Op 13 oktober 2012 schreef ik in dit blog over Het Verdriet van GroenLinks na de desastreuze verkiezingsnederlaag. Yolande Sap weg, bestuur weg en veel gedoe. Een interne commissie moest uitzoeken hoe het zover had kunnen komen. Nu ligt het rapport er dat bevestigt wat we al weten. De kiezer heeft geen zin in een partij met waterig profiel en interne ruzies.
Deze week zat de nieuwe partijleider in Nieuwsuur. Hoe moet het nu verder met GroenLinks, was de vraag. De gemeenteraadsverkiezingen zijn begin volgend jaar en lokale politici maken zich behoorlijk ongerust. GroenLinks is goed vertegenwoordigd in gemeenteraden en zelfs in colleges. Een snelle wederopstanding is dus nodig. Het lijkt eenvoudig: geen ruzie meer maken en een duidelijk profiel. Bram van Ojik is sinds het vertrek van Yolande Sap fractievoorzitter. Hij heeft een flets profiel en dat is in deze barre tijden maar goed ook. Ook zijn secundanten zien er niet uit als ruziemakers. Dus dat zit wel goed. Nu nog het profiel!
LINKS EN GROEN zei Bram van Ojik in Nieuwsuur. Misschien was de volgorde anders. Daar wil ik vanaf zijn. Want de combinatie gaat niet helpen. Ik ga met Links en Groen niet weer op GroenLinks stemmen. Dat wil ik wel graag. Maar dan moet de keuze eenduidig en compromisloos voor GROEN zijn. Voor Links kan ik ook bij SP en Pvda terecht.
Sunday, January 27, 2013
Monday, January 21, 2013
Beeldenroute Huizen
Vrijdag discussieerden Adri Kruijmer van het Huizer Museum en Theo Egberink van de Kunstcommissie op Radio 6fm over de ontvangst van het Melkmeisje op het Oude Raadhuisplein. Het was een opmerkelijk gesprek, omdat Theo E. onthulde dat het college zich intensief en uitgebreid heeft bemoeid met de keuze en de afwerking van het beeld. Het was het college dat het besluit nam niet vooraf het volk te raadplegen. Het college heeft de eerste keuze teruggebracht van drie naar twee ontwerpen en het college heeft zich vooral intensief beziggehouden met de aanpassingen (kleuren, korte rok, geen hoofddeksel, geen juk).
Uit andere bron weten we dat de kunstwethouder, voor alle duidelijkheid ook lid van het college, wilde dat het beeld een mooie aanvulling zou zijn voor de Huizer beeldenroute, waar ik in dit blog wel eens eerder over heb geschreven. Toeristen trekken, Huizer geschiedenis uitbeelden, en het hogere begrip Kunst vertegenwoordigen. Die arme meid op het plein moet zo wel erg veel doelen dienen . En dat in deze barre tijden. Gelukkig heeft ze sinds zondag een warme shawl om haar nek.
Weten Huizers en buitenluiers eigenlijk wel dat in dit schone dorp en met name in de buitengebieden een fraaie verzameling beelden te bewonderen is. Echte trekpleisters, misschien nog wel meer dat die fiere meid op het plein. Ligt er een folder bij het Huizer Museum, de hotels, de camping?
Uit andere bron weten we dat de kunstwethouder, voor alle duidelijkheid ook lid van het college, wilde dat het beeld een mooie aanvulling zou zijn voor de Huizer beeldenroute, waar ik in dit blog wel eens eerder over heb geschreven. Toeristen trekken, Huizer geschiedenis uitbeelden, en het hogere begrip Kunst vertegenwoordigen. Die arme meid op het plein moet zo wel erg veel doelen dienen . En dat in deze barre tijden. Gelukkig heeft ze sinds zondag een warme shawl om haar nek.
Weten Huizers en buitenluiers eigenlijk wel dat in dit schone dorp en met name in de buitengebieden een fraaie verzameling beelden te bewonderen is. Echte trekpleisters, misschien nog wel meer dat die fiere meid op het plein. Ligt er een folder bij het Huizer Museum, de hotels, de camping?
De viervoeter van Nicolaas Dings
Het Vissersmonument van Michiel Linders
Thalasse van Martha Waijop
Het standbeeld van Piet van der Kar
Tuesday, January 15, 2013
Manifestation pour l'Egalité (homohuwelijk)
Vreemd dat mensen in het land van liberté, egalité en fraternité de straat opgaan om mensen rechten te ontzeggen die zij zelf wel hebben.
Hoogste tijd dus voor een tegengeluid!
Dat kan: op 27 januari a.s. kunnen we in Parijs demonstreren voor onze rechten. Dit is de oproep van het Franse COC
Hoogste tijd dus voor een tegengeluid!
Dat kan: op 27 januari a.s. kunnen we in Parijs demonstreren voor onze rechten. Dit is de oproep van het Franse COC
Manifestation pour l’Egalité - 27 janvier
Pour l’égalité maintenant, contre les discriminations tout le temps !
Manifestation pour l’égalité des droits, le mariage, l’adoption, la PMA et la filiation pour tous les couples le 27 janvier à Paris. Manifestation organisée par l’inter-LGBT et le collectif "Agissons pour l’égalité".
Tous mobilisés !!! Pour l’égalité maintenant, contre les discriminations tout le temps !
Départ : Denfert-Rochereau. Arrivée : Bastille. Départ à 14h.
Rejoignez l’événement Facebook
Sunday, January 13, 2013
Alzheimerkoren
In het Alzheimer Magazine van december 2012 staat een inspirerend artikel over het Alzheimerkoor Eigen-Wijs in Utrecht. Eigen-Wijs is begonnen in het Utrechtse woonzorgcentrum Albert van Koningsbruggen. Inmiddels telt het koor 30 leden. De leden komen niet alleen uit het verpleeghuis, maar ook uit de omgeving. Samen zingen verbroedert.
Het is al langer bekend dat muziek een positieve invloed heeft op mensen met dementie. Het haalt mensen uit hun isolement, zorgt voor contact, voor het samengevoel. En muziek maakt vrolijk. In Groot-Brittanië met zijn zangtraditie zijn Alzheimerkoren een groot succes. Het muzikale geheugen blijft langer in stand dan het semantisch geheugen (het gebruiken van taal). Het gebruik van dat muzikale geheugen heeft een positieve invloed op de stemming van mensen met dementie.
Gelukkig ontstaan in Nederland ook steeds meer koren waar mensen met dementie en mantelzorgers samen van het zingen genieten. Helaas is het nog niet vanzelfsprekend dat in ieder woonzorgcentrum samen zingen en muziek maken vanzelfsprekend is. Mensen denken dat het veel geld en organisatie vergt. En daar is geen geld voor. Maar als iets nu georganiseerd kan worden door vrijwilligers en verwanten en vrienden is het wel samen muziek maken.
Als u wilt luisteren naar Love Me Tender van Eigen-wijs ga naar alzheimer-nederland.nl/koor
Het is al langer bekend dat muziek een positieve invloed heeft op mensen met dementie. Het haalt mensen uit hun isolement, zorgt voor contact, voor het samengevoel. En muziek maakt vrolijk. In Groot-Brittanië met zijn zangtraditie zijn Alzheimerkoren een groot succes. Het muzikale geheugen blijft langer in stand dan het semantisch geheugen (het gebruiken van taal). Het gebruik van dat muzikale geheugen heeft een positieve invloed op de stemming van mensen met dementie.
Gelukkig ontstaan in Nederland ook steeds meer koren waar mensen met dementie en mantelzorgers samen van het zingen genieten. Helaas is het nog niet vanzelfsprekend dat in ieder woonzorgcentrum samen zingen en muziek maken vanzelfsprekend is. Mensen denken dat het veel geld en organisatie vergt. En daar is geen geld voor. Maar als iets nu georganiseerd kan worden door vrijwilligers en verwanten en vrienden is het wel samen muziek maken.
Als u wilt luisteren naar Love Me Tender van Eigen-wijs ga naar alzheimer-nederland.nl/koor
Sunday, January 06, 2013
Huizer Melkmeisje (slot)
Ze staat er. Het is een stevige
tante, want zulke volle melkemmers in je handen houden is niet niks! De
kunstenaar wilde geen juk, omdat het niet past in deze tijd. Geldt dat trouwens
ook niet voor het sjouwen van emmers
melk? Een kniesoor die erop let. Want er zijn wel meer opmerkelijke verschillen
tussen het bekende beeld van het melkmeisje en deze fiere tante! Pieter Hogenbirk heeft zijn er zijn wekelijkse
Jaap @ Joopie strip aan gewijd.
Kennelijk heeft de Huizer bevolking een ander beeld verwacht. Die verwachting is ook wel gewekt met het verhaal van het Huizer Melkmeisje, dat met name het agrarisch verleden van Huizen moet uitdrukken. Bij Theater de Boerderij staat het bronzen beeld van Michiel Linders met verwijzing naar de visserij. Volgens wethouder Janny Bakker, die verduveld veel op het moderne melkmeisje lijkt, drukt het beeld de ondernemende en zorgzame geest uit van de Huizer vrouwen. Nog afgezien of deze typering de Huizer vrouwen recht doet, ziet niemand in het beeld enige gelijkenis met het verleden van Huizen. Dit beeld had net zo goed in Goeree, Nuenen of Bovenkarspel kunnen staan. Haar broertje en zusje staan trouwens op het Zuidplein in Rotterdam.
Of dit een mooi beeld is of niet doet er eigenlijk niet zo veel toe. Het is gewoon niet het Huizer melkmeisje. Maar blijven mag ze! Want Huizers sturen iemand niet zo gauw weg. Laten we haar alleen een andere naam geven.
Kennelijk heeft de Huizer bevolking een ander beeld verwacht. Die verwachting is ook wel gewekt met het verhaal van het Huizer Melkmeisje, dat met name het agrarisch verleden van Huizen moet uitdrukken. Bij Theater de Boerderij staat het bronzen beeld van Michiel Linders met verwijzing naar de visserij. Volgens wethouder Janny Bakker, die verduveld veel op het moderne melkmeisje lijkt, drukt het beeld de ondernemende en zorgzame geest uit van de Huizer vrouwen. Nog afgezien of deze typering de Huizer vrouwen recht doet, ziet niemand in het beeld enige gelijkenis met het verleden van Huizen. Dit beeld had net zo goed in Goeree, Nuenen of Bovenkarspel kunnen staan. Haar broertje en zusje staan trouwens op het Zuidplein in Rotterdam.
Of dit een mooi beeld is of niet doet er eigenlijk niet zo veel toe. Het is gewoon niet het Huizer melkmeisje. Maar blijven mag ze! Want Huizers sturen iemand niet zo gauw weg. Laten we haar alleen een andere naam geven.
En opdat wij haar niet vergeten
Monday, December 31, 2012
Overstappen
Vannacht om twaalf uur stappen we massaal over van het ene in het andere jaar. Vermoedelijk zal het niet veel uitmaken. Het blijft gewoon winter. De laatste dagen zijn we aangemoedigd om nog andere overstappen te maken. Overstappen bijvoorbeeld van de ene energieleverancier naar de andere. Ons is al honderd keer verteld, dat het loont. Dat we wel tientallen euro's kunnen besparen. Maar als we de check doen, blijkt er niets van te kloppen.
In Huizen Noord-Oost worden we al maanden overspoeld met aanbiedingen voor aansluiting op het nog aan te leggen snelle glasvezelnet. Eerst een brief van de glasvezelnet eigenaar en vervolgens brieven en folders van de providers. Wij ontvangen televisie, internet en telefoon via Ziggo, de kabelaar. Die raadt ons af om over te stappen met steun van de Consumentenbond. "U heeft al een goede stofzuiger. Dus een nieuwe heeft u niet nodig." Afgezien van de vreemde vergelijking tussen een glasvezelaansluiting en een stofzuiger vinden wij het wel een geruststellend bericht. Wij houden namelijk niet van overstappen.
Bonter dan bont maken de zorgverzekeraars het. Die hebben er behoorlijk wat geld aan gespendeerd om ons te verleiden over te stappen. Eerst kregen we fancy folders. Nu er haast geboden is worden we overspoeld door ongeine televisiespotjes. Wat moet dat allemaal niet kosten? Kunnen ze dat geld niet beter gebruiken om de premie te verlagen of de uitkeringen te verbeteren. De kosten in de zorg moeten toch omlaag. Stoppen dus met dit soort ongein, zou ik zeggen. Is een onderzoek naar de overheadkosten van deze verzekeraars niet eerder op zijn plaats, zodat we een echte keus voor goede zorg kunnen maken.
In Huizen Noord-Oost worden we al maanden overspoeld met aanbiedingen voor aansluiting op het nog aan te leggen snelle glasvezelnet. Eerst een brief van de glasvezelnet eigenaar en vervolgens brieven en folders van de providers. Wij ontvangen televisie, internet en telefoon via Ziggo, de kabelaar. Die raadt ons af om over te stappen met steun van de Consumentenbond. "U heeft al een goede stofzuiger. Dus een nieuwe heeft u niet nodig." Afgezien van de vreemde vergelijking tussen een glasvezelaansluiting en een stofzuiger vinden wij het wel een geruststellend bericht. Wij houden namelijk niet van overstappen.
Bonter dan bont maken de zorgverzekeraars het. Die hebben er behoorlijk wat geld aan gespendeerd om ons te verleiden over te stappen. Eerst kregen we fancy folders. Nu er haast geboden is worden we overspoeld door ongeine televisiespotjes. Wat moet dat allemaal niet kosten? Kunnen ze dat geld niet beter gebruiken om de premie te verlagen of de uitkeringen te verbeteren. De kosten in de zorg moeten toch omlaag. Stoppen dus met dit soort ongein, zou ik zeggen. Is een onderzoek naar de overheadkosten van deze verzekeraars niet eerder op zijn plaats, zodat we een echte keus voor goede zorg kunnen maken.
Monday, December 24, 2012
Van Melkmeisje tot Barbiepop? (9)
Zondagmorgen gingen we even bij haar langs. Had ze de nacht van vrijdag op zaterdag en van zaterdag op zondag met al het feestgedruis in Huizen wel overleefd. We hadden al gehoord dat ze er 's avonds behoorlijk eenzaam bij staat. De hangjongeren en -ouderen hebben haar kennelijk nog niet ontdekt. Zondagmorgen zag ze er van afstand gek uit. Het leek alsof ze met haar eigen melk was overgoten. Dichterbij gekomen zag ik dat het minder brutaal was. Ze hadden haar een wit schort aangedaan en haar gele plastic zakken in de handen geduwd. Vermoedelijk hebben de marktkooplui haar tot een van hen gemaakt onder het motto: "we houden niet zo van vreemdelingen". Melk verkopen ze niet meer op de markt, wel kaas. Kaas wordt van melk gemaakt en speelt ook een belangrijke rol in de Huizer historie. Zo is ze weer wat verder gemoderniseerd. Het meisje met de verschillende gedaanten?
Dat wil wethouder Janny Bakker graag. Het Huizer Melkmeisje moet het karakter van de Huizer vrouwen uitbeelden: zorgzaam en ondernemend. In dit geval kun je je afvragen of de wethouder niet iets teveel naar zichzelf heeft gekeken.
Dat wil wethouder Janny Bakker graag. Het Huizer Melkmeisje moet het karakter van de Huizer vrouwen uitbeelden: zorgzaam en ondernemend. In dit geval kun je je afvragen of de wethouder niet iets teveel naar zichzelf heeft gekeken.
Friday, December 21, 2012
Huizer Melkmeisje (8)
Sinds vanmiddag staat ze er! Onder grote belangstelling van de spraakmakers in het dorp werd ze rond twee uur onthuld. Zoals het hoort met kunst in de openbare ruimte waren er veel oh's en ah's. Het is de bedoeling dat we allemaal zelf kennis met haar maken. Deze foto's zijn dus niet meer dan een voorproefje.
Tuesday, December 18, 2012
Amour in het Filmhuis
"Anne en Georges zijn gepensioneerde muziekleraren, in de tachtig, en gelukkig getrouwd. Samen leiden ze een rustig leven in Parijs. Hun passie voor muziek speelt een hoofdrol in hun bestaan. Hun dochter, ook musicus, woont met haar gezin in het buitenland. Wanneer Anne een beroerte krijgt, raakt ze eenzijdig verlamd. Haar aandoening stelt de relatie tussen Georges, Anne en hun dochter behoorlijk op de proef. Georges verzorgt haar met al zijn kracht en liefde, maar kan niet voorkomen dat ze verder van hem wegglijdt. Zelf raakt hij daardoor steeds meer in een isolement."
Deze Film van Michael Haneke won de Gouden Palm 2012 in Cannes. Trintignant (82) en Riva (85) spelen de hoofdrollen. Tot zover niets aan de hand. Gewoon een mooie film, dacht ik toen wij zondag naar het Filmhuis in Bussum togen. Maar dit is helemaal geen mooie film. Dit is een verschrikkelijke film vond ik tijdens het kijken. Ik wilde weghollen. Dit is een film over de aftakeling van de mens, rauw en onverbloemd in beeld gebracht. Ik voelde me alsof ik aan de hand was genomen en een kijkje mocht nemen in het appartement van de twee oude mensen die vechten met het onvermijdelijke einde van het leven. Liefde overwint geen dood. Liefde maakt de dood een verschrikking. Dat zien we twee uur lang en het beneemt je de adem.
Het is ook een moedige film. Niet alleen vanwege het onderwerp, maar ook vanwege de manier waarop het in beeld is gebracht. Je kunt zeggen dat het een verfilmd toneelstuk is. Lange shots waarin niets gebeurt, geen achtergrondmuziek, veel oog voor details en veelzeggende dialogen afgewisseld met stiltes. Amour? Ja, amour. Maar niet met de zoetsappige romantiek, maar in al zijn donkere en scherpe kanten. Echt een film voor het filmhuis, had ik gedacht. Maar wie schetst mijn verbazing dat ze in Bussum de film onderbreken door een pauze. De meeste mensen bleven stil in de zaal.
Deze Film van Michael Haneke won de Gouden Palm 2012 in Cannes. Trintignant (82) en Riva (85) spelen de hoofdrollen. Tot zover niets aan de hand. Gewoon een mooie film, dacht ik toen wij zondag naar het Filmhuis in Bussum togen. Maar dit is helemaal geen mooie film. Dit is een verschrikkelijke film vond ik tijdens het kijken. Ik wilde weghollen. Dit is een film over de aftakeling van de mens, rauw en onverbloemd in beeld gebracht. Ik voelde me alsof ik aan de hand was genomen en een kijkje mocht nemen in het appartement van de twee oude mensen die vechten met het onvermijdelijke einde van het leven. Liefde overwint geen dood. Liefde maakt de dood een verschrikking. Dat zien we twee uur lang en het beneemt je de adem.
Het is ook een moedige film. Niet alleen vanwege het onderwerp, maar ook vanwege de manier waarop het in beeld is gebracht. Je kunt zeggen dat het een verfilmd toneelstuk is. Lange shots waarin niets gebeurt, geen achtergrondmuziek, veel oog voor details en veelzeggende dialogen afgewisseld met stiltes. Amour? Ja, amour. Maar niet met de zoetsappige romantiek, maar in al zijn donkere en scherpe kanten. Echt een film voor het filmhuis, had ik gedacht. Maar wie schetst mijn verbazing dat ze in Bussum de film onderbreken door een pauze. De meeste mensen bleven stil in de zaal.
Wednesday, December 12, 2012
Opvoeding begint thuis en op school
Voorlichting alleen gaat niet helpen tegen geweld. Het probleem is nl. veel en veel groter. Dat weten al die beleidsmakers ook wel en daarom komen ze er niet uit ondanks dagen en uren vergaderen. Gisteren zaten heel veel belangrijke mensen bij elkaar op het ministerie om over het voetbalgeweld te praten. "Dat gaan we hard aanpakken", sprak IVO Opstelten fier. De anderen zeiden bête dat we al genoeg beleid hebben. Dat het nog alleen over handhaven gaat! Zouden ze echt gedacht hebben dat het voldoende is om er een paar mannetjes bij te zetten. Want tegelijkertijd besloten de KNVB en de stad Amsterdam dat voetbalvereniging Sloten gewoon mag blijven bestaan. Dat laatste vind ik overigens ook zonder de aanduiding "gewoon", maar ik zou wel graag willen dat de KNVB en de Stad Amsterdam de voetbalvereniging gaan helpen om in gesprek te gaan met al die mensen die het zo gewoon vinden dat er langs en binnen de lijnen hufterig gedrag bestaat.
Opvoeding begint thuis en op school. Als het thuis niet lukt, omdat ouders zelf de weg nog niet hebben gevonden, springt de school bij. Maar dan moeten die scholen wel terug naar de menselijke maat. Dan moet iedere directeur de namen van al zijn leerlingen kennen. Dan zijn er geen detectiepoorten bij de ingang van de school. Dan staat er één desnoods twee concierges. Maar zo'n maatregel durft niemand aan in Den Haag. Waarom eigenlijk niet! Omdat we liever gemakkelijk op de bank naar sensationele televisie kijken dan moeilijke beslissingen nemen.
Opvoeding begint thuis en op school. Als het thuis niet lukt, omdat ouders zelf de weg nog niet hebben gevonden, springt de school bij. Maar dan moeten die scholen wel terug naar de menselijke maat. Dan moet iedere directeur de namen van al zijn leerlingen kennen. Dan zijn er geen detectiepoorten bij de ingang van de school. Dan staat er één desnoods twee concierges. Maar zo'n maatregel durft niemand aan in Den Haag. Waarom eigenlijk niet! Omdat we liever gemakkelijk op de bank naar sensationele televisie kijken dan moeilijke beslissingen nemen.
Wednesday, December 05, 2012
Gaat het helpen? Sexuele voorlichting op scholen
Vanmorgen kreeg ik een happy mail van het COC dat vanaf deze week elke school in Nederland verplicht is voorlichting te geven over lesbiennes, homo's, biseksuelen en transgenders (LHBT's)! mensen. Een tijdje geleden had ik een petitie ondertekend om wat druk te zetten op de politiek, die maar bleef aarzelen of het wel nodig was. Overigens was dat in de tijd het CDA nog in de regering zat. Toen werd er wel vaker geaarzeld over ethische kwesties.
Wat ik nu wel vervelend vind is dat ik weer in een andere groep ben ingedeeld, nl. in de groep lesbiënnes, homo's, biseksuelen en transgenders. Ik vind het namelijk een beetje ouderwets. Lees Swaab en we weten dat ieder mens zijn eigen bijzondere seksualiteit heeft. Swaab gebruikin "Wij zijn ons Brein" de zogenaamde schaal van Kinsey uit 1948 om duidelijk te maken, dat je mensen niet zo simpel in eenduidige categorieën kunt stoppen. Er bestaan mensen met een exclusieve orientatie op mannen of op vrouwen. Maar er bestaan minstens evenzo vele mensen die het met mannen en met vrouwen kunnen doen. Dat zoiets in onze wereld niet wordt geaccepteerd is het lastige verhaal. Dat zouden ze kunnen vertellen op scholen. Kijk eerst eens naar jezelf, voordat je de ander in de hoek zet.
Dit geldt trouwens niet alleen voor het spannende vraagstuk van de seksulaiteit.
Wat ik nu wel vervelend vind is dat ik weer in een andere groep ben ingedeeld, nl. in de groep lesbiënnes, homo's, biseksuelen en transgenders. Ik vind het namelijk een beetje ouderwets. Lees Swaab en we weten dat ieder mens zijn eigen bijzondere seksualiteit heeft. Swaab gebruikin "Wij zijn ons Brein" de zogenaamde schaal van Kinsey uit 1948 om duidelijk te maken, dat je mensen niet zo simpel in eenduidige categorieën kunt stoppen. Er bestaan mensen met een exclusieve orientatie op mannen of op vrouwen. Maar er bestaan minstens evenzo vele mensen die het met mannen en met vrouwen kunnen doen. Dat zoiets in onze wereld niet wordt geaccepteerd is het lastige verhaal. Dat zouden ze kunnen vertellen op scholen. Kijk eerst eens naar jezelf, voordat je de ander in de hoek zet.
Dit geldt trouwens niet alleen voor het spannende vraagstuk van de seksulaiteit.
Wednesday, November 28, 2012
Mijn mooiste boek
In mijn vorige blog kondigde Judith Schalansky het tijdperk aan van de mooie boeken. Mooie boeken zijn volgens haar boeken waarin je niet alleen een verhaal of een gedicht kunt lezen, maar die een genot zijn voor het oog. Er bestaan al mooie boeken. Mijn mooiste boek is Het Veer van Istanbul, Ontmoetingen Langs de Bosporus van documentair fotografe Nicole Segers en
schrijfster Irene van der Linde. Het boek is een unieke combinatie van fotodocumentaire en literaire non-fictie.
Per veerpont pendelen Irene van der Linde en Nicole Segers tussen de Europese en
Aziatische oever van Istanbul. Van der Linde volgt de levens van uiteenlopende
stadsbewoners. Segers blikt vanaf de boot over het water en verbeeldt de
grens.
Net als het Veer bevindt Turkije zich tussen twee continenten. Vaart het land richting Europa, of zal het toch de andere kant op gaan? Voor veel Europeanen valt Turkije buiten de Europese Unie, de Bosporus vormt de grens: daar begint Azië en de islam. In Turkije zelf ligt dat veel gecompliceerder.
Ik schreef op 7 mei 2010 al over Het Veer, maar toen over de fascinerende inhoud. Dat is natuurlijk niet onbelangrijk. Maar het is vooral de vormgeving, die dit boek tot mijn mooiste maakt.
Het is een kloek boek. Het is een genot om het in je handen te houden. Het voelt stijf en stevig aan, zoals het hoort bij een boek. Het geeft het gevoel dat het boek de tand des tijds doorstaan. Het heeft ongebruikelijke afmetingen. Het is bijna vierkant. Sla het open en je proeft meteen de intense, betrokken benadering zowel in beeld als in tekst. Het bestaat uit half beeld en half tekst. De vele foto's zijn in verschillende tinten grijs met kleurrijke accenten. Er is op niets bespaard, niet op de foto's, niet op de weergave van de tekst niet op het aantal bladzijden. Het is voor iedereen een must die van "mooie" boeken houdt. Mooi meegenomen is dat de inhoud ook niet tegenvalt..
Fragment uit Het veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de Bosporus
Ik draai me om en zie drie giechelende jonge vrouwen, alledrie strak gehoofddoekt, alledrie gehuld in jassen tot over hun enkels. Ze kijken me brutaal en tegelijkertijd nieuwsgierig aan. De dunste en langste van hen stelt zich voor. ‘Kübra’, mompelt ze, nu opeens verlegen. Ze heeft een smal gezicht, een spitse neus en onderzoekende lichtbruine ogen.
‘Dit is mijn zus Meryem.’ Kübra wijst naar een kleine en wat mollige glimlachende jonge vrouw rechts naast haar. ‘En dat is mijn vriendin Ayşe.’ Ayşe slaat haar ogen neer. ‘We willen graag Engels spreken’, stelt Kübra en ze begint direct: ‘What do you believe?’
‘Eeehh.’ Ik aarzel.
‘Which God, I mean’, verklaart ze ongeduldig.
Ik geloof niet, maar aangezien ‘niet geloven’ geen optie is in Kübra’s laatste vraag en protestant de achtergrond is van mijn familie, hoor ik mezelf ‘protestant’ antwoorden.
Kübra knikt, dat kent ze wel, en wijst vragend naar de fotografe, mijn reisgenote.
‘Catholic’, mompelt zij.
‘Oh!’ kirt ze nu opgewonden en vertaalt het voor de andere twee. ‘Catholic and protestant together. Nice!’
‘And muslim.’ Ze wijst met haar vinger op haarzelf, haar zus en haar vriendin.
‘What you think of our headscarf?’ Kübra kijkt me met wijd opengesperde ogen verwachtingsvol aan, haar dunne wenkbrauwen nieuwsgierig een beetje omhoog getrokken.
‘Do you think it is right or wrong...?’ (Irene van der Linde)
Irene van der Linde & Nicole Segers, Het Veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de
Bosporus, Uitgeverij Lemniscaat /Geb. 592 pagina’s/Prijs: € 37,50
ISBN 978 90 477 0215 3
Net als het Veer bevindt Turkije zich tussen twee continenten. Vaart het land richting Europa, of zal het toch de andere kant op gaan? Voor veel Europeanen valt Turkije buiten de Europese Unie, de Bosporus vormt de grens: daar begint Azië en de islam. In Turkije zelf ligt dat veel gecompliceerder.
Ik schreef op 7 mei 2010 al over Het Veer, maar toen over de fascinerende inhoud. Dat is natuurlijk niet onbelangrijk. Maar het is vooral de vormgeving, die dit boek tot mijn mooiste maakt.
Het is een kloek boek. Het is een genot om het in je handen te houden. Het voelt stijf en stevig aan, zoals het hoort bij een boek. Het geeft het gevoel dat het boek de tand des tijds doorstaan. Het heeft ongebruikelijke afmetingen. Het is bijna vierkant. Sla het open en je proeft meteen de intense, betrokken benadering zowel in beeld als in tekst. Het bestaat uit half beeld en half tekst. De vele foto's zijn in verschillende tinten grijs met kleurrijke accenten. Er is op niets bespaard, niet op de foto's, niet op de weergave van de tekst niet op het aantal bladzijden. Het is voor iedereen een must die van "mooie" boeken houdt. Mooi meegenomen is dat de inhoud ook niet tegenvalt..
Fragment uit Het veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de Bosporus
Ik draai me om en zie drie giechelende jonge vrouwen, alledrie strak gehoofddoekt, alledrie gehuld in jassen tot over hun enkels. Ze kijken me brutaal en tegelijkertijd nieuwsgierig aan. De dunste en langste van hen stelt zich voor. ‘Kübra’, mompelt ze, nu opeens verlegen. Ze heeft een smal gezicht, een spitse neus en onderzoekende lichtbruine ogen.
‘Dit is mijn zus Meryem.’ Kübra wijst naar een kleine en wat mollige glimlachende jonge vrouw rechts naast haar. ‘En dat is mijn vriendin Ayşe.’ Ayşe slaat haar ogen neer. ‘We willen graag Engels spreken’, stelt Kübra en ze begint direct: ‘What do you believe?’
‘Eeehh.’ Ik aarzel.
‘Which God, I mean’, verklaart ze ongeduldig.
Ik geloof niet, maar aangezien ‘niet geloven’ geen optie is in Kübra’s laatste vraag en protestant de achtergrond is van mijn familie, hoor ik mezelf ‘protestant’ antwoorden.
Kübra knikt, dat kent ze wel, en wijst vragend naar de fotografe, mijn reisgenote.
‘Catholic’, mompelt zij.
‘Oh!’ kirt ze nu opgewonden en vertaalt het voor de andere twee. ‘Catholic and protestant together. Nice!’
‘And muslim.’ Ze wijst met haar vinger op haarzelf, haar zus en haar vriendin.
‘What you think of our headscarf?’ Kübra kijkt me met wijd opengesperde ogen verwachtingsvol aan, haar dunne wenkbrauwen nieuwsgierig een beetje omhoog getrokken.
‘Do you think it is right or wrong...?’ (Irene van der Linde)
Irene van der Linde & Nicole Segers, Het Veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de
Bosporus, Uitgeverij Lemniscaat /Geb. 592 pagina’s/Prijs: € 37,50
ISBN 978 90 477 0215 3
Thursday, November 22, 2012
Het boek gaat een schitterende toekomst tegemoet
"Het [papieren] boek gaat een schitterende toekomst tegemoet", zegt boekenmaakster Judith Schalansky in een interview in de VPRO_Gids. "Elk boek dat in de toekomst verschijnt moet zich van zijn boek-zijn zeer bewust zijn, omdat er ook andere mogelijkheden zijn om tekst op te slaan. Ons staat een tijdperk van mooie boeken te wachten." Fijn dat ik dat nog mag meemaken, dacht ik meteen. Dan zijn boeken niet meer alleen om te lezen, maar ook om te kijken. Judith Schalansky, die overigens pas tweeendertig is, heeft zelf het goede voorbeeld gegeven met De Lessen van Mevrouw Lohmark. Ik ken trouwens legio voorbeelden van mooie boeken. Kijk bijvoorbeeld naar Ik heb je zolang niet gemist van de mensen van Kijkoor. Later meer mooie voorbeelden.
Friday, November 16, 2012
Kijkoor: Ik heb je zolang niet gemist
Ik heb je zolang niet gemist is de titel van een poëziebundel met een unieke combinatie van taal en beeld. De bundel is gemaakt door kunstenaars met een verstandelijke beperking.
Veel mensen met een verstandelijke beperking hebben een dringende behoefte om zich te uiten in beeld en woord. Veel mensen zonder trouwens ook. Maar die gebruiken woord en beeld heel anders. Deze bundel biedt een verrassende combinatie. Ieder woord en ieder beeld heeft zijn eigen lading. Samen lijkt het op toveren.
Wat spreekt me zo aan in de kunst van mensen die niet met hun verstand scheppen. Zelf werk ik veel met woorden. Ik probeer me altijd zo duidelijk mogelijk uit te drukken in nette zinnen. Dikwijls gaat de boodschap verloren in de woordenbrij. In de bundel lees ik wat ik graag ook zo direct had willen zeggen, zoals:
De bundel is mooi uitgegeven door Kunstcentrum Kijkoor. Als u ook wilt genieten en een beetje blij wilt worden, kunt u de bundel bestellen bij Kijkoor, of bij de boekhandel. De bundel heeft een ISBN nummer 9789077285312
Veel mensen met een verstandelijke beperking hebben een dringende behoefte om zich te uiten in beeld en woord. Veel mensen zonder trouwens ook. Maar die gebruiken woord en beeld heel anders. Deze bundel biedt een verrassende combinatie. Ieder woord en ieder beeld heeft zijn eigen lading. Samen lijkt het op toveren.
Wat spreekt me zo aan in de kunst van mensen die niet met hun verstand scheppen. Zelf werk ik veel met woorden. Ik probeer me altijd zo duidelijk mogelijk uit te drukken in nette zinnen. Dikwijls gaat de boodschap verloren in de woordenbrij. In de bundel lees ik wat ik graag ook zo direct had willen zeggen, zoals:
"Je kunt weglopen voor de drukte
Maar wat als de drukte niet weg wil uit jou"
Amber Klijn
"Ik heb een schminkdoos
Ik hoef geen man
Ik wil een indiaan
Die kan ik schminken"
De bundel is mooi uitgegeven door Kunstcentrum Kijkoor. Als u ook wilt genieten en een beetje blij wilt worden, kunt u de bundel bestellen bij Kijkoor, of bij de boekhandel. De bundel heeft een ISBN nummer 9789077285312
Saturday, November 10, 2012
Anish Kapoor in De Pont
Mooie voorbeelden van hergebruik van oude industriële panden zijn Beelden Galerie Het Depot, gevestigd in het voormalige botanische onderzoekscentrum van de UniversiteitWageningen, en Museum De Pont, gevestigd in een verlaten wolspinnerij in Tilburg. Er zijn veel overeenkomsten tussen beide expositieruimten, zoals het particuliere initiatief, de financiële onafhankelijkheid en het accent op hedendaagse driedimensionale kunst.
Wat zo'n oude, grote en schone ruimte doet voor hedendaagse kunst kun je nu gaan zien in Tilburg. Tot 13 januari 2013 exposeert Anish Kapoor daar twintig sculpturen, die stuk voor stuk en met elkaar uitnodigen tot heel intensief kijken en onderzoek. Een feest voor het oog en hart. Ik werd er heel erg blij van.
Wednesday, November 07, 2012
De Ander (2)
Volgens Ryszard Kapuscinski, Pool en
leermeester/vriend van Lieve Joris, zijn er drie mogelijkheden om met de Ander om te gaan, nl. je verjaagt of vernietigt de ander, je
negeert hem of je gaat de ontmoeting aan. Alleen in het laatste geval gedraag je
je als een volwaardig mens.
Ik moest er aan denken toen vorige week een hoop heisa ontstond over twee zelfmoorden van jonge mensen. De NOS zond een documentaire uit over de zelfgekozen dood van Robert Enke, doelman van het Duitse elftal. De ouders van Tim plaatsten de afscheidsbrief van hun zoon in de rouwadvertentie. Hij was zijn hele leven gepest en kon het niet meer aan.
In beide verhalen viel me op dat de mensen in de omgeving van de slachtoffers zo geschokt en onthand zijn. Natuurlijk vragen ze zich af of ze iets gemist hebben. De ouders van Tim reageren extreem. Zij denken dat de overheid het pestprobleem kan oplossen met meldpunten en straffen. Nou, vergeet het maar. Zolang wij grootschalig langs elkaar leven, zal dit blijven gebeuren. Zolang wij geen ontmoeting aangaan met de ander uit onverschilligheid of misplaatst respect zullen we verrast blijven. Kijk en hoor eens rond, zou ik zeggen.
Misschien ben ik hierom ook wel zo blij dat Obama is herkozen.
Ik moest er aan denken toen vorige week een hoop heisa ontstond over twee zelfmoorden van jonge mensen. De NOS zond een documentaire uit over de zelfgekozen dood van Robert Enke, doelman van het Duitse elftal. De ouders van Tim plaatsten de afscheidsbrief van hun zoon in de rouwadvertentie. Hij was zijn hele leven gepest en kon het niet meer aan.
In beide verhalen viel me op dat de mensen in de omgeving van de slachtoffers zo geschokt en onthand zijn. Natuurlijk vragen ze zich af of ze iets gemist hebben. De ouders van Tim reageren extreem. Zij denken dat de overheid het pestprobleem kan oplossen met meldpunten en straffen. Nou, vergeet het maar. Zolang wij grootschalig langs elkaar leven, zal dit blijven gebeuren. Zolang wij geen ontmoeting aangaan met de ander uit onverschilligheid of misplaatst respect zullen we verrast blijven. Kijk en hoor eens rond, zou ik zeggen.
Misschien ben ik hierom ook wel zo blij dat Obama is herkozen.
Wednesday, October 31, 2012
Thalassa van Martha Waijop
We zijn nog immer in blijde verwachting van het Huizer Melkmeisje van Barry Holtslag. De onthulling op de Huizerdag is niet gelukt. Wanneer het wel gaat gebeuren is onduidelijk. Daarom maar weer eens de aandacht gericht op een van de andere beelden die in Huizen te bewonderen zijn.
Het beeld is van Martha Waijop. Zij heeft het beeld veelbetekenend Thalassa genoemd. Thalassa is een Griekse meisjesnaam en betekent "van de zee". Ik fiets elke dag langs het beeld en sta er dikwijls even bij stil om erom heen te kijken. Het beeld is nooit hetzelfde.
Het beeld is van Martha Waijop. Zij heeft het beeld veelbetekenend Thalassa genoemd. Thalassa is een Griekse meisjesnaam en betekent "van de zee". Ik fiets elke dag langs het beeld en sta er dikwijls even bij stil om erom heen te kijken. Het beeld is nooit hetzelfde.
Saturday, October 27, 2012
Grote schoonmaak op het Binnenhof
Nog geen akkoord en toch al stelt de ene oude journalist aan de andere de ons-kent-ons-vraagt: Wie heeft het meest moeten inleveren? We zaten erop te wachten. Is het niet de hoogste tijd, dat nu Mark Rutte en Diederik Samson het voortouw hebben genomen voor nieuwe politiek, de oude kliek van parlementair journalisten het veld ruimt. Niet meer de vermoeide Frits Wester die zogenaamd de primeur heeft, maar niet kan uitleggen wat hij weet en wij niet weten,. Niet meer Twan Huys en Ferry Mingelen. Maar nieuwe journalisten die wel oog hebben voor het nieuwe, dat de twee leiders in de Den Haag laten zien en die niet vermoeid en verveeld hun bekende riedels afdraaien.
Dus weg met Frits, Twan en Ferry. Laat die maar hun memoires gaan schrijven! Weg met napraters die alles beter weten. Kunnen we Joris Luyendijk niet een kans geven, die met Je hebt het niet van mij, maar de enge wereld van journalisten, parlementaire verslaggevers, voorlichters en lobbyisten op het Binnenhof blootlegde. Zeer de moeite van het lezen waard in deze verwarrende tijden. Voor iedereen die wil weten hoe we worden bedot als we zelf de oren en ogen niet openhouden. Joris dus, of Jelle Brandt Corstius.
Dus weg met Frits, Twan en Ferry. Laat die maar hun memoires gaan schrijven! Weg met napraters die alles beter weten. Kunnen we Joris Luyendijk niet een kans geven, die met Je hebt het niet van mij, maar de enge wereld van journalisten, parlementaire verslaggevers, voorlichters en lobbyisten op het Binnenhof blootlegde. Zeer de moeite van het lezen waard in deze verwarrende tijden. Voor iedereen die wil weten hoe we worden bedot als we zelf de oren en ogen niet openhouden. Joris dus, of Jelle Brandt Corstius.
Friday, October 26, 2012
Atelierroute Huizen
Vorig weekeinde was er voor de 16e keer Atelierroute in Huizen. Er deden 34 (!) kunstenaars mee. Dat waren er weer drie meer dan vorig jaar. Het weer was slecht. Desondanks was er veel volk. Omdat ik beperkt ben, moest ik kiezen. Ik wilde naar Lenie Bos, die dit jaar voor het eerst exposeerde in de aula op de Oude Begraafplaats. Ik heb een paar jaar geleden twee Contrapunten van haar gekocht, die bij ons prominent in huis hangen. Ik geniet er elke dag van. Lenie schrijft zelf over haar beleving van de Atelierroute over op haar weblog. Ik plaats een foto van nieuw werk, namelijk een schilderij uit de rivierserie.
Tijdens de Atelierroute kun je met bezoekers op een prettige manier van gedachtenwisselen over het tentoongestelde werk. Ik probeerde een dorpsgenoot uit te leggen waarom dit schilderij me aanspreekt: ik herken het, het past in een serie, ritme en herhaling. Het kwam niet aan. De wedervraag was of ik ooit in het echt blauw-grijze mais had gezien. Ik hecht niet zo aan echt, blijkbaar.
Ik ging ook nog naar Jettie Roosenboom, waar pottenbakster Diet Wessels ook exposeert. Haar ambachtelijke kunst van eenvoudige vormen spreekt me aan. Dit keer kocht ik er iets. Ik was trouwens niet de enige.
Tijdens de Atelierroute kun je met bezoekers op een prettige manier van gedachtenwisselen over het tentoongestelde werk. Ik probeerde een dorpsgenoot uit te leggen waarom dit schilderij me aanspreekt: ik herken het, het past in een serie, ritme en herhaling. Het kwam niet aan. De wedervraag was of ik ooit in het echt blauw-grijze mais had gezien. Ik hecht niet zo aan echt, blijkbaar.
Ik ging ook nog naar Jettie Roosenboom, waar pottenbakster Diet Wessels ook exposeert. Haar ambachtelijke kunst van eenvoudige vormen spreekt me aan. Dit keer kocht ik er iets. Ik was trouwens niet de enige.
Friday, October 19, 2012
De Strijd is Gestreden
In onze sloot is de rust weergekeerd. Althans daar lijkt het op. Het nieuwe paar zwaan zwemt met brede slagen en opgestoken vleugels heen en weer om al het andere leven te laten zien, dat onze sloot nu van hen is. De jonge zwaan doet vliegoefeningen, maar vordert nog niet erg. De tweede man is afgedropen en vindt nu hopenlijk gauw een andere vrouw. De tijd dringt en voor zwanen bestaan naar mijn weten nog geen dating bureaus.
Het nieuwe paar heeft geluk. Hun nieuwe woning wordt opgeknapt door de rietmaaier van het waterschap. Af en toe komen ze samen kijken en zien dat het goed is.
Subscribe to:
Posts (Atom)













.jpg)


