En toen was daar die luchtballon

Aan het einde van een lange, warme therapiedag vroeg mijn psycholoog me om voor een zachte terugkeer naar de werkelijkheid van alledag in gedachten mijn favoriete plekje op te zoeken. Ik was boos en verdrietig tegelijk en had vooral behoefte aan frisse lucht. Dus besloot ik mijn bankje aan het water op te roepen. Ik ging er opgelucht zitten en creëerde er een passende sfeer bij. Het was een uur of acht in de avond. Het was windstil en het late zonlicht speelde met de kleine bewegingen van het water. Ver weg zag ik kleine witte zeiltjes. Hoog in de lucht zocht een bromvliegtuig Schiphol. Wat lager krijsten meeuwen tegen elkaar en misschien ook wel tegen mij. Nog lager kwetterden futenfamilies zomergeluiden. Af en toe reed er een fietser langs die groette. De hondenuitlaters waren er niet, die keken televisie. Net toen ik weg begon te dromen hoorde ik een vreemd suizend geluid achter me in de lucht. Het kwam rap naderbij, zo rap dat het al boven mijn hoofd vloog voordat ik om kon kijken. Een kleurrijk gevaarte met daaronder een mandje aan een touw scheerde op ca. 10 m hoogte over mijn hoofd: een enorme luchtballon. Wat deed het daar zo laag, vroeg ik me af. Er trekken wel meer luchtballonnen over het Gooimeer, maar die vliegen veel hoger. Dit was zeer ongewoon en het werd nog idioter, toen het mandje voor me het water raakte en verder stuiterde. Dat gaat niet goed, dacht ik. De werkelijkheid van alledag was iets te hard naar me toe gekomen. Gelukkig zijn er geen ongelukken gebeurd en konden de inzittenden van het mandje uit het water worden gehaald. Ik bleef verdwaasd achter.

Hier boven de Nijl ging het trouwens wel goed

Mooie Tour?

Gisteren eindigde de honderdste tour de france met de bekende tien rondjes op de Champs Elysée. Het gekkenhuis was thuis, nadat Marcel Kittel in de sprint Mark Cavendish had verslagen. Met dat laatste was ik wel blij. Niet omdat Kittel in een Nederlandse ploeg rijdt, niet omdat Cavendish Tom Veelers onderuit reed, maar omdat ik Mark C. een over het paard getild jongetje vind in een ploeg die bij hem past.

Op TV kraaiden alle commentatoren dat het een mooie tour was. Was het dat ook? Was het weer echte sportieve sport? Ik heb er zo mijn bedenkingen bij. Misschien was het een schone tour in de zin dat er geen doping is gebruikt. Maar daarvoor in de plaats is een soort van wetenschappelijke benadering gekomen, die me mateloos irriteert. Froome heeft gewonnen. Het aardige mens heeft de hele tour gereden met zijn ogen op zijn watts meter bovenop zijn stuur. Moet ik dus niet zeggen dat zijn team heeft gewonnen met hun bijna bionische benadering van de sport. Je kunt je niet voorstellen dat het slungelmens met zijn vreselijk lelijke manier van fietsen zonder hulpmiddelen als snelste de Mont Ventoux op kan rijden. Nikki Terpstra vertelde gisteren bij Mart, dat hij de hele dag naast hem had gereden en dat hij dacht dat hij steen kapot zat. Toen hij driekwartier later bovenkwam hoorde hij dat het slungelmens had gewonnen.

Ploegen speelden een dominante rol tijdens deze Tour de France. Er zijn grote ploegen en kleine ploegen. De ploeg van Froome is een grote ploeg net als de ploeg van sprinter Mark Cavendish. Maar gelukkig geven individuele kwaliteiten van renners meestal nog de doorslag. De ploegentijdrit werd onverwacht gewonnen door een stel cowboys uit Australië. Er was de strijd tussen de sprintersploegen die dik door de Nederlandse formatie Argos Shimano werd gewonnen. Grote ploegen kunnen ook verliezen. Het dure BMC won niks, helemaal niks en werd uiteindelijk de schlemiel van het peloton.

En dan de Nederlanders. Bau en Lau zorgden even voor de hoop van de natie. Maar toen het erop of eronder was, gingen zij kopje onder. Bau kon met heel veel geluk en moeite zijn zesde plaats vasthouden en Lau ging stik kapot. Mooie tour? Misschien als je alles bij elkaar optelt, maar de grote strijd is uitgebleven en dat is jammer.



de toekomst in het geel

Tegelwijsheid

Bij mijn haptotherapeut zag ik in de vensterbank een tegeltje met de volgende tekst:

Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg

De aanwezigheid van het Delftsblauwe tegeltje verbaasde me, de eerste keer dat ik de regel las. Haptotherapie is een serieuze bezigheid, die uitgaat van de veelkleurigheid van de mens. Wat voegt zo'n tegelwijsheid toe? Kennelijk is het bedoeld om mij duidelijk te maken dat ik moet veranderen. Alsof ik dat zelf nog niet wist. Deze wijsheid is bijna wrang toepasbaar voor de situatie waarin ik zit. Ik weet dat ik moet veranderen, maar dat is op mijn leeftijd gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik zal de lezer de gruwelen van mijn zoektocht besparen. Met een beetje inlevingsvermogen kunt u zich ook wel bedenken, hoe griezelig het is om zekerheden los te laten. Voor kinderen kan nog gelden

Van vallen en opstaan word je wijs

 

Maar vallen op mijn leeftijd doet veel pijn. Ik betwijfel of dat bijdraagt aan mijn herstel. Hoe dan wel? Wie het weet mag het zeggen. En kom niet aan met

 

Veranderen gaat van AU

of andere vreselijke platitudes. Ook geen goeroes of idealen, geen geloof of andere dromen. Ik weet dat het wenkend perspectief in mezelf zit. Misschien komt het vanzelf als ik gewoon een poosje op mijn bankje aan het water ga zitten dromen. En dan niet zeggen:

dromen zijn bedrog.

Beelden in Depot Wageningen

 

benedenzaal

 

 

Gerhard Lentink

Emile van der Kruk

 

Karianne Krabbendam

Karianne Krabbendam

 

verrassing

 

Novello Finotti

Onder de douche

Als intermezzo wil ik hier over mijn ontmoeting vertellen met een jonge lotgenoot. Vorige week zag ik haar voor het eerst in het zwembad. Ze was met een andere jonge vrouw. Samen zwommen ze al kwetterend en spetterend heen en weer en op en neer. Toen al verwonderde ik me over hun aanwezigheid. Wat kwamen ze hier doen? Even spookte het idee door mijn hoofd, dat zij misschien ook wel voor het pijn en vermoeidheidsprogramma kwamen, maar ik schoof het terzijde. Dat kan toch niet: zo jong en zo levenslustig. Maar het kan dus kennelijk wel. Gisteren stond ik met haar onder de douche voordat wij te water gingen. We lachten vriendelijk naar elkaar.

“Lekker dadelijk zwemmen” zei ik toeschietelijk. Zij beaamde mijn gevoel. “Lekker zwemmen”.

“Zwem je vaak?”, ging ik door. Ik wist wat ik wilde weten.

“Voorlopig wel”, zei ze, “twee keer in de week en dat zo’n vijftien weken!”

Ik wist wat ik wilde weten. “Ook in het programma?”

Ze bevestigde mijn veronderstelling: ook in het programma. Net begonnen.

Zij dus in de eerste vijf weken, ik in de tweede. 

“Zwaar?”

“Ja, zwaar. Vooral de haptotherapeut.”
 

 

“Het wordt steeds gemakkelijker”, stelde ik haar gerust. Uit ervaring weet ik dat je de eerste weken best een beetje geruststelling kan gebruiken, als alles overhoop wordt gehaald. “Ik ben in de zevende week en het begin te wennen. Ik heb ook wel tijden dat het ietsje minder gaat, maar in het algemeen wordt het beter.” Zij glimlachte. Tijd om in het water te gaan.

Ze is nog lang niet dood

Ik schrok. Dat gebeurt wel meer, maar nu zo erg dat ik er melding van wil maken. Mensen bij wie de diagnose Alzheimer is gesteld leven gemiddeld nog dertien jaar(!). Daarom vind ik het zo gek dat op de website van Alzheimer Nederland een tekst staat die ervan uitgaat dat mensen die lijden aan de ziekte Alzheimer al dood zijn:

Dementie is een ongeneeslijke hersenaandoening die iemand langzaam maar zeker volledig afhankelijk maakt van de zorg van anderen. De patiënt verliest zichzelf en de naasten verliezen hun dierbare bij leven.

Mijn goede vriendin die Alzheimer heeft is nog lang niet dood. In 2006 werd de diagnose gesteld. Zij gaat langzaam achteruit, maar ze is er nog steeds. Dankzij goede zorg en veel aandacht van familie en vrienden, is het leven de moeite waard. Wij maken op een andere manier contact met haar, waardoor ook wij kunnen genieten van haar aanwezigheid in dit leven. De zoon van mijn vriendin schreef afgelopen week over een bezoek aan zijn moeder:

"Verder is Fransje heel goedlachs de laatste tijd en erg beminnelijk.
Als je langs gaat, kom je er vast met een positief gevoel vandaan."

Het vergt een omslag in denken en beleven, maar het is de moeite waard.

Dat is niet het enige. Zolang ik leef zal ik me verzetten tegen het afschrijven van mensen die meer geld kosten dan opbrengen. Laat al die hotemetoten maar berekeningen maken over de kosten van de zorg. Mij gaat het over het gevoel van leven.

Het zwembad

Drie dagen in de week word ik afgezet voor de deur van het revalidatiecentrum, alwaar ik de gevolgen van mijn HPA problemen (zie mijn vorige weblog) probeer te overwinnen. Onderdeel van de therapie is bewegen in het water. Zwemmen mag ik het dobberen op een bandje, plank of met zwemvest in het heerlijke warme water niet noemen. Het is veel meer. Zodra ik het zwembad betreed ontsnap ik de drukke, veeleisende therapiewereld. Het zwembad is niet alleen voor mijn lotgenoten met hun pijn- en vermoeidheidssyndroom, het is vooral voor mensen met een verstandelijke en lichamelijke handicap, die door liefdevolle begeleiders in en uit het bad worden geholpen. Al het ongemak zie je wegvallen en plaatsmaken voor een brede glimlach. Het doet me denken aan de Idioot in het Bad van Maria Vasalis.

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
Haast dravend en vaak hakend in de mat,
Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
Gaat elke week de idioot naar 't bad.

Als het mijn beurt is en ik met enige schroom het bad betreed word ik De Idioot. "Hoe voel je je vandaag?", vraagt mijn jeugdige hydrotherapeut. "Ontroerd", antwoordde ik gisteren. Ontroerd, dat ik een half uur deel mag uitmaken van die liefdevolle wereld. "Zullen we dan maar beginnen", vraagt ze. Dat doen we. Ik neem plaats op mijn  bandje en krabbel zo ontspannen mogelijk naar de overkant. Ik weet dat ze me in de achtergrond met haar ogen volgt, klaar om bij te springen als ik van mijn bandje rol. Als het met het bandje lukt, mag ik op een plankje. Het is een stuk lastiger om daar op te blijven zitten, zeker als ik me laat afleiden door andere mensen in het bad. Maar met aanmoedigingen gaat het goed. "Goed ademhalen en ontspannen! Gaat goed."

Ja, het gaat goed. Ik geniet en pas als ik uit het bad stap, weet ik dat ik hier ben voor therapie. Kom aan de slag.

Het zit tussen mijn oren!!!

Nu ongeveer een jaar geleden kon ik van het ene op het andere moment niets meer en was ik dodelijk moe. Mijn huisarts stuurde me door naar een internist, die uitgebreid lichamelijk onderzoek deed. Uitslag: ik had wat verhoogde bloeddruk. Ik kreeg plastabletten en moest over drie maanden terugkomen. Zelf wist ik dat die bloeddruk niet de oorzaak kon zijn van mijn lichamelijke malaise, want die verhoogde bloeddruk heb ik al mijn hele leven. De internist wilde niet luisteren, maar zelf wist ik dat er iets anders moest zijn, maar wat?

Ik inventariseerde mijn klachten: pijn in spieren en gewrichten, dodelijke vermoeidheid die ook na een nacht slapen niet overgaat, hyperventilatie, darmklachten, kromme vingers. Ik bemerkte dat de pijn erger werd als ik gespannen was. Een lange en intensieve zoektocht op het Internet leerde me dat ik vermoedelijk lijd aan Fibromyalgie, zo’n vage ziekte, die volgens velen vooral tussen je oren zit. Ik las dat de term is afgeleid van het Latijnse woord voor vezel en de Griekse woorden voor spier en pijn. Voor fibromyalgie bestaat geen duidelijke lichamelijke verklaring, althans niet een die je met het blote oog kunt zien op röntgenfoto’s of in het bloedbeeld. Gelukkig zijn er ook nog onderzoekers die klachten serieus nemen en verder speuren naar de oorzaken.

Al in het jaar 2000 vond reumatoloog E.N. Griep afwijkingen in de chemische processen in de hersenen van fibromyalgie patiënten. Patiënten rapporteerden dat de ziekte was ontstaan na een periode van aanhoudende stress en dat nieuwe spanningen de klachten vaak verergeren.  Onderzoeker Griep ging op zoek naar het antwoord op de vraag hoe stress precies tot pijn en chronische vermoeidheid kan leiden. Het onderzoek concentreerde zich op de wisselwerking tussen hersenen en bepaalde hormoonklieren. De drie belangrijkste punten van dit systeem zijn de hypothalamus centraal in de hersenen (recht ‘tussen de oren’), de hypofyse die daar vlak naast ligt (de ‘meesterklier’ die vele hormoonklieren aanstuurt), en de bijnierschors die onder meer het hormoon cortisol produceert.  Uit Grieps onderzoek blijkt duidelijk dat bij patiënten met fibromyalgie objectieve veranderingen aantoonbaar zijn in deze HPA-as. Zo vond hij veranderingen in een bepaald type ontvanger’ (receptor) van het cortisol-signaal in de hersenen, de glucocorticoïd-receptor. Dit zou volgens de onderzoeker verklaren waarom, zoals hij ook aantoonde, bij fibromyalgie-patiënten de reactie op cortisol vertraagd en verminderd was.  Een deel van de klachten bij fibromyalgie zou volgens Griep verklaard kunnen worden door een verlaagd cortisolgehalte en een verminderde reactie van de hersenen op dit hormoon.

Grieps uiteindelijke conclusie is dat fibromyalgie een complex ziektebeeld is met een netwerk van oorzaken. Sommige patiënten hebben op grond van erfelijkheid een minder stabiele HPA-as, bijvoorbeeld door erfelijke variatie in diverse receptoren. Bij anderen ontstaat dezelfde gevoeligheid door invloeden van buitenaf, variërend van de opvoeding tot dieet- en leefgewoonten. Bij een verhoogde gevoeligheid kan een relatief geringe prikkel de balans verstoren, chronische stress veroorzaken en de cascade van pijn en vermoeidheid in gang zetten. Bij anderen is sprake van overweldigende stressvolle omstandigheden. Niet toevallig lijden veel slachtoffers van vervolging en terreur aan pijn- en vermoeidheidsklachten. Als het stressregulerende systeem eenmaal uit balans is en er ontstaan pijnklachten, dan worden die op zich een bron van stress. Pijn leidt bovendien tot inactiviteit, waardoor spieren verslappen en men gevoeliger wordt voor slaapstoornissen. Pijn en vermoeidheid kunnen vervolgens een bron zijn van diverse psychische klachten zoals angststoornissen en depressies, die de volgende vicieuze cirkel van stress in werking stellen.

Een effectieve behandeling om die vicieuze cirkel te doorbreken zou zich volgens Griep moeten richten op verschillende aspecten tegelijk.  Naast een gerichte inzet van bestaande en nieuw te ontwikkelen geneesmiddelen verwacht hij veel van een behandeling die gericht is op het doorbreken van de vicieuze cirkels. Oefentherapie, groepstherapie en ontspanningsoefeningen kunnen de patiënt de controle over zijn lijf en leven teruggeven. Dit alles begint volgens Griep met het serieus nemen van elke patiënt en haar of zijn lichamelijke klachten.

Waar blijft trouwens die pil???!!

Volgende keer een verhaal over het doorbreken van die vicieuze cirkel.

Groeneveld, park vol herinneringen

De rhododendrons bloeien in juni in Groeneveld. Zonder rhodo's is Groeneveld ook meer dan de moeite waard, maar met is het een feest. Dus besloten Ger en ik op een zondagse zondagmorgen tot een fietstocht in het park. Ik ken Groeneveld als mijn broekzak. Jarenlang heb ik hier iedere twee weken lange wandelingen gemaakt met mijn twee dierbare vriendinnen Fransje en Thamar. We hebben er van de seizoenen genoten, van alles dat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit en van elkaar. Al die herinneringen kwamen tijdens de fietstocht boven. Overal zag ik hun schaduwen. Het overgoot me met zacht verdriet. De een is niet meer, de ander heeft haar leefwereld verkleind.

La vie d'Adele wint Gouden Palm

Gek land is Frankrijk. Terwijl in Parijs zo'n tweehonderd duizend conservatieve Fransen opnieuw demonstreren tegen het homohuwelijk, wint in het Franse Cannes de coming-of-age film La vie d'Adele de Gouden Palm.

La vie d'Adele heet eigenlijk Blue is the Warmest Color. Blauw verwijst naar de kleur van het haar van de vrouw die Adele helpt haar identiteit te ontdekken. La vie d'Adele is een poëtische coming-of-age film. De film was in alle lijstjes de absolute favoriet voor de prijs. Juryvoorzitter Steven Spielberg prees de beide hoofdrolspeelster, die volgens hem kunstenaars zijn die de film samen met regisseur Abdellatif Kechiche hebben gemaakt. Het is voor het eerst in de geschiedenis van Cannes dat een film met een homothema de Gouden Palm wint.

Zo'n bericht maakt me blij. Uit ervaring weet ik hoe belangrijk films en boeken zijn bij het vinden en vooral accepteren van de eigen seksualiteit. Dat geldt zeker als de seksualiteit niet overeenkomt met de geldende norm. Daarom vind ik het zo goed dat in de jeugdserie voor 12-18 jarigen Spangas de liefde tussen twee meisjes scholieren een belangrijke verhaallijn is. Misschien moeten ze al die tweehonderdduizend demonstranten naar La Vie d'Adele sturen. Maar die houden vast niet van poëzie.

 

v.l.n.r. Abdellatif Kechiche, Adele Exarchopoulos, Lea Reydoux



Onder moeders vleugels

Het echtpaar zwaan in onze sloot heeft dit jaar vijf jongen op de wereld gezet. Eind april konden we zien hoe het aantal eieren in het nest groeide.  Nog geen drie weken later zwommen de vijf kleine wolballetjes met Pa en Ma rond. Ze zijn nog zo klein en kwetsbaar dat ma ze 's nachts en bij gevaar onder haar vleugels stopt en zich terugtrekt op het nest. In de sloot zit veel gespuis. Vooral snoeken zijn veelvratig..Er vliegen ook veel aalscholvers, eksters en reigers, maar ik denk niet dat die op jacht zijn naar kleine zwanen. Vanmorgen zat er zelfs een paar Canadese ganzen in de sloot.

Iedere morgen als we wakker worden en naar buiten kijken, tellen we de kleintjes. Vanmorgen waren ze nog met vier. De schrik was groot. Maar beter kijken leerde dat er één meezwom op moeders rug.

Zwanen zijn monogaam en voeden samen de kinderen op. Maar dit stel heeft een slordige taakverdeling. Pa zwemt soms mee en doet dan net of al het grut hem dient ter meerdere eer en glorie. Maar we zien hem ook veel in zijn eentje ver weg van huis. Geen flauw idee wat hij er doet.  Zij lijkt hem niet te missen. Tot de ganzen verjaagd moeten worden. Dan komt hij vervaarlijk aanzwemmen in KLM-stand. De ganzen zijn weggevlogen.

Zwaan met kleintjes

zwaan met kind op rug

Mei

Laat deze mooie maand mei niet onopgemerkt voorbij gaan

Boek I

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht,
In een oud stadje, langs de watergracht --
In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels van mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't boschje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggen, op den wal
Van 't water, langzaam gaande, overal
Als 'n jonge vogel fluitend, onbewust
Van eigen blijheid om de avondrust.
En menig moe man, die zijn avondmaal
Nam, luisterde, als naar een oud verhaal,
Glimlachend, en een hand die 't venster sloot,
Talmde een pooze wijl de jongen floot.

Opa Nel en colère?

Een zonnige, drukke voorjaarsdag op de hei. Een dag om naar buiten te gaan, zeker voor Amsterdamse stadsjongetjes. Veel te ontdekken. Eerst een bezoek aan de schapen en de lammetjes, stokken verzamelen, spelen met herfstbladeren, klimmen in bomen, totdat je er doodmoe uitvalt. Daarna een lekkere lunch op een vol terras. Hij had een bord vol nuggets en frites voor zich. Ik een beschaafd bord met Italiaanse kaas en dunne brood stengels. Terwijl hij een friet in zijn mond stak, keek hij naar mijn stengels. Hij wilde er wel een, liet hij weten. Dat kan, zei ik, als ik een friet van jou krijg. Dat was niet de bedoeling. Ik probeerde hem uit te leggen dat in de mensenwereld geldt voor wat hoort wat. Hij luisterde, maar begreep er met zijn drieëneenhalf jaren niets van. Toen ik het hem aanschouwelijk probeerde uit te leggen door een friet van zijn bord te pakken en er een stengel op te leggen, reageerde hij gebeten. Dat was niet de bedoeling. Met een serieus gezicht en een duidelijke stem, liet ik hem weten dat hij dus geen soepstengel kreeg. Hij bleef me lang aankeken en verzuchtte toen tegen zijn vader: "Opa Nel en colère?" Ik glimlachte. Zijn moeder is in Zuid-Afrika. Hij mist haar erg. Zijn wereld is vol onzekerheden. Toen we afscheid namen kreeg ik een echte zoen. "Opa Nel niet boos."

Alsof er niets is gebeurd

Alsof er niets is gebeurd, scheen vanmorgen de zon, floten de vogels, zijn er witte wolken langs het zwerk. Het zou het gebeurde betrekkelijk moeten maken. Wij mensen zijn niet meer dan een zandkorrel in de woestijn of een druppel in de zee. Bij veel afscheidsplechtigheden worden die teksten gebruikt om troost te bieden. Het vervelende is dat wij onszelf zo hebben opgeblazen, dat relativeren op de loop is gegaan. Ook bij mij. Wat er is gebeurd heeft mij met stomheid geslagen. Ik zal nog lang nodig hebben om het verdriet een plaats te geven. Herinneringen zullen blijven en daar doe ik het nu maar mee.

Thamar

Mijn lieve vriendin en maatje Thamar is overleden. Ik heb nog geen woorden om het verdriet te beschrijven. Dat komt misschien nog. Hier wel een foto zoals ik me haar wil herinneren: samen op bezoek bij die andere vriendin Fransje.

Koningslied

We hebben toch al een heleboel van dat soort liederen, met het Wilhelmus voorop. Waarom dan tegen beter weten een nieuw lied geprobeerd? Verkeerd begonnen en nooit meer goed gekomen. Wel erg kleinzielig om die arme jongen via Facebook en Twitter zo in de tang te nemen. Hadden ze dat met Boudewijn de Groot of Huub van der Lubbe ook gedaan? Herman van Veen gaat ook een lied maken, heb ik gelezen. Zal wel voor kinderen zijn. Komt goed uit! Waarom niet dat met z'n allen meezingen. Doe ik nu ook al iedere dag met Alfred Jodocus Kwak. "Kwek, kwek, kwek, ik ben wel goed, maar ik ben niet gek."

Kinderspeelplaats

Dit eerste lenteweekend kwamen kinderen met kleinkinderen op bezoek. We wilden naar buiten, hoewel de beloofde zon op zich liet wachten. Pret niet gedrukt. Eerst de eendjes in de sloot, daarna wandelen naar de kinderspeelplaats langs het strandje en langs de volkstuinen. Voor ukken van 3,5, 2,5 en bijna 2 is dat een hele reis. Vooral als er onderweg veel te zien is. Maar het was de moeite meer dan waard. Wat een pret voor jong en oud met glijbaan, trein, klimrek.

 

 

 

Geweld tegen homo's in Frankrijk

In Frankrijk wordt hevig gedebatteerd over de openstelling van het huwelijk voor homo's. Tegelijkertijd neemt het geweld tegen homo's toe! Volgens  de openlijk homoseksuele burgemeester van Parijs Bertrand Delanoë is er een duidelijk verband tussen het een en het ander. De discussie over de openstelling van het huwelijk heeft volgens hem de latente afkeer tegen homoseksuelen blootgelegd in het conservatieve deel van de Franse samenleving. De Franse organisatie SOS Homophobie heeft laten weten dat er gemiddeld nu zo’n 10 meldingen per dag binnenkomen van geweld tegen lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen en transgenders (LHBT’s). Daarmee is het aantal meldingen de afgelopen tijd fors toegenomen.

We weten al lang dat tolerantie voor andersdenkenden en -levenden flinterdun is in onze beschaafde samenleving. Zolang wij, homo's, binnen onze eigen groep blijven aan de randen van de samenleving, worden we gedoogd. De zogenaamde ruimdenkenden sluiten ons in hun hart om er politiek een slaatje uit te slaan. Maar als we zichtbaar en hoorbaar opkomen voor onze rechten, gaat de beerput open. Zijn tegenstanders bang? Dat heb ik altijd gedacht. Maar gisteren had Gerdi Verbeet in DWDD een nieuwe theorie. Conservatieven zijn gefrustreerd, dacht zij, omdat zij graag net zo ruim en vrij willen leven als wij, maar niet mogen. Overigens verdedigen zij iets wat wij hen niet af willen nemen. "Laat ze lekker trouwen, kindjes maken en op de bank koekeloeren, als zij dat willen", zei Wilfred de Bruijn in DWDD. Maar laat ons ons eigen leven. Wilfred werd zaterdagnacht mijn zijn vriend in elkaar geslagen.

Overigens las ik dat het anti-semitisme ook weer toeneemt in de beschaafde landen. Heeft het dan misschien ook iets te maken met de uitzichtloosheid van jongeren in deze tijden van economische recessie. Moet al die frustratie een uitlaatklep krijgen? Gezegend zijn we nu het maar niet wil vlotten met Europa.

Vrienden

In de film Des Hommes et Des Dieux vraagt een jonge Algerijnse vrouw aan een oude Franse monnik of hij weet wat echte liefde is. Dat weet hij: "Echte liefde is als de ander je ontroert!" Aan deze uitspraak moest ik denken, toen ik gisteren mijn vriendin bezocht die Alzheimer heeft en in een verpleeghuis woont. Toen we aangebeld hadden, omdat we de toegangscode van de buitendeur waren vergeten, stond ze achter de deur toen die openging. Zij keek naar mij, ik naar haar. Het is altijd even spannend wat er dan gebeurt. Nu was het nog ongewisser, omdat ik een paar maanden niet op bezoek was geweest.
"Ha, Frans",  zei ik ten teken dat we voor haar kwamen.
Ik kreeg een blijde glimlach als antwoord. Het contact was gelegd. Toen ik haar voorstelde om gedrieën thee te drinken in de huiskamer liep ze zonder dralen met ons mee.
Ze ontroert me, mijn vriendin die al een jaar of acht de ziekte van Alzheimer heeft. Aan haar beleef ik hoe ongewis het leven is. Langzaam is ze weggegleden in haar eigen kleine wereld, waarin ik met woorden geen toegang kan krijgen. Dus houd ik haar hand vast en kijk samen met haar in haar grote boek naar tekeningen en plaatjes. Op de laatste bladzijde heeft iemand de tekst van een favoriet lied geplakt, zodat bezoekers het met haar kunnen zingen. Ze keek naar de letters en ik zag dat ze zocht naar een mogelijke betekenis. Ik hielp haar uit haar brand. We zongen het lied met de woorden en zij neuriede mee. Hoe graag zou ik nog een keer haar klaterende sopraan horen. Nu moest ik al mijn fantasie gebruiken om die uit de achtergrond tevoorschijn te toveren. Zo maakte ik het beeld rond.

Toen de tijd om was, namen we afscheid. Vroeger vond ik het triest om haar achter te laten. Gelukkig laat ze me iedere keer duidelijk weten, dat ze zich thuis voelt in het huis waar ze nu woont. Ik heb het er moeilijker mee dan zij, althans zo lijkt het.

Des Hommes et Des Dieux - gemist

Gelukkig zijn er nog films op televisie en is het niet alleen geschetter en getetter. Gelukkig hebben wij een DVD apparaat dat ook opneemt, zodat we films en programma's die ''s nachts worden vertoond op kunnen nemen. Zo konden we gisteren op tweede paasdag stil genieten van Des Hommes et Des Dieux, een film uit 2010 over een groep monniken in Algerije die steeds verder in het nauw wordt gedreven door de burgeroorlog die om hen heen woedt.

De film was in 2010 een groot succes, maar wij hebben hem gemist. Des hommes et des dieux vertelt de waargebeurde geschiedenis van acht broeders, die lid zijn van de orde van Cisterciënzers en leven temidden van de lokale gemeenschap in het Atlasgebergte in Algerije. In Algerije bevechten in het midden van de jaren negentig regeringstroepen en rebellen elkaar om de macht en vechten hun strijd over de hoofden van het gewone volk. Wat dat betreft is er nog niets veranderd. De monniken die het houvast zijn voor de bevolking van het dorp worden door beide vechtende partijen beschouwd als de vijand. Ze krijgen herhaalde waarschuwingen te vertrekken. Maar voor de monniken is dat een dilemma; ze hebben een gelofte afgelegd toen ze het klooster betrokken, en ze willen de plaatselijke bevolking die geen uitwijkmogelijkheid heeft, niet in de steek te laten. Hun twijfel en angst worden prachtig in beeld gebracht. Zij zingen mooi en spreken poëtische teksten. Het einde is onontkoombaar, omdat zij alleen trouw kunnen zijn aan hun gelofte.

De film voldeed geheel aan onze behoefte aan stilte, aandacht en rust en prachtig acteerwerk, zoals dat alleen in Franse films kan. (Amour gezien?) De film begint ook zo veel belovend met een gesprek tussen een jonge dorpsbewoonster en een oude monnik. Zij vraagt hem of hij weet wat echte liefde is. Dat weet hij. Als de ander je ontroert, antwoordt hij.

Dat de film raakt aan een open zenuw in de samenleving - het gewelddadig terrorisme in naam van de godsdienst - zegt ons niet meer zoveel. Dat is van alle tijden en we zien dat iedere avond op het Journaal. Wat ons veel zegt is de keuze waar de monniken voor staan. Staat God of het individu voorop bij hun keuze? Als ze besluiten te blijven, doen ze dat vooral wegens hun religieuze roeping. Tegenover het blinde fanatisme van militairen en terroristen staat het even rechtlijnige vertrouwen en geloof in God. Zonder dat is er voor hen geen leven. Zij blijven dus met een voorspelbare afloop. Dat laatste is treffende in beeld gebracht met de mannen die worden weggeleid in een koud sneeuwlandschap.

Geef ons meer van deze films.