Brinkhuis Laren

Zo kan het dus ook!, dacht ik gisteren toen ik het Brinkhuis in Laren binnenstapte, omdat ik de voorstelling Tsjechov aan de Brink ging bijwonen. Ik vroeg mijn begeleiders waarom in Laren wel kan wat in Huizen onmogelijk is. De handen ineen slaan om een sfeervol, aantrekkelijk multifunctioneel Kunsthuis te realiseren. Natuurlijk hebben wij in het protestantse Huizen geen verlaten nonnenklooster vlakbij een monumentale grote RK kerk. Die combinatie alleen al schept een kunstzinnige sfeer. We hebben wel een dorpskerk, maar die hebben we ingepakt met "contrasterende gebouwen". Maar met enige creativiteit en goede wil zou er van de verlaten Koningin Wilhelminaschool wel iets moois zijn te maken. De school is de moeite van het behoud waard en de ruimten bieden veel mogelijkheden voor theater, ontmoeting, cursussen. Helaas konden we in Huizen tot nu toe alleen denken aan woningen, woningen en nog eens woningen. 

Het ging allemaal door mijn hoofd voor de voorstelling. Daarna werd mijn volle aandacht gevangen door actrice Fransje Sydzes, die twee verhalen van Anton Tsjechov voordroeg. Als intermezzo speelde Ani Avramova pianomuziek van Tsjakovski en Debussy. Pas in de pauze zag ik dat we in de kapel van het klooster zaten, die was omgetoverd tot theater. Ik kan nog veel meer vertellen over het zeer geslaagde Brinkhuis, maar ik zou zeggen, ga zelf een kijkje nemen.

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
  een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar.
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom.

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom
 
toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom
      
en later hoorde ik vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was
    
gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland

Het Museum

In het museum der Huiselijke Gezelligheid
zag ik de beroemde scherven.
Maar toen ik naar de Moeder vroeg
keek de suppoost mij ernstig aan.
Die is tijdelijk uitgeleend, zei hij.
Ik kwam in de zaal
van Steeds Dezelfde Dromen.
Ik rook daar de geur van een vergeten soep
in een vitrine voor het raam,
en op een rotan bank zat het bezoek
dat even langs zou komen.

Ik ging weer naar huis, nam onderweg nog bloemen mee
voor in een vaas.

Toon Tellegen

My heart is in the highlands

My heart's in the Highlands, my heart is not here,
My heart's in the Highlands a-chasing the deer -
A-chasing the wild deer, and following the roe; (=ree)
My heart's in the Highlands, wherever I go.

Farewell to the Highlands, farewell to the North
The birth place of Valour, the country of Worth;
Wherever I wander, wherever I rove,
The hills of the Highlands for ever I love.

Farewell to the mountains high cover'd with snow;
Farewell to the straths and green valleys below; (=breed dal)
Farewell to the forrests and wild-hanging woods;
Farwell to the torrents and loud-pouring floods.

My heart's in the Highlands, my heart is not here,
My heart's in the Highlands a-chasing the deer
Chasing the wild deer, and following the roe;
My heart's in the Highlands, whereever I go.

Uitsig op die kade

Nouliks vertolkbaar wat hulle my vertel,
spreeus, eksters, meeue, eende, kraaie,
al die ywerige dagloners van die wal,
die reier so afgetrokke opgestel.

Ek mis myself steeds minder. Ek bedoel:
as steeds meer buitedinge my gaan boei
dan sintels van inwendige gevoel
tintel dit of ek selfafstotend groei.

Vermindering neem waarneembaar toe.
Ek hoop om te voldoen aan omgekeerde bloei
en leeg genoeg te loop om vol te loop
met wat vanuit hierbuite binnevloei.

Elisabeth Eybers

Souvenir

Omdat ik deze hele stad wel voor
je mee wil nemen,
zoek ik een klein bewijs als teken;
een muts, een ring, een hemd een
ander ding?

Maar ik vergat de maat te nemen
van je hoofd, je pink, je hals,
je inleving

Judith Herzberg

De stemmen zijn geteld

 

De stemmen zijn geteld. Dit is de definitieve uitslag van the day after om 09.45 uur. In mijn dorp hebben de gemeenteraadsverkiezingen geen enorme verschuivingen laten zien. Ik vrees dus dat het modderen blijft, hoewel de oude coalitie van VVD, CDA en PvdA geen meerderheid meer heeft. Er moet dus iets bij. Het ligt voor de hand dat men de hand zal reiken naar D66. Maar dat gaat het verschil niet maken. Want ook D66 is zo'n redelijke partij. Gaat er iets veranderen. Ja, dat gaat gebeuren. Maar daar hebben die zevenentwintig goedwillende mensen in de Huizer gemeenteraad geen invloed op. Het heil komt van de grote broer uit Hilversum. Want daar is D66 de grootste geworden en die zijn tegen de Busbaan. Die gaat er dus niet komen. Net zo min als dat vermaledijde mega-winkelcentrum in ons dorsphart. Maar dat heeft weer te maken met het veranderend koopgedrag van gewone mensen.

We hadden ons dus al die moeite kunnen besparen.

Naar de stembus

Woensdag mogen we weer deelnemen aan het feest van de democratie. Niet gaan is voor mij geen optie, al hoewel de politieke partijen het steeds moeilijker maken om de zin erin te houden. Lege slogans en de borden met al die koppen irriteren me mateloos. Wat moet ik met de volgende oproepen en beloften:

CDA:                Betrokken en Betrouwbaar
GroenLinks:     Het gaat om mensen niet om cijfers
PvdA:               Solidair en Sociaal
SGP :                Hart voor Huizen
CHU:                Geef geloof een stem
Leefbaar Huizen: voor een zelfstandig Huizen
VVD:                Zelfstandig Huizen Juist nu
D66:                  geen slogan
Dorpsbelangen: Stem lokaal

Er is nog veel meer onzin. Op de kieslijsten staan kandidaten waarvan we op de klompen aanvoelen dat ze nooit zitting zullen nemen in de gemeenteraad. Bij de VVD en Dorpsbelangen hebben ze zelfs kandidaten op de lijst gezet die niet in Huizen wonen. Wat ze ermee beogen is me een raadsel. Aansprekende figuren zijn het niet. De macht van het getal: als er maar veel mensen op de lijst staan, lijkt het nog wat. Of is het gewoon volksverlakkerij?

Als zelfs de politieke partijen de verkiezingen niet serieus nemen, wat moet ik dan? Achter de borden en de leuzen kijken? In de politiek is het gebruikelijk om vooruit te kijken en niet achteruit. Dat is lastig als je vier jaar in de Gemeenteraad hebt gezeten en veel van de kandidaten kent. Wat ze beloven is niet belangrijk, het gaat om wat ze met die beloftes gaan doen. Daarvoor is macht nodig en die krijg je als je in het college kunt gaan zitten. Maar daarvoor moet je bereid zijn een boel water in de wijn te doen, waardoor het zeker in mijn dorp periode na periode slappe erwtensoep is geworden. Of anders gezegd veel geschreeuw en weinig wol. Wat moet ik bijvoorbeeld met de beloftes van het CDA dat er nieuw onderzoek moet komen naar de haalbaarheid van twee grote bouwprojecten. Betekent dit dat ze de steun die ze eerder hebben gegeven nu intrekken. Nieuwe kansen? Niet als de machtsverhoudingen in dit dorp hetzelfde blijven. Dan worden ze uitgeruild en blijven we door modderen.

De twijfel blijft tot in het stemhok. Maar ik ga zeker stemmen.

Huizer Vrouwen

HP De Tijd publiceert deze week een onderzoek waaruit blijkt dat

inwoners van Huizen en Heiloo het gezondst zijn en het langst leven. De levensverwachting van vrouwen in Huizen is met maar liefst 84,3 jaar het hoogst. In Heiloo, eveneens in Noord-Holland, worden mannen met gemiddeld 79,1 jaar het oudst. In beide gevallen is dat drie jaar boven het landelijke gemiddelde. 

Bij de levensverwachting van mensen kunnen een aantal factoren van belang zijn, namelijk de sociaal-economische status, zoals inkomen, opleiding en werk, maar ook woonomstandigheden en religie zijn van belang. Protestantse Zeeuwen blijken over het algemeen een betere gezondheid te hebben dan de katholieke Brabanders en Limburgers, die er vaak een uitbundigere levenstijl op na houden. Het zou me niet verbazen als de levensverwachting in Huizen hoog is, vanwege demografische factoren. Maar er speelt vast nog meer mee. We hebben op ons grondgebied drie grote verzorgingshuizen, we hebben veel vrijwilligers, er leven in Huizen relatief veel protestantse christenen en we werden geregeerd door  drie vrouwelijke wethouders. Maar mogelijk speelt er nog veel meer mee.

Overigens blijkt dit Oud Nieuws, want het onderzoek waaruit HP DE Tijd put stamt uit 2006. Maar voor dit blog doet dat er niet toe. Dit blog gaat over de kracht van de Huizer Vrouwen. Die kwam ook ter sprake in de deskundige uitleg die conservator Margriet van Seumeren maandag gaf over de vaste collectie van het Huizer Museum. Zij vertelde dat schilders uit Laren met hun Amsterdamse schildersvrienden naar Huizen trokken om hier de Huizer Vrouwen in klederdracht te schilderen. Fiere vrouwen die naar de kerk gaan. Meestal op de rug geschilderd omdat daarin hun kracht het beste tot uiting komt. Het heeft prachtige beelden opgeleverd.

Adri Pieck

Peter Kos en Pieter Hogenbirk

Felix van Kamthout

Gedachten van een twijfelaar

Vanmiddag reed ik langs een verkiezingsplakbord. Het hing nogal vol en de vellen hingen er nog niet aan. In een flits zag ik een gezamenlijke poster van de VVD en D66 in groen en wit. Tekst zoiets als "Onze zorg, U een rotzorg". Het leeft! En het is maar goed ook. Want vanaf volgend jaar gaan al die brave jongens en meisjes van de dorpse politiek uitmaken wie wel en wie niet zorg krijgen. Wie heeft het bedacht, vraag je je af als je de dorpspolitiek een beetje volgt. Ze doen allemaal erg hun best, maar als je zo maar even komt kijken is het niet simpel. Niet zo gek dus dat veel beroepsbestuurders zoals burgemeesters zich zorgen maken. Misschien kunnen zij ook een aanvraag indienen bij het zorgloket ter ondersteuning. Ik word er een beetje ballorig van, omdat ik het zo'n verspilling vind. Je moet van goede huize komen wil je de problemen van onze wereld een beetje begrijpen. Dat laat je niet over aan de eerste de beste passant. En niet alles draait om geld, wat je wel zou geloven als je de slogans van de VVD in dit dorp leest.

Binnenkort moet ik weer mijn stem uitbrengen en voor het eerst sinds lange tijd, weet ik niet aan wie ik hem ga schenken. Mijn hele leven al stem ik Rood, omdat ik zo ben opgevoed en er tot nu toe geen reden was om dat te veranderen. Maar sinds GroenLinks Huizen de motie heeft ondertekend tegen de windenergie aan de Overkant, weet ik het niet meer. Ik pakte de stemwijzer erbij, maar die hielp me niet veel verder. Ik zoek een partij met een duidelijke en samenhangende visie op de toekomstige samenleving, waarin geen afvallers worden gedoogd, niemand over boord wordt gekieperd, en wij aandacht hebben voor elkaar en onze wereld. Kom er maar eens om.

En nu rechtsaf

Hoog Sammie, Kijk omhoog Sammie

De Waddenvereniging pleit voor één plan windenergie voor het totale Waddengebied. Nu gaan de provincies en het Rijk erover. Die werken niet altijd samen. Misschien moet het plan worden uitgebreid over het hele land. Uiteindelijk is het ons aller energie die schaars en duur is. Misschien moet in dat plan dan gelijk meegenomen worden de zonne-energie die zo gepropageerd wordt en al die andere energieën waarover individuen zo kunnen steggelen.

De Achtertuin van Huizen

In verkiezingstijd gebeuren vreemde dingen. Dat zijn we wel gewend van de dames en heren politici. Drie jaar en elf maanden zie je ze niet, maar nu er iets te halen valt, verdringen ze zich met vreemde acties op de podia. Zo gaat het ook in mijn dorp. Het begon met het idiote voorstel van de voorzitter van de gemeenteraad ook zijnde partijleider van de VVD om de Naarden Vesting over te nemen. Diezelfde partijman wil niets weten over herindelingen, samenwerking o.i.d., maar wil wel de schatkist van de buurgemeente plunderen. Want de Vesting is wel wat meer waard dan de miljoen die hij ervoor over heeft.

Afgelopen week werd het nog gekker. Aan de overkant van dit dorp aan het water ligt het Nieuwe Land. We zijn er allemaal trots op. Land gewonnen op de zee. Op dat nieuwe land wonen nieuwe mensen. Dat was altijd de bedoeling. Nederland werd immers te vol. Die nieuwe mensen aan de overkant hebben nieuwe wensen. Die willen duurzaam leven. Als je door de polder rijdt, zie je overal aan de horizon de windmolens.  Het zijn er veel. Dat kan ook niet anders als je duurzaam wilt. Het probleem is dat de gemiddelde Huizer niet door de polder rijdt, maar naar de overkant kijkt. Die blijft liever in zijn luxe reservaat en klaagt dat de windmolens zijn vrije en weidse uitzicht verpesten. Een heuse facebook actie was het gevolg. Raadsleden in hun verkiezingskoorts sprongen als bijen op de stroop en hebben nu een raadsbrede motie aangenomen om de komst van die molens tegen te houden. Niet in onze achtertuin! Maar lieve mensen, je kunt ze moeilijk onder de grond stoppen.

Het warme bad

Een uurtje onder lotgenoten in een lekker warm bad doet me meer goed dan oefenen, oefenen, oefenen op het droge. In de wereld buiten het zwembad ben ik een kneus. Als anderen het al niet vinden, voel ik het zelf zo. Ik wil veel meer dan ik kan, en als ik iets doe is het hopen dat het goed gaat. Als het niet goed gaat, zakt de moed me in de schoenen en heb ik een warm bad nodig om weer op te krabbelen. In het warme bad doet het er allemaal niet toe, omdat al mijn badgenoten worstelen met de relatie tussen kunnen en willen. Soms zie ik hun pijn en opstandigheid in hun ogen omdat herstel zo verdomde lang uitblijft en soms helemaal niet meer komt. Andere keren jubelen wij van vreugde, omdat mensen ineens dingen kunnen, die je ze nog niet eerder hebt zien doen. 

Afgelopen maandag moest ik aan mijn therapeut uitleggen waarom hydro me zo goed doet, omdat het anders niet vergoed wordt. Het moet wel zinnig en serieus zijn, hebben de zorgverzekeraars afgesproken. En omdat in de gewone wereld zinnig en serieus vertaald wordt in snel resultaat of anders niet, moet ik harde doelen formuleren. Het hele weekend heb ik me suf gepiekerd waar ik wil belanden, omdat stilstand achteruitgang is. Ik kan toch moeilijk zeggen, dat het me een gewoon mens maakt. Gelukkig heeft mijn warmwatertherapeut me geholpen. Zonder haar had ik het niet gered.

Van begin naar eind en terug

Vandaag wordt mijn vriendin die Alzheimer heeft vierenzeventig. We vierden het met een klein gezelschap. De sfeer was sereen en vriendelijk. De woorden doen er niet toe, wel het samen zijn. Ik moest denken aan de woorden van Adelheid Roosen.

Nu mijn moeder de ziekte van Alzheimer heeft,
zie ik haar niet verdwijnen, ik zie haar tevoorschijn komen.

Ik ervaar haar als een Alice in Wonderland:
ze valt door de tijd heen.
Ik val haar achterna,
ontdek waar ze is,
wat ze beleeft, doet en zegt.

Mijn moeder is verhuisd zonder koffer,
ik reis als haar bagage mee.

Dat vind ik poëtisch aan deze situatie.
Dat heb ik geprobeerd vast te leggen in deze film.

Autonauten van de snelweg

Ik schrijf graag en veel. Sinds het leven onbegrijpelijker en vluchtiger werd, houd ik een dagboek bij. Het helpt me betekenis te geven aan gebeurtenissen die anders vervliegen of weglekken in mijn geheugen. Ik heb een boek geschreven over een goede vriendin die Alzheimer heeft om woorden te geven aan mijn verdriet en bewondering. Toen ik met pensioen ging ben ik van het ene moment op het andere en zonder er goed over na te denken begonnen met het schrijven van een weblog. Het geeft me de kans om passies te delen of commentaar te leveren. Soms lees ik een boek dat ik zelf had willen schrijven: Agaath van Marleen van Niekerk, Liefde in Tijden van Cholera van Marquez, De Welwillenden van Jonathan Little, Nemesis van Philip Roth. Gisteren ben ik begonnen aan de Autonauten van Julio Cortazar en zijn vrouw Carol Dunlop, omdat Charlotte Mutsaerts er zo smakelijk over vertelde in de DWDD. Het boek is al in 1982 geschreven, maar het is bij lange na niet gedateerd. Een echtpaar reist in dertig dagen van Parijs naar Marseille in een rode Volkswagen kampeerbus langs alle zestig airs die er zijn; twee airs per dag. Ze mogen de snelweg niet verlaten. Ik ben nog niet veel verder gekomen dan de aanleiding en de voorbereidingen van de reis, maar nu al geniet ik met volle teugen van dit bijzondere reisboek. Hilarisch is het, maar ook poëtisch en aanstekelijk. Eigenlijk is het vooral een lofzang op de mens met zijn eigenaardigheden, zijn liefdes, zijn drama’s en zijn vreugdes.



Bus krijgt vrolijke kleur

Goed voorbeeld doet goed volgen, dat maakt het boek ook zo leuk: Mijn partner en ik jakkeren twee maal per jaar elfhonderd kilometer op en neer naar het zuiden over dezelfde Autoroute. Wij zijn niet de enigen. Lange tijd was het een hele sport om het zo snel mogelijk te doen. Gauw een hap eten als je toch moet stoppen voor de benzine of een plas moet doen. Vanaf nu is dat afgelopen. Misschien is dertig dagen erg lang, maar ik heb een alternatief plan voor evenveel plezier.

Facebook vrienden

Zo makkelijk is het blijkbaar. Je waagt je aan Facebook en je hebt in een mum van tijd een heleboel nieuwe vrienden. Ik ben er stil van. Maar dat is nu juist niet de bedoeling. Facebook vrienden willen dat je actief bent, laat weten wat je doet, wat je gezien hebt, of je iets leuk vindt, dat je dingen deelt. Er zijn ook passieve vrienden. Die doen zelf niks en of ze ooit bij een andere vriend kijken, weet ik niet. Want ik ben een groentje op facebook. Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik er moet. Ik heb een profielfoto geplaatst en een omslag. Facebook heeft mijn woonplaats, geboorteplaats, mijn geboortedatum en mijn scholen ingevuld. Weet iemand waar? Ik ben niet scheutig met het delen van informatie. Ik kom nog uit de tijd dat privacy heilig was. Mijn vriendin en ik hebben op aanraden van het NOS journaal onze webcams afgeplakt. De angst dat enge Russen en Amerikanen mijn privégegevens inzien, heb ik nu wel losgelaten. Maar ik zou het toch niet leuk vinden als ik in mijn blote kont bij onverlaten op hun beeldscherm zou verschijnen. Hoewel ik af en toe bij vrienden "vind ik leuk" aanklik, voel ik mij nog steeds een vreemde en geen vriend op facebook. Waar is trouwens de VIND IK NIET LEUK button. Want soms zou ik die willen gebruiken. Breek me de bek niet open.

Waar dient Facebook voor, vraag ik me af. Vrienden laten elkaar weten dat ze elkaar leuk vinden. Maar dat wisten we toch al. Veel interessanter is om te laten weten wat je niet leuk vindt. Soms kom ik dat wel eens tegen en dan doe ik gauw mee. Want ik ben van het tegengeluid. Maar het is gauw verstomd. Want Facebook is vluchtig. Als je niet gauw reageert, is je kans verkeken. Het medium past in de tijd, zeggen trendwatchers. Ik niet kennelijk.

Tachtig is genoeg

Met groeiende ergernis volg ik de jubelverhalen over het ouder worden. Ik ben een ervaringsdeskundige en ik kan u verzekeren dat het lang niet altijd meevalt. Afgelopen jaar verloor ik een vriendin die net de vijfenzestig niet haalde, omdat het leven te ingewikkeld was en een andere vriendin wacht op het einde in een verpleeghuis, waar te weinig handen aan het bed zijn. Geen ideale omstandigheden om oud te worden. In de ratrace die het leven voor velen is geworden ligt de lat nu bij honderddertig. Maar je moet er wel iets voor doen om die leeftijd te bereiken, bijvoorbeeld dagen doorbrengen in de sportschool, of je lijf aldoor laten oppeppen. Dan heb je er ook iets voor. Althans dat beloven die toekomstvoorspellers.

Ik kan me bij een leven van honderddertig niets voorstellen, maar daar gaat het me niet om. Het gaat me vooral om de kortzichtigheid. Als we er nu eerst eens voor zorgen dat gewone mensen die netjes leven gelukkig en fatsoenlijk tachtig kunnen worden. Tachtig is echt al een hele prestatie voor een gewoon mens. Waarom zouden er anders zoveel antidepressiva geslikt worden en zijn onze zorgkosten zo hoog. Uit enquêtes zou blijken dat veel tachtigers gelukkig zijn. Het zij ze van harte gegund. Uit enquêtes blijkt ook dat jonge mensen absoluut niet langer willen werken dan tot hun vijfenzestigste. Dan gaan ze dus vervolgens nog vijfenzestig jaar leuke dingen doen. Het is de vraag of die dingen zolang leuk blijven, maar niet onbelangrijk is de vraag wie dat gaat betalen? Of is honderddertig alleen voor de happy few? Opsluiten in nieuwe Utopia's, waar ze niet uit mogen.

Pomona's

Een paar blogs geleden schreef ik enthousiast over het werk van Marino Marini dat in De Fundatie in Zwolle is te bewonderen tot 16 maart. Marino Marini heeft twee thema's, namelijk Man op Paard en de Pomona's. Volgens eigen zeggen ademen zijn Pomona's een zonnige poëzie, een zonnige wereld en stellen zij een rijk- mens voor, overdadig en sensueel.  Pomona is de Etruskische en Romeinse godin van de vruchtdragende bomen. Marino beschouwt haar als het symbool van de vruchtbare vrouw, van vitaliteit, sensualiteit en van levensvreugde. Haar schoonheid is geen hemelse illusie, maar geworteld in de aardse realiteit. Dat laatste is het mooie. Zij leeft onder ons.

Aan de beelden, tekeningen en schilderijen moest ik denken toen ik woensdagavond na mijn hydrotherapie in de Zandzee (dobberen in een warm bad) getuige was van een groep zwangere, jonge vrouwen met ronde dikke buiken, die zich klaarmaakten voor hun zwangerschaps-gymnastiek. Wat een rijkdom, wat een trots en wat een schoonheid. Gelukkig gaven zij zich niet over aan besmuikt gewriemel in een te klein kleedhokje, maar mocht iedereen het zien. Ik zag het en genoot. Dit geeft de wereld hoop! Zeker als je net ervoor in je bandje hebt gehangen.

Pomona - Marino Marini

Wegpoetsen

Speciaal voor mijn zusje, maar anderen mogen het ook lezen:

Het nieuwe jaar is begonnen en daar moet ik volgens veel mensen die mij goede wensen hebben gestuurd erg blij mee zijn. Gauw vergeten, vinden zij, dat nare jaar 2013. Nieuw jaar, nieuwe kansen! Dat het afgelopen jaar niet altijd rozengeur en maneschijn heeft gebracht, ben ik met hen eens. Maar vergeten zal ik het niet zo gauw. Juist in het afgelopen jaar ben ik veel bezig geweest met de verbinding tussen heden, verleden en toekomst. Dat heeft me geen windeieren gelegd. Veel van mijn huidige problemen vinden hun oorzaak in de manier waarop ik mijn leven tot nu toe heb willen leven. Veel doen en weinig zijn, noemen de deskundigen dat. Veel hollen en niet stilstaan. Veel kijken naar anderen en niet naar jezelf. Sinds enige tijd heb ik dat veranderd. Dat is wennen. Niet meer direct opspringen als je een probleem wordt gemeld. Kijken naar de ander en proberen ook de achterkant te zien. Lastig, heel erg lastig. Maar wel zeer de moeite waard. Ik zie nu ineens dingen die ik nooit eerder heb gezien en die er toch echt al jarenlang zijn. Ik lees boeken die ik al jarenlang heb willen lezen, maar waar het nooit van kwam. Ik leer luisteren, luisteren naar mezelf en vooral ook naar de ander. Ik leer lief zijn voor mezelf. En nu maar afwachten wat het me brengt. Ik heb goede moed.

Mijn Jaaroverzicht

Kleur

 

Letters

beelden

vrienden

 

muziek en meer