Mijn hometrainer

Onderdeel van vakantie in eigen huis en tuin.

Het Huizer Melkmeisje (5)

"Het beeld zal niet onomstreden worden, maar kunst is dat
eigenlijk nooit."

Wethouder Liesbeth Tijhaar in de commissievergadering OMD over het beeld van het Huizer Melkmeisje van Berry Holtslag

 

Maria Roosen

Bon Giorno, Italia

Glaswerk

Huizer Melkmeisje (4)

Gisteren heeft Gerrit Pas, raadslid van GroenLinks, aan wethouder Liesbeth Tijhaar informatie gevraagd over het beeld van Het Huizer Melkmeisje van Berry Holslag, dat een plaats moet krijgen op het Oude Raadhuisplein. Wij zijn allemaal heel nieuwsgierig naar de aanpassingen die de kunstenaar heeft aangebracht aan het voorlopig ontwerp na een gesprek met de kunstcommissie. Gerrit P. bericht het volgende:

"Schetsen zijn niet beschikbaar. In een gesprek met de kunstenares zijn wel suggesties gedaan voor andere kleuren (zoals je weet was daar nogal kritiek op).

Qua ontwerp wordt het minder statisch dan eerder getoond (dus geen weervrouwtje).

Qua hoogte geloof ik iets van 1,60 meter, dus er kan iemand bij op de foto na de wandeling van het Melkmeisje (want dat stond in de eerste opdracht).

Het materiaal is ceramiek, omdat er al bronzen en stenen beelden in Huizen staan.

Lijkt me allemaal prima - kwestie van vertrouwen.

Ik heb het college vooral opgeroepen om na het 'gemor van het volk' wat meer hierover te communiceren, en zo meer belangstelling te wekken, want Berry Holslag heeft fraaie beelden gerealiseerd - ook al viel haar inzending tegen. Nu blijft het allemaal - ook voor raadsleden - in het verborgene en dat lijkt me niet verstandig."

 

Gelukkig zijn er nog raadsleden als Gerrit Pas die begrijpen dat het gewone volk nieuwsgierig is wat er gaat komen.

 

 

 

Dit wordt het dus, maar dan anders.

 

Dierenvrienden in Huizen

Dit bord staat aan het begin en het einde van een zogenaamd Uitrengebied voor honden in mijn dorp aan het water. Honden mogen hier van mijn gemeente loslopen, ja zelfs uitrennen. Gelukkig zijn veel hondenbezitters verstandiger dan de lieden die het voor het zeggen hebben in mijn gemeente. Die houden hun hond keurig aangelijnd. Maar er zijn ook hondenbezitters, vooral de eigenaren van hele kleine rothondjes, die binnenshuis hun hond op schoot houden, maar hem buitenshuis niet in de hand hebben. Die laten hun honden uitrennen! Buurtbewoners kennen het gevaar. Maar het zomerseizoen is weer begonnen en dan fietsen veel niet Huizers De Lange Afstandsfietsroute nummero 23. Veel van die hondenbezitters weten niet wat fietsen is. Totdat er een ongeluk gebeurt en zij aansprakelijk worden gesteld. Had de gemeenteraad van Huizen ons niet moeten behoeden voor dit soort onzin?

Mijn Zorgplan

Deze week was er een advies van de Raad van de Gezondheid: de overheid gaat niet meer voor u zorgen als u oud wordt; dat moet u zelf doen. Het advies luidt dat iedereen maar beter nu meteen een zorgplan kan maken. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Een goed zorgplan heeft twee kanten: wat kan ik voor anderen betekenen en wat kunnen anderen voor mij betekenen. Niet eenvoudig in een geïndividualiseerde samenleving waar vooral geldt: "hoe houd ikzelf mijn hoofd boven water?"

De Raad van de Gezondheid adviseert ons om op tijd een zorgplan te maken, zodat je kunt sparen en later niet voor verrassingen komt te staan. Braaf als ik ben, ging ik meteen aan de slag. Waar begin ik? Eerst op zoek of ik een format kan vinden. Een tijdje geleden propageerde Dick Swaab het maken van een Outbox, die je wensen moet bevatten voor het einde van het leven. Daar kon ik me wat bij voorstellen. Dood is immers dood. Maar dit is veel lastiger. Voor die Outbox bestond een heuse website. Ik nu op zoek op Internet naar het zorgplan. Op de website van Vilans, het kenniscentrum voor Langdurige zorg, kan ik zo waar iets vinden over Zorgplannen. Het fenomeen bestaat dus al. Maar wel in beperkte zin. De zorgplannen van Vilans gaan uit van het gegeven dat bekend is aan welke chronische ziekte de patiënt lijdt (of diabetes, of COPD, of iets anders, nooit samen). De onbekendheid van de toekomst lijkt me nou net het probleem voor het zorgplan voor ouderen. Want waar moet ik rekening mee houden. Een paar van die vragen:

Wat kan ik allemaal niet krijgen? Naast al die chronische ziekten is er nog wel meer wat mijn oude dag lastig kan maken.
Ben ik morgen dood of heb ik nog een jaar of twintig te leven? Wel een verschil.
Blijft mijn partner bij me of moet ik rekening houden met een leven alleen?
Hoe staat het met de gezondheid en de levensverwachting van mijn vrienden?

Ik kan er nog wel meer verzinnen. U vast ook wel.

Boter op je hoofd

Op 12 september 2012 moeten  wij volgens de politieke koffiedik kijkers kiezen tussen Rutte of Roemer, tussen liberaal of sociaal. In Eva op Zondag vertelde zo'n koffiedik meneer dat er tussen de VVD en de SP al afspraken zijn gemaakt om elkaar tijdens de campagne de bal toe te spelen. In het voetbal, in deze tijd ook zo mateloos populair, weet men wat het gevaar is van vroeg pieken.
's Middags keek ik naar Jort Keller die van de VPRO mag uitleggen wat er in de financiële wereld allemaal mis is gegaan. Dat kan hij niet zelf. Daarom raadpleegt hij insiders, waaronder Herman Wijffels, CDA coryfee en topman van de Rabobank. Die wist alleen maar te zeggen, dat het zoals het is gegaan niet had gemoeten, alsof wij dat ook niet weten, maar niet wist te duiden wat er fout is gegaan. Dat wist Jan Timmer, oud topman van Philips wel. Het ging/gaat bij bankiers alleen maar over groot, groter, grootst. Niet alleen Amerikaanse bankiers hadden daar een handje van, maar ook ABN AMRO, Rabo bank en ING kunnen er iets van. Het balansresultaat van deze Nederlandse banken is een xxx-aantal malen groter dan het Bruto Nationaal Product van Nederland. Vervelend toch dat zij wel hun hand ophouden bij u en mij als ze financieel in de problemen komen.

En vanmorgen las ik het bericht dat wijkverpleegkundigen weer een belangrijkere rol krijgen in de verzorging van mensen thuis. Niet omdat het voor zieken beter is, maar omdat het een forse besparing oplevert, volgens minister Edith Schippers. Gewone mensen als u en ik weten allang dat je in de zorg, het onderwijs rekening moet houden met de menselijke maat. Waarom lopen politici altijd zo achterop? Toch tijd voor een nieuwe partij "klein en fijn".

DE Haven van 't Gooi

Huizen, het dorp waar ik woon, ligt aan het water van het Gooimeer, een van de randmeren die zijn ontstaan na de aanleg van de polders in het IJsselmeer. Die randmeren bieden een rijke kans voor waterrecreatie. Bijna alle besturen van de dorpen en stadjes aan die randmeren hebben dat begrepen. Kijk naar Bunschoten-Spakenburg, waar aan het water een recreatiepark ligt waar je lekker kunt zonnen en zwemmen. Een eindje verderop vlakbij de Nijkerkse brugg en sluis heeft de provincie een natuurgebied ontwikkelt, waar je fijn fietsend en wandelend vogels kunt spotten.

In mijn dorp heeft het bestuur de kansen ook gezien. De havens moesten worden opgeknapt en uitgebreid, er moest een parkeerterrein komen voor alle bootliefhebbers en in samenwerking met ondernemers zou een Nautisch Havenkwartier worden ontwikkeld, dat deed denken aan alle historische stadjes aan de westzijde van het IJsselmeer. De plannen zouden leiden tot de komst van horden toeristen.

Nu het eenmaal zo ver is, moeten we met verdriet constateren dat het nog niet is geworden wat we ervan hadden gehoopt. In het Nautisch Havenkwartier is weliswaar een hotel gerealiseerd met meer dan tachtig kamers, een wijnbar, shoreclub en pannenkoekenhuis, maar op de terrassen heb je zicht op de auto's op het parkeerterrein en op de grote zandoverslag. Boten, toch een kenmerk van een haven en een nautisch kwartier, zijn er niet en zullen er ook niet aanleggen.

Hoe kan dat nou? Hoe moet Huizen DE haven van 't Gooi worden? Partyschepen mogen hier niet komen en in De Botterwerf mag niet gefeest worden. De hoge heren en dames komen er niet uit en gaan hun meningsverschillen aan de rechter voorleggen. Alle goede bedoelingen ten spijt dreigt De Haven van 't Gooi in illusies te sterven. Krijgt de gemeente misschien eindelijk de tijd om iets te doen aan het algprobleem, dat het zwemmen bij mooi weer onmogelijk maakt.

De een gaat, de ander komt

Bij de Wereld Draait zaten eergisteren Mirjam Sterk en Mona Keijzer van het CDA. Ach wat jammer nu, zag ik Prem en Matthijs denken, dat ze niet een poosje samen in de Kamer wilden blijven. Dat dacht ik ook een moment. Maar toen ik rising star Mona ingewikkelde antwoorden hoorde geven op eenvoudige vragen van de heren, wist ik: Niets nieuws onder de zon. De een gaat, de ander komt en veel zal het niet uitmaken. Hoewel, toen Matthijs Mirjam vroeg of we haar terug gaan zien als minister, antwoordde ze frank en vrij: "dat zou ik wel willen." Niet "als ik geroepen word, zal ik er nog eens over nadenken", of andere flauwe formuleringen.

Melkmeisje (3)

De Huizer Courant kopt dat de Haagse kunstenaar (v) Berry Holslag aan de slag mag met het beeld van het Huizer Melkmeisje voor het Oude Raadhuisplein. Op verzoek van burgemeester en wethouders is het ontwerp aangepast. Waar dat toe moet leiden weten we niet want een foto werd niet gegeven.

Op de website van Stroom, het kunst- en architectuurcentrum in Den Haag vinden we wat meer gegevens over het werk van Berry Holslag:

De vormentaal van de keramische figuren van Berry Holslag (1947) sluit naadloos aan bij de toonaangevende beeldtaal van de jaren tachtig van de 20e eeuw waarin het mensbeeld weer volop in de belangstelling staat. Het sokkelbeeld 'The Observer' is een exponent van de realistische beeldhouwkunst die in de laatste decennia voor de millenniumwisseling het straatbeeld en het beeldenaanbod in galeries en musea ging beheersen. Daarin pakt de beleving van de werkelijkheid meestal net iets anders uit dan de beschouwer in eerste instantie verwacht.

Holslags monumentale en kleurrijke keramische figuren zijn direct herkenbaar en toegankelijk door de heldere beeldtaal die zij gebruikt.‘What you see is what you get': het is wat het is? Of toch niet? Bij nadere beschouwing blijkt het deze beeldend kunstenaar niet alleen te doen om de verbeelding van gewone, herkenbare mensfiguren. Het gaat haar ook om de wijze waarop mensen in hun dagelijkse omgeving functioneren, om kijkgewoontes en tradities in de (beeldhouw)kunst ter discussie te stellen.

Holslag geeft haar figuren een extra dimensie door ze meer dan levensgroot te maken, bijzondere attributen mee te geven of door ze op een hoge sokkel te plaatsen. Dat laatste is bijvoorbeeld het geval bij de Wachters aan de Loosduinseweg in de hofstad en de monumentale beelden City Walk aan het Zuidplein in Rotterdam. Ondanks de herkenbaarheid, lukt het de toeschouwer door het formaat en de afstand niet om zich ermee te identificeren. Deze subtiele vervreemding maakt dat er vragen rijzen bij de beschouwer.

Zo ook bij ‘The Observer'. Met deze onkreukbare figuur in een tijdloos, grijs kostuum presenteert Holslag voorbijgangers in het drukke Haagse centrum een beeld dat op zijn beurt waarneemt.
Dit maakt het allemaal nog spannender. Krijgen we een meer dan levensgroot Melkmeisje op het plein? Een zusje van deze stevige knapen?

Denkend aan Holland

Denkend aan Holland zie ik brede rivieren
traag door oneindig laagland gaan
rijen ondenkbaar ijle populieren
als hoge pluimen aan de einder staan
en in de geweldige ruimte verzonken
de boerderijen verspreid door het land
boomgroepen, dorpen, geknotte torens
kerken en olmen in een groots verband,
de lucht hangt er laag en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige dampen gesmoord,
en in alle gewesten wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen gevreesd en gehoord.

Henk Marsman 1936

Na een kort fietstochtje vanmorgen in de Eempolder bedacht ik me hoe goed het thuiskomen is in dit kikkerland.

 

Dubbel Leven

We zijn weer thuis! Na vijf weken boven op de stille berg, wisten we niet wat ons overkwam toen we op Bevrijdingsdag afdaalden. Op de Autoroute Du Soleil voegden we ons tussen meutes landgenoten, die naar huis snelden. Hadden we iets gemist? De twee minuten van Dodenherdenking. De hele dag heb ik gedacht aan dierbaren die niet meer in dit leven zijn, maar zonder televisie deden we het zonder  koningin op het plein. Ajax kampioen hebben we ook gemist en de val van het Rutte kabinet. Hebben we daar echt iets aan gemist? Wel deel I van de presidentsverkiezingen in Frankrijk gevolgd met de voorspelde uitkomst. Europa rammelt en ik vind het niet eens erg. Ben wel blij met het morrend volk. Tijd voor andere politiek! Waarom is Jan Kees trouwens geen kandidaat bij het CDA.

Ook gemist, maar nu dubbel gemist, Pippo Delbono's Questo Buio Ferroce. Ik houd van Italië, Italianen en speciaal van Italiaans theater. Nu moest ik kijken naar de trailer. Ook de moeite waard, maar wel anders. Ben nu druk met de ene wereld in de ander te voegen en er een geheel van te maken. Lastige opgave. Twee beelden.

De Zee

Ritme en herhaling

Een goede vriendin stuurde me na een bezoek aan een tentoonstelling van het werk van Christien Meindertsma in het Textielmuseum in Tilburg sfeervolle foto's van weefwerk op oude weeftoestellen. Het textielmuseum is niet alleen museum, maar ook textiellab. De foto's spraken me aan. Afgebeeld zijn werken van textiel. Daar is niets bijzonders aan. Het zijn de kleuren en de structuren die ik mooi vind. Ik houd van herhaling, van ritme, van aandacht en ambachtelijkheid. Dit is werk dat refereert aan de natuur. Het is bewerkte natuur.

Ik bewonder kunst als resultaat van onderzoek, van experiment, van fijnslijpen, verbeteren, proberen, weggaan en terugkomen. Een voorbeeld dicht bij huis is het werk van Lenie Bos. Ook daar wat afbeeldingen van:

Lenie heeft overigens een weblog, waarop ze zelf schrijft over haar werk.

Wie regeert mijn dorp?

In De Slag om Nederland kunnen we wekelijks zien hoe projectontwikkelaars en vastgoedbaronnen in ons land de vrije hand krijgen om hun grote bouwprojecten te realiseren. Politici die door de programmamakers worden gevraagd om uitleg verstoppen zich achter afspraken, die niet openbaar gemaakt kunnen worden, omdat ze onderhandelingen of marktpositie zouden kunnen schaden. Ook in mijn schone dorp hebben projectontwikkelaars veel macht. Gisteren bezocht ik weer eens een raadsvergadering en zag voor mijn ogen gebeuren hoe door ons gekozen raadsleden en projectontwikkelaars in een soort symbiose over ons dorp heersen. Het gewone volk heeft het nakijken.

Voorbeeld 1: mijn dorp wil zich profileren als De Haven van 't Gooi! Twee projectontwikkelaars hebben hun nek uitgestoken om een sfeervol retro havenkwartier te bouwen. Overigens niet uniek in Nederland, zoals sommigen ons willen doen geloven, want ook in Volendam wordt iets dergelijks gerealiseerd. We grijpen terug naar retro, omdat we het echte oude niet willen bewaren. Maar dat is een geheel andere zaak. We hebben nu dus bijna een retro havenkwartier met een hotel, een pannenkoekenhuis, een beautysalon, en een adviesbureau. Als u nog belangstelling heeft voor een activiteit in het retro havenkwartier kunt u nog instappen, omdat er het een en het ander leeg staat.

De gemeente heeft afspraken gemaakt met de eigenaren van het retro dorp, dat de horeca er beschermd moet worden. Daarom mogen er in De Haven van 't Gooi geen partyschepen aanmeren!. Die moeten uitwijken naar Muiden of Bunschoten/Spakenburg, waar ze minder benepen doen. Die hebben toch ook horeca zou je zeggen. Zelfs de brave Brandweer begrijpt het niet. De heren projectontwikkelaars zaten op de publieke tribune om de afspraken te beschermen. Er werd veel met hen overlegd.

Voorbeeld 2: bij die profilering hoort ook een gezellig dorpscentrum..Dat komt mooi uit, want in mijn dorp staat veel echt historisch, waar je toeristen mee kunt trekken! Onder andere een Oude Kerk op de Brink, authentieke vissersbuurten, monumentale langhuisboerderijen, en het Huizer Museum. Twee projectontwikkelaars, anderen dan die van hierboven, roken hun kans en hebben gronden gekocht in het dorpscentrum. Zij willen daar een groot winkelcentrum realiseren. Groot in klein betekent veel inpassingsproblemen. Hellingbanen voor bevoorrading, luchtbruggen, onveiligheid, een uitgang van een parkeergarage pal naast de oude kerk. Desondanks wil de gemeente vasthouden aan een samenwerkingsovereenkomst, door vele al gekscherend een SOK genoemd, met de projectontwikkelaars. De problemen zijn oplosbaar, want GROOT is niet meer gewenst in deze veranderende tijden. Dus zou een simpel mens zeggen, tijd om je te bezinnen. Niet de projectontwikkelaars en de dames en heren politici. Die SOK is er en daar houden we ons aan als "betrouwbare" overheid. Betrouwbaar dus richting projectontwikkelaars. Minder betrouwbaar richting de dorpsbewoners en de middenstand die zitten te springen om een gezellig, sfeervol, zo u wilt aantrekkelijk winkelcentrum. De SOK zit de realisatie ernstig in de weg. Tegen de tijd dat het winkel-centrum er staat is de crisis misschien wel opgelost.

Onbelaste vriendschap

Het thema van de boekenweek dit jaar is vriendschap. In de etalage van de boekhandel in mijn dorp hangt een vriendenportret van Klaas Gubbels en Cherry Duijns. Vrienden voor het leven. Nog niet zo lang geleden maakte Cherry een stille documentaire over een andere vriend, Armando. De paar woorden die worden gewisseld raken de kern van hun vriendschap. Het mooiste boek over vriendschap dat ik de laatste tijd heb gelezen  is The Art of Fielding van Chad Harbach. De vriendschap door dik en dun van vier mannen en een vrouw in een boek dat maar zijdelings over honkbal gaat. Een van de oudste geschriften in het Nederlands gaat trouwens ook over vriendschap:

Egidius waer bestu bleven

Mi lanct na di gheselle mijn

Du coors die doot du liets mi tleven

Ik moet denken aan mijn eigen vriendschappen. Het zijn er niet veel, maar ze zijn wel heel trouw.  Anderen gingen verloren in goede bedoelingen en hooggespannen verwachtingen. Niet iedereen met wie ik omga kan mijn vriend zijn. Tussen mij en mijn vrienden bestaat iets bijzonders. Ik respecteer ze zoals ze zijn en denk aan ze met een glimlach. Niets menselijks is vrienden vreemd. Natuurlijk denk ik ook aan mijn speciale vriendschap met mijn goede vriendin die leeft in de mist die Alzheimer heet. Vorige week vertelde ik erover aan familieleden van mensen die net in dagbehandeling gaan, omdat ze beginnende geheugenproblemen hebben. “Wat houdt zo’n vriendschap nou nog in?”, vroeg iemand. "Je kunt toch niets meer uitwisselen." Ik werd bijna boos. Dat had ik niet moeten doen. Ik had de vragensteller moeten vragen wat voor hem vriendschap is. Dan had ik kunnen uitleggen dat vriendschap met een persoon die zijn leven niet meer kan organiseren en die je naam niet meer weet ook een voordeel heeft. De ander verwacht niets meer van je en je kunt haar dus ook niet teleurstellen. Ze is alleen maar blij iedere keer als ze me ziet. Dan nemen we voor lief wat er is en geloof me, dat is een heleboel.  Vriendschap zonder loodzware verwachtingen.

Europeanen, zijn wij dat?

Ons huis moet geschilderd. De bladders hangen eraan. Dat is niet een eenvoudige klus, omdat de bouwer het houtwerk niet voldoende heeft geïmpregneerd, waardoor de lak er steeds afbladdert. Het houtwerk verven vraagt dus aandacht en deskundigheid. We hebben de buren geraadpleegd, die eenzelfde huis als wij bewonen. De een heeft het hout vervangen door kunststof, de ander heeft het oranje geverfd, de volgende heeft het gebeitst en de ander geolied. Dat willen wij allemaal niet. Wij willen het in de oorspronkelijke staat laten en dus lakken.

Toen we dat eenmaal hadden besloten, vroegen we drie schildersbedrijven een offerte. Daarbij was een bedrijf van een vader en en een zoon uit Bulgarije, die bij een van onze buren goed werk hadden geleverd. Zij kwamen langs om hun aanbod te bespreken. Keurige mannen, die ongevraagd hun schoenen uitdeden toen ze over de drempel stapten. De zoon deed voornamelijk het woord, omdat hij het beste Nederlands sprak. De vader vulde aan in het Engels.

We zaten aan onze eettafel. Al die tijd voelde ik me ongemakkelijk. Voortdurend spookte in mijn hoofd dat zij voor een groot deel van mijn landgenoten niet welkom zijn in dit kikkerland. Hoe moest ik daarmee omgaan. De angst voor vreemdheid (Ien Dales) is mij ook niet onbekend. Het leek of ik me schuldig voelde over dat vermaledijde PVV meldpunt, terwijl ik juist mee had gedaan aan een wilde actie om de website op te blazen. Dat wisten de Bulgaren niet die tegenover me zaten als de bezoekers van een vreemd pakhuis. Toen ze vertrokken moest ik me inhouden om geen excuses aan te bieden.

Vandaag praat het Europees parlement over het PVV meldpunt. Ik kijk ernaar alsof het niet over mijn land gaat. Mijn land waar ik lange tijd zo trots op was, omdat het zo vermeend tolerant was. Dadelijk durf ik op reis niet meer te zeggen waar ik vandaan kom.

Opa Nel

Het weekeinde logeerde Youn bij ons. Zijn vader was een paar dagen skiën, zijn moeder zorgde voor zijn broertje. Dat was even genoeg. Hij heeft het naar zijn zin bij zijn oma. Toen zijn moeder vertrok wuifde hij haar blijmoedig uit. Vervolgens posteerde hij zich aan onze grote tafel met zijn puzzelboek. "Oma helpen", vroeg hij. Samen legden ze grote puzzelstukken aan elkaar. Als het gelukt was, klapte hij in zijn handjes en lachte er trots bij. Ik zorgde voor de catering. Totdat hij een beetje aan me gewend was en mij binnensloot in zijn wereldje: "Opa ook doen".

Opa? Hoe kwam hij daar nu weer bij? Toen de kleinkinderen een voor een op de wereld kwamen, hebben we met hun pappa's en mamma's afgesproken, dat ik gewoon Nel mag blijven. Geen tante, geen oma, maar gewoon "Nel". We hebben rekening gehouden met allerlei varianten, maar niet met "opa". Hij heeft immers twee echte Opa's in de personen van de vader van zijn moeder en de vader van zijn vader. Dat zijn zijn opa's. Alle aanhang van de vaste kring moet de eigen plaats veroveren. Zo ook ik. Maar Youneman trekt zich er niets van aan. Sinds dit weekeinde en wie weet voor hoe lang ben ik "opa". Toen we hem terugbrachten vroegen we zijn moeder of zij weet hoe het komt, en zij had een simpele verklaring. Van de crèche. Kinderen hebben opa's en oma's en omdat Ger en ik de enige grootouders zijn die samenleven zijn wij nu oma en opa. Tevreden constateerden wij dat wij eigenlijk heel normaal zijn. Net als zijn vader en zijn moeder.

Hoe nu verder? Wanneer gaat hij ontdekken, dat er iets niet klopt? Of gaan we hem nu al op andere gedachten brengen. We probeerden het zaterdag aan tafel: "Jij bent Youn, dat is Oma en ik ben Nel. Zeg eens Nel."  Hij zei: "Nel", omdat wij het vroegen en hij braaf is. Maar verder bleef ik "opa". "Opa helpen."

Kijkoor: Grafiek uit Twee Huizen

(De afbeelding is het mooiste als u erop klikt)

Vanaf 4 maart is in galerie Kijkoor in Eemnes werk te zien van Paul Gustafsson, een beeldend kunstenaar uit Helsinki. Hij werkt daar in atelier Kaarisilta, een atelier voor mensen die een speciale ondersteuning nodig hebben. Het contact tussen Kaarisilta en Kijkoor is vorig jaar tijdens een symposium ontstaan en heeft tot deze expositie geleid. Op dit moment exposeren kunstenaars van het atelier Kijkoor in de galerie van Kaarisilta in Helsinki. Paul Gustafsson (1979) werkt voornamelijk met houtsnedes. Zijn favoriete onderwerp ontleent hij aan de natuur m.n. vogels. In 2007 was hij genomineerd als kunstenaar met een beperking van het jaar.Gaia Museum in Kopenhagen, Denemarken.

Op de expositie is ook grafiek te zien uit het atelier van Kunstcentrum Kijkoor.

Een bezoek aan de galerie en de werkplaats van Kijkoor is erg de moeite waard. Dus doen!

De expositie duurt tot 23 maart. De openingstijden van galerie Kijkoor zijn: Donderdag van 10.00 tot 16.00uur, Vrijdag van 13.00 tot 16.00 uur, of op afspraak.