Zo kan het dus ook!, dacht ik gisteren toen ik het Brinkhuis in Laren binnenstapte, omdat ik de voorstelling
Tsjechov aan de Brink ging bijwonen. Ik vroeg mijn begeleiders waarom in Laren wel kan wat in Huizen onmogelijk is. De handen ineen slaan om een sfeervol, aantrekkelijk multifunctioneel Kunsthuis te realiseren. Natuurlijk hebben wij in het protestantse Huizen geen verlaten nonnenklooster vlakbij een monumentale grote RK kerk. Die combinatie alleen al schept een kunstzinnige sfeer. We hebben wel een dorpskerk, maar die hebben we ingepakt met "contrasterende gebouwen". Maar met enige creativiteit en goede wil zou er van de verlaten Koningin Wilhelminaschool wel iets moois zijn te maken. De school is de moeite van het behoud waard en de ruimten bieden veel mogelijkheden voor theater, ontmoeting, cursussen. Helaas konden we in Huizen tot nu toe alleen denken aan woningen, woningen en nog eens woningen.
Het ging allemaal door mijn hoofd voor de voorstelling. Daarna werd mijn volle aandacht gevangen door actrice Fransje Sydzes, die twee verhalen van Anton Tsjechov voordroeg. Als intermezzo speelde Ani Avramova pianomuziek van Tsjakovski en Debussy. Pas in de pauze zag ik dat we in de kapel van het klooster zaten, die was omgetoverd tot theater. Ik kan nog veel meer vertellen over het zeer geslaagde Brinkhuis, maar ik zou zeggen, ga zelf een kijkje nemen.
