Oprukkend rechts

Bij de Europese verkiezingen heeft rechts in een paar landen fors gewonnen. Oprukkend rechts is gevaarlijk. Ik vind het daarom vreemd dat veel Nederlandse politici er zo weinig aandacht aan besteden. Alexander Pechtold, leider van D66 en boegbeeld van de redelijke politiek, wees er gisteren in Nieuwsuur op dat de Socialisten en de Christen Democraten in Europa nog steeds tweederde van de zetels hebben in het Europees parlement. Hij sloeg de plank volkomen mis. Het Europees Parlement is een tandeloze tijger. Gevaarlijk wordt het als in Frankrijk en Engeland een extreem rechtse regeringsleider wordt gekozen. Die kunnen allerlei redelijke besluiten, zoals bijvoorbeeld een Europees asielbeleid, blokkeren. Grenzen dicht en zoek het uit in jullie eigen land, waar je je leven niet zeker bent.

Idioot dus dat al die redelijke politici niet wijzen op de gevaren van nationalisme. Want extreem rechts is in de allereerste plaats fel nationalistisch. Frankrijk voor de Fransen. Van die Engelse heb ik minder sjoege, maar daar zal wel hetzelfde gelden. Waar extreem nationalisme toe leidt kunnen we iedere zaterdagavond zien in de serie op televisie over de Eerste Wereldoorlog. Leiders die hun volk meesleuren in een vierjaren durende oorlog die nergens over gaat, zoals de meeste oorlogen dat doen, maar wel heel veel slachtoffers eist en het leven geheel ontwricht.

De zogenaamde redelijke politici met Alexander en Mark voorop moeten het tij keren. Dat doe je niet door bezwerende formules uit te spreken. Die worden niet meer geloofd, Dat doe je door stelling te nemen. De angsten van de kiezers serieus te nemen en oplossingen te bieden. Want al die kiezers die op rechts hebben gestemd of thuis zijn gebleven lijden aan bestaansangst waar we overigens allemaal last van hebben. Hoor ze maar roepen: ze nemen onze banen af, verkrachten onze vrouwen, vermoorden onze kinderen, passen zich niet aan, eten geen bloemkool. Mijn oproep aan al die redelijke politici is om al die mensen erop te wijzen hoe het werkelijk zit en oplossingen voor hun echte problemen te bieden. Kan toch niet zo zijn dat al die redelijke politici net doen alsof hun neus bloedt.

De Kinderboerderij

Nog niet zo lang geleden, maakte ik verre en spannende reizen. Ik genoot er met volle teugen van. Toen het plotseling niet meer kon, dacht ik dat mijn wereld in zou storten. Dat valt reuze mee. Ik heb ontdekt dat ook in mijn kleine omgeving veel te genieten valt. Vanmorgen bracht ik bijvoorbeeld in het vroege morgenlicht een bezoek aan de Kinderboerderij in het Stadspark. Ik was niet de enige. Veel opa's en oma's kwamen op de fiets met hun kleinkinderen om de beesten te voederen. Het werd een leven van jewelste. Misschien minder spectaculair dan verre oorden, maar wel erg leuk.

 

 

 

Leven in de Sloot

huisje aan de sloot

Ieder voorjaar is het weer een gaan en komen van vaste en nieuwe gasten in onze sloot. Een paar dagen geleden zaten er twee kleurige oeverzwaluwen in het zonnetje op de vlonder. Ze werden met veel lawaai verjaagd door onvriendelijke eksters die een hoog nest hebben aan de overkant in de boom. Vader zwaan laat zich niet verjagen. Die bivakkeert al jaren in onze sloot. Zijn echtgenote ligt goed verborgen eieren uit te broeden en hij houdt de wacht bij de ingang van de sloot. Er mag niemand langs. Een slimme aalscholver die een lekker maal kwam halen had het door en lokte vader zwaan pesterig uit zijn tent. Steeds als die in KLM stand hem wilde verjagen dook hij onder en kwam een eindje verder tevoorschijn om zijn spel te hervatten. Tureluur moet papa zwaan ervan zijn geworden. En hij had het al niet gemakkelijk.

Lange tijd lag er een rivaal op de loer met wie hij een vreemd spel speelde. Soms vochten ze alsof het leven ervan afhangt. Maar ik heb ze ook een dans zien uitvoeren alsof ze wel zin hadden in elkaar. Zouden zwanen ook wel eens vreemd gaan?

Midden in de sloot ligt een meerkoet op een slordig nest. Vader meerkoet brengt af en toe wat nieuwe takken om het nest te verstevigen, maar het ligt er zo ongelukkig dat het ieder moment in elkaar dreigt te storten. De eenden hebben hun kroost al gehad. Wat ermee is gebeurd is niet duidelijk, maar ik zie er niets meer van. Woerden zijn gruwelijke kannibalen; eksters, snoeken en reigers lusten ook graag jonge vogels.

Op snoeken wordt gevist door fly-fishermen die sinds een paar jaar regelmatig opduiken. Het zijn meestal welgedane mannen van middelbare leeftijd in groen jack en met lieslaarzen. Voor wie of wat doen ze dit? Ze staan aan de overkant en kijken zo recht bij ons naar binnen. Ik kan er niet aan wennen en moet er regelmatig om grinniken. 

Aan een boom in het Vondelpark

Aan een boom in het Vondelpark
Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruisend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,
met slepend haar en met de geur van jeugd
stromende uit zijn schone wonden,
het jonge hoofd nog ongeschonden,
De trotse romp nog onverslagen.


M. Vasalis (1909-1998)

Het lied der achttien doden

HET LIED DER ACHTTIEN DOODEN
Een cel is maar twee meter lang
en nauw twee meter breed,
wel kleiner nog is het stuk grond,
dat ik nu nog niet weet,
maar waar ik naamloos rusten zal,
mijn makkers bovendien,
wij waren achttien in getal,
geen zal den avond zien.

O lieflijkheid van licht en land,
van Holland's vrije kust,
eens door den vijand overmand
had ik geen uur meer rust.
Wat kan een man oprecht en trouw,
nog doen in zulk een tijd?
Hij kust zijn kind,
hij kust zijn vrouw
en strijdt den ijdlen strijd.

Ik wist de taak die ik begon,
een taak van moeiten zwaar,
maar't hart dat het niet laten kon
schuwt nimmer het gevaar;
het weet hoe eenmaal in dit land
de vrijheid werd geeerd,
voordat een vloekbre schennershand
het anders heeft begeerd.

Voordat die eeden breekt en bralt
het miss'lijk stuk bestond
en Holland's landen binnenvalt
en brandschat zijnen grond;
voordat die aanspraak maakt op eer
en zulk Germaansch gerief
ons volk dwong onder zijn beheer
en plunderde als een dief.
De Rattenvanger van Berlijn
pijpt nu zijn melodie,
- zoo waar als ik straks dood zal zijn
de liefste niet meer zie
en niet meer breken zal het brood
en slapen mag met haar-
verwerp al wat hij biedt
of bood die sluwe vogelaar.

Gedenkt die deze woorden leest
mijn makkers in den nood
en die hen nastaan 't allermeest
in hunnen rampspoed groot,
gelijk ook wij hebben gedacht
aan eigen land en volk
- er daagt een dag na elken nacht,
voorbij trekt iedre wolk.
Ik zie hoe't eerste morgenlicht
door 't hooge venster draalt.
Mijn God, maak mij het sterven licht
- en zoo ik heb gefaald
gelijk een elk wel falen kan,
schenk mij dan Uw gena,
opdat ik heenga als een man
als 'k voor de loopen sta.

Jan Campert schreef dit gedicht over achttien verzetesstrijders (vijftien Geuzen en drie Februaristakers) die in hun cel op hun executie wachten. Jan Campert, zelf verzetsstrijder, overleed in 1943 in Neuengamme. Hij was opgepakt toen hij probeerde Joden over de Belgische grens te smokkelen.

Appelboompjes van Maria Vasalis

Op een recht, zwart kousenbeen, 

dunne rokjes opgeheven, 

dansend in de vroege regen 

en de tuin voor zich alleen,  

 

staan twee jonge appelbomen, 

't witte bloed omhooggestegen, 

vlinder-hoofden wijd omgeven 

door hun aller-eerste dromen.  

 

Met hun smalle voet in 't gras, 

ingetogener en lomer 

staan zij later in de zomer 

na te peinzen hoe het was.  

 

Voller wordend met de dagen, 

vastgegroeid in 't ogenblik, 

bestemd, mijn zustertjes, - als ik - 

te wortlen, rijpen en vrucht te dragen.

‘De vogel Phoenix’ (1947).

 

Both sides now - Joni Mitchell

Bows and flows of angel hair
And ice cream castles in the air
And feather canyons everywhere
I've looked at clouds that way

But now they only block the sun
They rain and snow on everyone
So many things I would have done
But clouds got in my way

I've looked at clouds from both sides now
From up and down, and still somehow
It's cloud illusions I recall
I really don't know clouds at all

Moons and Junes and Ferris wheels
The dizzy dancing way you feel
As every fairy tale comes real
I've looked at love that way

But now it's just another show
You leave 'em laughing when you go
And if you care, don't let them know
Don't give yourself away

I've looked at love from both sides now
From give and take, and still somehow
It's love's illusions I recall
I really don't know love at all

Tears and fears and feeling proud
To say "I love you" right out loud
Dreams and schemes and circus crowds
I've looked at life that way

Oh but now old friends are acting strange
They shake their heads, they say I've changed
Well something's lost but something's gained
In living every day

I've looked at life from both sides now
From WIN and LOSE and still somehow
It's life's illusions I recall
I really don't know life at all

I've looked at life from both sides now
From up and down and still somehow
It's life's illusions I recall
I really don't know life at all

Thamar een jaar later

Vandaag herdachten we onze vriendin Thamar bij het bankje in de Kindertuinen in Bussum. Een jaar geleden beëindigde ze haar leven, omdat ze er niet mee verder kon. Vriendin Kee plantte een tere, roze roos. "Die stond ook voor haar huis, weten jullie nog?" Wij haalden herinneringen op en stelden elkaar vragen waar geen antwoord op is. Ik dacht aan de wandelingen met onze vriendin Fransje in Groeneveld, onze lange fietstochten, onze zoekende gesprekken. Samen dachten we aan haar zusje in Israël, aan vriend Walter, haar vrienden in Marokko, Roos in Engeland. We misten hen. We herinnerden ons dat Thamar bij tijd en wijle erg genoot van het leven, maar dat het kennelijk niet genoeg was. Uiteindelijk brak de zon door en paste stilte. Ieder mens zijn eigen keuzes.

uit betere tijden

Voor de kleine Youn, Sasha en Olivia en al die andere droppen

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt

groen monster

Tochtje langs de Linge

In andere tijden hebben wij veel gefietst langs de rivieren in ons land. Dichtbij huis langs de Vecht, het Gein, de Amstel. Nog dichter bij huis langs de Eem. De combinatie van licht, lucht en stromend water geeft rust en zekerheid. Dit was, dit is en zal zijn. Nu we aan dat alles veel behoefte hebben gingen we zuidwaarts naar Lek, Waal en Linge.

rivierenlandschap

licht en lucht

Accoy

Leerdam

glasblazer

glasblazers

Brinkhuis Laren

Zo kan het dus ook!, dacht ik gisteren toen ik het Brinkhuis in Laren binnenstapte, omdat ik de voorstelling Tsjechov aan de Brink ging bijwonen. Ik vroeg mijn begeleiders waarom in Laren wel kan wat in Huizen onmogelijk is. De handen ineen slaan om een sfeervol, aantrekkelijk multifunctioneel Kunsthuis te realiseren. Natuurlijk hebben wij in het protestantse Huizen geen verlaten nonnenklooster vlakbij een monumentale grote RK kerk. Die combinatie alleen al schept een kunstzinnige sfeer. We hebben wel een dorpskerk, maar die hebben we ingepakt met "contrasterende gebouwen". Maar met enige creativiteit en goede wil zou er van de verlaten Koningin Wilhelminaschool wel iets moois zijn te maken. De school is de moeite van het behoud waard en de ruimten bieden veel mogelijkheden voor theater, ontmoeting, cursussen. Helaas konden we in Huizen tot nu toe alleen denken aan woningen, woningen en nog eens woningen. 

Het ging allemaal door mijn hoofd voor de voorstelling. Daarna werd mijn volle aandacht gevangen door actrice Fransje Sydzes, die twee verhalen van Anton Tsjechov voordroeg. Als intermezzo speelde Ani Avramova pianomuziek van Tsjakovski en Debussy. Pas in de pauze zag ik dat we in de kapel van het klooster zaten, die was omgetoverd tot theater. Ik kan nog veel meer vertellen over het zeer geslaagde Brinkhuis, maar ik zou zeggen, ga zelf een kijkje nemen.

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
  een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar.
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom.

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom
 
toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom
      
en later hoorde ik vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was
    
gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland

Het Museum

In het museum der Huiselijke Gezelligheid
zag ik de beroemde scherven.
Maar toen ik naar de Moeder vroeg
keek de suppoost mij ernstig aan.
Die is tijdelijk uitgeleend, zei hij.
Ik kwam in de zaal
van Steeds Dezelfde Dromen.
Ik rook daar de geur van een vergeten soep
in een vitrine voor het raam,
en op een rotan bank zat het bezoek
dat even langs zou komen.

Ik ging weer naar huis, nam onderweg nog bloemen mee
voor in een vaas.

Toon Tellegen

My heart is in the highlands

My heart's in the Highlands, my heart is not here,
My heart's in the Highlands a-chasing the deer -
A-chasing the wild deer, and following the roe; (=ree)
My heart's in the Highlands, wherever I go.

Farewell to the Highlands, farewell to the North
The birth place of Valour, the country of Worth;
Wherever I wander, wherever I rove,
The hills of the Highlands for ever I love.

Farewell to the mountains high cover'd with snow;
Farewell to the straths and green valleys below; (=breed dal)
Farewell to the forrests and wild-hanging woods;
Farwell to the torrents and loud-pouring floods.

My heart's in the Highlands, my heart is not here,
My heart's in the Highlands a-chasing the deer
Chasing the wild deer, and following the roe;
My heart's in the Highlands, whereever I go.

Uitsig op die kade

Nouliks vertolkbaar wat hulle my vertel,
spreeus, eksters, meeue, eende, kraaie,
al die ywerige dagloners van die wal,
die reier so afgetrokke opgestel.

Ek mis myself steeds minder. Ek bedoel:
as steeds meer buitedinge my gaan boei
dan sintels van inwendige gevoel
tintel dit of ek selfafstotend groei.

Vermindering neem waarneembaar toe.
Ek hoop om te voldoen aan omgekeerde bloei
en leeg genoeg te loop om vol te loop
met wat vanuit hierbuite binnevloei.

Elisabeth Eybers

Souvenir

Omdat ik deze hele stad wel voor
je mee wil nemen,
zoek ik een klein bewijs als teken;
een muts, een ring, een hemd een
ander ding?

Maar ik vergat de maat te nemen
van je hoofd, je pink, je hals,
je inleving

Judith Herzberg

De stemmen zijn geteld

 

De stemmen zijn geteld. Dit is de definitieve uitslag van the day after om 09.45 uur. In mijn dorp hebben de gemeenteraadsverkiezingen geen enorme verschuivingen laten zien. Ik vrees dus dat het modderen blijft, hoewel de oude coalitie van VVD, CDA en PvdA geen meerderheid meer heeft. Er moet dus iets bij. Het ligt voor de hand dat men de hand zal reiken naar D66. Maar dat gaat het verschil niet maken. Want ook D66 is zo'n redelijke partij. Gaat er iets veranderen. Ja, dat gaat gebeuren. Maar daar hebben die zevenentwintig goedwillende mensen in de Huizer gemeenteraad geen invloed op. Het heil komt van de grote broer uit Hilversum. Want daar is D66 de grootste geworden en die zijn tegen de Busbaan. Die gaat er dus niet komen. Net zo min als dat vermaledijde mega-winkelcentrum in ons dorsphart. Maar dat heeft weer te maken met het veranderend koopgedrag van gewone mensen.

We hadden ons dus al die moeite kunnen besparen.

Naar de stembus

Woensdag mogen we weer deelnemen aan het feest van de democratie. Niet gaan is voor mij geen optie, al hoewel de politieke partijen het steeds moeilijker maken om de zin erin te houden. Lege slogans en de borden met al die koppen irriteren me mateloos. Wat moet ik met de volgende oproepen en beloften:

CDA:                Betrokken en Betrouwbaar
GroenLinks:     Het gaat om mensen niet om cijfers
PvdA:               Solidair en Sociaal
SGP :                Hart voor Huizen
CHU:                Geef geloof een stem
Leefbaar Huizen: voor een zelfstandig Huizen
VVD:                Zelfstandig Huizen Juist nu
D66:                  geen slogan
Dorpsbelangen: Stem lokaal

Er is nog veel meer onzin. Op de kieslijsten staan kandidaten waarvan we op de klompen aanvoelen dat ze nooit zitting zullen nemen in de gemeenteraad. Bij de VVD en Dorpsbelangen hebben ze zelfs kandidaten op de lijst gezet die niet in Huizen wonen. Wat ze ermee beogen is me een raadsel. Aansprekende figuren zijn het niet. De macht van het getal: als er maar veel mensen op de lijst staan, lijkt het nog wat. Of is het gewoon volksverlakkerij?

Als zelfs de politieke partijen de verkiezingen niet serieus nemen, wat moet ik dan? Achter de borden en de leuzen kijken? In de politiek is het gebruikelijk om vooruit te kijken en niet achteruit. Dat is lastig als je vier jaar in de Gemeenteraad hebt gezeten en veel van de kandidaten kent. Wat ze beloven is niet belangrijk, het gaat om wat ze met die beloftes gaan doen. Daarvoor is macht nodig en die krijg je als je in het college kunt gaan zitten. Maar daarvoor moet je bereid zijn een boel water in de wijn te doen, waardoor het zeker in mijn dorp periode na periode slappe erwtensoep is geworden. Of anders gezegd veel geschreeuw en weinig wol. Wat moet ik bijvoorbeeld met de beloftes van het CDA dat er nieuw onderzoek moet komen naar de haalbaarheid van twee grote bouwprojecten. Betekent dit dat ze de steun die ze eerder hebben gegeven nu intrekken. Nieuwe kansen? Niet als de machtsverhoudingen in dit dorp hetzelfde blijven. Dan worden ze uitgeruild en blijven we door modderen.

De twijfel blijft tot in het stemhok. Maar ik ga zeker stemmen.

Huizer Vrouwen

HP De Tijd publiceert deze week een onderzoek waaruit blijkt dat

inwoners van Huizen en Heiloo het gezondst zijn en het langst leven. De levensverwachting van vrouwen in Huizen is met maar liefst 84,3 jaar het hoogst. In Heiloo, eveneens in Noord-Holland, worden mannen met gemiddeld 79,1 jaar het oudst. In beide gevallen is dat drie jaar boven het landelijke gemiddelde. 

Bij de levensverwachting van mensen kunnen een aantal factoren van belang zijn, namelijk de sociaal-economische status, zoals inkomen, opleiding en werk, maar ook woonomstandigheden en religie zijn van belang. Protestantse Zeeuwen blijken over het algemeen een betere gezondheid te hebben dan de katholieke Brabanders en Limburgers, die er vaak een uitbundigere levenstijl op na houden. Het zou me niet verbazen als de levensverwachting in Huizen hoog is, vanwege demografische factoren. Maar er speelt vast nog meer mee. We hebben op ons grondgebied drie grote verzorgingshuizen, we hebben veel vrijwilligers, er leven in Huizen relatief veel protestantse christenen en we werden geregeerd door  drie vrouwelijke wethouders. Maar mogelijk speelt er nog veel meer mee.

Overigens blijkt dit Oud Nieuws, want het onderzoek waaruit HP DE Tijd put stamt uit 2006. Maar voor dit blog doet dat er niet toe. Dit blog gaat over de kracht van de Huizer Vrouwen. Die kwam ook ter sprake in de deskundige uitleg die conservator Margriet van Seumeren maandag gaf over de vaste collectie van het Huizer Museum. Zij vertelde dat schilders uit Laren met hun Amsterdamse schildersvrienden naar Huizen trokken om hier de Huizer Vrouwen in klederdracht te schilderen. Fiere vrouwen die naar de kerk gaan. Meestal op de rug geschilderd omdat daarin hun kracht het beste tot uiting komt. Het heeft prachtige beelden opgeleverd.

Adri Pieck

Peter Kos en Pieter Hogenbirk

Felix van Kamthout

Gedachten van een twijfelaar

Vanmiddag reed ik langs een verkiezingsplakbord. Het hing nogal vol en de vellen hingen er nog niet aan. In een flits zag ik een gezamenlijke poster van de VVD en D66 in groen en wit. Tekst zoiets als "Onze zorg, U een rotzorg". Het leeft! En het is maar goed ook. Want vanaf volgend jaar gaan al die brave jongens en meisjes van de dorpse politiek uitmaken wie wel en wie niet zorg krijgen. Wie heeft het bedacht, vraag je je af als je de dorpspolitiek een beetje volgt. Ze doen allemaal erg hun best, maar als je zo maar even komt kijken is het niet simpel. Niet zo gek dus dat veel beroepsbestuurders zoals burgemeesters zich zorgen maken. Misschien kunnen zij ook een aanvraag indienen bij het zorgloket ter ondersteuning. Ik word er een beetje ballorig van, omdat ik het zo'n verspilling vind. Je moet van goede huize komen wil je de problemen van onze wereld een beetje begrijpen. Dat laat je niet over aan de eerste de beste passant. En niet alles draait om geld, wat je wel zou geloven als je de slogans van de VVD in dit dorp leest.

Binnenkort moet ik weer mijn stem uitbrengen en voor het eerst sinds lange tijd, weet ik niet aan wie ik hem ga schenken. Mijn hele leven al stem ik Rood, omdat ik zo ben opgevoed en er tot nu toe geen reden was om dat te veranderen. Maar sinds GroenLinks Huizen de motie heeft ondertekend tegen de windenergie aan de Overkant, weet ik het niet meer. Ik pakte de stemwijzer erbij, maar die hielp me niet veel verder. Ik zoek een partij met een duidelijke en samenhangende visie op de toekomstige samenleving, waarin geen afvallers worden gedoogd, niemand over boord wordt gekieperd, en wij aandacht hebben voor elkaar en onze wereld. Kom er maar eens om.

En nu rechtsaf