Het zwembad

Drie dagen in de week word ik afgezet voor de deur van het revalidatiecentrum, alwaar ik de gevolgen van mijn HPA problemen (zie mijn vorige weblog) probeer te overwinnen. Onderdeel van de therapie is bewegen in het water. Zwemmen mag ik het dobberen op een bandje, plank of met zwemvest in het heerlijke warme water niet noemen. Het is veel meer. Zodra ik het zwembad betreed ontsnap ik de drukke, veeleisende therapiewereld. Het zwembad is niet alleen voor mijn lotgenoten met hun pijn- en vermoeidheidssyndroom, het is vooral voor mensen met een verstandelijke en lichamelijke handicap, die door liefdevolle begeleiders in en uit het bad worden geholpen. Al het ongemak zie je wegvallen en plaatsmaken voor een brede glimlach. Het doet me denken aan de Idioot in het Bad van Maria Vasalis.

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
Haast dravend en vaak hakend in de mat,
Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
Gaat elke week de idioot naar 't bad.

Als het mijn beurt is en ik met enige schroom het bad betreed word ik De Idioot. "Hoe voel je je vandaag?", vraagt mijn jeugdige hydrotherapeut. "Ontroerd", antwoordde ik gisteren. Ontroerd, dat ik een half uur deel mag uitmaken van die liefdevolle wereld. "Zullen we dan maar beginnen", vraagt ze. Dat doen we. Ik neem plaats op mijn  bandje en krabbel zo ontspannen mogelijk naar de overkant. Ik weet dat ze me in de achtergrond met haar ogen volgt, klaar om bij te springen als ik van mijn bandje rol. Als het met het bandje lukt, mag ik op een plankje. Het is een stuk lastiger om daar op te blijven zitten, zeker als ik me laat afleiden door andere mensen in het bad. Maar met aanmoedigingen gaat het goed. "Goed ademhalen en ontspannen! Gaat goed."

Ja, het gaat goed. Ik geniet en pas als ik uit het bad stap, weet ik dat ik hier ben voor therapie. Kom aan de slag.

Het zit tussen mijn oren!!!

Nu ongeveer een jaar geleden kon ik van het ene op het andere moment niets meer en was ik dodelijk moe. Mijn huisarts stuurde me door naar een internist, die uitgebreid lichamelijk onderzoek deed. Uitslag: ik had wat verhoogde bloeddruk. Ik kreeg plastabletten en moest over drie maanden terugkomen. Zelf wist ik dat die bloeddruk niet de oorzaak kon zijn van mijn lichamelijke malaise, want die verhoogde bloeddruk heb ik al mijn hele leven. De internist wilde niet luisteren, maar zelf wist ik dat er iets anders moest zijn, maar wat?

Ik inventariseerde mijn klachten: pijn in spieren en gewrichten, dodelijke vermoeidheid die ook na een nacht slapen niet overgaat, hyperventilatie, darmklachten, kromme vingers. Ik bemerkte dat de pijn erger werd als ik gespannen was. Een lange en intensieve zoektocht op het Internet leerde me dat ik vermoedelijk lijd aan Fibromyalgie, zo’n vage ziekte, die volgens velen vooral tussen je oren zit. Ik las dat de term is afgeleid van het Latijnse woord voor vezel en de Griekse woorden voor spier en pijn. Voor fibromyalgie bestaat geen duidelijke lichamelijke verklaring, althans niet een die je met het blote oog kunt zien op röntgenfoto’s of in het bloedbeeld. Gelukkig zijn er ook nog onderzoekers die klachten serieus nemen en verder speuren naar de oorzaken.

Al in het jaar 2000 vond reumatoloog E.N. Griep afwijkingen in de chemische processen in de hersenen van fibromyalgie patiënten. Patiënten rapporteerden dat de ziekte was ontstaan na een periode van aanhoudende stress en dat nieuwe spanningen de klachten vaak verergeren.  Onderzoeker Griep ging op zoek naar het antwoord op de vraag hoe stress precies tot pijn en chronische vermoeidheid kan leiden. Het onderzoek concentreerde zich op de wisselwerking tussen hersenen en bepaalde hormoonklieren. De drie belangrijkste punten van dit systeem zijn de hypothalamus centraal in de hersenen (recht ‘tussen de oren’), de hypofyse die daar vlak naast ligt (de ‘meesterklier’ die vele hormoonklieren aanstuurt), en de bijnierschors die onder meer het hormoon cortisol produceert.  Uit Grieps onderzoek blijkt duidelijk dat bij patiënten met fibromyalgie objectieve veranderingen aantoonbaar zijn in deze HPA-as. Zo vond hij veranderingen in een bepaald type ontvanger’ (receptor) van het cortisol-signaal in de hersenen, de glucocorticoïd-receptor. Dit zou volgens de onderzoeker verklaren waarom, zoals hij ook aantoonde, bij fibromyalgie-patiënten de reactie op cortisol vertraagd en verminderd was.  Een deel van de klachten bij fibromyalgie zou volgens Griep verklaard kunnen worden door een verlaagd cortisolgehalte en een verminderde reactie van de hersenen op dit hormoon.

Grieps uiteindelijke conclusie is dat fibromyalgie een complex ziektebeeld is met een netwerk van oorzaken. Sommige patiënten hebben op grond van erfelijkheid een minder stabiele HPA-as, bijvoorbeeld door erfelijke variatie in diverse receptoren. Bij anderen ontstaat dezelfde gevoeligheid door invloeden van buitenaf, variërend van de opvoeding tot dieet- en leefgewoonten. Bij een verhoogde gevoeligheid kan een relatief geringe prikkel de balans verstoren, chronische stress veroorzaken en de cascade van pijn en vermoeidheid in gang zetten. Bij anderen is sprake van overweldigende stressvolle omstandigheden. Niet toevallig lijden veel slachtoffers van vervolging en terreur aan pijn- en vermoeidheidsklachten. Als het stressregulerende systeem eenmaal uit balans is en er ontstaan pijnklachten, dan worden die op zich een bron van stress. Pijn leidt bovendien tot inactiviteit, waardoor spieren verslappen en men gevoeliger wordt voor slaapstoornissen. Pijn en vermoeidheid kunnen vervolgens een bron zijn van diverse psychische klachten zoals angststoornissen en depressies, die de volgende vicieuze cirkel van stress in werking stellen.

Een effectieve behandeling om die vicieuze cirkel te doorbreken zou zich volgens Griep moeten richten op verschillende aspecten tegelijk.  Naast een gerichte inzet van bestaande en nieuw te ontwikkelen geneesmiddelen verwacht hij veel van een behandeling die gericht is op het doorbreken van de vicieuze cirkels. Oefentherapie, groepstherapie en ontspanningsoefeningen kunnen de patiënt de controle over zijn lijf en leven teruggeven. Dit alles begint volgens Griep met het serieus nemen van elke patiënt en haar of zijn lichamelijke klachten.

Waar blijft trouwens die pil???!!

Volgende keer een verhaal over het doorbreken van die vicieuze cirkel.

Groeneveld, park vol herinneringen

De rhododendrons bloeien in juni in Groeneveld. Zonder rhodo's is Groeneveld ook meer dan de moeite waard, maar met is het een feest. Dus besloten Ger en ik op een zondagse zondagmorgen tot een fietstocht in het park. Ik ken Groeneveld als mijn broekzak. Jarenlang heb ik hier iedere twee weken lange wandelingen gemaakt met mijn twee dierbare vriendinnen Fransje en Thamar. We hebben er van de seizoenen genoten, van alles dat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit en van elkaar. Al die herinneringen kwamen tijdens de fietstocht boven. Overal zag ik hun schaduwen. Het overgoot me met zacht verdriet. De een is niet meer, de ander heeft haar leefwereld verkleind.

La vie d'Adele wint Gouden Palm

Gek land is Frankrijk. Terwijl in Parijs zo'n tweehonderd duizend conservatieve Fransen opnieuw demonstreren tegen het homohuwelijk, wint in het Franse Cannes de coming-of-age film La vie d'Adele de Gouden Palm.

La vie d'Adele heet eigenlijk Blue is the Warmest Color. Blauw verwijst naar de kleur van het haar van de vrouw die Adele helpt haar identiteit te ontdekken. La vie d'Adele is een poëtische coming-of-age film. De film was in alle lijstjes de absolute favoriet voor de prijs. Juryvoorzitter Steven Spielberg prees de beide hoofdrolspeelster, die volgens hem kunstenaars zijn die de film samen met regisseur Abdellatif Kechiche hebben gemaakt. Het is voor het eerst in de geschiedenis van Cannes dat een film met een homothema de Gouden Palm wint.

Zo'n bericht maakt me blij. Uit ervaring weet ik hoe belangrijk films en boeken zijn bij het vinden en vooral accepteren van de eigen seksualiteit. Dat geldt zeker als de seksualiteit niet overeenkomt met de geldende norm. Daarom vind ik het zo goed dat in de jeugdserie voor 12-18 jarigen Spangas de liefde tussen twee meisjes scholieren een belangrijke verhaallijn is. Misschien moeten ze al die tweehonderdduizend demonstranten naar La Vie d'Adele sturen. Maar die houden vast niet van poëzie.

 

v.l.n.r. Abdellatif Kechiche, Adele Exarchopoulos, Lea Reydoux



Onder moeders vleugels

Het echtpaar zwaan in onze sloot heeft dit jaar vijf jongen op de wereld gezet. Eind april konden we zien hoe het aantal eieren in het nest groeide.  Nog geen drie weken later zwommen de vijf kleine wolballetjes met Pa en Ma rond. Ze zijn nog zo klein en kwetsbaar dat ma ze 's nachts en bij gevaar onder haar vleugels stopt en zich terugtrekt op het nest. In de sloot zit veel gespuis. Vooral snoeken zijn veelvratig..Er vliegen ook veel aalscholvers, eksters en reigers, maar ik denk niet dat die op jacht zijn naar kleine zwanen. Vanmorgen zat er zelfs een paar Canadese ganzen in de sloot.

Iedere morgen als we wakker worden en naar buiten kijken, tellen we de kleintjes. Vanmorgen waren ze nog met vier. De schrik was groot. Maar beter kijken leerde dat er één meezwom op moeders rug.

Zwanen zijn monogaam en voeden samen de kinderen op. Maar dit stel heeft een slordige taakverdeling. Pa zwemt soms mee en doet dan net of al het grut hem dient ter meerdere eer en glorie. Maar we zien hem ook veel in zijn eentje ver weg van huis. Geen flauw idee wat hij er doet.  Zij lijkt hem niet te missen. Tot de ganzen verjaagd moeten worden. Dan komt hij vervaarlijk aanzwemmen in KLM-stand. De ganzen zijn weggevlogen.

Zwaan met kleintjes

zwaan met kind op rug

Mei

Laat deze mooie maand mei niet onopgemerkt voorbij gaan

Boek I

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht,
In een oud stadje, langs de watergracht --
In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels van mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't boschje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggen, op den wal
Van 't water, langzaam gaande, overal
Als 'n jonge vogel fluitend, onbewust
Van eigen blijheid om de avondrust.
En menig moe man, die zijn avondmaal
Nam, luisterde, als naar een oud verhaal,
Glimlachend, en een hand die 't venster sloot,
Talmde een pooze wijl de jongen floot.

Opa Nel en colère?

Een zonnige, drukke voorjaarsdag op de hei. Een dag om naar buiten te gaan, zeker voor Amsterdamse stadsjongetjes. Veel te ontdekken. Eerst een bezoek aan de schapen en de lammetjes, stokken verzamelen, spelen met herfstbladeren, klimmen in bomen, totdat je er doodmoe uitvalt. Daarna een lekkere lunch op een vol terras. Hij had een bord vol nuggets en frites voor zich. Ik een beschaafd bord met Italiaanse kaas en dunne brood stengels. Terwijl hij een friet in zijn mond stak, keek hij naar mijn stengels. Hij wilde er wel een, liet hij weten. Dat kan, zei ik, als ik een friet van jou krijg. Dat was niet de bedoeling. Ik probeerde hem uit te leggen dat in de mensenwereld geldt voor wat hoort wat. Hij luisterde, maar begreep er met zijn drieëneenhalf jaren niets van. Toen ik het hem aanschouwelijk probeerde uit te leggen door een friet van zijn bord te pakken en er een stengel op te leggen, reageerde hij gebeten. Dat was niet de bedoeling. Met een serieus gezicht en een duidelijke stem, liet ik hem weten dat hij dus geen soepstengel kreeg. Hij bleef me lang aankeken en verzuchtte toen tegen zijn vader: "Opa Nel en colère?" Ik glimlachte. Zijn moeder is in Zuid-Afrika. Hij mist haar erg. Zijn wereld is vol onzekerheden. Toen we afscheid namen kreeg ik een echte zoen. "Opa Nel niet boos."

Alsof er niets is gebeurd

Alsof er niets is gebeurd, scheen vanmorgen de zon, floten de vogels, zijn er witte wolken langs het zwerk. Het zou het gebeurde betrekkelijk moeten maken. Wij mensen zijn niet meer dan een zandkorrel in de woestijn of een druppel in de zee. Bij veel afscheidsplechtigheden worden die teksten gebruikt om troost te bieden. Het vervelende is dat wij onszelf zo hebben opgeblazen, dat relativeren op de loop is gegaan. Ook bij mij. Wat er is gebeurd heeft mij met stomheid geslagen. Ik zal nog lang nodig hebben om het verdriet een plaats te geven. Herinneringen zullen blijven en daar doe ik het nu maar mee.

Thamar

Mijn lieve vriendin en maatje Thamar is overleden. Ik heb nog geen woorden om het verdriet te beschrijven. Dat komt misschien nog. Hier wel een foto zoals ik me haar wil herinneren: samen op bezoek bij die andere vriendin Fransje.

Koningslied

We hebben toch al een heleboel van dat soort liederen, met het Wilhelmus voorop. Waarom dan tegen beter weten een nieuw lied geprobeerd? Verkeerd begonnen en nooit meer goed gekomen. Wel erg kleinzielig om die arme jongen via Facebook en Twitter zo in de tang te nemen. Hadden ze dat met Boudewijn de Groot of Huub van der Lubbe ook gedaan? Herman van Veen gaat ook een lied maken, heb ik gelezen. Zal wel voor kinderen zijn. Komt goed uit! Waarom niet dat met z'n allen meezingen. Doe ik nu ook al iedere dag met Alfred Jodocus Kwak. "Kwek, kwek, kwek, ik ben wel goed, maar ik ben niet gek."

Kinderspeelplaats

Dit eerste lenteweekend kwamen kinderen met kleinkinderen op bezoek. We wilden naar buiten, hoewel de beloofde zon op zich liet wachten. Pret niet gedrukt. Eerst de eendjes in de sloot, daarna wandelen naar de kinderspeelplaats langs het strandje en langs de volkstuinen. Voor ukken van 3,5, 2,5 en bijna 2 is dat een hele reis. Vooral als er onderweg veel te zien is. Maar het was de moeite meer dan waard. Wat een pret voor jong en oud met glijbaan, trein, klimrek.

 

 

 

Geweld tegen homo's in Frankrijk

In Frankrijk wordt hevig gedebatteerd over de openstelling van het huwelijk voor homo's. Tegelijkertijd neemt het geweld tegen homo's toe! Volgens  de openlijk homoseksuele burgemeester van Parijs Bertrand Delanoë is er een duidelijk verband tussen het een en het ander. De discussie over de openstelling van het huwelijk heeft volgens hem de latente afkeer tegen homoseksuelen blootgelegd in het conservatieve deel van de Franse samenleving. De Franse organisatie SOS Homophobie heeft laten weten dat er gemiddeld nu zo’n 10 meldingen per dag binnenkomen van geweld tegen lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen en transgenders (LHBT’s). Daarmee is het aantal meldingen de afgelopen tijd fors toegenomen.

We weten al lang dat tolerantie voor andersdenkenden en -levenden flinterdun is in onze beschaafde samenleving. Zolang wij, homo's, binnen onze eigen groep blijven aan de randen van de samenleving, worden we gedoogd. De zogenaamde ruimdenkenden sluiten ons in hun hart om er politiek een slaatje uit te slaan. Maar als we zichtbaar en hoorbaar opkomen voor onze rechten, gaat de beerput open. Zijn tegenstanders bang? Dat heb ik altijd gedacht. Maar gisteren had Gerdi Verbeet in DWDD een nieuwe theorie. Conservatieven zijn gefrustreerd, dacht zij, omdat zij graag net zo ruim en vrij willen leven als wij, maar niet mogen. Overigens verdedigen zij iets wat wij hen niet af willen nemen. "Laat ze lekker trouwen, kindjes maken en op de bank koekeloeren, als zij dat willen", zei Wilfred de Bruijn in DWDD. Maar laat ons ons eigen leven. Wilfred werd zaterdagnacht mijn zijn vriend in elkaar geslagen.

Overigens las ik dat het anti-semitisme ook weer toeneemt in de beschaafde landen. Heeft het dan misschien ook iets te maken met de uitzichtloosheid van jongeren in deze tijden van economische recessie. Moet al die frustratie een uitlaatklep krijgen? Gezegend zijn we nu het maar niet wil vlotten met Europa.

Vrienden

In de film Des Hommes et Des Dieux vraagt een jonge Algerijnse vrouw aan een oude Franse monnik of hij weet wat echte liefde is. Dat weet hij: "Echte liefde is als de ander je ontroert!" Aan deze uitspraak moest ik denken, toen ik gisteren mijn vriendin bezocht die Alzheimer heeft en in een verpleeghuis woont. Toen we aangebeld hadden, omdat we de toegangscode van de buitendeur waren vergeten, stond ze achter de deur toen die openging. Zij keek naar mij, ik naar haar. Het is altijd even spannend wat er dan gebeurt. Nu was het nog ongewisser, omdat ik een paar maanden niet op bezoek was geweest.
"Ha, Frans",  zei ik ten teken dat we voor haar kwamen.
Ik kreeg een blijde glimlach als antwoord. Het contact was gelegd. Toen ik haar voorstelde om gedrieën thee te drinken in de huiskamer liep ze zonder dralen met ons mee.
Ze ontroert me, mijn vriendin die al een jaar of acht de ziekte van Alzheimer heeft. Aan haar beleef ik hoe ongewis het leven is. Langzaam is ze weggegleden in haar eigen kleine wereld, waarin ik met woorden geen toegang kan krijgen. Dus houd ik haar hand vast en kijk samen met haar in haar grote boek naar tekeningen en plaatjes. Op de laatste bladzijde heeft iemand de tekst van een favoriet lied geplakt, zodat bezoekers het met haar kunnen zingen. Ze keek naar de letters en ik zag dat ze zocht naar een mogelijke betekenis. Ik hielp haar uit haar brand. We zongen het lied met de woorden en zij neuriede mee. Hoe graag zou ik nog een keer haar klaterende sopraan horen. Nu moest ik al mijn fantasie gebruiken om die uit de achtergrond tevoorschijn te toveren. Zo maakte ik het beeld rond.

Toen de tijd om was, namen we afscheid. Vroeger vond ik het triest om haar achter te laten. Gelukkig laat ze me iedere keer duidelijk weten, dat ze zich thuis voelt in het huis waar ze nu woont. Ik heb het er moeilijker mee dan zij, althans zo lijkt het.

Des Hommes et Des Dieux - gemist

Gelukkig zijn er nog films op televisie en is het niet alleen geschetter en getetter. Gelukkig hebben wij een DVD apparaat dat ook opneemt, zodat we films en programma's die ''s nachts worden vertoond op kunnen nemen. Zo konden we gisteren op tweede paasdag stil genieten van Des Hommes et Des Dieux, een film uit 2010 over een groep monniken in Algerije die steeds verder in het nauw wordt gedreven door de burgeroorlog die om hen heen woedt.

De film was in 2010 een groot succes, maar wij hebben hem gemist. Des hommes et des dieux vertelt de waargebeurde geschiedenis van acht broeders, die lid zijn van de orde van Cisterciënzers en leven temidden van de lokale gemeenschap in het Atlasgebergte in Algerije. In Algerije bevechten in het midden van de jaren negentig regeringstroepen en rebellen elkaar om de macht en vechten hun strijd over de hoofden van het gewone volk. Wat dat betreft is er nog niets veranderd. De monniken die het houvast zijn voor de bevolking van het dorp worden door beide vechtende partijen beschouwd als de vijand. Ze krijgen herhaalde waarschuwingen te vertrekken. Maar voor de monniken is dat een dilemma; ze hebben een gelofte afgelegd toen ze het klooster betrokken, en ze willen de plaatselijke bevolking die geen uitwijkmogelijkheid heeft, niet in de steek te laten. Hun twijfel en angst worden prachtig in beeld gebracht. Zij zingen mooi en spreken poëtische teksten. Het einde is onontkoombaar, omdat zij alleen trouw kunnen zijn aan hun gelofte.

De film voldeed geheel aan onze behoefte aan stilte, aandacht en rust en prachtig acteerwerk, zoals dat alleen in Franse films kan. (Amour gezien?) De film begint ook zo veel belovend met een gesprek tussen een jonge dorpsbewoonster en een oude monnik. Zij vraagt hem of hij weet wat echte liefde is. Dat weet hij. Als de ander je ontroert, antwoordt hij.

Dat de film raakt aan een open zenuw in de samenleving - het gewelddadig terrorisme in naam van de godsdienst - zegt ons niet meer zoveel. Dat is van alle tijden en we zien dat iedere avond op het Journaal. Wat ons veel zegt is de keuze waar de monniken voor staan. Staat God of het individu voorop bij hun keuze? Als ze besluiten te blijven, doen ze dat vooral wegens hun religieuze roeping. Tegenover het blinde fanatisme van militairen en terroristen staat het even rechtlijnige vertrouwen en geloof in God. Zonder dat is er voor hen geen leven. Zij blijven dus met een voorspelbare afloop. Dat laatste is treffende in beeld gebracht met de mannen die worden weggeleid in een koud sneeuwlandschap.

Geef ons meer van deze films.

GeJojo met het homohuwelijk

Het Amerikaanse Hooggerechtshof buigt zich de komende tijd over twee zaken die over het huwelijk tussen homoseksuelen gaan. Dinsdag stond bij een zitting de vraag centraal of er een grondwettelijk recht bestaat op homohuwelijken waardoor deelstaten deze niet mogen verbieden. Een dag later houden de opperrechters de zogeheten Defense of Marriage Act tegen het licht. Omdat homohuwelijken federaal niet worden erkend, hebben koppels minder rechten op het vlak van sociale zekerheid en belastingaftrek. Lagere rechters hebben bepaald dat dat discriminatie is.

De eerste zaak kan in potentie de grootste gevolgen hebben. In 2008 stemde de bevolking in Californië in een referendum in met een wetsvoorstel (proposition 8) waarin het huwelijk wordt gedefinieerd als een verbintenis tussen man en vrouw. Daarmee werd de eerdere goedkeuring van het homohuwelijk door het hooggerechtshof in die staat ongedaan gemaakt.

De NOS meldde gisteravond dat het homohuwelijk in de Verenigde Staten aanhang wint onder vooral jongeren, waardoor nu 60% van de bevolking voor is. Ook president Obama heeft onlangs zijn standpunt gewijzigd dat het huwelijk exclusief zou zijn voor man en vrouw.

Interessant genoeg om na te gaan hoe het nu eigenlijk gesteld is met gelijke rechten voor homo's. Voorlopig beperk ik me tot Europa. Je zou toch denken dat in de beschaafde wereld voor homo's dezelfde fundamentele rechten bestaan als voor hetero's en dat zij dus mogen trouwen. 

Er zijn in de wereld tien landen waar het homohuwelijk wettelijk is toegelaten:

 

Nederland (2001)

België (2003)

Spanje (2005)

Canada (2005)

Zuid-Afrika (2006)

Noorwegen (2009)

Zweden (2009)

Portugal (2010)

IJsland (2010)

Argentinië (2010)

Denemarken (2012)

 

In de Verenigde Staten van Amerika en in Mexico is het homohuwelijk wettelijk toegelaten in sommige deelstaten.

 

Grote Westeuropese landen als Frankrijk, Duitsland en Groot Brittanië worstelen nog met het homohuwelijk.

 

In Frankrijk, het land van de fundamentele scheiding van kerk en staat, wordt nog steeds hevig gediscussieerd over het homohuwelijk, hoewel de Assemblée Nationale, het Franse Parlement, begin februari het homohuwelijk heeft goedgekeurd. Vreemd is dat een jaar geleden tweederde van het Franse volk nog voor het homohuwelijk was en nu nog maar iets meer dan de helft.  Het homohuwelijk is dus kennelijk voor veel mensen een politiek onderwerp, want ook de steun voor president Hollande kalft af.

 

In Duitsland willen de Grünen en de Linken wel, maar zolang er een regering is met het CDU als grootste zal het er niet komen. Slechts 52% van het Duitse volk is voorstander van het homohuwelijk.

 

In Groot Brittanië heeft het Britse Lagerhuis onlangs een wet aangenomen dat homo's en lesbo's mogen trouwen met 400 stemmen voor en 175 tegen. Volgens het voorstel, dat nog door het Hogerhuis moet worden behandeld, kunnen homo's trouwen voor de wet èn voor de kerk. Dat laatste is echter wel een probleem omdat de Church of England, de officiële Engelse kerk, huwelijken tussen homo's en lesbiennes verbiedt.

In Italië en Griekenland wordt niet nagedacht over het homohuwelijk. Die landen hebben andere zaken aan hun hoofd.

In Oost Europese landen is het homohuwelijk verboden. Erger nog in de meeste van deze landen worden homo's openlijk vervolgd.

Begrijp me goed. Het gaat er niet om of ik vind dat homo's moeten trouwen. Het gaat me om de gelijkberechtiging. Waarom zouden hetero's wel mogen trouwen en homo's niet. Dat kan toch niemand die voor gelijkberechtiging is bestrijden?

Gasten in de Eempolder

Ondanks kou, regen en wind is het druk in de polder. Net als ieder jaar zijn rond vijftien maart de eerste voorjaarsgasten aangekomen, troepen roze grutto's, kluten en brandganzen. Erg gastvrij zijn ze overigens niet ontvangen. Boeren proberen ze te verjagen met enorme kanonschoten. Ik schrok me wild. Over een week of twee trekken ze verder naar hun broedgebieden in Noord Europa. Dan wordt het overigens niet stil in de polder, omdat kieviten, gewone grutto's en grauwe ganzen er broeden.

 

Roze grutto's en kluten uit Afrika

 

 

Brandganzen

 

 

 

Het lijkt nog winter bij het sluisje



Golden Oldies deel 2

Heel klein beetje spijt van mijn zure reactie op de eerste uitzending van BNN's The Golden Oldies. Gisteren waren ze er weer en nu betrapte ik me op een glimlach tijdens het kijken. Minder leedteevee, waaraan ik zo'n vreselijke hekel heb, en meer muziek. Nog steeds wel een beetje argwaan. Waarom ventten we de persoonlijke verhalen van deze mensen zo uit? Wat wil Ruben ons laten zien? Waarom niet een bestaand koor genomen? Wat gebeurt er met de Golden Oldies na het optreden in Carré. Vergeetteevee?

Golden Oldies - kromme tenen

Met veel spanning had ik uitgekeken naar de BNN uitzending van gisteren met als titel Golden Oldies. Het werd een bittere teleurstelling. "Bitter" is misschien wat overdreven, maar ik vind het gewoon beter bij teleurstelling passen dan het veel neutralere "groot". Presentator Ruben Nicolai legde uit dat hij zich had laten inspireren door de documentaire Young at Heart over een Amerikaanse seniorenkoor. Zij hadden van de ene op de andere dag hun suffe repertoire ingeruild voor pittige popliederen. Bij goed bezochte concerten swingt het de pan uit en kan niemand op zijn stoel blijven zitten. Ook ik niet, toen ik de documentaire zag. Het werkte aanstekelijk.

Dus dat Ruben met zijn Golden Oldies dit succes wil evenaren, begrijp ik. Maar dan had hij andere keuzes moeten maken. Nu ging ik vergelijken en toen werd ik in plaats van enthousiast chagrijnig. Want Ruben gebruikt de oudjes om met dit televisieprogramma te scoren. Het gaat helemaal niet om het plezier van het zingen, het gaat om de leedverhalen. Mij bekroop zelfs even het gevoel dat hier sprake is van uitbuiting en valse voorwendsels. Zie je onze ouderen dit doen?

Misschien moet je dit ook helemaal niet willen in dit kikkerland. Onze ouderen zijn niet young at heart. Die zijn netjes opgevoed en willen niet uit de bol. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Die willen graag zingen, maar hun eigen liedjes van vroeger.   Laat ze in hun waarde.

Het Feest van de democratie

Zwitsers stemden vandaag in een referendum tegen de zelfverrijking van managers aan de top. Bonussen, gouden handdrukken enz. worden afgeschaft. Politieke partijen steunden het referendum niet en grote multinationale bedrijven besteedden 6 miljoen euro aan een campagne tegen het referendum. Maar driekwart van de Zwitsers hebben genoeg van de graaicultuur. Nu moet het Zwitsers parlement de uitslag van het referendum nog omzetten in wetgeving en ook in Zwitserland hebben politici poep in hun oren als het om de wens van het volk gaat.

In Kenia, waar ze vandaag een nieuwe president kiezen, maken politici het nog bonter. Die hebben het volk vijf jaar geleden doodsbang gemaakt, toen zowel de verliezer van de verkiezingen als de winnaar de aanhang opriep om mensen van de tegenpartij af te slachten. In het Journaal zagen we een eenvoudige Keniaanse man die wel ging stemmen ter wille van zijn land, maar daarna de deur van zijn huis op slot zou doen.

Nee, dan doen onze jongens en meisjes in het Den Haag het een stuk rustiger. Die trekken 's morgens een net pak aan, halen hun Haagse vocabulaire van de plank en schuiven elkaar de bal toe. Heeft u ooit een politicus betrapt op een samenhangende visie op de toekomst van ons land? Het gaat alleen nog om de 3% van de Europese troika. Het geld halen ze weg bij de zorg en het onderwijs. Die mensen met roeping houden hun mond wel. Hoe zit het eigenlijk met de JSF en het bos van Amelisweerd? Hebben die in deze tijd nog enig nut? En wat doen we met de reorganisatie van de overheid?

En dan zijn we weer hierboven. Ook ik ga braaf stemmen als het moet, maar verwacht er verder weinig van. Ik prijs me wel gelukkig dat ik de deur niet achter me in het slot hoef te draaien.

Leven met Alzheimer

Na het zien van de Zembla uitzending van 14 februari jl. over Alzheimer en euthanasie bleef ik zitten met een heleboel vragen. Tot wanhoop van naasten weigeren artsen euthanasie bij Alzheimer patienten, die op papier hebben gezet, dat zij dood willen als de ziekte in een fase komt dat menswaardig leven niet meer mogelijk is. Met name het standpunt van de Vereniging van Artsen (KNMG), dat de persoonlijkheid van Alzheimerpatienten is veranderd en dat een arts dus niet kan nagaan of die persoon levensbeëindiging nog wil.

Els Borst, de opsteller van de Euthanasiewet, stelt dat artsen wel degelijk Alzheimer patienten met een doodswens kunnen helpen, omdat in artikel 2.2 van de euthanasiewet staat dat een schriftelijke wilsverklaring een mondeling verzoek kan vervangen als de patiënt deze niet meer kan uiten. 

In een eerder blog heb ik al gesteld dat ik het vraagstuk van euthanasie bij Alzheimer niet gemakkelijk vind. De uitzending van Zembla heeft hier niets aan veranderd. Eenvoudige oplossingen zijn er niet. Dat artsen voorzichtig zijn met het toepassen van euthanasie, begrijp ik. Maar de stelling van de KNMG dat van mensen die Alzheimer krijgen de persoonlijkheid verandert en dat zij dus niet meer weten wat zij eerder op papier hebben gezet, vind ik veel en veel te simpel. Net alsof een mens met Alzheimer ineens een heel ander mens is geworden. Dat zeggen dierbaren in hun verdriet, maar van artsen mag je toch een genuanceerder standpunt verwachten.

In de uitzending werden twee voorbeelden behandeld, waarbij het voor iedereen duidelijk is dat de patient met zijn euthanasieverklaring heeft bedoeld, dat hij dit niet mee wil maken. Ik vind het artsen onwaardig om zich te verstoppen achter een smoes die geen hout snijdt. Zo maken we het lastige probleem niet leefbaarder.

Luidruchtige Kunst

 

Arkady Plastov : Kolchozenfeest

Is dit kunst of propaganda? In het prachtig vernieuwde Drents Museum zagen wij de "Russische Mythe", een tentoonstelling van zo'n zeventig werken uit de Sociaal Realistische periode in Rusland. Bij het bekijken van de meestal imposante werken heb ik me voortdurend afgevraagd voor wie deze kunst gemaakt is. Russische kunstenaars hebben bij het begin van de Russische revolutie gedacht dat hun kunst bij zou dragen aan een betere samenleving. Zij stelden zich in dienst van de revolutie. Toen de revolutie was gesmoord in macht en repressie probeerden zij binnen de regels van de bureaucratie kunst te blijven maken.



Sergei en Alexei Tkachev - Children

Veel van de tentoongestelde werken ontroerden me. Zullen deze kunstenaars echt geloofd hebben dat het resultaat van de revolutie een betere wereld voor de gewone mensen zou zijn? Wat moeten zij ontgoocheld zijn geweest, toen duidelijk werd dat het ideaal verder weg was dan ooit.



 

Kuzma Petrov-Vodkin - Alarm

Is dit kunst of propaganda? Het werk voldoet niet aan ons klassieke Westers ideaal van de "vrije" kunst. Maar het is wel integer en eerlijk!

Mijn vriendin was jarig

Samen aten wij een plak van de cake, die grote broer Peter had meegebracht. We zaten met een gemêleerd gezelschap rond een grote tafel in de huiskamer. Getrouwen en huisgenoten. Broer Peter was er met zijn Sonja, Sander, Thamar en ik. Marianne kwam later. Het gezelschap was bewust klein gehouden om Fransje niet teveel te verwarren. Er stonden cake en chocola op tafel en een grote pot thee. Het feestje kon echter pas beginnen, nadat het feestvarken was aangeschoven. Toen we binnenstapten was ze in geen velden of wegen te bekennen. Ze liep haar wandeling over de gangen van het huis en verscheen af en toe in de deuropening van de huiskamer. Ze keek dan naar ons met grote, waterige ogen, maar zag niet dat wij allemaal voor haar waren gekomen. Ze vervolgde haar wandeling, totdat ik haar met zachte stem en voorzichtige hand gevraagd had om met me mee te gaan. De eerste keer wilde ze liever dat ik met haar meeging, de tweede keer volgde ze mij. 

Door omstandigheden, die er hier niet toe doen, had ik haar zeven maanden niet kunnen bezoeken. Gelukkig vond ik haar terug zoals ik haar had achter gelaten. Ver weg in haar eigen wereld. Als je haar wilt bereiken moet je dus op reis naar haar wereld. Dat kan alleen als je de dagelijkse sociale ballast aflegt. Niet vragen hoe het met haar is, of ze iets wil eten of drinken, of ze weet hoe oud ze is geworden. Niets vragen. Gewoon genieten dat ze naast je zit, met een glimlach rondkijkt, meezingt met het verjaardagslied en samen een plakje cake eten en nog een plakje. De chocolade-bonbon liet ze liggen.

Mijn vriendin is drieënzeventig jaar geworden.

Gooische Stoomtram - Zo kan het ook!

Sinds vrijdag 1 februari 2013 heeft Huizen er een nieuw monument bij. Op de rotonde Randweg-Blaricummerstraat staat een bijzondere replica van de locomotief van de Gooische Moordenaar. De Huizer kunstenaars Peter Kos en Pieter Hogenbirk zorgden voor het ontwerp, dat werd uitgevoerd bij Staalwerk in Huizen. Daar werd de tram gezaagd, gelast en gebogen. Vreeswijk en Koebrugge verzorgden met zorg de plaatsing op de fundering. Vrijdag vond de overdracht plaats van de Stichting Gooise Stoomtram aan de gemeente.

Sociale(!!) Verzekringsbank

Alle vijfzestig jarigen krijgen in ons land een ouderdomspensioen van de staat, de AOW. De Sociale Verzekeringsbank draagt zorg voor de uitvoering. Omdat de staat ervan uitgaat dat mensen die alleen wonen hogere kosten hebben dan mensen die samenwonen, krijgen alleen wonenden een hoger bedrag. In 2013 zijn de bedragen € 1056,72 voor alleen wonenden en € 722,21 voor mensen die samen wonen. Tot zover niets aan de hand, lijkt het. Maar niets is minder waar, want de Sociale Verzekeringsbank ontpopt zich de laatste jaren als een nare staat in de Staat. Van het begrip "samen wonen" dat  in de wet helder wordt uitgelegd (als u met iemand anders een woning deelt en samen meebetaalt aan de kosten van de huishouding), maken zij een criterium dat op verschillende manieren uitgelegd kan worden.

In het blad "Mijn AOW" dat ze bij mijn Jaaroverzicht 2012 hebben gevoegd staat op pag. 12 een wel heel warrige uitleg over samenwonen:

"U heeft een gezamenlijke huishouding als u samen met een ander meer dan de helft van de tijd in de woning doorbrengt en de kosten van de huishouding deelt of voor elkaar zorgt."  Niets meer over een gezamenlijk hoofdverblijf.

Deze uitleg geeft veel reden tot ongerustheid bij de AOW'ers in mijn omgeving. Mensen die niet samenwonen, maar wel een LATrelatie hebben, gaan nu ineens de tijd bijhouden die ze in elkaars buurt doorbrengen en zeggen gezamenlijke rekeningen op, waarmee ze de samen vakantie betaalden. Eenzame ouderen die elkaar opzoeken, moeten de wekker zetten. Want per 1 januari jl. is een nieuwe wet op de huisbezoeken van kracht geworden en dreigt de SVB met hoge boetes.

Toen ik jaren geleden bij de lokale overheid werkte controleerden sociale(!) rechercheurs van de Sociale(!) Dienst bijstandsgerechtigden met sneeky invallen om te controleren of er niet meerdere tandenborstels in de badkamer stonden. Buren werden aangemoedigd om te klikken. Armoede vond ik dat en Oosteuropese toestanden. Ik houd niet van zo'n controle samenleving. Ik was dus erg opgelucht dat de mogelijkheid er kwam om controles uit te voeren op basis van objectieve gegevensbestanden. Wat de Sociale Verzekeringsbank nu wil is vele stappen terug in de tijd. Hebben ze niets beters te doen in deze barre tijden??? Of is er weer zo'n ongecontroleerde beleidsmaker aan de gang geweest?

Groen en Links?

Op 13 oktober 2012 schreef ik in dit blog over Het Verdriet van GroenLinks na de desastreuze verkiezingsnederlaag. Yolande Sap weg, bestuur weg en veel gedoe. Een interne commissie moest uitzoeken hoe het zover had kunnen komen. Nu ligt het rapport er dat bevestigt wat we al weten. De kiezer heeft geen zin in een partij met waterig profiel en interne ruzies.

Deze week zat de nieuwe partijleider in Nieuwsuur. Hoe moet het nu verder met GroenLinks, was de vraag. De gemeenteraadsverkiezingen zijn begin volgend jaar en lokale politici maken zich behoorlijk ongerust. GroenLinks is goed vertegenwoordigd in gemeenteraden en zelfs in colleges. Een snelle wederopstanding is dus nodig. Het lijkt eenvoudig: geen ruzie meer maken en een duidelijk profiel. Bram van Ojik is sinds het vertrek van Yolande Sap fractievoorzitter. Hij heeft een flets profiel en dat is in deze barre tijden maar goed ook. Ook zijn secundanten zien er niet uit als ruziemakers. Dus dat zit wel goed. Nu nog het profiel!

LINKS EN GROEN zei Bram van Ojik in Nieuwsuur. Misschien was de volgorde anders. Daar wil ik vanaf zijn. Want de combinatie gaat niet helpen. Ik ga met Links en Groen niet weer op GroenLinks stemmen. Dat wil ik wel graag. Maar dan moet de keuze eenduidig en compromisloos voor GROEN zijn. Voor Links kan ik ook bij SP en Pvda terecht.

Beeldenroute Huizen

Vrijdag discussieerden Adri Kruijmer van het Huizer Museum en Theo Egberink van de Kunstcommissie op Radio 6fm over de ontvangst van het Melkmeisje op het Oude Raadhuisplein. Het was een opmerkelijk gesprek, omdat Theo E. onthulde dat het college zich intensief en uitgebreid heeft bemoeid met de keuze en de afwerking van het beeld. Het was het college dat het besluit nam niet vooraf het volk te raadplegen. Het college heeft de eerste keuze teruggebracht van drie naar twee ontwerpen en het college heeft zich vooral intensief beziggehouden met de aanpassingen (kleuren, korte rok, geen hoofddeksel, geen juk).

Uit andere bron weten we dat de kunstwethouder, voor alle duidelijkheid ook lid van het college, wilde dat het beeld een mooie aanvulling zou zijn voor de Huizer beeldenroute, waar ik in dit blog wel eens eerder over heb geschreven. Toeristen trekken, Huizer geschiedenis uitbeelden, en het hogere begrip Kunst vertegenwoordigen. Die arme meid op het plein moet zo wel erg veel doelen dienen . En dat in deze barre tijden. Gelukkig heeft ze sinds zondag een warme shawl om haar nek.

Weten Huizers en buitenluiers eigenlijk wel dat in dit schone dorp en met name in de buitengebieden een fraaie verzameling beelden te bewonderen is. Echte trekpleisters, misschien nog wel meer dat die fiere meid op het plein. Ligt er een folder bij het Huizer Museum, de hotels, de camping?

 

De viervoeter van Nicolaas Dings

 

 

 Het Vissersmonument van Michiel Linders

 

 

Thalasse van Martha Waijop

 

 

Het standbeeld van Piet van der Kar 



Manifestation pour l'Egalité (homohuwelijk)

Vreemd dat mensen in het land van liberté, egalité en fraternité de straat opgaan om mensen rechten te ontzeggen die zij zelf wel hebben.

Hoogste tijd dus voor een tegengeluid!

Dat kan: op 27 januari a.s. kunnen we in Parijs demonstreren voor onze rechten. Dit is de oproep van het Franse COC

Manifestation pour l’Egalité - 27 janvier

Pour l’égalité maintenant, contre les discriminations tout le temps !

Manifestation pour l’égalité des droits, le mariage, l’adoption, la PMA et la filiation pour tous les couples le 27 janvier à Paris. Manifestation organisée par l’inter-LGBT et le collectif "Agissons pour l’égalité".

Tous mobilisés !!! Pour l’égalité maintenant, contre les discriminations tout le temps !

Départ : Denfert-Rochereau. Arrivée : Bastille. Départ à 14h.

Rejoignez l’événement Facebook

Alzheimerkoren

In het Alzheimer Magazine van december 2012 staat een inspirerend artikel over het Alzheimerkoor Eigen-Wijs in Utrecht. Eigen-Wijs is begonnen in het Utrechtse woonzorgcentrum Albert van Koningsbruggen. Inmiddels telt het koor 30 leden. De leden komen niet alleen uit het verpleeghuis, maar ook uit de omgeving. Samen zingen verbroedert.

Het is al langer bekend dat muziek een positieve invloed heeft op mensen met dementie. Het haalt mensen uit hun isolement, zorgt voor contact, voor het samengevoel. En muziek maakt vrolijk. In Groot-Brittanië met zijn zangtraditie zijn Alzheimerkoren een groot succes. Het muzikale geheugen blijft langer in stand dan het semantisch geheugen (het gebruiken van taal). Het gebruik van dat muzikale geheugen heeft een positieve invloed op de stemming van mensen met dementie.

Gelukkig ontstaan in Nederland ook steeds meer koren waar mensen met dementie en mantelzorgers samen van het zingen genieten. Helaas is het nog niet vanzelfsprekend dat in ieder woonzorgcentrum samen zingen en muziek maken vanzelfsprekend is. Mensen denken dat het veel geld en organisatie vergt. En daar is geen geld voor. Maar als iets nu georganiseerd kan worden door vrijwilligers en verwanten en vrienden is het wel samen muziek maken.

Als u wilt luisteren naar Love Me Tender van Eigen-wijs ga naar alzheimer-nederland.nl/koor

Huizer Melkmeisje (slot)

Ze staat er. Het is een stevige tante, want zulke volle melkemmers in je handen houden is niet niks! De kunstenaar wilde geen juk, omdat het niet past in deze tijd. Geldt dat trouwens ook niet voor het sjouwen  van emmers melk? Een kniesoor die erop let. Want er zijn wel meer opmerkelijke verschillen tussen het bekende beeld van het melkmeisje en deze fiere tante!  Pieter Hogenbirk heeft zijn er zijn wekelijkse Jaap @ Joopie strip aan gewijd.  

Kennelijk heeft de Huizer bevolking een ander beeld verwacht. Die verwachting is ook wel gewekt met het verhaal van het Huizer Melkmeisje, dat met name het agrarisch verleden van Huizen moet uitdrukken. Bij Theater de Boerderij staat het bronzen beeld van Michiel Linders met verwijzing naar de visserij. Volgens wethouder Janny Bakker, die verduveld veel op het moderne melkmeisje lijkt, drukt het beeld de ondernemende en zorgzame geest uit van de Huizer vrouwen. Nog afgezien of deze typering de Huizer vrouwen recht doet, ziet niemand in het beeld enige gelijkenis met het verleden van Huizen. Dit beeld had net zo goed in Goeree, Nuenen of Bovenkarspel kunnen staan. Haar broertje en zusje staan trouwens op het Zuidplein in Rotterdam.

Of dit een mooi beeld is of niet doet er eigenlijk niet zo veel toe. Het is gewoon niet het Huizer melkmeisje. Maar blijven mag ze! Want Huizers sturen iemand niet zo gauw weg. Laten we haar alleen een andere naam geven.

 

 

En opdat wij haar niet vergeten

 

 

 

Overstappen

Vannacht om twaalf uur stappen we massaal over van het ene in het andere jaar. Vermoedelijk zal het niet veel uitmaken. Het blijft gewoon winter. De laatste dagen zijn we aangemoedigd om nog andere overstappen te maken. Overstappen bijvoorbeeld van de ene energieleverancier naar de andere. Ons is al honderd keer verteld, dat het loont. Dat we wel tientallen euro's kunnen besparen. Maar als we de check doen, blijkt er niets van te kloppen.

In Huizen Noord-Oost worden we al maanden overspoeld met aanbiedingen voor aansluiting op het nog aan te leggen snelle glasvezelnet. Eerst een brief van de glasvezelnet eigenaar en vervolgens brieven en folders van de providers. Wij ontvangen televisie, internet en telefoon via Ziggo, de kabelaar. Die raadt ons af om over te stappen met steun van de Consumentenbond. "U heeft al een goede stofzuiger. Dus een nieuwe heeft u niet nodig." Afgezien van de vreemde vergelijking tussen een glasvezelaansluiting en een stofzuiger vinden wij het wel een geruststellend bericht. Wij houden namelijk niet van overstappen.

Bonter dan bont maken de zorgverzekeraars het. Die hebben er behoorlijk wat geld aan gespendeerd om ons te verleiden over te stappen. Eerst kregen we fancy folders. Nu er haast geboden is worden we overspoeld door ongeine televisiespotjes. Wat moet dat allemaal niet kosten? Kunnen ze dat geld niet beter gebruiken om de premie te verlagen of de uitkeringen te verbeteren. De kosten in de zorg moeten toch omlaag. Stoppen dus met dit soort ongein, zou ik zeggen. Is een onderzoek naar de overheadkosten van deze verzekeraars niet eerder op zijn plaats, zodat we een echte keus voor goede zorg kunnen maken.

Van Melkmeisje tot Barbiepop? (9)

Zondagmorgen gingen we even bij haar langs. Had ze de nacht van vrijdag op zaterdag en van zaterdag op zondag met al het feestgedruis in Huizen wel overleefd. We hadden al gehoord dat ze er 's avonds behoorlijk eenzaam bij staat. De hangjongeren en -ouderen hebben haar kennelijk nog niet ontdekt. Zondagmorgen zag ze er van afstand gek uit. Het leek alsof ze met haar eigen melk was overgoten. Dichterbij gekomen zag ik dat het minder brutaal was. Ze hadden haar een wit schort aangedaan en haar gele plastic zakken in de handen geduwd. Vermoedelijk hebben de marktkooplui haar tot een van hen gemaakt onder het motto: "we houden niet zo van vreemdelingen". Melk verkopen ze niet meer op de markt, wel kaas. Kaas wordt van melk gemaakt en speelt ook een belangrijke rol in de Huizer historie. Zo is ze weer wat verder gemoderniseerd. Het meisje met de verschillende gedaanten?

Dat wil wethouder Janny Bakker graag. Het Huizer Melkmeisje moet het karakter van de Huizer vrouwen uitbeelden: zorgzaam en ondernemend. In dit geval kun je je afvragen of de wethouder niet iets teveel naar zichzelf heeft gekeken.

Huizer Melkmeisje (8)

Sinds vanmiddag staat ze er! Onder grote belangstelling van de spraakmakers in het dorp werd ze rond twee uur onthuld. Zoals het hoort met kunst in de openbare ruimte waren er veel oh's en ah's. Het is de bedoeling dat we allemaal zelf kennis met haar maken. Deze foto's zijn dus niet meer dan een voorproefje.

Amour in het Filmhuis

"Anne en Georges zijn gepensioneerde muziekleraren, in de tachtig, en gelukkig getrouwd. Samen leiden ze een rustig leven in Parijs. Hun passie voor muziek speelt een hoofdrol in hun bestaan. Hun dochter, ook musicus, woont met haar gezin in het buitenland. Wanneer Anne een beroerte krijgt, raakt ze eenzijdig verlamd. Haar aandoening stelt de relatie tussen Georges, Anne en hun dochter behoorlijk op de proef. Georges verzorgt haar met al zijn kracht en liefde, maar kan niet voorkomen dat ze verder van hem wegglijdt. Zelf raakt hij daardoor steeds meer in een isolement."

Deze Film van Michael Haneke won de Gouden Palm 2012 in Cannes. Trintignant (82) en Riva (85) spelen de hoofdrollen. Tot zover niets aan de hand. Gewoon een mooie film, dacht ik toen wij zondag naar het Filmhuis in Bussum togen. Maar dit is helemaal geen mooie film. Dit is een verschrikkelijke film vond ik tijdens het kijken. Ik wilde weghollen. Dit is een film over de aftakeling van de mens, rauw en onverbloemd in beeld gebracht. Ik voelde me alsof ik aan de hand was genomen en een kijkje mocht nemen in het appartement van de twee oude mensen die vechten met het onvermijdelijke einde van het leven. Liefde overwint geen dood. Liefde maakt de dood een verschrikking. Dat zien we twee uur lang en het beneemt je de adem.

Het is ook een moedige film. Niet alleen vanwege het onderwerp, maar ook vanwege de manier waarop het in beeld is gebracht. Je kunt zeggen dat het een verfilmd toneelstuk is. Lange shots waarin niets gebeurt, geen achtergrondmuziek, veel oog voor details en veelzeggende dialogen afgewisseld met stiltes. Amour? Ja, amour. Maar niet met de zoetsappige romantiek, maar in al zijn donkere en scherpe kanten. Echt een film voor het filmhuis, had ik gedacht. Maar wie schetst mijn verbazing dat ze in Bussum de film onderbreken door een pauze. De meeste mensen bleven stil in de zaal.

Opvoeding begint thuis en op school

Voorlichting alleen gaat niet helpen tegen geweld. Het probleem is nl. veel en veel groter. Dat weten al die beleidsmakers ook wel en daarom komen ze er niet uit ondanks dagen en uren vergaderen. Gisteren zaten heel veel belangrijke mensen bij elkaar op het ministerie om over het voetbalgeweld te praten. "Dat gaan we hard aanpakken", sprak IVO Opstelten fier. De anderen zeiden bête dat we al genoeg beleid hebben. Dat het nog alleen over handhaven gaat! Zouden ze echt gedacht hebben dat het voldoende is om er een paar mannetjes bij te zetten. Want tegelijkertijd besloten de KNVB en de stad Amsterdam dat voetbalvereniging Sloten gewoon mag blijven bestaan. Dat laatste vind ik overigens ook zonder de aanduiding "gewoon", maar ik zou wel graag willen dat de KNVB en de Stad Amsterdam de voetbalvereniging gaan helpen om in gesprek te gaan met al die mensen die het zo gewoon vinden dat er langs en binnen de lijnen hufterig gedrag bestaat.

Opvoeding begint thuis en op school. Als het thuis niet lukt, omdat ouders zelf de weg nog niet hebben gevonden, springt de school bij. Maar dan moeten die scholen wel terug naar de menselijke maat. Dan moet iedere directeur de namen van al zijn leerlingen kennen. Dan zijn er geen detectiepoorten bij de ingang van de school. Dan staat er één desnoods twee concierges. Maar zo'n maatregel durft niemand aan in Den Haag. Waarom eigenlijk niet! Omdat we liever gemakkelijk op de bank naar sensationele televisie kijken dan moeilijke beslissingen nemen.

Gaat het helpen? Sexuele voorlichting op scholen

Vanmorgen kreeg ik een happy mail van het COC dat vanaf deze week elke school in Nederland verplicht is voorlichting te geven over lesbiennes, homo's, biseksuelen en transgenders (LHBT's)! mensen.  Een tijdje geleden had ik een petitie ondertekend om wat druk te zetten op de politiek, die maar bleef aarzelen of het wel nodig was. Overigens was dat in de tijd het CDA nog in de regering zat. Toen werd er wel vaker geaarzeld over ethische kwesties.

Wat ik nu wel vervelend vind is dat ik weer in een andere groep ben ingedeeld, nl. in de groep lesbiënnes, homo's, biseksuelen en transgenders. Ik vind het namelijk een beetje ouderwets. Lees Swaab en we weten dat ieder mens zijn eigen bijzondere seksualiteit heeft. Swaab gebruikin "Wij zijn ons Brein" de zogenaamde schaal van Kinsey uit 1948 om duidelijk te maken, dat je mensen niet zo simpel in eenduidige categorieën kunt stoppen. Er bestaan mensen met een exclusieve orientatie op mannen of op vrouwen. Maar er bestaan minstens evenzo vele mensen die het met mannen en met vrouwen kunnen doen. Dat zoiets in onze wereld niet wordt geaccepteerd is het lastige verhaal. Dat zouden ze kunnen vertellen op scholen. Kijk eerst eens naar jezelf, voordat je de ander in de hoek zet.

Dit geldt trouwens niet alleen voor het spannende vraagstuk van de seksulaiteit.

Mijn mooiste boek

In mijn vorige blog kondigde Judith Schalansky het tijdperk aan van de mooie boeken. Mooie boeken zijn volgens haar boeken waarin je niet alleen een verhaal of een gedicht kunt lezen, maar die een genot zijn voor het oog. Er bestaan al mooie boeken. Mijn mooiste boek is Het Veer van Istanbul, Ontmoetingen Langs de Bosporus van documentair fotografe Nicole Segers en schrijfster Irene van der Linde. Het boek is een unieke combinatie van fotodocumentaire en literaire non-fictie. Per veerpont pendelen Irene van der Linde en Nicole Segers tussen de Europese en Aziatische oever van Istanbul. Van der Linde volgt de levens van uiteenlopende stadsbewoners. Segers blikt vanaf de boot over het water en verbeeldt de grens.

Net als het Veer bevindt Turkije zich tussen twee continenten. Vaart het land richting Europa, of zal het toch de andere kant op gaan? Voor veel Europeanen valt Turkije buiten de Europese Unie, de Bosporus vormt de grens: daar begint Azië en de islam. In Turkije zelf ligt dat veel gecompliceerder.  

Ik schreef op 7 mei 2010 al over Het Veer, maar toen over de fascinerende inhoud. Dat is natuurlijk niet onbelangrijk. Maar het is vooral de vormgeving, die dit boek tot mijn mooiste maakt.

Het is een kloek boek. Het is een genot om het in je handen te houden. Het voelt stijf en stevig aan, zoals het hoort bij een boek. Het geeft het gevoel dat het boek de tand des tijds doorstaan. Het heeft ongebruikelijke afmetingen. Het is bijna vierkant. Sla het open en je proeft meteen de intense, betrokken benadering zowel in beeld als in tekst. Het bestaat uit half beeld en half tekst. De vele foto's zijn in verschillende tinten grijs met kleurrijke accenten. Er is op niets bespaard, niet op de foto's, niet op de weergave van de tekst niet op het aantal bladzijden. Het is voor iedereen een must die van "mooie" boeken houdt. Mooi meegenomen is dat de inhoud ook niet tegenvalt..

 

 

 

Fragment uit Het veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de Bosporus

Ik draai me om en zie drie giechelende jonge vrouwen, alledrie strak gehoofddoekt, alledrie gehuld in jassen tot over hun enkels. Ze kijken me brutaal en tegelijkertijd nieuwsgierig aan. De dunste en langste van hen stelt zich voor. ‘Kübra’, mompelt ze, nu opeens verlegen. Ze heeft een smal gezicht, een spitse neus en onderzoekende lichtbruine ogen.
‘Dit is mijn zus Meryem.’ Kübra wijst naar een kleine en wat mollige glimlachende jonge vrouw rechts naast haar. ‘En dat is mijn vriendin Ayşe.’ Ayşe slaat haar ogen neer. ‘We willen graag Engels spreken’, stelt Kübra en ze begint direct: ‘What do you believe?’
‘Eeehh.’ Ik aarzel.
‘Which God, I mean’, verklaart ze ongeduldig.
Ik geloof niet, maar aangezien ‘niet geloven’ geen optie is in Kübra’s laatste vraag en protestant de achtergrond is van mijn familie, hoor ik mezelf ‘protestant’ antwoorden.
Kübra knikt, dat kent ze wel, en wijst vragend naar de fotografe, mijn reisgenote.
‘Catholic’, mompelt zij.
‘Oh!’ kirt ze nu opgewonden en vertaalt het voor de andere twee. ‘Catholic and protestant together. Nice!’
‘And muslim.’ Ze wijst met haar vinger op haarzelf, haar zus en haar vriendin.
‘What you think of our headscarf?’ Kübra kijkt me met wijd opengesperde ogen verwachtingsvol aan, haar dunne wenkbrauwen nieuwsgierig een beetje omhoog getrokken.
‘Do you think it is right or wrong...?’ (Irene van der Linde)

Irene van der Linde & Nicole Segers, Het Veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de
Bosporus, Uitgeverij Lemniscaat /Geb. 592 pagina’s/Prijs: € 37,50
ISBN 978 90 477 0215 3

Het boek gaat een schitterende toekomst tegemoet

"Het [papieren] boek gaat een schitterende toekomst tegemoet", zegt boekenmaakster Judith Schalansky in een interview in de VPRO_Gids. "Elk boek dat in de toekomst verschijnt moet zich van zijn boek-zijn zeer bewust zijn, omdat er ook andere mogelijkheden zijn om tekst op te slaan. Ons staat een tijdperk van mooie boeken te wachten." Fijn dat ik dat nog mag meemaken, dacht ik meteen. Dan zijn boeken niet meer alleen om te lezen, maar ook om te kijken.  Judith Schalansky, die overigens pas tweeendertig is, heeft zelf het goede voorbeeld gegeven met De Lessen van Mevrouw Lohmark. Ik ken trouwens legio voorbeelden van mooie boeken. Kijk bijvoorbeeld naar Ik heb je zolang niet gemist van de mensen van Kijkoor. Later meer mooie voorbeelden.

Kijkoor: Ik heb je zolang niet gemist

Ik heb je zolang niet gemist is de titel van een poëziebundel met een unieke combinatie van taal en beeld. De bundel is gemaakt door kunstenaars met een verstandelijke beperking.

Veel mensen met een verstandelijke beperking hebben een dringende behoefte om zich te uiten in beeld en woord. Veel mensen zonder trouwens ook. Maar die gebruiken woord en beeld heel anders. Deze bundel biedt een verrassende combinatie. Ieder woord en ieder beeld heeft zijn eigen lading. Samen lijkt het op toveren.

Wat spreekt me zo aan in de kunst van mensen die niet met hun verstand scheppen. Zelf werk ik veel met woorden. Ik probeer me altijd zo duidelijk mogelijk uit te drukken in nette zinnen. Dikwijls gaat de boodschap verloren in de woordenbrij. In de bundel lees ik wat ik graag ook zo direct had willen zeggen, zoals:

"Je kunt weglopen voor de drukte

Maar wat als de drukte niet weg wil uit jou"

 

Amber Klijn

 

 "Ik heb een schminkdoos

Ik hoef geen man

Ik wil een indiaan

Die kan ik schminken"

 

Petra van Maanen

Hans de Groot 



De bundel is mooi uitgegeven door Kunstcentrum Kijkoor. Als u ook wilt genieten en een beetje blij wilt worden, kunt u de bundel bestellen bij Kijkoor, of bij de boekhandel. De bundel heeft een ISBN nummer 9789077285312

Anish Kapoor in De Pont

Mooie voorbeelden van hergebruik van oude industriële panden zijn Beelden Galerie Het Depot, gevestigd in het voormalige botanische onderzoekscentrum van de UniversiteitWageningen, en Museum De Pont, gevestigd in een verlaten wolspinnerij in Tilburg. Er zijn veel overeenkomsten tussen beide expositieruimten, zoals het particuliere initiatief, de financiële onafhankelijkheid en het accent op hedendaagse driedimensionale kunst.

Wat zo'n oude, grote en schone ruimte doet voor hedendaagse kunst kun je nu gaan zien in Tilburg. Tot 13 januari 2013 exposeert Anish Kapoor daar twintig sculpturen, die stuk voor stuk en met elkaar uitnodigen tot heel intensief kijken en onderzoek. Een feest voor het oog en hart. Ik werd er heel erg blij van.

 

 

 

 

 

 

De Ander (2)

Volgens Ryszard Kapuscinski, Pool en leermeester/vriend van Lieve Joris, zijn er drie mogelijkheden om met de Ander om te gaan, nl. je verjaagt of vernietigt de ander, je negeert hem of je gaat de ontmoeting aan. Alleen in het laatste geval gedraag je je als een volwaardig mens.

Ik moest er aan denken toen vorige week een hoop heisa ontstond over twee zelfmoorden van jonge mensen. De NOS zond een documentaire uit over de zelfgekozen dood van Robert Enke, doelman van het Duitse elftal. De ouders van Tim plaatsten de afscheidsbrief van hun zoon in de rouwadvertentie. Hij was zijn hele leven gepest en kon het niet meer aan.

In beide verhalen viel me op dat de mensen in de omgeving van de slachtoffers zo geschokt en onthand zijn. Natuurlijk vragen ze zich af of ze iets gemist hebben. De ouders van Tim reageren extreem. Zij denken dat de overheid het pestprobleem kan oplossen met meldpunten en straffen. Nou, vergeet het maar. Zolang wij grootschalig langs elkaar leven, zal dit blijven gebeuren. Zolang wij geen ontmoeting aangaan met de ander uit onverschilligheid of misplaatst respect zullen we verrast blijven. Kijk en hoor eens rond, zou ik zeggen. 

Misschien ben ik hierom ook wel zo blij dat Obama is herkozen.