijven besteedden 6 miljoen euro aan een campagne tegen het referendum. Maar driekwart van de Zwitsers hebben genoeg van de graaicultuur. Nu moet het Zwitsers parlement de uitslag van het referendum nog omzetten in wetgeving en ook in Zwitserland hebben politici poep in hun oren als het om de wens van het volk gaat.

In Kenia, waar ze vandaag een nieuwe president kiezen, maken politici het nog bonter. Die hebben het volk vijf jaar geleden doodsbang gemaakt, toen zowel de verliezer van de verkiezingen als de winnaar de aanhang opriep om mensen van de tegenpartij af te slachten. In het Journaal zagen we een eenvoudige Keniaanse man die wel ging stemmen ter wille van zijn land, maar daarna de deur van zijn huis op slot zou doen.

Nee, dan doen onze jongens en meisjes in het Den Haag het een stuk rustiger. Die trekken 's morgens een net pak aan, halen hun Haagse vocabulaire van de plank en schuiven elkaar de bal toe. Heeft u ooit een politicus betrapt op een samenhangende visie op de toekomst van ons land? Het gaat alleen nog om de 3% van de Europese troika. Het geld halen ze weg bij de zorg en het onderwijs. Die mensen met roeping houden hun mond wel. Hoe zit het eigenlijk met de JSF en het bos van Amelisweerd? Hebben die in deze tijd nog enig nut? En wat doen we met de reorganisatie van de overheid?

En dan zijn we weer hierboven. Ook ik ga braaf stemmen als het moet, maar verwacht er verder weinig van. Ik prijs me wel gelukkig dat ik de deur niet achter me in het slot hoef te draaien.

Leven met Alzheimer

Na het zien van de Zembla uitzending van 14 februari jl. over Alzheimer en euthanasie bleef ik zitten met een heleboel vragen. Tot wanhoop van naasten weigeren artsen euthanasie bij Alzheimer patienten, die op papier hebben gezet, dat zij dood willen als de ziekte in een fase komt dat menswaardig leven niet meer mogelijk is. Met name het standpunt van de Vereniging van Artsen (KNMG), dat de persoonlijkheid van Alzheimerpatienten is veranderd en dat een arts dus niet kan nagaan of die persoon levensbeëindiging nog wil.

Els Borst, de opsteller van de Euthanasiewet, stelt dat artsen wel degelijk Alzheimer patienten met een doodswens kunnen helpen, omdat in artikel 2.2 van de euthanasiewet staat dat een schriftelijke wilsverklaring een mondeling verzoek kan vervangen als de patiënt deze niet meer kan uiten. 

In een eerder blog heb ik al gesteld dat ik het vraagstuk van euthanasie bij Alzheimer niet gemakkelijk vind. De uitzending van Zembla heeft hier niets aan veranderd. Eenvoudige oplossingen zijn er niet. Dat artsen voorzichtig zijn met het toepassen van euthanasie, begrijp ik. Maar de stelling van de KNMG dat van mensen die Alzheimer krijgen de persoonlijkheid verandert en dat zij dus niet meer weten wat zij eerder op papier hebben gezet, vind ik veel en veel te simpel. Net alsof een mens met Alzheimer ineens een heel ander mens is geworden. Dat zeggen dierbaren in hun verdriet, maar van artsen mag je toch een genuanceerder standpunt verwachten.

In de uitzending werden twee voorbeelden behandeld, waarbij het voor iedereen duidelijk is dat de patient met zijn euthanasieverklaring heeft bedoeld, dat hij dit niet mee wil maken. Ik vind het artsen onwaardig om zich te verstoppen achter een smoes die geen hout snijdt. Zo maken we het lastige probleem niet leefbaarder.

Luidruchtige Kunst

 

Arkady Plastov : Kolchozenfeest

Is dit kunst of propaganda? In het prachtig vernieuwde Drents Museum zagen wij de "Russische Mythe", een tentoonstelling van zo'n zeventig werken uit de Sociaal Realistische periode in Rusland. Bij het bekijken van de meestal imposante werken heb ik me voortdurend afgevraagd voor wie deze kunst gemaakt is. Russische kunstenaars hebben bij het begin van de Russische revolutie gedacht dat hun kunst bij zou dragen aan een betere samenleving. Zij stelden zich in dienst van de revolutie. Toen de revolutie was gesmoord in macht en repressie probeerden zij binnen de regels van de bureaucratie kunst te blijven maken.



Sergei en Alexei Tkachev - Children

Veel van de tentoongestelde werken ontroerden me. Zullen deze kunstenaars echt geloofd hebben dat het resultaat van de revolutie een betere wereld voor de gewone mensen zou zijn? Wat moeten zij ontgoocheld zijn geweest, toen duidelijk werd dat het ideaal verder weg was dan ooit.



 

Kuzma Petrov-Vodkin - Alarm

Is dit kunst of propaganda? Het werk voldoet niet aan ons klassieke Westers ideaal van de "vrije" kunst. Maar het is wel integer en eerlijk!

Mijn vriendin was jarig

Samen aten wij een plak van de cake, die grote broer Peter had meegebracht. We zaten met een gemêleerd gezelschap rond een grote tafel in de huiskamer. Getrouwen en huisgenoten. Broer Peter was er met zijn Sonja, Sander, Thamar en ik. Marianne kwam later. Het gezelschap was bewust klein gehouden om Fransje niet teveel te verwarren. Er stonden cake en chocola op tafel en een grote pot thee. Het feestje kon echter pas beginnen, nadat het feestvarken was aangeschoven. Toen we binnenstapten was ze in geen velden of wegen te bekennen. Ze liep haar wandeling over de gangen van het huis en verscheen af en toe in de deuropening van de huiskamer. Ze keek dan naar ons met grote, waterige ogen, maar zag niet dat wij allemaal voor haar waren gekomen. Ze vervolgde haar wandeling, totdat ik haar met zachte stem en voorzichtige hand gevraagd had om met me mee te gaan. De eerste keer wilde ze liever dat ik met haar meeging, de tweede keer volgde ze mij. 

Door omstandigheden, die er hier niet toe doen, had ik haar zeven maanden niet kunnen bezoeken. Gelukkig vond ik haar terug zoals ik haar had achter gelaten. Ver weg in haar eigen wereld. Als je haar wilt bereiken moet je dus op reis naar haar wereld. Dat kan alleen als je de dagelijkse sociale ballast aflegt. Niet vragen hoe het met haar is, of ze iets wil eten of drinken, of ze weet hoe oud ze is geworden. Niets vragen. Gewoon genieten dat ze naast je zit, met een glimlach rondkijkt, meezingt met het verjaardagslied en samen een plakje cake eten en nog een plakje. De chocolade-bonbon liet ze liggen.

Mijn vriendin is drieënzeventig jaar geworden.

Gooische Stoomtram - Zo kan het ook!

Sinds vrijdag 1 februari 2013 heeft Huizen er een nieuw monument bij. Op de rotonde Randweg-Blaricummerstraat staat een bijzondere replica van de locomotief van de Gooische Moordenaar. De Huizer kunstenaars Peter Kos en Pieter Hogenbirk zorgden voor het ontwerp, dat werd uitgevoerd bij Staalwerk in Huizen. Daar werd de tram gezaagd, gelast en gebogen. Vreeswijk en Koebrugge verzorgden met zorg de plaatsing op de fundering. Vrijdag vond de overdracht plaats van de Stichting Gooise Stoomtram aan de gemeente.