Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
  een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar.
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom.

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom
 
toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom
      
en later hoorde ik vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was
    
gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland

Het Museum

In het museum der Huiselijke Gezelligheid
zag ik de beroemde scherven.
Maar toen ik naar de Moeder vroeg
keek de suppoost mij ernstig aan.
Die is tijdelijk uitgeleend, zei hij.
Ik kwam in de zaal
van Steeds Dezelfde Dromen.
Ik rook daar de geur van een vergeten soep
in een vitrine voor het raam,
en op een rotan bank zat het bezoek
dat even langs zou komen.

Ik ging weer naar huis, nam onderweg nog bloemen mee
voor in een vaas.

Toon Tellegen

My heart is in the highlands

My heart's in the Highlands, my heart is not here,
My heart's in the Highlands a-chasing the deer -
A-chasing the wild deer, and following the roe; (=ree)
My heart's in the Highlands, wherever I go.

Farewell to the Highlands, farewell to the North
The birth place of Valour, the country of Worth;
Wherever I wander, wherever I rove,
The hills of the Highlands for ever I love.

Farewell to the mountains high cover'd with snow;
Farewell to the straths and green valleys below; (=breed dal)
Farewell to the forrests and wild-hanging woods;
Farwell to the torrents and loud-pouring floods.

My heart's in the Highlands, my heart is not here,
My heart's in the Highlands a-chasing the deer
Chasing the wild deer, and following the roe;
My heart's in the Highlands, whereever I go.

Uitsig op die kade

Nouliks vertolkbaar wat hulle my vertel,
spreeus, eksters, meeue, eende, kraaie,
al die ywerige dagloners van die wal,
die reier so afgetrokke opgestel.

Ek mis myself steeds minder. Ek bedoel:
as steeds meer buitedinge my gaan boei
dan sintels van inwendige gevoel
tintel dit of ek selfafstotend groei.

Vermindering neem waarneembaar toe.
Ek hoop om te voldoen aan omgekeerde bloei
en leeg genoeg te loop om vol te loop
met wat vanuit hierbuite binnevloei.

Elisabeth Eybers

Souvenir

Omdat ik deze hele stad wel voor
je mee wil nemen,
zoek ik een klein bewijs als teken;
een muts, een ring, een hemd een
ander ding?

Maar ik vergat de maat te nemen
van je hoofd, je pink, je hals,
je inleving

Judith Herzberg

De stemmen zijn geteld

 

De stemmen zijn geteld. Dit is de definitieve uitslag van the day after om 09.45 uur. In mijn dorp hebben de gemeenteraadsverkiezingen geen enorme verschuivingen laten zien. Ik vrees dus dat het modderen blijft, hoewel de oude coalitie van VVD, CDA en PvdA geen meerderheid meer heeft. Er moet dus iets bij. Het ligt voor de hand dat men de hand zal reiken naar D66. Maar dat gaat het verschil niet maken. Want ook D66 is zo'n redelijke partij. Gaat er iets veranderen. Ja, dat gaat gebeuren. Maar daar hebben die zevenentwintig goedwillende mensen in de Huizer gemeenteraad geen invloed op. Het heil komt van de grote broer uit Hilversum. Want daar is D66 de grootste geworden en die zijn tegen de Busbaan. Die gaat er dus niet komen. Net zo min als dat vermaledijde mega-winkelcentrum in ons dorsphart. Maar dat heeft weer te maken met het veranderend koopgedrag van gewone mensen.

We hadden ons dus al die moeite kunnen besparen.

Naar de stembus

Woensdag mogen we weer deelnemen aan het feest van de democratie. Niet gaan is voor mij geen optie, al hoewel de politieke partijen het steeds moeilijker maken om de zin erin te houden. Lege slogans en de borden met al die koppen irriteren me mateloos. Wat moet ik met de volgende oproepen en beloften:

CDA:                Betrokken en Betrouwbaar
GroenLinks:     Het gaat om mensen niet om cijfers
PvdA:               Solidair en Sociaal
SGP :                Hart voor Huizen
CHU:                Geef geloof een stem
Leefbaar Huizen: voor een zelfstandig Huizen
VVD:                Zelfstandig Huizen Juist nu
D66:                  geen slogan
Dorpsbelangen: Stem lokaal

Er is nog veel meer onzin. Op de kieslijsten staan kandidaten waarvan we op de klompen aanvoelen dat ze nooit zitting zullen nemen in de gemeenteraad. Bij de VVD en Dorpsbelangen hebben ze zelfs kandidaten op de lijst gezet die niet in Huizen wonen. Wat ze ermee beogen is me een raadsel. Aansprekende figuren zijn het niet. De macht van het getal: als er maar veel mensen op de lijst staan, lijkt het nog wat. Of is het gewoon volksverlakkerij?

Als zelfs de politieke partijen de verkiezingen niet serieus nemen, wat moet ik dan? Achter de borden en de leuzen kijken? In de politiek is het gebruikelijk om vooruit te kijken en niet achteruit. Dat is lastig als je vier jaar in de Gemeenteraad hebt gezeten en veel van de kandidaten kent. Wat ze beloven is niet belangrijk, het gaat om wat ze met die beloftes gaan doen. Daarvoor is macht nodig en die krijg je als je in het college kunt gaan zitten. Maar daarvoor moet je bereid zijn een boel water in de wijn te doen, waardoor het zeker in mijn dorp periode na periode slappe erwtensoep is geworden. Of anders gezegd veel geschreeuw en weinig wol. Wat moet ik bijvoorbeeld met de beloftes van het CDA dat er nieuw onderzoek moet komen naar de haalbaarheid van twee grote bouwprojecten. Betekent dit dat ze de steun die ze eerder hebben gegeven nu intrekken. Nieuwe kansen? Niet als de machtsverhoudingen in dit dorp hetzelfde blijven. Dan worden ze uitgeruild en blijven we door modderen.

De twijfel blijft tot in het stemhok. Maar ik ga zeker stemmen.

Huizer Vrouwen

HP De Tijd publiceert deze week een onderzoek waaruit blijkt dat

inwoners van Huizen en Heiloo het gezondst zijn en het langst leven. De levensverwachting van vrouwen in Huizen is met maar liefst 84,3 jaar het hoogst. In Heiloo, eveneens in Noord-Holland, worden mannen met gemiddeld 79,1 jaar het oudst. In beide gevallen is dat drie jaar boven het landelijke gemiddelde. 

Bij de levensverwachting van mensen kunnen een aantal factoren van belang zijn, namelijk de sociaal-economische status, zoals inkomen, opleiding en werk, maar ook woonomstandigheden en religie zijn van belang. Protestantse Zeeuwen blijken over het algemeen een betere gezondheid te hebben dan de katholieke Brabanders en Limburgers, die er vaak een uitbundigere levenstijl op na houden. Het zou me niet verbazen als de levensverwachting in Huizen hoog is, vanwege demografische factoren. Maar er speelt vast nog meer mee. We hebben op ons grondgebied drie grote verzorgingshuizen, we hebben veel vrijwilligers, er leven in Huizen relatief veel protestantse christenen en we werden geregeerd door  drie vrouwelijke wethouders. Maar mogelijk speelt er nog veel meer mee.

Overigens blijkt dit Oud Nieuws, want het onderzoek waaruit HP DE Tijd put stamt uit 2006. Maar voor dit blog doet dat er niet toe. Dit blog gaat over de kracht van de Huizer Vrouwen. Die kwam ook ter sprake in de deskundige uitleg die conservator Margriet van Seumeren maandag gaf over de vaste collectie van het Huizer Museum. Zij vertelde dat schilders uit Laren met hun Amsterdamse schildersvrienden naar Huizen trokken om hier de Huizer Vrouwen in klederdracht te schilderen. Fiere vrouwen die naar de kerk gaan. Meestal op de rug geschilderd omdat daarin hun kracht het beste tot uiting komt. Het heeft prachtige beelden opgeleverd.

Adri Pieck

Peter Kos en Pieter Hogenbirk

Felix van Kamthout

Gedachten van een twijfelaar

Vanmiddag reed ik langs een verkiezingsplakbord. Het hing nogal vol en de vellen hingen er nog niet aan. In een flits zag ik een gezamenlijke poster van de VVD en D66 in groen en wit. Tekst zoiets als "Onze zorg, U een rotzorg". Het leeft! En het is maar goed ook. Want vanaf volgend jaar gaan al die brave jongens en meisjes van de dorpse politiek uitmaken wie wel en wie niet zorg krijgen. Wie heeft het bedacht, vraag je je af als je de dorpspolitiek een beetje volgt. Ze doen allemaal erg hun best, maar als je zo maar even komt kijken is het niet simpel. Niet zo gek dus dat veel beroepsbestuurders zoals burgemeesters zich zorgen maken. Misschien kunnen zij ook een aanvraag indienen bij het zorgloket ter ondersteuning. Ik word er een beetje ballorig van, omdat ik het zo'n verspilling vind. Je moet van goede huize komen wil je de problemen van onze wereld een beetje begrijpen. Dat laat je niet over aan de eerste de beste passant. En niet alles draait om geld, wat je wel zou geloven als je de slogans van de VVD in dit dorp leest.

Binnenkort moet ik weer mijn stem uitbrengen en voor het eerst sinds lange tijd, weet ik niet aan wie ik hem ga schenken. Mijn hele leven al stem ik Rood, omdat ik zo ben opgevoed en er tot nu toe geen reden was om dat te veranderen. Maar sinds GroenLinks Huizen de motie heeft ondertekend tegen de windenergie aan de Overkant, weet ik het niet meer. Ik pakte de stemwijzer erbij, maar die hielp me niet veel verder. Ik zoek een partij met een duidelijke en samenhangende visie op de toekomstige samenleving, waarin geen afvallers worden gedoogd, niemand over boord wordt gekieperd, en wij aandacht hebben voor elkaar en onze wereld. Kom er maar eens om.

En nu rechtsaf

Hoog Sammie, Kijk omhoog Sammie

De Waddenvereniging pleit voor één plan windenergie voor het totale Waddengebied. Nu gaan de provincies en het Rijk erover. Die werken niet altijd samen. Misschien moet het plan worden uitgebreid over het hele land. Uiteindelijk is het ons aller energie die schaars en duur is. Misschien moet in dat plan dan gelijk meegenomen worden de zonne-energie die zo gepropageerd wordt en al die andere energieën waarover individuen zo kunnen steggelen.

De Achtertuin van Huizen

In verkiezingstijd gebeuren vreemde dingen. Dat zijn we wel gewend van de dames en heren politici. Drie jaar en elf maanden zie je ze niet, maar nu er iets te halen valt, verdringen ze zich met vreemde acties op de podia. Zo gaat het ook in mijn dorp. Het begon met het idiote voorstel van de voorzitter van de gemeenteraad ook zijnde partijleider van de VVD om de Naarden Vesting over te nemen. Diezelfde partijman wil niets weten over herindelingen, samenwerking o.i.d., maar wil wel de schatkist van de buurgemeente plunderen. Want de Vesting is wel wat meer waard dan de miljoen die hij ervoor over heeft.

Afgelopen week werd het nog gekker. Aan de overkant van dit dorp aan het water ligt het Nieuwe Land. We zijn er allemaal trots op. Land gewonnen op de zee. Op dat nieuwe land wonen nieuwe mensen. Dat was altijd de bedoeling. Nederland werd immers te vol. Die nieuwe mensen aan de overkant hebben nieuwe wensen. Die willen duurzaam leven. Als je door de polder rijdt, zie je overal aan de horizon de windmolens.  Het zijn er veel. Dat kan ook niet anders als je duurzaam wilt. Het probleem is dat de gemiddelde Huizer niet door de polder rijdt, maar naar de overkant kijkt. Die blijft liever in zijn luxe reservaat en klaagt dat de windmolens zijn vrije en weidse uitzicht verpesten. Een heuse facebook actie was het gevolg. Raadsleden in hun verkiezingskoorts sprongen als bijen op de stroop en hebben nu een raadsbrede motie aangenomen om de komst van die molens tegen te houden. Niet in onze achtertuin! Maar lieve mensen, je kunt ze moeilijk onder de grond stoppen.

Het warme bad

Een uurtje onder lotgenoten in een lekker warm bad doet me meer goed dan oefenen, oefenen, oefenen op het droge. In de wereld buiten het zwembad ben ik een kneus. Als anderen het al niet vinden, voel ik het zelf zo. Ik wil veel meer dan ik kan, en als ik iets doe is het hopen dat het goed gaat. Als het niet goed gaat, zakt de moed me in de schoenen en heb ik een warm bad nodig om weer op te krabbelen. In het warme bad doet het er allemaal niet toe, omdat al mijn badgenoten worstelen met de relatie tussen kunnen en willen. Soms zie ik hun pijn en opstandigheid in hun ogen omdat herstel zo verdomde lang uitblijft en soms helemaal niet meer komt. Andere keren jubelen wij van vreugde, omdat mensen ineens dingen kunnen, die je ze nog niet eerder hebt zien doen. 

Afgelopen maandag moest ik aan mijn therapeut uitleggen waarom hydro me zo goed doet, omdat het anders niet vergoed wordt. Het moet wel zinnig en serieus zijn, hebben de zorgverzekeraars afgesproken. En omdat in de gewone wereld zinnig en serieus vertaald wordt in snel resultaat of anders niet, moet ik harde doelen formuleren. Het hele weekend heb ik me suf gepiekerd waar ik wil belanden, omdat stilstand achteruitgang is. Ik kan toch moeilijk zeggen, dat het me een gewoon mens maakt. Gelukkig heeft mijn warmwatertherapeut me geholpen. Zonder haar had ik het niet gered.

Van begin naar eind en terug

Vandaag wordt mijn vriendin die Alzheimer heeft vierenzeventig. We vierden het met een klein gezelschap. De sfeer was sereen en vriendelijk. De woorden doen er niet toe, wel het samen zijn. Ik moest denken aan de woorden van Adelheid Roosen.

Nu mijn moeder de ziekte van Alzheimer heeft,
zie ik haar niet verdwijnen, ik zie haar tevoorschijn komen.

Ik ervaar haar als een Alice in Wonderland:
ze valt door de tijd heen.
Ik val haar achterna,
ontdek waar ze is,
wat ze beleeft, doet en zegt.

Mijn moeder is verhuisd zonder koffer,
ik reis als haar bagage mee.

Dat vind ik poëtisch aan deze situatie.
Dat heb ik geprobeerd vast te leggen in deze film.

Autonauten van de snelweg

Ik schrijf graag en veel. Sinds het leven onbegrijpelijker en vluchtiger werd, houd ik een dagboek bij. Het helpt me betekenis te geven aan gebeurtenissen die anders vervliegen of weglekken in mijn geheugen. Ik heb een boek geschreven over een goede vriendin die Alzheimer heeft om woorden te geven aan mijn verdriet en bewondering. Toen ik met pensioen ging ben ik van het ene moment op het andere en zonder er goed over na te denken begonnen met het schrijven van een weblog. Het geeft me de kans om passies te delen of commentaar te leveren. Soms lees ik een boek dat ik zelf had willen schrijven: Agaath van Marleen van Niekerk, Liefde in Tijden van Cholera van Marquez, De Welwillenden van Jonathan Little, Nemesis van Philip Roth. Gisteren ben ik begonnen aan de Autonauten van Julio Cortazar en zijn vrouw Carol Dunlop, omdat Charlotte Mutsaerts er zo smakelijk over vertelde in de DWDD. Het boek is al in 1982 geschreven, maar het is bij lange na niet gedateerd. Een echtpaar reist in dertig dagen van Parijs naar Marseille in een rode Volkswagen kampeerbus langs alle zestig airs die er zijn; twee airs per dag. Ze mogen de snelweg niet verlaten. Ik ben nog niet veel verder gekomen dan de aanleiding en de voorbereidingen van de reis, maar nu al geniet ik met volle teugen van dit bijzondere reisboek. Hilarisch is het, maar ook poëtisch en aanstekelijk. Eigenlijk is het vooral een lofzang op de mens met zijn eigenaardigheden, zijn liefdes, zijn drama’s en zijn vreugdes.



Bus krijgt vrolijke kleur

Goed voorbeeld doet goed volgen, dat maakt het boek ook zo leuk: Mijn partner en ik jakkeren twee maal per jaar elfhonderd kilometer op en neer naar het zuiden over dezelfde Autoroute. Wij zijn niet de enigen. Lange tijd was het een hele sport om het zo snel mogelijk te doen. Gauw een hap eten als je toch moet stoppen voor de benzine of een plas moet doen. Vanaf nu is dat afgelopen. Misschien is dertig dagen erg lang, maar ik heb een alternatief plan voor evenveel plezier.

Facebook vrienden

Zo makkelijk is het blijkbaar. Je waagt je aan Facebook en je hebt in een mum van tijd een heleboel nieuwe vrienden. Ik ben er stil van. Maar dat is nu juist niet de bedoeling. Facebook vrienden willen dat je actief bent, laat weten wat je doet, wat je gezien hebt, of je iets leuk vindt, dat je dingen deelt. Er zijn ook passieve vrienden. Die doen zelf niks en of ze ooit bij een andere vriend kijken, weet ik niet. Want ik ben een groentje op facebook. Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik er moet. Ik heb een profielfoto geplaatst en een omslag. Facebook heeft mijn woonplaats, geboorteplaats, mijn geboortedatum en mijn scholen ingevuld. Weet iemand waar? Ik ben niet scheutig met het delen van informatie. Ik kom nog uit de tijd dat privacy heilig was. Mijn vriendin en ik hebben op aanraden van het NOS journaal onze webcams afgeplakt. De angst dat enge Russen en Amerikanen mijn privégegevens inzien, heb ik nu wel losgelaten. Maar ik zou het toch niet leuk vinden als ik in mijn blote kont bij onverlaten op hun beeldscherm zou verschijnen. Hoewel ik af en toe bij vrienden "vind ik leuk" aanklik, voel ik mij nog steeds een vreemde en geen vriend op facebook. Waar is trouwens de VIND IK NIET LEUK button. Want soms zou ik die willen gebruiken. Breek me de bek niet open.

Waar dient Facebook voor, vraag ik me af. Vrienden laten elkaar weten dat ze elkaar leuk vinden. Maar dat wisten we toch al. Veel interessanter is om te laten weten wat je niet leuk vindt. Soms kom ik dat wel eens tegen en dan doe ik gauw mee. Want ik ben van het tegengeluid. Maar het is gauw verstomd. Want Facebook is vluchtig. Als je niet gauw reageert, is je kans verkeken. Het medium past in de tijd, zeggen trendwatchers. Ik niet kennelijk.

Tachtig is genoeg

Met groeiende ergernis volg ik de jubelverhalen over het ouder worden. Ik ben een ervaringsdeskundige en ik kan u verzekeren dat het lang niet altijd meevalt. Afgelopen jaar verloor ik een vriendin die net de vijfenzestig niet haalde, omdat het leven te ingewikkeld was en een andere vriendin wacht op het einde in een verpleeghuis, waar te weinig handen aan het bed zijn. Geen ideale omstandigheden om oud te worden. In de ratrace die het leven voor velen is geworden ligt de lat nu bij honderddertig. Maar je moet er wel iets voor doen om die leeftijd te bereiken, bijvoorbeeld dagen doorbrengen in de sportschool, of je lijf aldoor laten oppeppen. Dan heb je er ook iets voor. Althans dat beloven die toekomstvoorspellers.

Ik kan me bij een leven van honderddertig niets voorstellen, maar daar gaat het me niet om. Het gaat me vooral om de kortzichtigheid. Als we er nu eerst eens voor zorgen dat gewone mensen die netjes leven gelukkig en fatsoenlijk tachtig kunnen worden. Tachtig is echt al een hele prestatie voor een gewoon mens. Waarom zouden er anders zoveel antidepressiva geslikt worden en zijn onze zorgkosten zo hoog. Uit enquêtes zou blijken dat veel tachtigers gelukkig zijn. Het zij ze van harte gegund. Uit enquêtes blijkt ook dat jonge mensen absoluut niet langer willen werken dan tot hun vijfenzestigste. Dan gaan ze dus vervolgens nog vijfenzestig jaar leuke dingen doen. Het is de vraag of die dingen zolang leuk blijven, maar niet onbelangrijk is de vraag wie dat gaat betalen? Of is honderddertig alleen voor de happy few? Opsluiten in nieuwe Utopia's, waar ze niet uit mogen.

Pomona's

Een paar blogs geleden schreef ik enthousiast over het werk van Marino Marini dat in De Fundatie in Zwolle is te bewonderen tot 16 maart. Marino Marini heeft twee thema's, namelijk Man op Paard en de Pomona's. Volgens eigen zeggen ademen zijn Pomona's een zonnige poëzie, een zonnige wereld en stellen zij een rijk- mens voor, overdadig en sensueel.  Pomona is de Etruskische en Romeinse godin van de vruchtdragende bomen. Marino beschouwt haar als het symbool van de vruchtbare vrouw, van vitaliteit, sensualiteit en van levensvreugde. Haar schoonheid is geen hemelse illusie, maar geworteld in de aardse realiteit. Dat laatste is het mooie. Zij leeft onder ons.

Aan de beelden, tekeningen en schilderijen moest ik denken toen ik woensdagavond na mijn hydrotherapie in de Zandzee (dobberen in een warm bad) getuige was van een groep zwangere, jonge vrouwen met ronde dikke buiken, die zich klaarmaakten voor hun zwangerschaps-gymnastiek. Wat een rijkdom, wat een trots en wat een schoonheid. Gelukkig gaven zij zich niet over aan besmuikt gewriemel in een te klein kleedhokje, maar mocht iedereen het zien. Ik zag het en genoot. Dit geeft de wereld hoop! Zeker als je net ervoor in je bandje hebt gehangen.

Pomona - Marino Marini

Wegpoetsen

Speciaal voor mijn zusje, maar anderen mogen het ook lezen:

Het nieuwe jaar is begonnen en daar moet ik volgens veel mensen die mij goede wensen hebben gestuurd erg blij mee zijn. Gauw vergeten, vinden zij, dat nare jaar 2013. Nieuw jaar, nieuwe kansen! Dat het afgelopen jaar niet altijd rozengeur en maneschijn heeft gebracht, ben ik met hen eens. Maar vergeten zal ik het niet zo gauw. Juist in het afgelopen jaar ben ik veel bezig geweest met de verbinding tussen heden, verleden en toekomst. Dat heeft me geen windeieren gelegd. Veel van mijn huidige problemen vinden hun oorzaak in de manier waarop ik mijn leven tot nu toe heb willen leven. Veel doen en weinig zijn, noemen de deskundigen dat. Veel hollen en niet stilstaan. Veel kijken naar anderen en niet naar jezelf. Sinds enige tijd heb ik dat veranderd. Dat is wennen. Niet meer direct opspringen als je een probleem wordt gemeld. Kijken naar de ander en proberen ook de achterkant te zien. Lastig, heel erg lastig. Maar wel zeer de moeite waard. Ik zie nu ineens dingen die ik nooit eerder heb gezien en die er toch echt al jarenlang zijn. Ik lees boeken die ik al jarenlang heb willen lezen, maar waar het nooit van kwam. Ik leer luisteren, luisteren naar mezelf en vooral ook naar de ander. Ik leer lief zijn voor mezelf. En nu maar afwachten wat het me brengt. Ik heb goede moed.

Mijn Jaaroverzicht

Kleur

 

Letters

beelden

vrienden

 

muziek en meer



Marino Marini in De Fundatie

Eens in de zoveel tijd geniet je van een kunstwerk dat een onuitwisbare indruk op je maakt. Een jaar of tien geleden was dat een beeld van Marino Marini in het Museum van Peggy Guggenheim in Venetie. Ik schreef er een weblog over. Jaren later zag ik een tentoonstelling van beelden van Marino Marini in Museum Beelden aan Zee. Marini wordt internationaal gerekend tot de belangrijkste beeldhouwers van de twintigste eeuw, maar is in Nederland nauwelijks bekend. Misschien wordt het nu anders, want in De Fundatie in Zwolle staan niet alleen beelden, maar hangen ook schilderijen. Ik was opnieuw enorm onder de indruk. Dit is de tijd van de goede voornemens. Tot begin maart 2014 kun je gaan kijken.

 

Wens



Iedere dag is er een, blijf dicht bij jezelf, laat je niet opjagen.


 

Stiefoma of nepoma?

Toen de kleinkinderen van mijn vriendin werden geboren, hebben wij afgesproken dat ik gewoon mezelf mag zijn. Dat mocht ik ook al, toen er nog alleen kinderen waren en dat hebben we volgehouden nu die droppen er zijn. Ik kijk ernaar en geniet ervan. Een tijdje geleden was ik voor de oudste ineens "opa Nel". Dat is overgewaaid, althans ik hoor het niet meer en ik besta nog wel. Zaterdag was het Sinterklaas en waren zij alle drie op bezoek. Ze hadden vooral aandacht voor de cadeaus en voor elkaar. Er zat een hoop versiering omheen en dat was goed.

Hun ouders vinden een band met de familie om allerlei redenen heel belangrijk. De kleine Olivia heeft twee oma's en een opa. Die ene opa leeft niet met een oma en de andere opa is gestorven. Dat kun je een kind nog wel uitleggen. Voor haar besta ik maar een beetje in de marge. Af en toe kom ik tevoorschijn uit het decor. Dan ben ik er en dat is voldoende.

De kleine Youn en Sasha hebben twee oma's en twee opa's, maar die leven niet met elkaar. In de loop van de tijd is er het een en ander bijgekomen. Zolang het man met vrouw is past het nog wel een beetje in het beeld, maar een oma met een oma is toch minstens vreemd. Ze hebben er geen last van en dat houden we graag zo. Ik mag gewoon mezelf zijn en zij ook.

Nelson Mandela 1918-2013

I have walked that long road

to freedom. I have tried not to falter;

I have made missteps along the

way. But I have discovered the

Sscret that after climbing a great

hill, one only finds that there

are many more hills to clim.

I have taken a moment here to

rest, to steal a view of the glorious vista

that surrounds me, to look back

on the distance I have come.

But I can only rest for a moment, for

with freedom comes responsibility,

and I dare not linger, for my long walk is not ended.

 

Nelson Mandela

Dit zijn geen vrienden

Met rode oren luister ik naar het debat in de Tweede Kamer over het onderzoek van een of andere veiligheidsdienst naar Edwin de Roy van Zuydewijn. Verschillende premiers hebben ons jarenlang willen doen geloven dat er geen onderzoek is geweest. Wij wisten wel beter. Ik denk zelfs dat alle binnenkomers in de Koninklijke Familie onderzocht worden. Maar zeker deze jolig levende zakenman. Bea en Bernhard moeten het samen hebben bedisseld. Ik vraag me af hoe dat gaat. Hebben ze Prinses Irene geinformeerd? Uiteindelijk ging het om haar dochter en heeft zij een hele lange tijd geleden al afstand gedaan van alle voorrechten? We zullen het nooit te weten komen. Of toch wel? Want niet helemaal ten onrechte wordt er een verband gelegd met de zaak van Willem Oltmans. Ook daar ging het over een eenling tegen de machtige staat. Rutte kan bezweren wat hij wil, maar aan zijn lichaamstaal kun je zien dat het hem niet gemakkelijk afgaat. Ik heb hem nog nooit zo timide achter het spreekgestoelte zien staan. En kijk naar de foto van deze twee kemphanen die elkaar op weg naar de Tweede Kamer tegenkwamen onder het oog van journalisten. Als die er niet waren geweest, was Rutte vast doorgelopen.

Dit zijn vast geen vrienden

Zijn we nog niet gek dan worden we het wel

Het volgende bericht stond donderdag op de nieuwssite van de NOS:

In Nederland is in 2011 19,6 miljard euro uitgegeven aan de behandeling van psychische stoornissen. Dat is 22 procent van de totale uitgaven aan zorg en welzijn, zegt het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM).

Dat percentage is hoog vergeleken met andere landen. Dat komt door onze hoge uitgaven voor verstandelijk gehandicapten en dementerenden, zegt Lany Slobbe van het RIVM. "Daar bieden wij heel veel institutionele zorg aan en in veel andere landen is dat vaak niet het geval."

Mannen maken minder zorgkosten dan vrouwen. Vrouwen worden ouder dan mannen en dus ook veelvuldiger gek. Maar dat was niet het eerste wat me opviel. Het ging me om het gebruik van het woord "psychische stoornis". Ik heb nooit geweten dat dementie en verstandelijk gehandicapt zijn een "psychische stoornis" zou kunnen zijn. Volgens het onvolprezen Wikipedia is dat het ook niet. Psychische stoornissen zijn afwijkingen in stemming en gedrag. Voorbeelden zijn o.a. angststoornissen, ontwikkelingsstoornis, stemmingsstoornis, verslaving. Daar geven we niets aan uit, want de kosten voor behandeling worden niet meer vergoed. En als het niet betaald wordt, bestaat het kennelijk niet meer. Moeten we voor het woord, dat blijft bestaan, kennelijk iets anders verzinnen.

Ik krijg argwaan bij dit bericht. De NOS heeft het overgenomen van het RIVM. Daar staat boven het artikel de leutige titel: Zorg voor de geest kost ons het meest. In dit land is niets voor niets. Daar gaan we natuurlijk iets aan doen, hoor ik de mannetjesputters in Den Haag al zeggen. Lekker iedereen de stuipen op het lijf jagen en vooral niet nadenken!

Nat-in-nat schilderingen



 

Kokoschka in Boijmans

In Boijmans van Beuningen hangen tot 19 januari 2014 portretten van mensen en beesten van de Oostenrijkse schilder Oscar Kokoschka. De tentoonstelling is zeer de moeite waard om te bezoeken. Deze grote overzichtstentoonstelling toont zijn confronterende portretten, meer dan een halve eeuw nadat Kokoschka’s werk voor het laatst te zien was in Nederland. Toch staan hier geen dikke rijen als voor het stedelijk, waar werk van de Rus Malevitsj is te zien. Ik had nog nooit zoveel werk van Kokoschka bij elkaar gezien en keek mijn ogen uit. Vooral de portretten en zelfportretten zijn genadeloos. Het gezicht en de handen karakteriseren de afgebeelde persoon. Vaak schilderde hij in opdracht, maar dat weerhield hem er niet van te schilderen wat hij zag. En dat is niet altijd de mens op zijn fraaist. Zie het dubbelportret van Oscar en Alma Mahler.

Oscar Kokoshka en Alma Mahler

Kokoschka had drie jaar lang een onstuimige relatie met Alma Mahler. Dit dubbelportret dat hij van hen schilderde beschouwde hij als een verlovingsportret. Hier is al te zien, dat hij weinig geloof had in de duurzaamheid van hun verhouding. Hij was waanzinnig verliefd op haar, maar dat was niet wederzijds. Alma Mahler verslond mannen en Oscar was er kennelijk een van. Dat moet hij geweten hebben. Zoiets gebeurt.

De toiletjuffrouw moet blijven

Gisteren stak in DWDD tafelheer Filemon Wesselink de loftrompet over de toiletjuffrouw op Groningen Centraal. Haar schone toilet zorgt ervoor dat mensen speciaal met de trein naar Groningen reizen om bij haar hun plas en andere behoefte te doen. Maar alles van waarde is weerloos in deze samenleving. Dus moet zij weg van NS. Ook gisteren reed ik met de auto naar Rotterdam om in Booijmans de werken van Oscar Kokoschka te aanschouwen. Dat laatste doet er voor het verhaal niet zoveel toe, maar het staat zo interessant. Waarom ik met de auto ging en niet met de trein zal ik u ook besparen. Het gaat immers om de toiletjuffrouw. Bij Reeuwijk moest ik heel erg nodig plassen. Zo nodig dat ik niet kon wachten op het Atelier Van Lieshout-toilet in Booijmans. Wat een toeval! Want ook bij dit benzinestation was een brandschoon toilet en een toiletjuffrouw, die mij vriendelijk begroette en het damestoilet wees. Voor dat laatste was ik haar ook al dankbaar. Of zij ook bedreigd werd, kon ik haar niet vragen, omdat ik 's avonds pas DWDD met de boodschap van FiIemon zag.

Dus niet alleen voor de toiletjuffrouw op Groningen Centraal, maar voor alle Toiletjuffrouwen: DE TOILETJUFFROUW MOET BLIJVEN.

De prijs voor goed je best doen

Ik lees Tem je Geest van Ruby Wax en het doet me goed. Jarenlang verborg deze cabaretière diepe depressies onder haar klaterende lach. Toen het haar teveel werd en ze eronderdoor dreigde te gaan, konden dokters haar niet helpen. Dus besloot ze zelf de menselijke geest te gaan bestuderen. In Tem je Geest doet ze verslag van die zoektocht op een hele persoonlijke manier. Het is een hilarisch boek geworden, waarin ze geheel in haar stijl geen blad voor de mond neemt.

Eigenlijk is het een wonder dat niet meer mensen het bijltje erbij neerleggen in deze jachtige tijd. In Tem je geest laat Ruby Wax zien hoe onze constant doorjakkerende en zelfkritische gedachten ons gestrest en angstig kunnen maken. Angst om er niet meer bij te horen, angst om niet mee te kunnen komen, angst dat mensen je niet aardig of niet mooi vinden, angst voor willekeur, voor lijden, voor de oorlog, voor het geweer om de hoek.

"Ik ben voor bijna alles bang geweest", dicht Vasalis, die ook zo kon lijden aan het leven.

"voor ’t donker, voor figuren op het kleed
voor stilte, voor de schorre kreet
van de avondlijke venter, voor een feest,
voor kijken in de tram en voor mezelf. "

Als je je doelen in dit leven te hoog stelt, zoals ik jaren heb gedaan, wordt de kans dat je ten prooi valt aan je angsten des te groter.

Maar gelukkig is er hoop zegt Ruby Wax. En hoop doet leven. Maar je moet er wel iets voor doen, want daarboven in die kersenpit moet angst getemd worden. Zij heeft ervoor gekozen te bestuderen hoe het brein werkt. Ik kijk om me heen en verbaas me dat ik mijn hele leven lang heb meegedaan aan die ratrace, terwijl ik al die tijd heb geweten dat ik eens de prijs ervoor zou moeten betalen. Nu zit ik met de gebakken peren. Maar gelukkig zijn er boeken die je laten lachen, want ik weet zeker dat humor een van de wegen tot verzachting is.

Leedliteratuur

Het houdt maar niet op de boeken over persoonlijk verdriet. Gisteren zat bij Wim Brands van het VPRO-programma Boeken Jannie Regnerus die Het Lam schreef over de kanker van haar vijfjarig zoontje. Wim Brands ontving haar met de lovende woorden dat hij haar boek de beste roman vond die in 2013 is geschreven. Ik heb het boek niet gelezen en ga het ook niet lezen. Ik houd niet van Leedliteratuur. Het gesprek heeft mij niet op andere gedachten gebracht. Wim Brands haalde lustig de verteller in het boek en de auteur door elkaar en voerde niet meer een gesprek over een boek, maar over het leed van de auteur. "Wat voelde je?" "Wat dacht je?" "Wanneer was het?" Hij mag het dan het beste boek vinden. Het gesprek was een farce.

Laatst zat ik te praten met een hele goede vriendin van me, die haar portie leed ook wel gehad heeft. Zij was begonnen aan Tonio van Van der Heijden en vroeg mij wat ik het boek vond. Ik was voorzichtig. Want wie weet biedt het boek troost. Gedeelde smart is immers halve smart. "Ik vond er niet zoveel aan", zei ik naar waarheid, omdat ik niet wil liegen. Ik ken betere boeken over het verlies van een kind en noemde haar Contrapunt van Anna Enquist en Uit de Tijd Vallen van David Grossmann. Geen gemakkelijke boeken, want het leed is hier naar een ander niveau getild. Het gaat in deze boeken om het peilloos diepe verlies dat wij allen kennen en waar we zo moeilijk woorden voor kunnen vinden, laat staan dat we ermee kunnen leven.

Ervaringsverslagen zijn niet onbelangrijk voor het verwerken van verdriet, maar echt van een andere orde.

Judith Herzberg dicht over dit fenomeen in Klaagliedjes.

Klaagliedje

De taal van rouw moet ik nog leren
die taal beheersen, woorden als diep
verdriet te vermijden, die gelden
voor elk ander, voor ieder die niet
mij is, ik heb die woorden
vroeger vaak gehoord, drongen
niet door. Een nieuwe taal
met nieuwe woorden leren.
Barsten, craqueleren.
Zo gewend als ik was
in een eind aan ellende
te geloven. Maar deze droogte
is een droogte waar geen eind
aan komt. Dorheid als deze
kom je nooit meer te boven.
En dauw, eens lieflijk
glinsterend troostend
blikkert nu dreigend.
Miljarden kleine druppels
triomferen heel even
vóór ze verdwijnen.
De taal van rouw
stokt in mijn keel,
toch moet ik die nu leren
en tot de mijne maken.

Is Talent Enough?

https://www.youtube.com/watch?v=qCNTg_8Nf-U

Met deze vraag start de bekende Japanse pianiste Mitsuko Uchida een discussie op Youtube. Ze zegt niet alleen "Nee, talent isnot enough", maar ze geeft ook de eigenschappen die nodig zijn om een om een echte kunstenaar te worden. Met deze wetenschap probeerde ik het werk van twee Huizer schilders te duiden, die exposeerden ter gelegenheid van de Atelier Route: Lenie Bos en Jettie Roseboom. Beiden zijn schilderbeesten. Zij moeten schilderen! Daarmee voldoen ze aan de eerste kwaliteit die Mitsuko noemt: de innerlijke noodzaak/drang om je emoties met hulp van het medium uit te drukken. De tweede voorwaarde, die zij noemt is intellectueel vermogen om het middel goed te gebruiken. Dat is iets anders dan techniek, de derde eigenschap. Zowel Lenie als Jettie weten wat ze met verf en een kwast kunnen.

De vierde eigenschap die Uchida noemt is charisma. Het zou kunnen dat zij dat uitsluitend voor podium musici belangrijk vindt. Want eerlijk gezegd, interesseert het me niets of Lenie of Jettie charisma hebben. Misschien is charisma wel belangrijk om te verkopen. Voor de vijfde eigenschap de noodzaak van karakter geldt iets anders. Lenie en Jettie zijn verschillende persoonlijkheden. Dat zie je aan het werk dat zij maken. Ze verschillen fundamenteel in wat ze willen uitdrukken. Jettie laat zich inspireren door hele diverse bronnen afhankelijk van het moment. Lenies inspiratiebron is de  weerbarstige werkelijkheid om haar heen. Lenie worstelt en is ontevreden als haar niet lukt wat ze wil. Dan probeert ze het opnieuw en opnieuw. De laatste tijd schildert Lenie series, bijvoorbeeld de Contrapunten waarover ik eerder schreef, en het werk dat zij maakte bij de muziek van Simeon ten Holt. Jettie laat zich vooral inspireren door haar intuïtie en schildert heel diverse onderwerpen.

Deze karakteristieken hebben mij geholpen het werk te waarderen. Het zijn verschillende kunstenaars. Maar kunstenaars zijn ze allebei!

 

 

Lita Cabellut - Feest van Angst en Pijn

 Eerst kijken!

 

 



Als je hebt genoten, kijk dan naar het interview met Lita Cabellut in Pauw en Witteman.

Als we ons maar op kunnen winden

We hebben gelukkig weer wat om ons over op te winden: Het proefverlof van Volkert van der G. De bloem der natie is diep verontwaardigd. Het liefst hadden zij de moordenaar van Pim F. aan de hoogste boom gehangen. Dat de rechters geen gronden zagen om tot een veroordeling van levenslang op te leggen is hun een doorn in het vlees. Dat door de veroordeling tot twintig jaar de moordenaar van hun politieke idool volgend jaar vrijkomt vermogen zij niet te begrijpen. En nu ook nog proefverlof!! Het verstand gaat op de loop.

Dat het volk zijn hersens niet kan gebruiken, ben ik aan gewend. Daarvoor is het volk nietwaar en daarom mogen wij om de vier jaar mensen kiezen aan wie we het denken over kunnen laten. Maar in de race voor stemmen zijn die hoe langer hoe meer gewend om de oren naar de publieke mening te laten hangen en het verstand uit te schakelen.

Want laten we de boel eens op een rij zetten. Bij een volwassen democratie hoort scheiding der machten. Rechters in dit land zijn onafhankelijk, godzijdank. In dit geval hebben de rechters gewikt en gewogen en bepaald dat een politieke moord een moord is, niet erger en niet minder erg dan de moord op een gewoon wezen. Voor die moord hebben zij een straf gegeven van twintig jaar. De veroordeelde heeft zich in de gevangenis behoorlijk gedragen en krijgt daarvoor strafvermindering. Of hij spijt heeft betuigd of niet, doet er niets toe. Dat geldt voor "gewone gevangenen" ook niet. Omdat de veroordeelde volgend jaar vrijkomt worden hij en de samenleving daarop voorbereid. Hij zal moeten wennen, wij ook. 'Zo'n proefverlof is daar uiterst geschikt voor. Dat is geen cadeau, dat is een noodzakelijke stap. De uitspraak dat hij maar moet wennen binnen de muren van de gevangenis, kan alleen maar gedaan worden door een mens dat niet weet wat het is om gevangen te zitten.

Natuurlijk heb ik me afgevraagd of ik er anders over zou denken als het niet Pim F. zou zijn geweest, die vermoord was, maar een door mij bewonderd politicus. Nou was het lastig om die laatste te vinden, maar het is gelukt. Mijn oordeel blijft hetzelfde. Laat het rechtssysteem zijn werk doen.

Het breken van de cirkel

De cirkel met een willekeurig begin en een even willekeurig eind: spanning, pijn, vermoeidheid, spanning, pijn, vermoeidheid. In "Het zit tussen mijn oren" beschreef ik wat er gebeurt in mijn hersenpan, zodat ik nu al meer dan een jaar zo gammel leef. Ik eindigde toen met de verzuchting dat het doorbreken van de vicieuze cirkel de weg naar genezing is. Inmiddels heb ik vijftien weken serieuze therapie achter de rug met een combinatie van lichamelijke en geestelijke oefeningen. Ik ben er erg moe van geworden. De bedoeling was dat ik weer greep op mijn lijf en leven zou krijgen, zodat de pijn en de vermoeidheid minder worden. In Terugval liet ik al weten dat het met vallen en opstaan gaat. Vandaag lijkt het meer op vallen dan op opstaan, maar dat kan liggen aan het ogenblik. En er is een aanwijsbare oorzaak. Maandag ging ik meedoen aan Hydrofit - oefenen in een groep in warm water. Dat was tijdens die vijftien weken een van mijn favoriete therapieën. Lekker zwoel bewegen in het warme water met heel veel aandacht. Hydrofit is heel anders, heb ik tot mijn schade moeten ontdekken. Hydrofit is allereerst heel hard werken. Niet lekker dobberen op mijn bandje in het water om evenwicht te zoeken, maar veel dynamische oefeningen. Het leek net als vroeger, alleen dan wat aangepast aan mijn leeftijd. Ik holde van de ene naar de andere kant van het zwembad met bal, met emmer op een plankje, liep grote passen met een gewicht aan mijn benen. Oh, oh wat genoot ik. Ik voelde me jong en energiek. Tot de volgende morgen.

Bij het verlaten van het zwembad zei een van mijn groepsgenoten al met een fijnzinnig lachje, dat het niet allemaal hosannah is. "Wacht maar af tot morgen." Ze kreeg pijnlijk gelijk. Ik ben niet meer gewend zo lang mijn benen te gebruiken en die protesteren hevig. Nu is het de kunst niet in paniek te raken, maar het te nemen zoals het is. Ik doe ontspannings- en ademhalingsoefeningen, spreek mezelf toe met kalmerende en troostende woorden, zoek afleiding. Er is me verzekerd dat het allemaal beter wordt, als ik maar oefen en geduld heb. Ik verheel niet dat het soms moeilijk is. Dan begin ik aan de cirkel van mediteren, goed naar buiten kijken en afleiding zoeken.

Dementie en Dan?

De ziekte van Alzheimer gooit het hele leven op zijn kop zowel voor slachtoffer als voor zijn partner, kinderen en vrienden. Veel mensen ervaren de toekomst als een groot zwart gat met veel onzekerheden. Dat het niet nodig is om bij de pakken neer te gaan zitten is het onderwerp van de Landelijke Campagne DementieEnDan. Tijdens de campagneweek van week van 20 tot 29 september ligt overal in het land de focus op de mogelijkheden die er zijn om dementie draaglijker te maken, zoals het samen maken en beleven van muziek en kunst, bewegen, andere vormen van contact. Dit initiatief van documentairemaker Ireen van Ditshuyzen is georganiseerd rond Wereld Alzheimerdag op 21 september. Gedurende twee jaar filmde ze vijf mensen met dementie en hun omgeving. Het documentaire tweeluik DementieEnDan wordt 23 en 24 september uitgezonden door de AVRO. In het hele land vinden bijeenkomsten en activiteiten plaats voor mensen met dementie en hun naasten.

De Stichting Thuis in Dementie, een initiatief van de zorgondernemers van de Oude Pastorie in Huizen organiseert in deze week een aantal bijeenkomsten en activiteiten. Zo zal een bioscoopversie van de Documentaire van Ireen van Ditshuyzen te zien zijn in Bioscoop Wolf op woensdag 25 september om 20.00 uur. Speciale gasten zijn het echtpaar Jan en Marjo van Damme. Zij komen in de documentaire aan het woord en beantwoorden vragen. De zaal is open vanaf 19.30 uur. Na afloop is er gelegenheid om met elkaar na te praten in de foyer. Op zaterdag 21 september en op dinsdag 23 september is er een rondleiding voor mensen met Alzheimer en hun mantelzorgers door het Huizer Museum.

Als u meer wilt weten over het programma www.thuisindementie.nl

Terugval

Precies drie weken geleden ging ik voor mijn laatste dag therapie naar het revalidatiecentrum in de buurt. Ik nam geroerd afscheid van mijn therapeuten en mijn bondgenoten. Tijdens mijn laatste baantjes in het lekker warme therapiebad kreeg ik bijna tranen in de ogen. "Ga je het redden?",  vroegen mijn stutten en steunen van de afgelopen vijftien weken in koor. "Natuurlijk ga ik het redden",  antwoordde ik met ongebreideld optimisme. Ik voelde me gesterkt door een terugvalpreventieplan dat ik de laatste weken samen met de ergotherapeut had opgesteld. In dat plan staan leefregels die moeten voorkomen dat alle therapie voor niets is geweest.

Maar ondanks al deze voorzorgmaatregelen en steunbetuigingen ben ik afgelopen week teruggevallen en nog behoorlijk hard ook. Naast en achter het terugvalpreventieplan liggen allerlei valkuilen op de loer waar ik ben ingetrapt. Nu ik terugkijk, had ik het kunnen weten. Ik heb tijdens de therapie namelijk wel geleerd wat ik heb en hoe ik ermee zou moeten leven, maar de praktijk wil zich maar niet aan de theorie houden. Mensen gedragen zich ongewis, net als het weer, en spijt komt altijd te laat. Ik moet hard "Nee" zeggen op de momenten dat ik denk dat het nog wel kan en kom er dan later achter dat ik me heb vergist. Het kon er niet meer bij.

In een eerder weblog heb ik al eens gewezen op de noodzaak vastgeroeste gedragspatronen los te moeten laten. In een van de indringende gesprekken met de psycholoog was ik erachter gekomen dat ik een mens van het DOEN ben. Ik loop voortdurend met plannen en ideeën die ik aan wil pakken. Als ik er geen tijd voor kan vinden, omdat nieuwe plannen en ideeën dat onmogelijk maken, voel ik me opgejaagd. "Wat gebeurt er",  vroeg mijn jonge, praktische psycholoog, "als je het niet doet? Ga je dan dood? Gebeuren er ongelukken?" Allemaal niet aan de hand, moest ik antwoorden. "Waarom ga je dan niet op dat bankje aan het water zitten dromen?" Ja, waarom niet eigenlijk? Ik was vergeten hoe noodzakelijk dat is en pluk daar nu de zure vruchten van. Ik ga het gewoon opnieuw proberen.

Kleine geitjes groeien groot

Ik moet nog het verhaal vertellen over de jongen op de Kinderboerderij en het geitje. Zondag fietsten we een kleine ronde, omdat er een flinke wind stond. Die gaat langs het sluisje en de Meenthoeve naar een van de bankjes rond de kinderboerderij in het Waranda park. Het was druk binnen de hekken. De grote vakanties zijn afgelopen, de weekenden worden gevuld met het kleine spul. Opvallend veel gezinnen van buitenlandse afkomst. Doet me goed. Dit land is van ons allemaal, dacht ik rooskleurig idealistisch. Ineens was er opwinding. Een mevrouw oppasser in het groen en een jong, fris joch stapten dreigend op een jong wit geitje af. Zij gingen hem een halsband om doen. Het joch hield het geitje vast tussen de knieën, de mevrouw rommelde wat met de halsband. Toen het eindelijk gelukt was, werd er een touw bevestigt aan de halsband. Het geitje vond het niet leuk en probeerde achteruit uit de halsband te lopen. Ik ken dat nog wel van Flip en Lucas, als wij hen wilden helpen, bijvoorbeeld als Flip een teek op zijn neus had. Hij liet zijn tanden zien, gromde als een wilde, hapte naar alles wat bewoog, en liep steeds maar achteruit. Lucas was wat dat betreft een stuk vriendelijker. Die liep ook wel achteruit, maar gronde tenminste niet. Het geitje gromde trouwens ook niet, maar wilde niet aan de lijn. Hij moest en toen hij eenmaal vastzat gedroeg hij zich grootmoedig. De jongen paaide hem met lekkere korreltjes en liep met hem rond.

 

 

Waarom moest het geitje aan de lijn, vroegen wij ons af. Was hij agressief naar de kinderen? Niks van gemerkt. Was die ziek en moest die antibioticum of iets dergelijks. Leek het ook niet op. Moest die bijgevoerd? Dat zou kunnen, maar waarom liep die jongen dan zo rond met hem? “We gaan het vragen”, zei ik tegen Ger. Wat bleek. Volgend weekend kwam de inspecteur voor de geitenkeuring en dan moest het geitje braaf aan de lijn kunnen lopen. “Wat gebeurt er anders?”, vroeg ik. Het antwoord verbaasde me. Dan mogen ze namelijk niet met hem fokken. Willen ze dat dan en mogen ze dat? En wat heeft het gezeglijk aan de lijn lopen met fokken te maken. Nog veel vragen. Ik heb ze niet meer gesteld, omdat ik al zo blij was met de antwoorden.

Schijngevecht Giganten tegen computercriminaliteit

De giganten in dit verhaal zijn de Rabobank, Ziggo en de Politie. Wij zijn de dreumes. Het begon op een vrijdagmiddag tegen een uur of vijf. Ik was net thuis van een vermoeiende dag therapie. De telefoon ging. Ik nam op. Aan de andere kant van de lijn vroeg een vriendelijke mevrouw van de Rabobank naar mijn partner. Die was er niet. Ik vroeg of er iets aan de hand was, maar dat kon ze niet zeggen. Ze zou na het weekeinde terugbellen. De volgende morgen constateerden wij dat er iets vreemds was gebeurd op de rekening van mijn partner bij de Rabobank. Er was een fors bedrag van de spaarrekening overgeboekt naar de rekening-courant en dat was vervolgens naar een vreemde rekening weggeschreven. Paniek in de tent. Wij waren dus het slachtoffer geworden van computercriminaliteit. Wat nu?

Wij bellen met het regiokantoor van de Rabobank. Zij konden alleen de pinpas en de rekening blokkeren, maar verwezen ons naar de afdeling fraude voor de rest van het verhaal. Die stuurden ons een handleiding om een eventueel virus van de computer te verwijderen met de waarschuwing dat het een lastige klus was. Te lastig voor ons ondanks twee dure virusscanners. Dus brachten we de besmette computer naar jonge computerspecialisten. Die verwijderden een Trojaans paard en nog wat andere rotzooi, zodat we veilig konden internetten. Dat probleem opgelost, dachten we. Nu het geld nog.

Op maandag belden we het regiokantoor van de Rabobank of er al iets bekend was over de verkeerde boeking. Dat konden ze niet zeggen. Ze hadden het in handen gegeven van de afdeling fraude van het hoofdkantoor en die mochten ze klaarblijkelijk niks vragen. Gewoon afwachten, zeiden ze. Dat deden we. Wat moesten we anders. Ergens midden in die week hoorden we van het regiokantoor dat we een nieuw pasje konden halen. De rekening was blijkbaar gedeblokkeerd. De overschrijvingen waren gecorrigeerd. Wat er was gebeurd vertelde het verhaal niet.

Problemen opgelost? Nee hoor. Twee weken laten op zaterdagmorgen lag er een brandbrief van een andere Gigant, kabelbedrijf Ziggo, in de brievenbus. Hun beveiligingssoftware had een Trojaans paard gedetecteerd op een van onze computers. Zij maanden ons het te verwijderen, waarschuwden dat dat niet eenvoudig zou zijn, en dreigden dat zij ons zouden afsluiten als we in gebreke zouden blijven. Gratis kregen we nog een goede raad: om dit probleem in de toekomst te voorkomen, moesten wij hun beveiligingssoftware installeren. Van verbazing heb ik de brief even terzijde gelegd. Waarom kunnen zij wel detecteren en niet verwijderen? Hoe komt het dat het Trojaanse paard ontsnapt is aan het oog van de Beveiligingssoftware van Ziggo die al heel lang onze computers moet beveiligen. Ik heb de vragen aan Ziggo gesteld in de hoop dat ze niet te lastig zijn voor hen.

Nu nog de politie! De Rabobank vindt dat wij aangifte moeten doen bij de politie, hoewel niemand ons kan vertellen wat er is gebeurd. Vanmorgen hebben we telefonisch een afspraak gemaakt met een mevrouw van de regiopolitie. Het gesprek gaat wel twee(!) uur duren, waarschuwde ze. Hebben ze bij de politie niet ergens een landelijk werkend team om computercriminaliteit aan te pakken? Zouden die dan niet beter de informatie kunnen verzamelen. Of geldt hier ook weer dat ze eigenlijk niet weten waar ze moeten beginnen?

Wij werken braaf mee, hoewel we niet denken dat het ons iets dichter bij de oplossing zal brengen.