Twee kleintjes en twee groten

Gedeputeerde Staten van Noord Holland hebben een besluit genomen over de bestuurlijke indeling van 't Gooi. Dat betekent dat Bussum, Naarden, Weesp en Muiden worden samengevoegd tot een gemeente van zo'n zeventigduizend inwoners. Hilversum blijft de grootste en wordt groot Bussum de tweede gemeente in 't Gooi. Van de provincie mag Huizen zelfstandig blijven en mogen de BEL gemeente (Blaricum, Eemnes en Laren) proberen samen te werken.

Op het gemeentehuis van Huizen zal men niet blij zijn met het voorstel. De Provincie heeft niet geluisterd naar het gejank van Huizen. Bijkomend is dat Huizen de Naarderstraat en dus VVD raadsleden Carel Bikkers en Jessica Prins moet inleveren aan Naarden. Pijnlijk zal zijn dat de provincie fijntjes opmerkt, dat Huizen na een jaar mag beslissen om zich aan te sluiten bij de BEL gemeente. Iedere goede verstaander leest daarin de boodschap "Huizen en Blaricum kom tot inzicht." Wat moeten immers die twee kleintjes daar in de oostelijke hoek van 't Gooi, die ook nog eens elkaars bloed wel kunnen drinken.

Hilversum en Groot Bussum worden de lachende derden. Waar twee honden vechten om een been, gaat de derde er immers fluks mee heen. Wordt het misschien toch nog eens Groot Gooistad?

Wat zullen ze sip kijken op het gemeentehuis, het CDA voorop. Maar wie kaatst moet de bal ontvangen!

Huizen, levendig dorp aan het water

Vorige week heeft de gemeenteraad van Huizen de toekomstvisie vastgesteld. Het heeft lang geduurd, het ging wat schutterig, aarzelend en uiteindelijk zei de VVD dat ze zich niet gebonden voelde, maar dankzij een paar volhouders is hij er wel gekomen. Huizen wordt een levendig dorp aan het water.

Dat gaat natuurlijk niet vanzelf, hoewel de onpersoonlijke toon van het persbericht dat wel suggereert. Het college moet aan de bak om al die mooie voornemens uit te werken in plannen. Waait het over, of hebben de drie vrouwen en een heer de moed om door te bijten.

Want volgens de Toekomstvisie moet Huizen gaan concureren met Naarden, Muiden en Harderwijk. Toeristen komen niet vanzelf, die moeten getrokken worden. Het oude dorp, de natuur en de haven zijn niet genoeg. Die zijn er nu ook al en we kunnen niet zeggen dat het stormloopt met buitenlanders. Er zal dus iets meer moeten gaan gebeuren. En vooral in het dorp wil het nog niet echt lukken. Je kunt er leuk rondwandelen langs oude boerderijen en vissershuizen. Je kunt zo af en toe als je geluk hebt de oude kerk bezichtigen. Maar als je dan wilt winkelen en iets wilt gaan drinken of eten met sfeer kom je op kale stenen pleinen terecht.

In het oude dorp moeten de ontwikkelingen zich enerzijds richten op het behoud en het versterken van de bestaande architectonische uitstraling en anderzijds op het uitbouwen en bevorderen van variatie in het winkelbestand. Dat is een spannende bezigheid. Daar moet je zin in hebben. Wie gaat dat doen? Durft de gemeente het aan om onder eigen regie in ateliers plannen te laten ontwikkelen. Of geeft ze de regie uit handen en kunnen we vervolgens weer jaren wachten of enigszins uitvoerbare plannen.

Nog een spannende uitdaging. Om de ontwikkelingen aan de kust en in het centrum elkaar te laten versterken. moeten de haven en het historisch dorpscentrum met elkaar worden verbonden. De zone Havenstraat komt hiervoor het meest in aanmerking. Daar liggen veel kansen, maar ook gevaarlijke klippen.

Huizen wordt pas echt een trekpleister als er ook iets bijzonders te beleven valt. In de toekomstvisie wordt gesproken van een evenement met bovenlokale uitstraling. Naarden heeft het fotofestival, Harderwijk het dolfinarium, Bunschoten de bruine vloot. Huizen heeft nu al de Huizerdag, de Atelierroute, het SouthSea Jazzfestival, die allemaal veel lokaal publiek trekken. Het moet kennelijk grootser en aantrekkelijker. Gelukkig is 2020 nog ver weg.

Beweging

Ik lees de laatste week heel veel over bewegen, beweging en bewegingen in de krant.

Het woord beweging kent verschillende betekenissen. In Wikipedea, de onvolprezen internet encyclopedie, die nu door Nobelprijswinnares Doris Lessing wordt verketterd, omdat hij je dom zou houden, en je niet leert denken en schrijven, zeker niet lange zinnen, maar die door mij veel wordt geraadpleegd, al was het alleen al als doorverwijspagina, staan vier betekenissen van het woord beweging:

• In de natuurkunde als een verplaatsing in de ruimte door de tijd,
• In de sociologie voor een groep mensen die eenzelfde, meestal fundamentele verandering nastreven,
• In de kunst als een lichamelijke verplaatsing van het lichaam, teneinde die verplaatsing te vatten in een kunstbeeld,
• In de bewegingswetenschap, psychologie en neurowetenschap de door hersenen gestuurde bewegingen van lichaam en ledematen.

Aan het woord beweging hangt een onwelriekend geurtje sinds de opkomst van het fascisme en het nationaal-socialisme. Het woord beweging suggereert iets van een golf die zijn eigen dynamiek krijgt en die niet te stoppen valt. Rita Verdonk wil het zo met haar beweging Trots op Nederland, maar of Doukle Terpstra het zo heeft bedoeld is voor mij een vraag. Volgens mij heeft hij maatschappelijke organisaties opgeroepen om zich te laten horen en heeft hij allerminst de bedoeling gehad om zelf leider, want dat woord hoort bij bewegingen, te willen worden. Daarom is hij nu ook even stil.
Wat ik nou zo gek vind, is dat de politiek zo gebeten reageert op de oproep van Terpstra. “Discussiëren”, zeggen ze “doen wij in het parlement. Dat moet niet daarbuiten gebeuren.” Was dat maar zo, dan had ik dit weblog niet hoeven schrijven. Want er wordt helemaal niet gediscussieerd in het parlement en al helemaal niet over het onderwerp dat Terpstra aanroert. Er worden in het parlement alleen maar bezweringsformules uitgesproken. Ik heb één keer gezien dat Jan Marijnissen met Geert Wilders in debat ging over het verbieden, verbranden of afschaffen van de Koran. Dat was een emotioneel debat, waar ik ademloos naar heb gekeken. Maar dat is al weer lang geleden en verder houdt iedereen zijn kaken op elkaar. Angst? Voor wie of wat?

Dus alsjeblieft geen nieuwe bewegingen. En al zeker geen nieuwe leiders. Laat het parlement zijn werk doen en als anderen zich willen roeren, doen! Maar dan niet oproepen tot een nieuwe beweging graag. Gewoon je eigen verstand blijven gebruiken en van je laten horen.

Christenen en homo's

Ik heb dankzij Max Pam de tekst gevonden waarop christenen hun afschuw over homosexualiteit baseren. Het staat in de brief van Paulus aan de Romeinen 1:18-29. Overigens gaat het daar om ongelovigen die allerlei nare dingen doen o.a. de liefde bedrijven met het gelijke geslacht. Homosexualiteit is dus een van de vele uitingen van ongeloof. De ware gelovige doet het met zijn enige en ware partner van het andere geslacht. Met deze interpretatie zijn er toch heel veel ongelovigen op de wereld, ook binnen de eigen kerk.

Nederland heeft nu door de komst van de ChristenUnie in de regering ineens een homovraagstuk, naast de andere vraagstukken die wij al hebben. Misschien moet de ChristenUnie op emancipatiecursus. Uiteindelijk hebben zij de meeste last van het vraagstuk. Houen zo!

Parijs

Het waren maar drie dagen, eigenlijk drie en een half, maar we hebben voor maanden genoten. Wat maakt Parijs toch tot de aangename stad die het is. Zelfs in een natte en koude herfst. In het voorjaar waren we in Florence, Italië. Daar hebben we vooral genoten van alle kunst, die binnen in kathedralen, kloosters, paleizen, musea is te zien. Florence is een schilderachtige stad, maar ook vies, benauwd en druk. In Parijs hebben we vooral gewandeld over brede boulevards, onder galerijen en door passages, over pleinen en door de parken. We hebben wel de tentoonstelling van Helene Schjerfbeck in het Musee d'Art Moderne bezocht. Die hadden we gemist in het Gemeentemuseum en zo de moeite waard volgens de beelden en verhalen, dat we er achteraan zijn gereisd.

We hebben op Pere Lachaise het graf van Proust, Becaud (veel bloemen, heel veel bloemen), Signoret en Montand (die liggen na alle buitenechtelijke avonturen toch weer naast elkaar), Balzac (alleen voor de buste) bezocht en opnieuw geconstateerd dat ik niks heb met kerkhoven en het met steenmassa´s herdenken en eren van onze doden. Mijn moeder en vader liggen begraven op Ockenburgh in Den haag. Ik herdenk ze vooral in mijn herinneringen.

Langs het Canal St. Martin gewandeld, dat bijna niemand kent en waar het dus heel erg prettig toeven is, vooral als er een Canalette Touristique zich door de vele sluizen stroomopwaarts wurmt. Ook gezien dat er steeds meer Parijzenaars zich per rijwiel verplaatsen, sommigen op eigen exemplaren, maar veel op leenfietsen waarvoor je een abonnement kunt nemen en die overal in de stad meegenomen en teruggezet kunnen worden.

En verder een koude boottocht op de Seine gemaakt van Pont d´Alexander III naar het Ile de la Cité en terug samen met tientallen kwetterende Aziaten, die alles door de lens van hun digitale camera´s bekijken en niet ophouden met praten. Nu weet ik ook dat de Seine een druk bevaren rivier is en niet alleen door de honderden rondvaartboten, waar wel duizend mensen per boot op mee kunnen varen. De Notre Dame bekeken vanaf het water en die is bijna net zo echt Gotisch als de St Eustace, die in de buurt van de Hallen staat en waar we op zondagmorgen veel Parijzenaars te kerke zagen gaan.

Ook nu verbaasde het me weer dat Fransen hun verse brood nog steeds bij de echte boulanger halen zelfs als zij daar op zondagmorgen uren voor in de regen en in de rij moeten staan. En ook bij de slagen was het druk. Fransen houden van goed eten en dat merk je in de restaurants. Vier dagen buiten de deur gegeten en vier dagen goed. Kom daar maar eens om in dit kikkerland, waar ze je in restaurants het liefst een bevoren biefstuk of zalmmoot voor zetten, omdat ze denken dat je toch alleen voor de patatten komt.

Kortom, blij dat we weer thuis zijn, maar met de constatering dat je in vier uur per trein in Parijs bent, en dat daar veel is te genieten.

Hoe onzinnig is politiek

Vanavond gaat de gemeenteraad van Nijmegen in debat over een vermeend slippertje van een wethouder. Ik weet niet wat er is gebeurd en ik wil het ook niet weten. Maar ongetwijfeld zal het debat op de televisie breeduit worden getoond en daarmee krijgt de mevrouw van Stadsbelang(!) haar zin, want die heeft de zaak aangezwengeld. Kunt u dat niet achter gesloten deuren doen? Als ik raadslid was zou ik uit protest wegblijven!

Het doet me weer denken aan de zaak in de gemeenteraad van Huizen, waar vragen werden gesteld over de vermeende belangenverstrengeling van een Huizer raadslid, die al tien jaar bekend zouden kunnen zijn. De Gooise pers pikte de rel niet op, en daarom bombardeerden de raadsleden ons met open brieven en ingezonden mededelingen in de Huizer Courant. Het gaat allemaal nergens over, maar ze blijven volhouden en zetten zichzelf en hun politieke bedrijf wel in het spotlicht. Zouden ze echt denken dat we in dat rellerige gedrag geïnteresseerd zijn?

Ook zij moeten toch weten dat mensen de politiek steeds minder serieus nemen. Of moeten we ze echt gewoon afschaffen en overgaan op een ander systeem, waarin serieuze mensen beslissingen nemen. Wil er niet aan denken, maar zo wordt het toch echt een farce.

Kunnen we Nederland niet over doen?

Na een weekend krant lezen, televisie kijken, en boodschappen doen in het oude dorp, verzuchtte ik tegen Ger of we Nederland niet over kunnen doen. Dat vond Ger wel een aardige gedachte. "Dan sturen we eerst de helft van alle mensen weg", zei ze enthousiast, "en dan niet onze kleurrijke medelanders, maar vooral die ergerlijke grauwgrijze landgenoten." En vol pret begonnen we aan het rijtje: allereerst alle mannen met kleine hondjes, met rode broek en roze trui, en alle asblonde SUVvi-rijdsters en al die oliedomme politici, die elkaar maar na praten en voor geen enkel probleem een oplossing hebben, en al die mensen die tegen beter weten in auto blijven rijden.

Als die mensen weg zijn, kunnen we ook alle lelijkheid de deur uit doen. De helft van het asfalt, de bedrijvenparken langs de snelwegen, de fantasieloze winkels in de groeisteden, de rommelige vrije kavelwijken, de versteende buitenwijken zonder kraak of smaak, de grote, anonieme scholengemeenschappen en van die protserige bankgebouwen.

En dan gaan we opnieuw inrichten naar menselijke maat en schaal, zodat we elkaar weer in de ogen kunnen kijken, samen kunnen dansen en muziek maken, op de hoek boodschappen kunnen doen, bij elkaar op bezoek gaan voor een bakkie of een glaasje. Als er mensen toch groots en meeslepend willen en veel herrie willen maken, zetten we ze op dat eiland in de Noordzee.

Er is nog zomer

Er is nog zomer en genoeg
Wat zou het loodzwaar tillen zijn
Wat een gezwoeg
als iedereen niet iedereen terwille
was als iedereen niet iedereen
op handen droeg

Judith Herzberg

Cinema & Justice

Warphotographer gezien, een film over oorlogsfotograaf Jim Nachtwey. En daarna een debat van Frenk van der Linden met Eddy van Wessel en Daimon Xanthopoulus, twee Nederlandse documentaire fotograferen. Het thema van de middag was Cinema & Justice, waarbij niet direct duidelijk was hoe die twee begrippen aan elkaar waren verbonden. Wat stond centraal? Achteraf hebben we het zelf ingevuld.

De film, die over Jim Nachtwey ging, zette al flink aan het denken. De eerste beelden toonden ons de fotograaf die wenende vrouwen fotografeerde die familieleden hadden verloren. Het motto van de film was een uitspraak van Robert Capa: "If your pictures aren't good enough, you're not close enough." Jim Nachtwey kwam heel close, op de huid bijna. Kan dat wel, moet je niet meer respect tonen? De film gaf ook het antwoord. Als je niet dichtbij bent, kun je het ook niet meevoelen.

Het gesprek tussen de fotografen en Frank van der Linden gaf nog meer stof tot nadenken. Niet de situatie van de gefotografeerde bevolkingsgroepen stond centraal, zoals was aangekondigd, maar het werk van de fotografen. Wat bezielt hen? Eddy gaf daarop een duidelijk antwoord. Het is iets dat je niet kunt beredeneren. Je moet, omdat je het wilt laten zien. Daarom gaat hij steeds terug naar Tsjetsjenië. Niet om mooie plaatjes te schieten, maar om te laten zien.

Een andere vraag die opkwam was of een foto wel een goed middel is om te getuigen? De film had me doen sidderen van de ellende die in beeld werd gebracht. Wenende vrouwen in Kosovo, stenen gooiende Palesteinen die worden beschoten, hongerende mensen in Afrika, jonge jongens die lopen te scharrelen op de vuilnisbelt van een grote stad en een man, vrouw en drie kleine kinderen, die leven langs de spoorlijn in Djakarta. De tentoongestelde foto's bekeek ik met andere ogen. Ik zag mooie foto's, die ook nog eens indruk maakten. maar ze kwamen niet echt binnen.

Ik aarzel ook of ik iets zal laten zien hier. Want gebruik ik dan het beeld niet voor iets anders dan waar het voor bedoeld is. Op het oog heb ik een foto van Jim Nachtwey van de vader met zijn zoon langs de spoorlijn. Wij leven, zegt Eddy van Wessel voor ons pensioen en voor wat anderen van ons denken en vinden. Zij leven met de dag, misschien wel met het moment, met een verschrikkelijke intentie. Beter is als je zelf gaat kijken op de website van jimnachtwey.

Stof tot nadenken genoeg.

Het beeld (4)

Fanny, de beeldhouwer, heeft zelf foto's genomen van het begin van het hakken. Die foto's heb ik op Flickr gezet. Je kunt ze bekijken als je op foto's klikt. Het hakken is zwaar, laat Fannt weten. De steen is hard en weerbarstig. Ze gaat hulptroepen inschakelen, onze Michelangela. En gelijk heeft ze. Wie zou er niet aan zo iets moois willen werken.

Me and Sonja Bakker

In de campagne tegen overgewicht wordt de Sonja Bakker methode regelmatig weggezet als de ondeugdelijke jojo-manier waarop het niet zou moeten. Ik wil een tegengeluid laten horen, want met Sonja Bakker heb ik inmiddels 15 kilo lichaamsgewicht verloren, die ik er met allerlei andere methodes, incl. bewegen en gezond leven, niet afkreeg. Natuurlijk weet ik dat nu het moeilijke komt, namelijk vasthouden. Maar die 15 kilo ben ik alvast kwijt en dat lukte met al die andere gezonde methodes van Ali B en Paul R. (hebben die trouwens ook overgewicht??) niet.

Waarom met Sonja dan wel, vragen veel vrienden. En natuurlijk heb ik daarover nagedacht, al was het alleen al, omdat ik jaren voor niks met al dat extra gewicht heb rondgelopen en mensen me nu zeggen dat ze me wel heel erg dik vonden. Overigens heb ik een vriendin die me nu angstig vraagt of ik geen anorexia heb gefokt. Succes van het dieet van Sonja is dat het eigenlijk te simpel is voor woorden. Je moet gewoon minder eten dan je gewend was en omdat Sonja weet hoe lastig dat is schrijft ze je per dag voor wat je mag eten. En als je je daaraan houdt, verlies je elke week zo'n kilootje. Als het niet lukt, weet je meteen waar het aan ligt. Je kunt jezelf geen zand in de ogen strooien.

Voor mij breekt nu de lastige tijd aan. Hoe houd ik dit vast? Van al die mensen die het zo goed weten en die zelf geen last hebben van overgewicht, hoef ik geen hulp te vragen. Die kijken me nu meewarig aan. Ik zie ze denken: Ach arme, over een jaartje zit het er toch weer aan. Ik zal ze een poeppie laten ruiken. Niet dus! Ik weet nu immers dankzij Sonja, dat ik minder moet eten dan ik at, niet twee keer moet opscheppen als het lekker is, niet tussendoor eten en als ik al eens een keer zondig, zoals gisteren toen ik op Scheveningen een heerlijk vers scholletje heb gegeten, dat het de volgende dag een dag streng wordt.

En laat ik duidelijk zijn. Ik voel me een stuk beter zonder die 15 kilo. Ik loop als een kievit, komt ook door die nieuwe heup, ik houd geen vocht meer vast, mijn bloeddruk is gezakt en ik hoef geen XLS kleren meer te kopen. Als u uw steun wilt betuigen, bent u van harte welkom. Ik kan een aanmoediging best gebruiken met al die tegengeluiden en heus ik ben nog steeds gezellig en heb geen anorexia.

Het beeld(3)

Voor mensen die benieuwd zijn of het beeld er nog is! Ja, Fanny is afgelopen woensdag begonnen met hakken. De stukken vliegen eraf. Ik heb gefilmd, maar ben vergeten een foto te maken. En film kan nog niet op dit weblog. En om jullie nu te verwijzen naar Youtube.com gaat me iets te ver. Ga dus niet zoeken, maar oefen geduld.

Jonge kunst

Zondagavond Janine Jansen met vrienden met Bach en vooral Schnittke in de kleine Zaal van het Concertgebouw en dinsdagavond de jonge dansers van het Nederlands Danstheater in de nieuwe Schouwburg van Almere. Wat een belevenis, wat een dynamiek, kracht en optimisme. Bach is Bach, daar helpt geen lieve moeder aan. Bach is altijd goed om naar te luisteren, maar om de muziek te laten trillen heb je iets extra's nodig. Ik weet nog niet of Janine dat al heeft. Technisch kan ze het aan. De tweede partita speelde ze voorbeeldig. Maar was het 'm ook? Weet ik niet. Ik werd niet meegezogen, maar dat kan ook aan andere dingen liggen. Bij het strijktrio van Alfred Schnittke gebeurde dat trouwens wel. Wat een nieuwe muziek!

Van de jongens en meiden van het Danstheater werd ik vrolijk. Niks geen loopjes en pirouettes en andere gesleten bewegingen. Nieuwe muziek, nieuwe bewegingen, kracht en souplesse en alles met elkaar. En dat ook nog eens in een moderne nieuwe Schouwburg aan een groot plein. Bijna niet van deze wereld.

Gaat het zien.

Christenen

Ik las nu in de krant dat ze het er ook nog moeilijk mee hebben, die christenen. Want nu ze in de regering zitten, zijn ze medeverantwoordelijk voor de afspraak in het regeerakkoord dat discriminatie tegen homoseksuelen moet worden bestreden. En dat gaan ze natuurlijk niet doen. Want homoseksuelen zijn geestelijk ziek, vinden ze. Volgens hen staat dat ergens in de bijbel. Ik heb het nooit kunnen vinden, maar ik ben natuurlijk bevooroordeeld. Misschien kan een van mijn lezers me helpen. Of misschien kan ik het wel vragen aan de vertegenwoordigers van het enige ware geloof in deze gemeente, de christenen van de Christen Unie.

De uitslag hoort u.

Wolf in schaapskleren

Las ik toch net in de krant dat een of ander zot Christen Unie gemeenteraadslid in Amsterdam op het partijcongres van haar partij een voorstel gaat indienen om homoseksuelen te weren uit de partij. Gelukkig zijn er ook nog echte liberalen. Een VVD raadslid gaat die mevrouw nu aangeven wegens aanzetten tot discriminatie.

Wat is er toch aan de hand met die christenen? Weten zij niet dat zij in een land leven waar gelijkheid van een ieder in de Grondwet staat? Dat zij stiekem denken dat homoseksuelen eng en gevaarlijk zijn, dat wisten we al lang. Maar dat ze het nu ook nog openlijk belijden. Laat ze zich toch gaan bezighouden met al die nette gezinnetjes van christelijke huizen achter de gordijnen!

Kleurrijke samenleving

Het zal allemaal wel niet helpen, maar toch ben ik blij dat de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid bevestigt dat wij in een kleurrijk land leven en dat daar niets mis mee is. Dat mensen met een dubbele nationaliteit en een andere herkomst hun land van herkomst waarderen is geen gevaar voor onze samenleving. Het zou toch een amputatie betekenen als ze die zouden moeten afzweren. Ik ben er toch ook trots op, dat mijn ouders uit Zeeland komen en dat ik dat boerse harde en trotse van hen heb geërfd.

Ieder mens koestert immers zijn voorkeuren en die kunnen heel verschillend zijn. Daar is niets mis mee. Ik zou bijna zeggen integendeel. Anders zou het wel erg grijs en grauw worden in dit kikkerland met van die enge eendimensionale figuren als Wilders en Verdonk, die voor willen schrijven wat wij moeten denken en geloven.

Maar zo'n rapport alleen helpt natuurlijk niet. Tot mijn schande moet ik erkennen dat mijn vriendenkring de laatste jaren eenzijdig wit is en dat ik me vaak betrap op vooroordelen. Word wakker, hoogmoed! De gemeente Huizen zoekt een groots evenement om zichzelf op de kaart te zetten. De gemeente Huizen heeft een kleurrijke bevolking. Ideetje?

Jubileum Kunstcafe Huizen

De initiatiefnemers en daar hoort Fanny Kiezenberg nog bij.

Woensdag 26 september a.s. feest in het Kunstcafe Huizen! Dan vieren we de vijfentwintigste Kunstcafe ontmoeting in De Boerderij in Huizen. Overigens las ik dat we op Plein 2000 beginnen met de fanfare van Prinses Irene. Zo hoort het ook. Prinses Irene is er altijd en overal, ook in het Kunstcafe!

Het Kunstcafe was het idee van een aantal Huizer kunstenaars en Gerrit Pas. Vijfentwintig avonden hebben bezoekers gratis kunnen genieten van alles wat er aan nieuw en gevestigd talent in Huizen rondloopt. Bij zo'n jubileum is het goed om terug te kijken en dan zie en hoor ik de volwassen poezie van de jeugdige Lulia Alberda, het verhaal van Jorit Bavel over Anton Heyboer, het klankconcert met schalen van Ton Akkermans en Carry Schomper, Hendrikje Rijkens met een voordracht uit de Atlantische Man van Marguerite Duras, en het cello quartet Sundgvist. Natuurlijk was er veel meer, maar iedereen heeft zo zijn voorkeuren en Janne Schra en Daan Loenen zijn al vaak genoemd.

Spannend is hoe we nu verder gaan met het Kunstcafe. Blijven we nieuw talent ontdekken en is er nog veel talent, of gaan we er een open podium van maken, zodat kunstenaars nieuwe dingen uit kunnen proberen. Kunnen ook niet kunstenaars het podium gebruiken? Gaan er optredens in reprise, blijven we podiumklanten volgen? Woensdag op het feest misschien tijd om niet alleen terug te kijken, maar ook de toekomst in te kleuren. Ik weet het allemaal niet. Ik ga me lekker laten verrassen.

Bureau Zorggeluk

Mooie affiche, maar zo niet te lezen, laat Nienke weten. Dat is jammer, dus daarom de tekst in gewoon zwart wit:

Toneelstuk “De Verwarring” t.g.v. Wereld Alzheimer Dag
Zaterdag 22 september voert Bureau Zorggeluk in opdracht van Alzheimer Nederland, afdeling Gooi e.o. het toneelstuk “De Verwarring” op ter gelegenheid van de viering van Wereld Alzheimer Dag in Theater De Graaf Wichman in Huizen. Het toneelstuk staat in het teken van “omgaan met dementie”. Steeds meer mensen komen met dementie in aanraking en daarom vindt Alzheimer Nederland afdeling Gooi het belangrijk op een prettige manier voorlichting te geven aan zowel partners en familie van dementerenden, als vrijwilligers en verzorgend- en verplegend personeel. Maar de voorstelling is natuurlijk voor iedereen een aanrader.
Met een interactieve voorstelling worden dagelijkse dilemma’s in het leven van mensen met dementie uitgespeeld. Wat weten we over dementie en wat doet verwarring nu eigenlijk met je? Op haar eigenzinnige maar ook ludieke wijze spiegelt Bureau Zorggeluk de dagelijkse praktijk in de wereld van Alzheimer, geheugenproblemen en desoriëntatie, in een avondvullende voorstelling.
In een reeks van scènes worden herkenbare situaties voor het voetlicht gebracht, soms schrijnend, soms ontroerend en dan weer met een lach. De toeschouwer raakt betrokken, bij de personages op de vloer maar ook bij keuzes waar we steeds opnieuw voor staan.
De voorstelling wordt gespeeld door twee improvisatie-acteurs: Margo Lak en Jan van der Hammen, beide werkzaam in de ouderenzorg en al 12 jaar samen actief binnen Bureau Zorggeluk, thematheater en improvisaties.
De zaal van De Graaf Wichman in Huizen is open om 19.30 uur. De voorstelling begint om 20.00 uur en eindigt rond 22.30 uur.
Het Theater De Graaf Wichman is eenvoudig bereikbaar met het Openbaar Vervoer, want deze is gelegen tegenover het centraal busstation in Huizen.
U kunt kaartjes reserveren bij Theater De Graaf Wichman, tel. 035-5880633. De kaartjes kosten € 2,50 per stuk.

Vakantie

Het was precies wat we ervan gehoopt hadden, alleen had het ietsje pietsje warmer mogen zijn. We zijn dus weer thuis met een hoofd vol indrukken en een rugzak vragen. Een paar van die laatste over waarom het hier zo druk, vol en jachtig is. Natuurlijk roept nu iedereen dat we ouwe met veel llll'worden, maar dat is het toch niet helemaal. Je kan beter kijken, vooral beter denken, en ook genieten als je er de tijd voor krijgt en neemt. En dat geldt volgens mij ook voor jonge lieden zonder die llll'en.

We hebben in Frankrijk geen televisie, kopen af en toe een krant in Vernoux, die we vervolgens gauw weglezen en geven ons dan weer over aan de boeken. We weten dus dat Jos Brink dood is, Linda de Mol gaat scheiden of lijmen, dat Jan Pronk weer voor opschudding heeft gezorgd en dat ons Woutertje keurig zijn kaken op elkaar houdt. Die heeft met zijn vriendjes Jan Peter en Andre afgesproken dat zij zich niet van de wijs laten brengen.

Ik las in de krant dat de PvdA in de peiling dramatisch daalde, maar lees nu bij een bevriende blogger dat sinds het weekeinde de stijgende lijn is ingezet. Ik kan nog niet bevroeden wat de oorzaak is. Alle thuisgelaten kranten van de afgelopen vier weken liggen nog op de stapel.

En nu ga ik dus ook weer de Huizer politiek volgen. Gerrit Pas liet me weten dat afgelopen week de raad en college hebben gesproken over de toekomst van de Toekomstvisie. Binnenkort moet er iets gebeuren met de afgewezen wensen over het confisceren van De Bijvanck, en er liggen forse bouwplannen in dubbele betekenis.

Raad en college hebben nu anderhalf jaar warmgelopen. Deze winter springen de vonken eraf!

Maakt kunst je een beter mens?

Van het beoefenen van kunst word je een beter mens. Althans dat vinden een heleboel belangrijke mensen, die zelf van kunst houden en zichzelf daarmee tot de betere soort rekenen. Daarom vinden die mensen dat je jong moet beginnen. Kinderen moeten gestimuleerd worden om kunst te maken of van kunst te genieten. Ze worden meegenomen naar musea, theaters, bibliotheken en er komen kunstenmakers in de klas vertellen hoe spannend kunst is.

Het helpt niet! Kinderen worden van die paar uurtjes geen betere mensen, omdat ze op allerlei andere manieren leren hoe overbodig kunst is. Kunst is immers nutteloos en zinloos. Van kunst kun je niet rijk worden, je kunt er soms niets eens van leven, je wordt er treurig, gek en onaangepast van. En kinderen hebben die grote mensenkunst helemaal niet nodig om te genieten. Die hebben hun eigen fantasie, waarin ze prima kunnen leven als wij ze niet zouden storen.

Weg met de kunst dus. Hoe mooi de verhalen ook zijn. Laten we eerst maar eens proberen om kinderen kind te laten zijn, en ze niet te verpesten met allerlei snode bedoelingen. Laat ze tot hun veertiende zelf mogen ontdekken wat mooi en waardevol is, voordat we ze verpesten met cijfers, scoren en overleven.

Jammer van al die mooie verhalen. Gebruik ze voor de echte liefhebbers.