Gasten in de Eempolder

Ondanks kou, regen en wind is het druk in de polder. Net als ieder jaar zijn rond vijftien maart de eerste voorjaarsgasten aangekomen, troepen roze grutto's, kluten en brandganzen. Erg gastvrij zijn ze overigens niet ontvangen. Boeren proberen ze te verjagen met enorme kanonschoten. Ik schrok me wild. Over een week of twee trekken ze verder naar hun broedgebieden in Noord Europa. Dan wordt het overigens niet stil in de polder, omdat kieviten, gewone grutto's en grauwe ganzen er broeden.

 

Roze grutto's en kluten uit Afrika

 

 

Brandganzen

 

 

 

Het lijkt nog winter bij het sluisje



Golden Oldies deel 2

Heel klein beetje spijt van mijn zure reactie op de eerste uitzending van BNN's The Golden Oldies. Gisteren waren ze er weer en nu betrapte ik me op een glimlach tijdens het kijken. Minder leedteevee, waaraan ik zo'n vreselijke hekel heb, en meer muziek. Nog steeds wel een beetje argwaan. Waarom ventten we de persoonlijke verhalen van deze mensen zo uit? Wat wil Ruben ons laten zien? Waarom niet een bestaand koor genomen? Wat gebeurt er met de Golden Oldies na het optreden in Carré. Vergeetteevee?

Golden Oldies - kromme tenen

Met veel spanning had ik uitgekeken naar de BNN uitzending van gisteren met als titel Golden Oldies. Het werd een bittere teleurstelling. "Bitter" is misschien wat overdreven, maar ik vind het gewoon beter bij teleurstelling passen dan het veel neutralere "groot". Presentator Ruben Nicolai legde uit dat hij zich had laten inspireren door de documentaire Young at Heart over een Amerikaanse seniorenkoor. Zij hadden van de ene op de andere dag hun suffe repertoire ingeruild voor pittige popliederen. Bij goed bezochte concerten swingt het de pan uit en kan niemand op zijn stoel blijven zitten. Ook ik niet, toen ik de documentaire zag. Het werkte aanstekelijk.

Dus dat Ruben met zijn Golden Oldies dit succes wil evenaren, begrijp ik. Maar dan had hij andere keuzes moeten maken. Nu ging ik vergelijken en toen werd ik in plaats van enthousiast chagrijnig. Want Ruben gebruikt de oudjes om met dit televisieprogramma te scoren. Het gaat helemaal niet om het plezier van het zingen, het gaat om de leedverhalen. Mij bekroop zelfs even het gevoel dat hier sprake is van uitbuiting en valse voorwendsels. Zie je onze ouderen dit doen?

Misschien moet je dit ook helemaal niet willen in dit kikkerland. Onze ouderen zijn niet young at heart. Die zijn netjes opgevoed en willen niet uit de bol. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Die willen graag zingen, maar hun eigen liedjes van vroeger.   Laat ze in hun waarde.

Het Feest van de democratie

Zwitsers stemden vandaag in een referendum tegen de zelfverrijking van managers aan de top. Bonussen, gouden handdrukken enz. worden afgeschaft. Politieke partijen steunden het referendum niet en grote multinationale bedrijven besteedden 6 miljoen euro aan een campagne tegen het referendum. Maar driekwart van de Zwitsers hebben genoeg van de graaicultuur. Nu moet het Zwitsers parlement de uitslag van het referendum nog omzetten in wetgeving en ook in Zwitserland hebben politici poep in hun oren als het om de wens van het volk gaat.

In Kenia, waar ze vandaag een nieuwe president kiezen, maken politici het nog bonter. Die hebben het volk vijf jaar geleden doodsbang gemaakt, toen zowel de verliezer van de verkiezingen als de winnaar de aanhang opriep om mensen van de tegenpartij af te slachten. In het Journaal zagen we een eenvoudige Keniaanse man die wel ging stemmen ter wille van zijn land, maar daarna de deur van zijn huis op slot zou doen.

Nee, dan doen onze jongens en meisjes in het Den Haag het een stuk rustiger. Die trekken 's morgens een net pak aan, halen hun Haagse vocabulaire van de plank en schuiven elkaar de bal toe. Heeft u ooit een politicus betrapt op een samenhangende visie op de toekomst van ons land? Het gaat alleen nog om de 3% van de Europese troika. Het geld halen ze weg bij de zorg en het onderwijs. Die mensen met roeping houden hun mond wel. Hoe zit het eigenlijk met de JSF en het bos van Amelisweerd? Hebben die in deze tijd nog enig nut? En wat doen we met de reorganisatie van de overheid?

En dan zijn we weer hierboven. Ook ik ga braaf stemmen als het moet, maar verwacht er verder weinig van. Ik prijs me wel gelukkig dat ik de deur niet achter me in het slot hoef te draaien.

Leven met Alzheimer

Na het zien van de Zembla uitzending van 14 februari jl. over Alzheimer en euthanasie bleef ik zitten met een heleboel vragen. Tot wanhoop van naasten weigeren artsen euthanasie bij Alzheimer patienten, die op papier hebben gezet, dat zij dood willen als de ziekte in een fase komt dat menswaardig leven niet meer mogelijk is. Met name het standpunt van de Vereniging van Artsen (KNMG), dat de persoonlijkheid van Alzheimerpatienten is veranderd en dat een arts dus niet kan nagaan of die persoon levensbeëindiging nog wil.

Els Borst, de opsteller van de Euthanasiewet, stelt dat artsen wel degelijk Alzheimer patienten met een doodswens kunnen helpen, omdat in artikel 2.2 van de euthanasiewet staat dat een schriftelijke wilsverklaring een mondeling verzoek kan vervangen als de patiënt deze niet meer kan uiten. 

In een eerder blog heb ik al gesteld dat ik het vraagstuk van euthanasie bij Alzheimer niet gemakkelijk vind. De uitzending van Zembla heeft hier niets aan veranderd. Eenvoudige oplossingen zijn er niet. Dat artsen voorzichtig zijn met het toepassen van euthanasie, begrijp ik. Maar de stelling van de KNMG dat van mensen die Alzheimer krijgen de persoonlijkheid verandert en dat zij dus niet meer weten wat zij eerder op papier hebben gezet, vind ik veel en veel te simpel. Net alsof een mens met Alzheimer ineens een heel ander mens is geworden. Dat zeggen dierbaren in hun verdriet, maar van artsen mag je toch een genuanceerder standpunt verwachten.

In de uitzending werden twee voorbeelden behandeld, waarbij het voor iedereen duidelijk is dat de patient met zijn euthanasieverklaring heeft bedoeld, dat hij dit niet mee wil maken. Ik vind het artsen onwaardig om zich te verstoppen achter een smoes die geen hout snijdt. Zo maken we het lastige probleem niet leefbaarder.

Luidruchtige Kunst

 

Arkady Plastov : Kolchozenfeest

Is dit kunst of propaganda? In het prachtig vernieuwde Drents Museum zagen wij de "Russische Mythe", een tentoonstelling van zo'n zeventig werken uit de Sociaal Realistische periode in Rusland. Bij het bekijken van de meestal imposante werken heb ik me voortdurend afgevraagd voor wie deze kunst gemaakt is. Russische kunstenaars hebben bij het begin van de Russische revolutie gedacht dat hun kunst bij zou dragen aan een betere samenleving. Zij stelden zich in dienst van de revolutie. Toen de revolutie was gesmoord in macht en repressie probeerden zij binnen de regels van de bureaucratie kunst te blijven maken.



Sergei en Alexei Tkachev - Children

Veel van de tentoongestelde werken ontroerden me. Zullen deze kunstenaars echt geloofd hebben dat het resultaat van de revolutie een betere wereld voor de gewone mensen zou zijn? Wat moeten zij ontgoocheld zijn geweest, toen duidelijk werd dat het ideaal verder weg was dan ooit.



 

Kuzma Petrov-Vodkin - Alarm

Is dit kunst of propaganda? Het werk voldoet niet aan ons klassieke Westers ideaal van de "vrije" kunst. Maar het is wel integer en eerlijk!

Mijn vriendin was jarig

Samen aten wij een plak van de cake, die grote broer Peter had meegebracht. We zaten met een gemêleerd gezelschap rond een grote tafel in de huiskamer. Getrouwen en huisgenoten. Broer Peter was er met zijn Sonja, Sander, Thamar en ik. Marianne kwam later. Het gezelschap was bewust klein gehouden om Fransje niet teveel te verwarren. Er stonden cake en chocola op tafel en een grote pot thee. Het feestje kon echter pas beginnen, nadat het feestvarken was aangeschoven. Toen we binnenstapten was ze in geen velden of wegen te bekennen. Ze liep haar wandeling over de gangen van het huis en verscheen af en toe in de deuropening van de huiskamer. Ze keek dan naar ons met grote, waterige ogen, maar zag niet dat wij allemaal voor haar waren gekomen. Ze vervolgde haar wandeling, totdat ik haar met zachte stem en voorzichtige hand gevraagd had om met me mee te gaan. De eerste keer wilde ze liever dat ik met haar meeging, de tweede keer volgde ze mij. 

Door omstandigheden, die er hier niet toe doen, had ik haar zeven maanden niet kunnen bezoeken. Gelukkig vond ik haar terug zoals ik haar had achter gelaten. Ver weg in haar eigen wereld. Als je haar wilt bereiken moet je dus op reis naar haar wereld. Dat kan alleen als je de dagelijkse sociale ballast aflegt. Niet vragen hoe het met haar is, of ze iets wil eten of drinken, of ze weet hoe oud ze is geworden. Niets vragen. Gewoon genieten dat ze naast je zit, met een glimlach rondkijkt, meezingt met het verjaardagslied en samen een plakje cake eten en nog een plakje. De chocolade-bonbon liet ze liggen.

Mijn vriendin is drieënzeventig jaar geworden.

Gooische Stoomtram - Zo kan het ook!

Sinds vrijdag 1 februari 2013 heeft Huizen er een nieuw monument bij. Op de rotonde Randweg-Blaricummerstraat staat een bijzondere replica van de locomotief van de Gooische Moordenaar. De Huizer kunstenaars Peter Kos en Pieter Hogenbirk zorgden voor het ontwerp, dat werd uitgevoerd bij Staalwerk in Huizen. Daar werd de tram gezaagd, gelast en gebogen. Vreeswijk en Koebrugge verzorgden met zorg de plaatsing op de fundering. Vrijdag vond de overdracht plaats van de Stichting Gooise Stoomtram aan de gemeente.

Sociale(!!) Verzekringsbank

Alle vijfzestig jarigen krijgen in ons land een ouderdomspensioen van de staat, de AOW. De Sociale Verzekeringsbank draagt zorg voor de uitvoering. Omdat de staat ervan uitgaat dat mensen die alleen wonen hogere kosten hebben dan mensen die samenwonen, krijgen alleen wonenden een hoger bedrag. In 2013 zijn de bedragen € 1056,72 voor alleen wonenden en € 722,21 voor mensen die samen wonen. Tot zover niets aan de hand, lijkt het. Maar niets is minder waar, want de Sociale Verzekeringsbank ontpopt zich de laatste jaren als een nare staat in de Staat. Van het begrip "samen wonen" dat  in de wet helder wordt uitgelegd (als u met iemand anders een woning deelt en samen meebetaalt aan de kosten van de huishouding), maken zij een criterium dat op verschillende manieren uitgelegd kan worden.

In het blad "Mijn AOW" dat ze bij mijn Jaaroverzicht 2012 hebben gevoegd staat op pag. 12 een wel heel warrige uitleg over samenwonen:

"U heeft een gezamenlijke huishouding als u samen met een ander meer dan de helft van de tijd in de woning doorbrengt en de kosten van de huishouding deelt of voor elkaar zorgt."  Niets meer over een gezamenlijk hoofdverblijf.

Deze uitleg geeft veel reden tot ongerustheid bij de AOW'ers in mijn omgeving. Mensen die niet samenwonen, maar wel een LATrelatie hebben, gaan nu ineens de tijd bijhouden die ze in elkaars buurt doorbrengen en zeggen gezamenlijke rekeningen op, waarmee ze de samen vakantie betaalden. Eenzame ouderen die elkaar opzoeken, moeten de wekker zetten. Want per 1 januari jl. is een nieuwe wet op de huisbezoeken van kracht geworden en dreigt de SVB met hoge boetes.

Toen ik jaren geleden bij de lokale overheid werkte controleerden sociale(!) rechercheurs van de Sociale(!) Dienst bijstandsgerechtigden met sneeky invallen om te controleren of er niet meerdere tandenborstels in de badkamer stonden. Buren werden aangemoedigd om te klikken. Armoede vond ik dat en Oosteuropese toestanden. Ik houd niet van zo'n controle samenleving. Ik was dus erg opgelucht dat de mogelijkheid er kwam om controles uit te voeren op basis van objectieve gegevensbestanden. Wat de Sociale Verzekeringsbank nu wil is vele stappen terug in de tijd. Hebben ze niets beters te doen in deze barre tijden??? Of is er weer zo'n ongecontroleerde beleidsmaker aan de gang geweest?

Groen en Links?

Op 13 oktober 2012 schreef ik in dit blog over Het Verdriet van GroenLinks na de desastreuze verkiezingsnederlaag. Yolande Sap weg, bestuur weg en veel gedoe. Een interne commissie moest uitzoeken hoe het zover had kunnen komen. Nu ligt het rapport er dat bevestigt wat we al weten. De kiezer heeft geen zin in een partij met waterig profiel en interne ruzies.

Deze week zat de nieuwe partijleider in Nieuwsuur. Hoe moet het nu verder met GroenLinks, was de vraag. De gemeenteraadsverkiezingen zijn begin volgend jaar en lokale politici maken zich behoorlijk ongerust. GroenLinks is goed vertegenwoordigd in gemeenteraden en zelfs in colleges. Een snelle wederopstanding is dus nodig. Het lijkt eenvoudig: geen ruzie meer maken en een duidelijk profiel. Bram van Ojik is sinds het vertrek van Yolande Sap fractievoorzitter. Hij heeft een flets profiel en dat is in deze barre tijden maar goed ook. Ook zijn secundanten zien er niet uit als ruziemakers. Dus dat zit wel goed. Nu nog het profiel!

LINKS EN GROEN zei Bram van Ojik in Nieuwsuur. Misschien was de volgorde anders. Daar wil ik vanaf zijn. Want de combinatie gaat niet helpen. Ik ga met Links en Groen niet weer op GroenLinks stemmen. Dat wil ik wel graag. Maar dan moet de keuze eenduidig en compromisloos voor GROEN zijn. Voor Links kan ik ook bij SP en Pvda terecht.

Beeldenroute Huizen

Vrijdag discussieerden Adri Kruijmer van het Huizer Museum en Theo Egberink van de Kunstcommissie op Radio 6fm over de ontvangst van het Melkmeisje op het Oude Raadhuisplein. Het was een opmerkelijk gesprek, omdat Theo E. onthulde dat het college zich intensief en uitgebreid heeft bemoeid met de keuze en de afwerking van het beeld. Het was het college dat het besluit nam niet vooraf het volk te raadplegen. Het college heeft de eerste keuze teruggebracht van drie naar twee ontwerpen en het college heeft zich vooral intensief beziggehouden met de aanpassingen (kleuren, korte rok, geen hoofddeksel, geen juk).

Uit andere bron weten we dat de kunstwethouder, voor alle duidelijkheid ook lid van het college, wilde dat het beeld een mooie aanvulling zou zijn voor de Huizer beeldenroute, waar ik in dit blog wel eens eerder over heb geschreven. Toeristen trekken, Huizer geschiedenis uitbeelden, en het hogere begrip Kunst vertegenwoordigen. Die arme meid op het plein moet zo wel erg veel doelen dienen . En dat in deze barre tijden. Gelukkig heeft ze sinds zondag een warme shawl om haar nek.

Weten Huizers en buitenluiers eigenlijk wel dat in dit schone dorp en met name in de buitengebieden een fraaie verzameling beelden te bewonderen is. Echte trekpleisters, misschien nog wel meer dat die fiere meid op het plein. Ligt er een folder bij het Huizer Museum, de hotels, de camping?

 

De viervoeter van Nicolaas Dings

 

 

 Het Vissersmonument van Michiel Linders

 

 

Thalasse van Martha Waijop

 

 

Het standbeeld van Piet van der Kar 



Manifestation pour l'Egalité (homohuwelijk)

Vreemd dat mensen in het land van liberté, egalité en fraternité de straat opgaan om mensen rechten te ontzeggen die zij zelf wel hebben.

Hoogste tijd dus voor een tegengeluid!

Dat kan: op 27 januari a.s. kunnen we in Parijs demonstreren voor onze rechten. Dit is de oproep van het Franse COC

Manifestation pour l’Egalité - 27 janvier

Pour l’égalité maintenant, contre les discriminations tout le temps !

Manifestation pour l’égalité des droits, le mariage, l’adoption, la PMA et la filiation pour tous les couples le 27 janvier à Paris. Manifestation organisée par l’inter-LGBT et le collectif "Agissons pour l’égalité".

Tous mobilisés !!! Pour l’égalité maintenant, contre les discriminations tout le temps !

Départ : Denfert-Rochereau. Arrivée : Bastille. Départ à 14h.

Rejoignez l’événement Facebook

Alzheimerkoren

In het Alzheimer Magazine van december 2012 staat een inspirerend artikel over het Alzheimerkoor Eigen-Wijs in Utrecht. Eigen-Wijs is begonnen in het Utrechtse woonzorgcentrum Albert van Koningsbruggen. Inmiddels telt het koor 30 leden. De leden komen niet alleen uit het verpleeghuis, maar ook uit de omgeving. Samen zingen verbroedert.

Het is al langer bekend dat muziek een positieve invloed heeft op mensen met dementie. Het haalt mensen uit hun isolement, zorgt voor contact, voor het samengevoel. En muziek maakt vrolijk. In Groot-Brittanië met zijn zangtraditie zijn Alzheimerkoren een groot succes. Het muzikale geheugen blijft langer in stand dan het semantisch geheugen (het gebruiken van taal). Het gebruik van dat muzikale geheugen heeft een positieve invloed op de stemming van mensen met dementie.

Gelukkig ontstaan in Nederland ook steeds meer koren waar mensen met dementie en mantelzorgers samen van het zingen genieten. Helaas is het nog niet vanzelfsprekend dat in ieder woonzorgcentrum samen zingen en muziek maken vanzelfsprekend is. Mensen denken dat het veel geld en organisatie vergt. En daar is geen geld voor. Maar als iets nu georganiseerd kan worden door vrijwilligers en verwanten en vrienden is het wel samen muziek maken.

Als u wilt luisteren naar Love Me Tender van Eigen-wijs ga naar alzheimer-nederland.nl/koor

Huizer Melkmeisje (slot)

Ze staat er. Het is een stevige tante, want zulke volle melkemmers in je handen houden is niet niks! De kunstenaar wilde geen juk, omdat het niet past in deze tijd. Geldt dat trouwens ook niet voor het sjouwen  van emmers melk? Een kniesoor die erop let. Want er zijn wel meer opmerkelijke verschillen tussen het bekende beeld van het melkmeisje en deze fiere tante!  Pieter Hogenbirk heeft zijn er zijn wekelijkse Jaap @ Joopie strip aan gewijd.  

Kennelijk heeft de Huizer bevolking een ander beeld verwacht. Die verwachting is ook wel gewekt met het verhaal van het Huizer Melkmeisje, dat met name het agrarisch verleden van Huizen moet uitdrukken. Bij Theater de Boerderij staat het bronzen beeld van Michiel Linders met verwijzing naar de visserij. Volgens wethouder Janny Bakker, die verduveld veel op het moderne melkmeisje lijkt, drukt het beeld de ondernemende en zorgzame geest uit van de Huizer vrouwen. Nog afgezien of deze typering de Huizer vrouwen recht doet, ziet niemand in het beeld enige gelijkenis met het verleden van Huizen. Dit beeld had net zo goed in Goeree, Nuenen of Bovenkarspel kunnen staan. Haar broertje en zusje staan trouwens op het Zuidplein in Rotterdam.

Of dit een mooi beeld is of niet doet er eigenlijk niet zo veel toe. Het is gewoon niet het Huizer melkmeisje. Maar blijven mag ze! Want Huizers sturen iemand niet zo gauw weg. Laten we haar alleen een andere naam geven.

 

 

En opdat wij haar niet vergeten

 

 

 

Overstappen

Vannacht om twaalf uur stappen we massaal over van het ene in het andere jaar. Vermoedelijk zal het niet veel uitmaken. Het blijft gewoon winter. De laatste dagen zijn we aangemoedigd om nog andere overstappen te maken. Overstappen bijvoorbeeld van de ene energieleverancier naar de andere. Ons is al honderd keer verteld, dat het loont. Dat we wel tientallen euro's kunnen besparen. Maar als we de check doen, blijkt er niets van te kloppen.

In Huizen Noord-Oost worden we al maanden overspoeld met aanbiedingen voor aansluiting op het nog aan te leggen snelle glasvezelnet. Eerst een brief van de glasvezelnet eigenaar en vervolgens brieven en folders van de providers. Wij ontvangen televisie, internet en telefoon via Ziggo, de kabelaar. Die raadt ons af om over te stappen met steun van de Consumentenbond. "U heeft al een goede stofzuiger. Dus een nieuwe heeft u niet nodig." Afgezien van de vreemde vergelijking tussen een glasvezelaansluiting en een stofzuiger vinden wij het wel een geruststellend bericht. Wij houden namelijk niet van overstappen.

Bonter dan bont maken de zorgverzekeraars het. Die hebben er behoorlijk wat geld aan gespendeerd om ons te verleiden over te stappen. Eerst kregen we fancy folders. Nu er haast geboden is worden we overspoeld door ongeine televisiespotjes. Wat moet dat allemaal niet kosten? Kunnen ze dat geld niet beter gebruiken om de premie te verlagen of de uitkeringen te verbeteren. De kosten in de zorg moeten toch omlaag. Stoppen dus met dit soort ongein, zou ik zeggen. Is een onderzoek naar de overheadkosten van deze verzekeraars niet eerder op zijn plaats, zodat we een echte keus voor goede zorg kunnen maken.

Van Melkmeisje tot Barbiepop? (9)

Zondagmorgen gingen we even bij haar langs. Had ze de nacht van vrijdag op zaterdag en van zaterdag op zondag met al het feestgedruis in Huizen wel overleefd. We hadden al gehoord dat ze er 's avonds behoorlijk eenzaam bij staat. De hangjongeren en -ouderen hebben haar kennelijk nog niet ontdekt. Zondagmorgen zag ze er van afstand gek uit. Het leek alsof ze met haar eigen melk was overgoten. Dichterbij gekomen zag ik dat het minder brutaal was. Ze hadden haar een wit schort aangedaan en haar gele plastic zakken in de handen geduwd. Vermoedelijk hebben de marktkooplui haar tot een van hen gemaakt onder het motto: "we houden niet zo van vreemdelingen". Melk verkopen ze niet meer op de markt, wel kaas. Kaas wordt van melk gemaakt en speelt ook een belangrijke rol in de Huizer historie. Zo is ze weer wat verder gemoderniseerd. Het meisje met de verschillende gedaanten?

Dat wil wethouder Janny Bakker graag. Het Huizer Melkmeisje moet het karakter van de Huizer vrouwen uitbeelden: zorgzaam en ondernemend. In dit geval kun je je afvragen of de wethouder niet iets teveel naar zichzelf heeft gekeken.

Huizer Melkmeisje (8)

Sinds vanmiddag staat ze er! Onder grote belangstelling van de spraakmakers in het dorp werd ze rond twee uur onthuld. Zoals het hoort met kunst in de openbare ruimte waren er veel oh's en ah's. Het is de bedoeling dat we allemaal zelf kennis met haar maken. Deze foto's zijn dus niet meer dan een voorproefje.

Amour in het Filmhuis

"Anne en Georges zijn gepensioneerde muziekleraren, in de tachtig, en gelukkig getrouwd. Samen leiden ze een rustig leven in Parijs. Hun passie voor muziek speelt een hoofdrol in hun bestaan. Hun dochter, ook musicus, woont met haar gezin in het buitenland. Wanneer Anne een beroerte krijgt, raakt ze eenzijdig verlamd. Haar aandoening stelt de relatie tussen Georges, Anne en hun dochter behoorlijk op de proef. Georges verzorgt haar met al zijn kracht en liefde, maar kan niet voorkomen dat ze verder van hem wegglijdt. Zelf raakt hij daardoor steeds meer in een isolement."

Deze Film van Michael Haneke won de Gouden Palm 2012 in Cannes. Trintignant (82) en Riva (85) spelen de hoofdrollen. Tot zover niets aan de hand. Gewoon een mooie film, dacht ik toen wij zondag naar het Filmhuis in Bussum togen. Maar dit is helemaal geen mooie film. Dit is een verschrikkelijke film vond ik tijdens het kijken. Ik wilde weghollen. Dit is een film over de aftakeling van de mens, rauw en onverbloemd in beeld gebracht. Ik voelde me alsof ik aan de hand was genomen en een kijkje mocht nemen in het appartement van de twee oude mensen die vechten met het onvermijdelijke einde van het leven. Liefde overwint geen dood. Liefde maakt de dood een verschrikking. Dat zien we twee uur lang en het beneemt je de adem.

Het is ook een moedige film. Niet alleen vanwege het onderwerp, maar ook vanwege de manier waarop het in beeld is gebracht. Je kunt zeggen dat het een verfilmd toneelstuk is. Lange shots waarin niets gebeurt, geen achtergrondmuziek, veel oog voor details en veelzeggende dialogen afgewisseld met stiltes. Amour? Ja, amour. Maar niet met de zoetsappige romantiek, maar in al zijn donkere en scherpe kanten. Echt een film voor het filmhuis, had ik gedacht. Maar wie schetst mijn verbazing dat ze in Bussum de film onderbreken door een pauze. De meeste mensen bleven stil in de zaal.

Opvoeding begint thuis en op school

Voorlichting alleen gaat niet helpen tegen geweld. Het probleem is nl. veel en veel groter. Dat weten al die beleidsmakers ook wel en daarom komen ze er niet uit ondanks dagen en uren vergaderen. Gisteren zaten heel veel belangrijke mensen bij elkaar op het ministerie om over het voetbalgeweld te praten. "Dat gaan we hard aanpakken", sprak IVO Opstelten fier. De anderen zeiden bête dat we al genoeg beleid hebben. Dat het nog alleen over handhaven gaat! Zouden ze echt gedacht hebben dat het voldoende is om er een paar mannetjes bij te zetten. Want tegelijkertijd besloten de KNVB en de stad Amsterdam dat voetbalvereniging Sloten gewoon mag blijven bestaan. Dat laatste vind ik overigens ook zonder de aanduiding "gewoon", maar ik zou wel graag willen dat de KNVB en de Stad Amsterdam de voetbalvereniging gaan helpen om in gesprek te gaan met al die mensen die het zo gewoon vinden dat er langs en binnen de lijnen hufterig gedrag bestaat.

Opvoeding begint thuis en op school. Als het thuis niet lukt, omdat ouders zelf de weg nog niet hebben gevonden, springt de school bij. Maar dan moeten die scholen wel terug naar de menselijke maat. Dan moet iedere directeur de namen van al zijn leerlingen kennen. Dan zijn er geen detectiepoorten bij de ingang van de school. Dan staat er één desnoods twee concierges. Maar zo'n maatregel durft niemand aan in Den Haag. Waarom eigenlijk niet! Omdat we liever gemakkelijk op de bank naar sensationele televisie kijken dan moeilijke beslissingen nemen.

Gaat het helpen? Sexuele voorlichting op scholen

Vanmorgen kreeg ik een happy mail van het COC dat vanaf deze week elke school in Nederland verplicht is voorlichting te geven over lesbiennes, homo's, biseksuelen en transgenders (LHBT's)! mensen.  Een tijdje geleden had ik een petitie ondertekend om wat druk te zetten op de politiek, die maar bleef aarzelen of het wel nodig was. Overigens was dat in de tijd het CDA nog in de regering zat. Toen werd er wel vaker geaarzeld over ethische kwesties.

Wat ik nu wel vervelend vind is dat ik weer in een andere groep ben ingedeeld, nl. in de groep lesbiënnes, homo's, biseksuelen en transgenders. Ik vind het namelijk een beetje ouderwets. Lees Swaab en we weten dat ieder mens zijn eigen bijzondere seksualiteit heeft. Swaab gebruikin "Wij zijn ons Brein" de zogenaamde schaal van Kinsey uit 1948 om duidelijk te maken, dat je mensen niet zo simpel in eenduidige categorieën kunt stoppen. Er bestaan mensen met een exclusieve orientatie op mannen of op vrouwen. Maar er bestaan minstens evenzo vele mensen die het met mannen en met vrouwen kunnen doen. Dat zoiets in onze wereld niet wordt geaccepteerd is het lastige verhaal. Dat zouden ze kunnen vertellen op scholen. Kijk eerst eens naar jezelf, voordat je de ander in de hoek zet.

Dit geldt trouwens niet alleen voor het spannende vraagstuk van de seksulaiteit.

Mijn mooiste boek

In mijn vorige blog kondigde Judith Schalansky het tijdperk aan van de mooie boeken. Mooie boeken zijn volgens haar boeken waarin je niet alleen een verhaal of een gedicht kunt lezen, maar die een genot zijn voor het oog. Er bestaan al mooie boeken. Mijn mooiste boek is Het Veer van Istanbul, Ontmoetingen Langs de Bosporus van documentair fotografe Nicole Segers en schrijfster Irene van der Linde. Het boek is een unieke combinatie van fotodocumentaire en literaire non-fictie. Per veerpont pendelen Irene van der Linde en Nicole Segers tussen de Europese en Aziatische oever van Istanbul. Van der Linde volgt de levens van uiteenlopende stadsbewoners. Segers blikt vanaf de boot over het water en verbeeldt de grens.

Net als het Veer bevindt Turkije zich tussen twee continenten. Vaart het land richting Europa, of zal het toch de andere kant op gaan? Voor veel Europeanen valt Turkije buiten de Europese Unie, de Bosporus vormt de grens: daar begint Azië en de islam. In Turkije zelf ligt dat veel gecompliceerder.  

Ik schreef op 7 mei 2010 al over Het Veer, maar toen over de fascinerende inhoud. Dat is natuurlijk niet onbelangrijk. Maar het is vooral de vormgeving, die dit boek tot mijn mooiste maakt.

Het is een kloek boek. Het is een genot om het in je handen te houden. Het voelt stijf en stevig aan, zoals het hoort bij een boek. Het geeft het gevoel dat het boek de tand des tijds doorstaan. Het heeft ongebruikelijke afmetingen. Het is bijna vierkant. Sla het open en je proeft meteen de intense, betrokken benadering zowel in beeld als in tekst. Het bestaat uit half beeld en half tekst. De vele foto's zijn in verschillende tinten grijs met kleurrijke accenten. Er is op niets bespaard, niet op de foto's, niet op de weergave van de tekst niet op het aantal bladzijden. Het is voor iedereen een must die van "mooie" boeken houdt. Mooi meegenomen is dat de inhoud ook niet tegenvalt..

 

 

 

Fragment uit Het veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de Bosporus

Ik draai me om en zie drie giechelende jonge vrouwen, alledrie strak gehoofddoekt, alledrie gehuld in jassen tot over hun enkels. Ze kijken me brutaal en tegelijkertijd nieuwsgierig aan. De dunste en langste van hen stelt zich voor. ‘Kübra’, mompelt ze, nu opeens verlegen. Ze heeft een smal gezicht, een spitse neus en onderzoekende lichtbruine ogen.
‘Dit is mijn zus Meryem.’ Kübra wijst naar een kleine en wat mollige glimlachende jonge vrouw rechts naast haar. ‘En dat is mijn vriendin Ayşe.’ Ayşe slaat haar ogen neer. ‘We willen graag Engels spreken’, stelt Kübra en ze begint direct: ‘What do you believe?’
‘Eeehh.’ Ik aarzel.
‘Which God, I mean’, verklaart ze ongeduldig.
Ik geloof niet, maar aangezien ‘niet geloven’ geen optie is in Kübra’s laatste vraag en protestant de achtergrond is van mijn familie, hoor ik mezelf ‘protestant’ antwoorden.
Kübra knikt, dat kent ze wel, en wijst vragend naar de fotografe, mijn reisgenote.
‘Catholic’, mompelt zij.
‘Oh!’ kirt ze nu opgewonden en vertaalt het voor de andere twee. ‘Catholic and protestant together. Nice!’
‘And muslim.’ Ze wijst met haar vinger op haarzelf, haar zus en haar vriendin.
‘What you think of our headscarf?’ Kübra kijkt me met wijd opengesperde ogen verwachtingsvol aan, haar dunne wenkbrauwen nieuwsgierig een beetje omhoog getrokken.
‘Do you think it is right or wrong...?’ (Irene van der Linde)

Irene van der Linde & Nicole Segers, Het Veer van Istanbul. Ontmoetingen langs de
Bosporus, Uitgeverij Lemniscaat /Geb. 592 pagina’s/Prijs: € 37,50
ISBN 978 90 477 0215 3

Het boek gaat een schitterende toekomst tegemoet

"Het [papieren] boek gaat een schitterende toekomst tegemoet", zegt boekenmaakster Judith Schalansky in een interview in de VPRO_Gids. "Elk boek dat in de toekomst verschijnt moet zich van zijn boek-zijn zeer bewust zijn, omdat er ook andere mogelijkheden zijn om tekst op te slaan. Ons staat een tijdperk van mooie boeken te wachten." Fijn dat ik dat nog mag meemaken, dacht ik meteen. Dan zijn boeken niet meer alleen om te lezen, maar ook om te kijken.  Judith Schalansky, die overigens pas tweeendertig is, heeft zelf het goede voorbeeld gegeven met De Lessen van Mevrouw Lohmark. Ik ken trouwens legio voorbeelden van mooie boeken. Kijk bijvoorbeeld naar Ik heb je zolang niet gemist van de mensen van Kijkoor. Later meer mooie voorbeelden.

Kijkoor: Ik heb je zolang niet gemist

Ik heb je zolang niet gemist is de titel van een poëziebundel met een unieke combinatie van taal en beeld. De bundel is gemaakt door kunstenaars met een verstandelijke beperking.

Veel mensen met een verstandelijke beperking hebben een dringende behoefte om zich te uiten in beeld en woord. Veel mensen zonder trouwens ook. Maar die gebruiken woord en beeld heel anders. Deze bundel biedt een verrassende combinatie. Ieder woord en ieder beeld heeft zijn eigen lading. Samen lijkt het op toveren.

Wat spreekt me zo aan in de kunst van mensen die niet met hun verstand scheppen. Zelf werk ik veel met woorden. Ik probeer me altijd zo duidelijk mogelijk uit te drukken in nette zinnen. Dikwijls gaat de boodschap verloren in de woordenbrij. In de bundel lees ik wat ik graag ook zo direct had willen zeggen, zoals:

"Je kunt weglopen voor de drukte

Maar wat als de drukte niet weg wil uit jou"

 

Amber Klijn

 

 "Ik heb een schminkdoos

Ik hoef geen man

Ik wil een indiaan

Die kan ik schminken"

 

Petra van Maanen

Hans de Groot 



De bundel is mooi uitgegeven door Kunstcentrum Kijkoor. Als u ook wilt genieten en een beetje blij wilt worden, kunt u de bundel bestellen bij Kijkoor, of bij de boekhandel. De bundel heeft een ISBN nummer 9789077285312

Anish Kapoor in De Pont

Mooie voorbeelden van hergebruik van oude industriële panden zijn Beelden Galerie Het Depot, gevestigd in het voormalige botanische onderzoekscentrum van de UniversiteitWageningen, en Museum De Pont, gevestigd in een verlaten wolspinnerij in Tilburg. Er zijn veel overeenkomsten tussen beide expositieruimten, zoals het particuliere initiatief, de financiële onafhankelijkheid en het accent op hedendaagse driedimensionale kunst.

Wat zo'n oude, grote en schone ruimte doet voor hedendaagse kunst kun je nu gaan zien in Tilburg. Tot 13 januari 2013 exposeert Anish Kapoor daar twintig sculpturen, die stuk voor stuk en met elkaar uitnodigen tot heel intensief kijken en onderzoek. Een feest voor het oog en hart. Ik werd er heel erg blij van.

 

 

 

 

 

 

De Ander (2)

Volgens Ryszard Kapuscinski, Pool en leermeester/vriend van Lieve Joris, zijn er drie mogelijkheden om met de Ander om te gaan, nl. je verjaagt of vernietigt de ander, je negeert hem of je gaat de ontmoeting aan. Alleen in het laatste geval gedraag je je als een volwaardig mens.

Ik moest er aan denken toen vorige week een hoop heisa ontstond over twee zelfmoorden van jonge mensen. De NOS zond een documentaire uit over de zelfgekozen dood van Robert Enke, doelman van het Duitse elftal. De ouders van Tim plaatsten de afscheidsbrief van hun zoon in de rouwadvertentie. Hij was zijn hele leven gepest en kon het niet meer aan.

In beide verhalen viel me op dat de mensen in de omgeving van de slachtoffers zo geschokt en onthand zijn. Natuurlijk vragen ze zich af of ze iets gemist hebben. De ouders van Tim reageren extreem. Zij denken dat de overheid het pestprobleem kan oplossen met meldpunten en straffen. Nou, vergeet het maar. Zolang wij grootschalig langs elkaar leven, zal dit blijven gebeuren. Zolang wij geen ontmoeting aangaan met de ander uit onverschilligheid of misplaatst respect zullen we verrast blijven. Kijk en hoor eens rond, zou ik zeggen. 

Misschien ben ik hierom ook wel zo blij dat Obama is herkozen.

Thalassa van Martha Waijop

We zijn nog immer in blijde verwachting van het Huizer Melkmeisje van Barry Holtslag. De onthulling op de Huizerdag is niet gelukt. Wanneer het wel gaat gebeuren is onduidelijk. Daarom maar weer eens de aandacht gericht op een van de andere beelden die in Huizen te bewonderen zijn.

Het beeld is van Martha Waijop. Zij heeft het beeld veelbetekenend Thalassa genoemd. Thalassa is een Griekse meisjesnaam en betekent "van de zee". Ik fiets elke dag langs het beeld en sta er dikwijls even bij stil om erom heen te kijken. Het beeld is nooit hetzelfde.

Grote schoonmaak op het Binnenhof

Nog geen akkoord en toch al stelt de ene oude journalist aan de andere de ons-kent-ons-vraagt: Wie heeft het meest moeten inleveren? We zaten erop te wachten. Is het niet de hoogste tijd, dat nu Mark Rutte en Diederik Samson het voortouw hebben genomen voor nieuwe politiek, de oude kliek van parlementair journalisten het veld ruimt. Niet meer de vermoeide Frits Wester die zogenaamd de primeur heeft, maar niet kan uitleggen wat hij weet en wij niet weten,. Niet meer Twan Huys en Ferry Mingelen. Maar nieuwe journalisten die wel oog hebben voor het nieuwe, dat de twee leiders in de Den Haag laten zien en die niet vermoeid en verveeld hun bekende riedels afdraaien.

Dus weg met Frits, Twan en Ferry. Laat die maar hun memoires gaan schrijven! Weg met napraters die alles beter weten. Kunnen we Joris Luyendijk niet een kans geven, die met Je hebt het niet van mij, maar de enge wereld van journalisten,  parlementaire verslaggevers, voorlichters en lobbyisten op het Binnenhof blootlegde. Zeer de moeite van het lezen waard in deze verwarrende tijden. Voor iedereen die wil weten hoe we worden bedot als we zelf de oren en ogen niet openhouden. Joris dus, of Jelle Brandt Corstius.

Atelierroute Huizen

Vorig weekeinde was er voor de 16e keer Atelierroute in Huizen. Er deden 34 (!) kunstenaars mee. Dat waren er weer drie meer dan vorig jaar. Het weer was slecht. Desondanks was er veel volk. Omdat ik beperkt ben, moest ik kiezen. Ik wilde naar Lenie Bos, die dit jaar voor het eerst exposeerde in de aula op de Oude Begraafplaats. Ik heb een paar jaar geleden twee Contrapunten van haar gekocht, die bij ons prominent in huis hangen. Ik geniet er elke dag van. Lenie schrijft zelf over haar beleving van de Atelierroute over op haar weblog. Ik plaats een foto van nieuw werk, namelijk een schilderij uit de rivierserie.

Tijdens de Atelierroute kun je met bezoekers op een prettige manier van gedachtenwisselen over het tentoongestelde werk. Ik probeerde een dorpsgenoot uit te leggen waarom dit schilderij me aanspreekt: ik herken het, het past in een serie, ritme en herhaling. Het kwam niet aan. De wedervraag was of ik ooit in het echt blauw-grijze mais had gezien. Ik hecht niet zo aan echt, blijkbaar.

Ik ging ook nog naar Jettie Roosenboom, waar pottenbakster Diet Wessels ook exposeert. Haar ambachtelijke kunst van eenvoudige vormen spreekt me aan. Dit keer kocht ik er iets. Ik was trouwens niet de enige.

De Strijd is Gestreden

In onze sloot is de rust weergekeerd. Althans daar lijkt het op. Het nieuwe paar zwaan zwemt met brede slagen en opgestoken vleugels heen en weer om al het andere leven te laten zien, dat onze sloot nu van hen is. De jonge zwaan doet vliegoefeningen, maar vordert nog niet erg. De tweede man is afgedropen en vindt nu hopenlijk gauw een andere vrouw. De tijd dringt en voor zwanen bestaan naar mijn weten nog geen dating bureaus.

Het nieuwe paar heeft geluk. Hun nieuwe woning wordt opgeknapt door de rietmaaier van het waterschap. Af en toe komen ze samen kijken en zien dat het goed is.

Het verdriet van Groen Links

De commissie Van Es, die nu al weer veranderd is in de commissie Van Dijk, gaat vier maanden(!) de tijd nemen om het verlies van GroenLinks bij de tweede kamerverkiezingen te onderzoeken. Alleen al het instellen van een commissie met regels, voorschriften, werkwijze en na afloop een dik rapport dat niemand leest, wijst de weg naar de volgende mislukking. Waarom niet op korte termijn in een grote zaal de ontevredenen uitnodigen om met hen in gesprek te gaan. Omdat de partij de tijdgeest niet begrijpt. Dat is het probleem van GroenLinks en niet alleen van GroenLinks, maar ook bijvoorbeeld van het CDA. GroenLinks heeft geroken aan de macht en heeft zich opgesloten in het Haagse bolwerk. Tijdens de campagne hebben we niets wervends en vernieuwends gehoord over duurzaamheid, over gelijk berechtiging, mensenrechten en over solidariteit. Ook voor pacifisten is er geen plaats meer na het omarmen van de Kunduz missie.

Laat GroenLinks zichzelf eerst opnieuw gaan uitvinden. Daar heb je geen vier maanden en een lijvig rapport voor nodig.

De Strijd om de Sloot

De hele zomer geen zwaan gezien in de sloot achter ons huis. In het voorjaar huisde er nog een gezin van moeder, vader en vijf jongen. Maar die waren vertrokken toen de waterplanten in de zomer de kop boven het water staken en zwemmen geen plezier meer was. Afgelopen week was er een volwassen zwaan teruggekomen. Het water in de sloot staat wat hoger als gevolg van de vele regen. Twee dagen later had zich een jonge zwaan bij de andere gevoegd. De jonge volgde in alles de oudere, die zich daar overigens niets van aantrok. Jongen horen in oktober op eigen benen te gaan.
Vanmorgen was het een leven van jewelste in de sloot. Een blik naar buiten leerde dat er nu drie volwassen zwanen rondzwemmen met de vleugels in KLM-stand. Ik denk, maar het is niet meer dan dat, dat er twee vrouwtjes zwemmen en een man. Een van die vrouwtjes moet dus weg, zodat een man en een vrouw een gezinnetje kunnen stichten. Dat gaat niet zachtzinnig.  Overigens heeft de jonge zwaan zich uit de voeten gemaakt. Die is aan dit spel nog niet toe.

 

 

De overkant

Laatst zat ik weer te mijmeren op mijn favoriete bankje met uitzicht op het verzonken Oud Naarden. Je zit er zelden alleen. Het is een mooi plekje met vrij uitzicht. Op die bewuste dag kwamen jonge mensen naast me zitten, nadat ze hun huurfietsen achter het bankje hadden gestald. Dat is sympathiek, omdat de fietsen zo het uitzicht niet verpesten. Ze maakten een praatje en vroegen wat we zagen aan De Overkant.
"De polder", antwoordde ik naar waarheid. "De Flevopolder."
Het sloeg niet aan.
"Wat zijn dan die Huizen?", vroegen ze door.
"Dat is Almere", zei ik. "Almere Haven. Verder op ligt Almere Stad."
Er brak geen licht door. Is dit het gevolg van TomTom, vroeg ik me af. Ik was zeer bereid te helpen.
"Dat is het nieuwe land. Dit is het oude land. Kun je zien aan de rechte kustlijn."
Alleen maar vragende blikken. Wat komen die mensen hier doen?

 

                                          En dan met mensen erop!

Uit eigen werk

Dit werk zagen we in een Kloostertuin in Auberives (Fr.) twee jaar geleden.

Familieportretten

Oma Ger en Opoe (met een variatie op Opa) Nel genieten erg van de Uk-ken en hun pappa's en mamma's.

Het Kinderpardon

Er zijn een heleboel redenen om goed links te stemmen. Het Kinderpardon is niet de minste. Donderdag stond dit bericht op de Nossite:

GroenLinks-Kamerlid Dibi heeft minister Leers een petitie aangeboden voor een kinderpardon. De 130.000 ondertekenaars willen dat Leers een verblijfsvergunning geeft aan asielkinderen die in Nederland zijn "geworteld." Dibi verwees naar de initiatiefwet van PvdA en ChristenUnie. Daarin staat dat kinderen die langer dan acht jaar in Nederland zijn, hier mogen blijven. De wet wordt ook gesteund door SP, D66 en Partij voor de Dieren. Dat is geen meerderheid in de Tweede Kamer.

Gemeenteraden

In de petitie staat onder meer dat deze kinderen anders in landen terechtkomen waar ze de taal niet spreken en waar ze niemand kennen. Ook 175 gemeenteraden hebben steun betuigd.
CDA-minister Leers is niet van plan gehoor te geven aan de petitie. Volgens hem zou dat oneerlijk zijn tegenover kinderen die al eerder zijn teruggestuurd. Hij ziet de oplossing in kortere procedures, waardoor het veel minder vaak zal voorkomen dat asielkinderen zo lang in Nederland blijven.

CDA minister Leers kijkt liever naar het verleden dan naar het hier en nu. Het gaat om kinderen die nu en op dit moment langer dan acht jaar in Nederland wonen, hier naar school gaan, onze taal spreken en hier vriendjes en vriendinnetjes hebben. Voor een keer ben ik het eens met voorman Slob van der ChristenUnie, die vindt dat het CDA zijn sociaal-christelijk gezicht verliest. Volgens mij geldt dat vooral voor de CDA politici in Den Haag, die na 12 september maar wat graag als bijwagen van de VVD mee willen regeren. Dat God het verhoede.

Met het zuur het zoet

Nu ik me gedwongen teruggetrokken heb uit het openbare leven, ontstaat er ruimte voor ontdekkingen. Al lange tijd realiseer ik me dat ik weinig weet van eigentijdse beeldende kunst. Tot nu toe vond ik niet de tijd en de gelegenheid om er iets aan te doen. Die is er nu wel. Dit is mijn kans. In het laatste nummer van het Tijdschrift Kunstbeeld zag ik werk van Maria Roosen, dat me direct aansprak. Kleurrijk en gedurfd. Maria Roosen kreeeg in 2009 de Singer Prijs voor kunstenaars in het midden van hun carriëre. Gemist dus. Meer werk te vinden op de website van Maria Roosen.

Wie is de grootste leugenaar?

De verkiezingscampagne lijkt wel een wedstrijd in wie het best kan liegen. Rutte liegt, Samson liegt, Wilders spreekt wartaal, zelfs Arie Slob spreekt niet de waarheid. Volgens mij doen handige lijsttrekkers hun best om ons zoveel mogelijk te verwarren. Liegen is al te gek voor woorden, maar het zonder blikken of blozen toegeven is onbestaanbaar. Ik was al niet diep onder de indruk van dit stelletje blauwe stropdassen, maar nu zou ik het lachwekkend vinden als het niet zo serieus zou zijn. En dan te bedenken dat we nog naar de stembus moeten. Je kunt je nu al voorstellen wat er straks in de formatie gaat gebeuren. Toch maar thuisblijven en mijn moeder teleurstellen?

Mijn Stemwijzer

Over drie weken gaan we naar de stembus. Ik ook. Sinds ik niet meer automatisch stem op de partij van mijn moeder is het een hele heisa om een verstandige keus te maken. Gelukkig zijn er hulpmiddelen zoals het Kieskompas en de Stemwijzer. Die vertellen me keer op keer dat ik links moet stemmen. Dat wist ik zelf ook al, dus daar heb ik niet zoveel aan. Ik wil weten welk links! Daartoe heb ik zelf drie belangrijke bepalende onderwerpen gekozen die mijn keus gaan bepalen. Dat zijn zorg, europa en duurzaamheid. De volgorde is willekeurig. Ga er maar aan staan.

De bangmakerij over het uiteenvallen van Europa zegt me niks, omdat ik het probleem niet begrijp. Zolang politici mij niet kunnen uitleggen, waarom we ondanks de fianciele rommel in Europa toch voor de euro moeten zijn, stem ik tegen. Dus SP.

Voor een duurzame wereld moet ik nu juist weer niet bij de SP zijn. Daar scoren GroenLinks en de PvdA het best. Ik wil geen verhoging naar 130 km. Ik vind dat gebruik van fiets en openbaar vervoer beloond moeten worden.

Voor een goede en betaalbare zorg moet ik nu juist weer niet bij GroenLinks zijn. Die willen het Eigen Risico en de Eigen bijdrage flink verhogen. Weliswaar wordt dat weer gecompenseerd voor de sociale minima, maar het loslaten van het gelijkheidsbeginsel vind ik gevaarlijk.

Wat me over de streep heeft geholpen is het voorstel van Jetta Kleinsma om 10.000 wijkverpleegkundigen aan te stellen, die de zorg voor mensen thuis regelen. Jetta bewijst dat ze oren en ogen in de samenleving goed de kost geeft. Het idee van Buurtzorg is een groot succes gebleken. Jetta vond ik toch al een kanjer. Nu ze me het kiezen heeft vergemakkelijkt, groeit mijn bewondering. Mijn moeder zal blij met me zijn.

Buurtzorg formule:

Christenen en homoseksualiteit

De schijnheiligheid houdt maar niet op. Eerst het CDA dat de kamermotie tegen weigerambtenaren niet wil uitvoeren. Hetzelfde CDA dat voorlichting op scholen over seksuele diversiteit niet nodig vindt en nu weer de Christen Unie. In Altijd Wat probeerde Arie Slob gisteren uit te leggen dat zijn christenen heus niets tegen homo's hebben, die mogen lustig lid van de partij worden. Natuurlijk mogen wij ook op ze stemmen. Maar, en nu komt het, homoseksualiteit kan wel een reden zijn om een sollicitant een publieke functie binnen de partij te weigeren.

Na het zien van het interview vraag ik me knarsetandend af waarom wij homoseksuelen deze draaikonterij niet keihard aan de kaak stellen. Liefst tot de Raad van Europa toe. En vooral nooit op zo'n christelijke partij stemmen en al die christenpolitici de rug toe keren. Dan liever de SGP: die zijn tenminste duidelijk.

Melkmeisje (7)

melkmeisje

Een melkmeisje is ook een voordeur met omliggend kozijn. De jukvorm van het het kozijn doet denken aan een melkmeisje dat twee emmers draagt. Ook dubbele deuren met ombouw in deze vorm worden melkmeisje genoemd.

Geef mij maar de brede, de trage rivieren

Geef mij maar de brede, de trage rivieren,

de bewegingen die je niet ziet maar vermoedt,

de drinkende wilgen, de zinloze dijken,

een doodstille stad aan de oever.

Geef mij maar de winter, het armoedige

landschap, de akker zonder het teken van

leven, de kracht van de krakende heide.

Geef mij maar de kat als hij kijkt voor

hij springt, om te vechten, te vluchten,

te paren, te jagen, als hij kijkt.

Geef mij maar een paard in galop, maar

op zijn zij in het gras. Geef mij

maar een vraag en geen antwoord.

Rutger Kopland

(uit: Een lege plek om te blijven, 1975)

Variatie op Cirkels

Variatie op Cirkel van Ad Dekkers

Vroeger Herleeft

Al jaren droom ik van mijn bankje aan het water. De beginregels van De Uitvreter horen niet voor niets tot mijn favoriete leesvoer. Het uren turen over het water kwam er nooit van. Altijd druk, druk, druk. Maar nu is het er. Sinds mijn lijf  "Ho stop" heeft geroepen, haal ik net op de fiets de twee bankjes aan het einde van het zuidelijk havenhoofd. Daar kan ik 's morgens uren genieten van het bewegend licht op het water, de bootjes die de haven uit tjoeketjoeken, de visdiefjes die spelen met de vissen. De fietstouristen van het Fletcher Hotel hebben ze nog niet ontdekt. Die komen hier ook niet om te turen, die komen om rond te rijden.
Vroeger kwam ik op deze plek vaak met de hond. Ik heb er met bewondering gekeken naar de skutsjes die na de jaarlijkse wedstrijd de haven uitzeilden op weg naar Friesland. Als de wind op de kop stond, moesten de skutsjes, die geen motor hadden, langs de pier gejaagd worden door de sterke Friezen. Bij een zwaar gemoed kon ik er uitwaaien. Dat hoeft nu niet. Ik kan er nu uren turen.