Met stijgende verbazing volg ik het gedoe rond Laura Dekker, het zeilmeisje. Ik vind het zo typisch Nederlands dat de overheid zich bemoeit met incidenten. Laura wil als jongste de wereld rondzeilen en nu heeft een of andere zot bij de Raad van de Kinderbescherming bedacht, dat ze daar niet volwassen genoeg voor is. Alsof er geen andere en treurige kinderzaken zijn om je druk over te maken. Er liggen inmiddels honderden rapporten die duidelijk maken dat het met de Jeugdzorg in Nederland treurig is gesteld. De Tweede Kamer gaat ook een eigen onderzoek doen, ook al zo iets waar ik me druk over kan maken. Zijn al die onderzoeken dan niet goed genoeg, of kunnen al die politici niet lezen alleen maar praten? En ondertussen jaagt men een 14-jarig meisje dat niet onder het maaiveld wil verdwijnen de stuipen op het lijf en het land uit.
Kan niet iemand ingrijpen? Ik heb de kamerleden nog geen vragen horen stellen aan de minister. En ook de pers houdt zich rustig. Zijn we dan met z'n allen verdwenen in het zompige Nederlandse polder landschap? Wat een treurige geschiedenis!
Tuesday, December 22, 2009
Sunday, December 20, 2009
De Crisis in mijn leven
Woensdag liepen Ger en ik in de binnenstad van Utrecht op weg naar het Catharijne Convent voor de afsluiting van onze cursus Kunstgeschiedenis, toen wij aan werden gesproken door een jongeman met filmcamera en microfoon in zijn hand.
“Mag ik u iets vragen”, vroeg hij hoopvol een afwijzing verwachtend.
“Natuurlijk”, zei ik, nergens bang voor.
Hij stopte mij de microfoon in mijn handen en richtte zijn camera op mij.
“Hoe lang gaat het duren?” vroeg ik. Wij moesten op tijd zijn voor de rondleiding.
“Dertig seconden”, zei hij conform de eisen van deze tijd.
“Doet u maar!”, zei ik, inmiddels wel een beetje nieuwsgierig wat er zou gebeuren.
Hij keek door zijn lens en vroeg “Wat is de crisis in uw leven?”
Zonder nadenken antwoordde ik “ouder worden” en verbaasde mezelf. Maar ik kreeg niet de tijd om na te denken, want hij vuurde de volgende vraag op me af.
“Wat is de crisis hier” en hij maakte met zijn vrije hand een cirkel om zich heen. Die vraag was niet zo moeilijk om te beantwoorden, omdat Ger en ik net hadden verzucht dat al die winkels met hun open, uitnodigende deuren energie sleurpen. Dus dat zei ik hem.
Dat was het. Hij bedankte mij en we konden onze weg naar het Catharijne Convent vervolgen. Maar voor mij is de kous nog niet af. Want voor het eerst had ik mezelf horen bekennen dat ouder worden niet vanzelf gaat.
“Mag ik u iets vragen”, vroeg hij hoopvol een afwijzing verwachtend.
“Natuurlijk”, zei ik, nergens bang voor.
Hij stopte mij de microfoon in mijn handen en richtte zijn camera op mij.
“Hoe lang gaat het duren?” vroeg ik. Wij moesten op tijd zijn voor de rondleiding.
“Dertig seconden”, zei hij conform de eisen van deze tijd.
“Doet u maar!”, zei ik, inmiddels wel een beetje nieuwsgierig wat er zou gebeuren.
Hij keek door zijn lens en vroeg “Wat is de crisis in uw leven?”
Zonder nadenken antwoordde ik “ouder worden” en verbaasde mezelf. Maar ik kreeg niet de tijd om na te denken, want hij vuurde de volgende vraag op me af.
“Wat is de crisis hier” en hij maakte met zijn vrije hand een cirkel om zich heen. Die vraag was niet zo moeilijk om te beantwoorden, omdat Ger en ik net hadden verzucht dat al die winkels met hun open, uitnodigende deuren energie sleurpen. Dus dat zei ik hem.
Dat was het. Hij bedankte mij en we konden onze weg naar het Catharijne Convent vervolgen. Maar voor mij is de kous nog niet af. Want voor het eerst had ik mezelf horen bekennen dat ouder worden niet vanzelf gaat.
Wednesday, December 16, 2009
Huizen moet bruisen (vervolg)
Vrijdagavond hebben we genoten van de orachtige muziek van The Messiah van Handel. Dit keer niet in het Concertgebouw in Amsterdam of in de Grote Kerk van Naarden, maar gewoon hier om in de hoek in De Zenderkerk aan de Gemeenlandslaan. Wat een onvergetelijke avond boden de Christelijke Oratorium Vereniging Excelsior, vier prachtig zingende solisten met de mannelijke altus en de vrouwelijke sopraan als uitblinkers, en een sterk spelend begeleidingsorkest. En dat gewoon in de buurt. Wat een vertrouwd gezicht hoe rond kwart voor acht van alle kanten veel volk toestroomde.
Het verbaasde me opnieuw wat dit dorp, dat zich ten onrechte wil profileren als stad aan het water, op kunstgebied heeft te bieden. Waar halen we het vandaan? We hebben een grote muziekvereniging met verschillende orkesten en ensembles, die er nu al jaren voor zorgen dat bij iedere gelegenheid volop te genieten valt. We hebben The Pride, die zelfs internationeel van zich doen spreken, we hebben twee bloeiende toneelvereniging, waarbij vooral De Plankeniers niet bang zijn af te wijken van het traditionele en veilige repertoiretoneel voor amateurgezelschappen. Bij hen geen Arsenicum en Oude Kant, maar Festen. En sinds kort hebben we ook een Bulgaars pianiste die virtuoos en fluweelzacht Chopin speelt.
Van de laatste zullen we dit Chopin jaar vast nog meer horen. Ik hoor zelfs fluisteren dat zij in de kunst feestwijk iedere avond voor ons gaat spelen. Ik verheug me er nu al op. Waar een klein dorp toch groots in kan uitblinken.
Het verbaasde me opnieuw wat dit dorp, dat zich ten onrechte wil profileren als stad aan het water, op kunstgebied heeft te bieden. Waar halen we het vandaan? We hebben een grote muziekvereniging met verschillende orkesten en ensembles, die er nu al jaren voor zorgen dat bij iedere gelegenheid volop te genieten valt. We hebben The Pride, die zelfs internationeel van zich doen spreken, we hebben twee bloeiende toneelvereniging, waarbij vooral De Plankeniers niet bang zijn af te wijken van het traditionele en veilige repertoiretoneel voor amateurgezelschappen. Bij hen geen Arsenicum en Oude Kant, maar Festen. En sinds kort hebben we ook een Bulgaars pianiste die virtuoos en fluweelzacht Chopin speelt.
Van de laatste zullen we dit Chopin jaar vast nog meer horen. Ik hoor zelfs fluisteren dat zij in de kunst feestwijk iedere avond voor ons gaat spelen. Ik verheug me er nu al op. Waar een klein dorp toch groots in kan uitblinken.
Sunday, December 13, 2009
Geschiedenis van een Paard
Een oude ruin vertelt zijn levensverhaal aan zijn stalgenoten. Hij werd geboren met een wit-bonten vacht en hierom door zijn moeder met minachting verstoten. Later maakte hij in zijn jeugdige onschuld een merrieveulen uit zijn stoeterij het hof en werd gekastreerd. Hij werd verkocht aan een frivole officier die hij trouw diende. Zijn prachtig afgemeten pas bezorgde hem zijn naam "Kholstomier" wat "ellestok" ("ellenteller") betekent. Hij wint zelfs een wedren voor zijn meester, wat deze geld en eer bezorgt. Maar deze absurde vent beloont hem met een resem zweepslagen tijdens een helse achtervolging op zijn vluchtende maîtresse. Dan begint voor Kholstomier voorgoed de aftakeling, het begin van een mooi en melancholisch verhaal, dat Tolstoï schreef in 1864, drie jaar nadat de Russische boer uit de slavernij bevrijd werd.
Met deze parabel hekelt Tolstoï de bezitsdrang van de mens.
Ik moet steeds aan deze parabel denken als ik mensen hoor roepen "Eigen volk eerst", of "Dit Land is mijn land". En ook dit weekeinde ging het paard van Tolstoi door mijn hoofd, toen Charlotte en Ron het verhaal vertelden over hun Egypte reis. Zij hebben veel indrukwekkende kunstschatten bewonderd en waren vol van het bloedend hart van hun Egyptische gids die betreurt dat hij hen de Steen van Rosetta en de buste van Nefertite niet kon laten zien, omdat die in Londen en Berlijn te zien zijn.
Alsof er geen toevalligheid bestaat, las ik in Trouw dat Egypte grote moeite doet om die schatten terug te krijgen, maar dat ze in Londen en Berlijn doof zijn. Zij hebben die schatten legaal verkregen en daarmee is de kous af.
Alsof hier alleen de wet geldt, alsof deze kunstschatten niet tot de ziel van het Egyptische volk horen en ieder weldenkend mens zal vinden dat ze terug moeten naar waar ze vandaan zijn gekomen. Ze zou van kunstminnaars in deze moderne tijd toch andere overwegingen verwachten.
Boycotten dus en niet die schatten in Berlijn en Londen gaan zien.
Thursday, December 10, 2009
De idioot in het bad
Als je het fijn vindt om af en toe een gedicht te lezen, kun je vanaf nu terecht op mijn nieuwe blog. Fanny K. en ik hebben die in het leven geroepen omdat wij van gedichten houden en deze liefde met anderen willen delen.
Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
Haast dravend en vaak hakend in de mat,
Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
Gaat elke week de idioot naar 't bad.
De damp die van het warme water slaat
Maakt hem geruster : witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
Bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.
De zuster laat hem in het water glijden,
Hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
Hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
En om zijn mond gloort langzaam aan een groot verblijden.
Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
Zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
Zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
Komen als berkenstammen door het groen opdoemen.
Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
Hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
Hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
En hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.
En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,
En stevig met een handdoek drooggewreven
En in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
Stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.
En elke week wordt hij opnieuw geboren
En wreed gescheiden van het veilig water-leven,
En elke week is hem het lot beschoren
Opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - -
Uit: Parken en Woestijnen van M.Vasalis (1909-1998)
Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
Haast dravend en vaak hakend in de mat,
Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
Gaat elke week de idioot naar 't bad.
De damp die van het warme water slaat
Maakt hem geruster : witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
Bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.
De zuster laat hem in het water glijden,
Hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
Hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
En om zijn mond gloort langzaam aan een groot verblijden.
Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
Zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
Zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
Komen als berkenstammen door het groen opdoemen.
Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
Hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
Hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
En hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.
En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,
En stevig met een handdoek drooggewreven
En in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
Stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.
En elke week wordt hij opnieuw geboren
En wreed gescheiden van het veilig water-leven,
En elke week is hem het lot beschoren
Opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - -
Uit: Parken en Woestijnen van M.Vasalis (1909-1998)
Monday, December 07, 2009
Mijn verwarrende wereld
Het is een bekend gegeven, hoe meer je leest over de wereld hoe minder je begrijpt. Dat is ook een troost, want misschien ligt het dus niet alleen aan mij. Een rijtje raadsels:
VVD vrouwen. Sinds Neelie Eurocommissaris is, ben ik een van de vele fans van haar. Neelie is stijl in de leer, werkt hard, weet waar ze over praat en als ze haar mond opendoet, begrijp ik ook nog eens waar ze het over heeft. Toen ik las dat Elisabeth Post, waarnemend commissaris van de koningin is geworden in Noord-Holland, dacht ik "dat is goed" en verbaasde me opnieuw over mezelf. Want Elsabeth is ook van de VVD. Ik heb Elisabeth leren kennen toen ik in Hilversum werkte. Elisabeth was het beste gemeenteraadslid dat er was in Hilversum. Elisabeth was streng in de leer, werkte hard, wist waar ze het over had, en als ze het niet wist, vroeg ze het. En Elisabeth heeft net als Neelie een fiere presentatie. Wie doet me wat! Omdat al het goede in drieën is, moest ik op zoek naar de derde goede VVD vrouw. Gelukkig kon ik die niet direct vinden, want Letitia Griffith, wethouder Economische Zaken in Amsterdam en nu lid van de Tweede Kamer, vind ik niet stevig genoeg; Erica Terpstra of Annemarie Jorritsma, doen me te veel aan vrouwelijke PvdA bestuurders denken. Ik weet wel een derde, maar die is al jaren dood. Dus zijn Neelie en Elisabeth toevallige bevliegingen en hoef ik mijn politieke idealen niet te wantrouwen.
De OV chipkaart Vorige week gingen we naar de Kunsthal in Rotterdam voor de Hoppertentoonstelling, die overigens veel meer dan alleen Hopper bleek te zijn. Wij hadden gehoord dat je alleen met OV ChipKnip mag reizen in het Rotterdams Openbaar Vervoer en vroegen ons af hoe we aan zo'n modern ding konden komen. Internet afgezocht waar wel stond dat je moest aanvragen en activeren en opladen, maar niet waar je dat zou kunnen doen. Ik werd er zelfs een beetje nerveus van en hoopte dat we zouden kunnen lopen. Het bleek allemaal heel eenvoudig. Een aardige Rotterdamse RET beambte gaf ons een aangevraagde, geactiveerde en opgeladen OV Chipkaart. Toen bleek dat je in de Rotterdamse tram gewoon nog met een strippenkaart kunt betalen.
Uruzgan Alle buitenlandse missies vind ik eigenlijk westerse arrogantie. "Wegwezen dus uit Afghanistan" dacht ik tot vorige week Obama liet weten dat hij nog 30000 jongens gaat sturen om eerst op- en daarna af te bouwen. Wat moest ik nou met die boodschap van de door mij bewonderde Obama. Zijn boodschap klonk helder, bood een uitweg uit de impasse van plotseling vertrek en in de steek laten. Het leek of hij erover nagedacht had. En nu weet ik het niet meer. Maar ik neig tot meedoen.
Hoop Vandaag begint de klimaattop in Kopenhagen. De wereldleiders, inclusief onze Balkenende, gaan samen afspraken maken over de redding van de aarde. Althans, dat zouden ze moeten doen. Maar vorige week stonden er berichten van wetenschappers in de media, dat ze dat beter niet kunnen doen. De een vond dat de afspraken niet meer kunnen worden dan een slap aftreksel van wat zou moeten en de ander vond dat de aarde zichzelf wel kan redden. Was ik net van plan om een zuinige auto te kopen en zonnepanelen op het dak te zetten. Wat moet ik nu?
Gelukkig is het maandag geworden en begint er een nieuwe week met nieuwe kansen.
VVD vrouwen. Sinds Neelie Eurocommissaris is, ben ik een van de vele fans van haar. Neelie is stijl in de leer, werkt hard, weet waar ze over praat en als ze haar mond opendoet, begrijp ik ook nog eens waar ze het over heeft. Toen ik las dat Elisabeth Post, waarnemend commissaris van de koningin is geworden in Noord-Holland, dacht ik "dat is goed" en verbaasde me opnieuw over mezelf. Want Elsabeth is ook van de VVD. Ik heb Elisabeth leren kennen toen ik in Hilversum werkte. Elisabeth was het beste gemeenteraadslid dat er was in Hilversum. Elisabeth was streng in de leer, werkte hard, wist waar ze het over had, en als ze het niet wist, vroeg ze het. En Elisabeth heeft net als Neelie een fiere presentatie. Wie doet me wat! Omdat al het goede in drieën is, moest ik op zoek naar de derde goede VVD vrouw. Gelukkig kon ik die niet direct vinden, want Letitia Griffith, wethouder Economische Zaken in Amsterdam en nu lid van de Tweede Kamer, vind ik niet stevig genoeg; Erica Terpstra of Annemarie Jorritsma, doen me te veel aan vrouwelijke PvdA bestuurders denken. Ik weet wel een derde, maar die is al jaren dood. Dus zijn Neelie en Elisabeth toevallige bevliegingen en hoef ik mijn politieke idealen niet te wantrouwen.
De OV chipkaart Vorige week gingen we naar de Kunsthal in Rotterdam voor de Hoppertentoonstelling, die overigens veel meer dan alleen Hopper bleek te zijn. Wij hadden gehoord dat je alleen met OV ChipKnip mag reizen in het Rotterdams Openbaar Vervoer en vroegen ons af hoe we aan zo'n modern ding konden komen. Internet afgezocht waar wel stond dat je moest aanvragen en activeren en opladen, maar niet waar je dat zou kunnen doen. Ik werd er zelfs een beetje nerveus van en hoopte dat we zouden kunnen lopen. Het bleek allemaal heel eenvoudig. Een aardige Rotterdamse RET beambte gaf ons een aangevraagde, geactiveerde en opgeladen OV Chipkaart. Toen bleek dat je in de Rotterdamse tram gewoon nog met een strippenkaart kunt betalen.
Uruzgan Alle buitenlandse missies vind ik eigenlijk westerse arrogantie. "Wegwezen dus uit Afghanistan" dacht ik tot vorige week Obama liet weten dat hij nog 30000 jongens gaat sturen om eerst op- en daarna af te bouwen. Wat moest ik nou met die boodschap van de door mij bewonderde Obama. Zijn boodschap klonk helder, bood een uitweg uit de impasse van plotseling vertrek en in de steek laten. Het leek of hij erover nagedacht had. En nu weet ik het niet meer. Maar ik neig tot meedoen.
Hoop Vandaag begint de klimaattop in Kopenhagen. De wereldleiders, inclusief onze Balkenende, gaan samen afspraken maken over de redding van de aarde. Althans, dat zouden ze moeten doen. Maar vorige week stonden er berichten van wetenschappers in de media, dat ze dat beter niet kunnen doen. De een vond dat de afspraken niet meer kunnen worden dan een slap aftreksel van wat zou moeten en de ander vond dat de aarde zichzelf wel kan redden. Was ik net van plan om een zuinige auto te kopen en zonnepanelen op het dak te zetten. Wat moet ik nu?
Gelukkig is het maandag geworden en begint er een nieuwe week met nieuwe kansen.
Wednesday, December 02, 2009
Salome
Salome op een van de zuilen van het Romaanse klooster Saint Michel de Canigou in de Pyreneeën (12e eeuw).
De bijbeltekst uit Marcus 6, vers 25 t/m 29
25 En zij, terstond met haast ingaande tot den koning, heeft het geëist, zeggende: Ik wil, dat gij mij nu terstond, in een schotel, geeft het hoofd van Johannes den Doper.
26 En de koning, zeer bedroefd geworden zijnde, nochtans om de eden, en degenen, die mede aanzaten, wilde hij haar hetzelve niet afslaan.
27 En de koning zond terstond een scherprechter, en gebood zijn hoofd te brengen. Deze nu ging heen, en onthoofdde hem in de gevangenis;
28 En bracht zijn hoofd in een schotel, en gaf hetzelve het dochtertje, en het dochtertje gaf hetzelve harer moeder.
Dit "dochtertje" Salome heeft veel kunstenaars geïnspireerd. Gisteren zagen wij in het Muziektheater de opera van Richard Strauss, gebaseerd op de roman van Oscar Wilde. Salome is de dochter van Herodias, en de stiefdochter van koning Herodus. De familie leeft in zonden. Herodus heeft Herodias afgepakt van zijn broer en heeft zijn oog laten vallen op zijn stiefdochter. Herodus vraagt Salome om voor hem te dansen. Zij eist daarvoor het hoofd van Johannes de Doper, die door Herodus gevangen is genomen, omdat hij hun zondig leven doorziet. Zo gebeurt het. Salomé danst en het hoofd van Johannes de Doper wordt haar gebracht.
Dit bijbelverhaal is door Strauss bewerkt tot een heftige dramatische gebeurtenis met prachtige muziek. In de versie van de Nederlandse Opera was de handeling naar de moderne tijd verplaatst en kregen we alle liederlijkheid in leer en plastic breed uitgemeten op het toneel. Het drama en de muziek bleven fier overeind door de eenheid van tijd, plaats en handeling en het ontbreken van een pauze in de voorstelling. We hielden anderhalf uur ons adem in en de oren wagenwijd open. Wat een theater.
Niet alle bezoekers konden het waarderen. Na afloop hielden veel mensen de kaken dicht en de handen in de zakken. Wij niet. Wij vonden het ontroerend mooi en hebben met volle teugen genoten.
Friday, November 27, 2009
Wat is een mens?
Ik kijk naar de negendelige serie over De Oorlog op zondagavond. De laatste aflevering ging over de jodenvervolging. Ik heb de laatste tijd veel gelezen en gehoord over deze verschrikking. Ik heb De Welwillende gelezen van Jonathan Little, en Kinderen van Stalin van Owen Matthews. En mijn vriendin Thamar heeft met het Auschwitz comité een reis gemaakt naar de kampen Auschwitz, Birkenau, Majdanek en Sobibor. Zij heeft ons haar foto's getoond en het verhaal van de reis verteld.
Ondanks dit alles kan ik wat er is gebeurd niet bevatten. Ik ben in 1946 geboren en heb dus wat ik weet van horen zeggen. Soms wil ik graven om het te begrijpen. Vooral Max Aue in De Welwillenden heeft me een eind op weg geholpen. Hij laat zien dat als een mens eenmaal heeft gekozen voor een idee of een ideaal, de volgende stap onvermijdelijk is. Max Aue, de hoofdpersoon uit de Welwillenden is een weldenkende jongen met een keurige opvoeding en een degelijke opleiding. Hij kiest voor het nationaal socialisme en zet alle twijfels opzij. Ook als hij onmenselijke opdrachten krijgt.
Ik heb me altijd afgevraagd of het in de oorlog niet bekend was dat er miljoenen mensen op grote schaal werden vermoord. Thamar liet foto's zien van een vernietigingskamp met een stad op de achtergrond. De mensen moeten de rook hebben gezien en de stank hebben geroken. Mensen konden het hebben geweten. De vraag werd in de aflevering van zondag beantwoord. In het Parool van november 1943 stond een brief van een uit Auschwitz teruggekeerde kamparbeider, die gedetailleerd vertelt dat de gaskamers in Auschwitz werden vergroot, omdat capaciteitsuitbreiding nodig was. En mensen die de verzetskrant niet onder ogen kregen, moeten zich toch ook afgevraagd hebben waarom de Duitsers alle kinderen en bejaarden en zieke mensen afvoerden. Dat kon toch niet zijn om te gaan werken.
Waarom wilden mensen het niet weten? Omdat ze zich zo iets ongekends en barbaars niet konden voorstellen? Omdat ze het wegdrukten omdat ze niet wisten wat ze zouden moeten doen? Het antwoord op die vraag werd in de uitzending niet gegeven. Is deze barbarij eigen aan het menszijn. Velen vinden van wel en ik wil het niet accepteren.
Ondanks dit alles kan ik wat er is gebeurd niet bevatten. Ik ben in 1946 geboren en heb dus wat ik weet van horen zeggen. Soms wil ik graven om het te begrijpen. Vooral Max Aue in De Welwillenden heeft me een eind op weg geholpen. Hij laat zien dat als een mens eenmaal heeft gekozen voor een idee of een ideaal, de volgende stap onvermijdelijk is. Max Aue, de hoofdpersoon uit de Welwillenden is een weldenkende jongen met een keurige opvoeding en een degelijke opleiding. Hij kiest voor het nationaal socialisme en zet alle twijfels opzij. Ook als hij onmenselijke opdrachten krijgt.
Ik heb me altijd afgevraagd of het in de oorlog niet bekend was dat er miljoenen mensen op grote schaal werden vermoord. Thamar liet foto's zien van een vernietigingskamp met een stad op de achtergrond. De mensen moeten de rook hebben gezien en de stank hebben geroken. Mensen konden het hebben geweten. De vraag werd in de aflevering van zondag beantwoord. In het Parool van november 1943 stond een brief van een uit Auschwitz teruggekeerde kamparbeider, die gedetailleerd vertelt dat de gaskamers in Auschwitz werden vergroot, omdat capaciteitsuitbreiding nodig was. En mensen die de verzetskrant niet onder ogen kregen, moeten zich toch ook afgevraagd hebben waarom de Duitsers alle kinderen en bejaarden en zieke mensen afvoerden. Dat kon toch niet zijn om te gaan werken.
Waarom wilden mensen het niet weten? Omdat ze zich zo iets ongekends en barbaars niet konden voorstellen? Omdat ze het wegdrukten omdat ze niet wisten wat ze zouden moeten doen? Het antwoord op die vraag werd in de uitzending niet gegeven. Is deze barbarij eigen aan het menszijn. Velen vinden van wel en ik wil het niet accepteren.
Monday, November 23, 2009
Mijn hemel
Schrijfoefening voor een bijdrage aan de Hemelserie in Trouw.
Toen mijn moeder vijfentwintig jaar geleden aankondigde dat haar leven ging eindigen, troostte ze mij met de woorden: "Ga ik eindelijk naar mijn God." Mijn moeder had een opmerkelijke relatie met de God, die ze tot de hare had verklaard. Het was niet de God van de christelijke kerk. Daar had ze niet zo veel mee. Omdat haar moeder na de dood van haar vader straatarm achterbleef met twee kleine kinderen, kreeg ze af en toe wat toegestopt van de kerk, een zakje kolen, een brood. De onuitgesproken boodschap daarbij was: wij willen liever niet dat u zich in de kerk laat zien.
Mijn moeder zong toen ze volwassen was in een kerkkoor. Dat deed ze totdat haar hart zo zwak werd, dat ze geen geluid meer kon voortbrengen. Ze zong met overgave en een hele mooie altstem. Mijn vader zong ook. Maar die wilde niet met mijn moeder in het koor, omdat ze daar ritmisch zongen. In zijn kerk zongen ze nog een noot per tel. Daar was geen zangkoor tegen opgewassen.
In de kerk van mijn vader, mocht mijn moeder niet deelnemen aan het Heilig Avondmaal, omdat ze geen belijdenis had gedaan. De twee jaar lagere school die ze heeft genoten, stelden haar net in staat om een schots en scheve brief te schrijven en de koppen van de krant te lezen. Ze schreef vooral graag aan een van haar stiefbroers, die in de Heer was en haar daar uitgebreide brieven over schreef. Tegenover zijn Bijbelkennis stelde zij haar goedheid.
Toen ik klein was gingen we vaak samen naar de kerk. De dienst zochten we dan wel goed uit. Het moest een dominee zijn die in de wereld stond en er moest veel gezongen worden. Ik zong graag met haar mee. Bij tijd en wijle stokte de adem in mijn keel, omdat ze van die hemelse geluiden liet horen. Dan kan ik even alleen maar naar haar luisteren.
Toen ze oud en versleten was, praatte ze dikwijls over haar Heer en ik hoorde het aan. Ze was er vast van overtuigd dat ze bij hem ging komen. Ze deed er niet sentimenteel of dweperig over. Het was haar rotsvaste geloof. Er daar is ze nu dus. Waar mijn moeder is daar is de hemel.
Toen mijn moeder vijfentwintig jaar geleden aankondigde dat haar leven ging eindigen, troostte ze mij met de woorden: "Ga ik eindelijk naar mijn God." Mijn moeder had een opmerkelijke relatie met de God, die ze tot de hare had verklaard. Het was niet de God van de christelijke kerk. Daar had ze niet zo veel mee. Omdat haar moeder na de dood van haar vader straatarm achterbleef met twee kleine kinderen, kreeg ze af en toe wat toegestopt van de kerk, een zakje kolen, een brood. De onuitgesproken boodschap daarbij was: wij willen liever niet dat u zich in de kerk laat zien.
Mijn moeder zong toen ze volwassen was in een kerkkoor. Dat deed ze totdat haar hart zo zwak werd, dat ze geen geluid meer kon voortbrengen. Ze zong met overgave en een hele mooie altstem. Mijn vader zong ook. Maar die wilde niet met mijn moeder in het koor, omdat ze daar ritmisch zongen. In zijn kerk zongen ze nog een noot per tel. Daar was geen zangkoor tegen opgewassen.
In de kerk van mijn vader, mocht mijn moeder niet deelnemen aan het Heilig Avondmaal, omdat ze geen belijdenis had gedaan. De twee jaar lagere school die ze heeft genoten, stelden haar net in staat om een schots en scheve brief te schrijven en de koppen van de krant te lezen. Ze schreef vooral graag aan een van haar stiefbroers, die in de Heer was en haar daar uitgebreide brieven over schreef. Tegenover zijn Bijbelkennis stelde zij haar goedheid.
Toen ik klein was gingen we vaak samen naar de kerk. De dienst zochten we dan wel goed uit. Het moest een dominee zijn die in de wereld stond en er moest veel gezongen worden. Ik zong graag met haar mee. Bij tijd en wijle stokte de adem in mijn keel, omdat ze van die hemelse geluiden liet horen. Dan kan ik even alleen maar naar haar luisteren.
Toen ze oud en versleten was, praatte ze dikwijls over haar Heer en ik hoorde het aan. Ze was er vast van overtuigd dat ze bij hem ging komen. Ze deed er niet sentimenteel of dweperig over. Het was haar rotsvaste geloof. Er daar is ze nu dus. Waar mijn moeder is daar is de hemel.
Wednesday, November 18, 2009
Huizen moet bruisen (vervolg)
Even heeft het erop geleken. De gemeente schreef evenementenbeleid, recreatiebeleid, en toeristenbeleid. Misschien is de volgorde verkeerd. Vergeef me dat. De bedoeling was duidelijk. Huizen moet op de kaart gezet worden als de haven van 't Gooi. Er moeten bezoekers komen en die moeten veel geld gaan uitgeven. Om die bezoekers te trekken worden er jaarlijks drie grote evenementen georganiseerd, een kunstfestival in het voorjaar, een botterfestival in september en een winterboulevard rond Kerst en Oud en Nieuw. Klinkt nog steeds veelbelovend. Maar nu de uitwerking.
Wie gaat het doen en vooral wie gaat het betalen. Niet de gemeente. Die hebben een stichting Marketing Huizen in het leven geroepen en die krijgt voor het kunstfestival € 10000 te verdelen. Dat is een fractie van het bedrag voor de Huizerdag bijvoorbeeld. En die wordt nog niet eens aangemerkt als "groot evenement".
Is het niet vreemd, om niet een ander woord te gebruiken, dat de gemeente wil profiteren van de naamsbekendheid van Huizen, daar mooie plannen voor maakt, maar er geen geld bij wil leggen. En is het niet nog vreemder dat de gemeente niet beter luistert naar al die kunstenaars en oprechte amateurs die in Huizen al jaren voor een paar stevige en goedbezochte evenementen zorgen. Ik vraag me af wat de Stichting Marketing Huizen kost en of we met dat geld niet beter de evenementen hadden kunnen bekostigen.
Monday, November 16, 2009
Kleur bekennen
Soms word ik echt blij van het nieuws. Zoals vanmorgen toen ik op de website van het NOS journal het bericht las dat drie Europese topvrouwen ervoor pleiten dat de eerste EU president een vrouw moet zijn!! De topvrouwen zijn Neelie Kroes, Margot Wallström, vice-voorzitter van de Europese Commissie, en Diana Wallis, vicevoorzitter van het Europees Parlement. Alle drie uiterst geschikt om EU president te worden. Bijkomend voordeel is dat in één klap de helft van de Europese bevolking Europa minded wordt.
Naar de mening van de vrouwen is "de juiste man op de juiste plek vaak een vrouw". Ze schrijven dat in de Financial Times, bij uitstek een mannenblad. Er is volgens hen geen gebrek aan vrouwelijke gegadigden met kwaliteiten en competenties.
De EU-leiders beslissen donderdag tijdens een speciale top in Brussel wie de banen krijgen. Al weken circuleren namen van bleke mannen als Jan Peter Balkenende, Van Rompuy en de Luxemburger Jean-Claude Juncker. Wie zal daar nu warm van worden. Geeft mij Neelie maar.
Door vrouwen in de topbanen te benoemen wordt Europa "rijker en representatiever" en komt de EU "dichter bij zijn burgers". De nieuwe Europese Commissie die binnenkort wordt geïnstalleerd, zal volgens het drietal waarschijnlijk uit minder vrouwen bestaan dan het huidige EU-bestuur.
Achter gesloten deuren wordt kennelijk onderhandeld. Meestal is de uitkomst een complete verrassing. Laat het dat dit keer niet zijn en kom met Neelie for president. Al mijn schroom en scepsis over Europa gooi ik direct over boord.
Naar de mening van de vrouwen is "de juiste man op de juiste plek vaak een vrouw". Ze schrijven dat in de Financial Times, bij uitstek een mannenblad. Er is volgens hen geen gebrek aan vrouwelijke gegadigden met kwaliteiten en competenties.
De EU-leiders beslissen donderdag tijdens een speciale top in Brussel wie de banen krijgen. Al weken circuleren namen van bleke mannen als Jan Peter Balkenende, Van Rompuy en de Luxemburger Jean-Claude Juncker. Wie zal daar nu warm van worden. Geeft mij Neelie maar.
Door vrouwen in de topbanen te benoemen wordt Europa "rijker en representatiever" en komt de EU "dichter bij zijn burgers". De nieuwe Europese Commissie die binnenkort wordt geïnstalleerd, zal volgens het drietal waarschijnlijk uit minder vrouwen bestaan dan het huidige EU-bestuur.
Achter gesloten deuren wordt kennelijk onderhandeld. Meestal is de uitkomst een complete verrassing. Laat het dat dit keer niet zijn en kom met Neelie for president. Al mijn schroom en scepsis over Europa gooi ik direct over boord.
Friday, November 13, 2009
Arlington Park
Ik en de boekenclub lazen Arlington Park van de Engelse schrijfster Rachel Cusk. We kregen het vrieskoud van het boek. Het gaat over een viertal huisvrouwen van rond de 35 in een upper-middle class suburb van London. Ze zijn zonder uitzondering depressief en gefrustreerd. Het zijn “Desperate Housewives”, maar dan zonder de humor, of Gooise vrouwen, maar dan minder plat. Aan alle vier is een fikse steek los. Ze zijn druk met het bedenken wat anderen vinden dat ze zouden moeten doen. En ondertussen doen ze niet veel meer dan kinderen naar school brengen, van school halen, shoppen, koffie drinken, kinderen van school halen, eten koken en zich afvragen wat er toch mis is. Het ultieme verzetje is een samenetentje met de mannen erbij. Die overigens hun eigen ding doen, terwijl de vrouwen koken in de keuken en naar elkaar kijken.
Ik had het boek op de lijst gezet, omdat jonge vrouwen in deze leeftijd me fascineren. Ze zijn vaak sterk en mooi en het leven ligt voor hen. Ik zie ze in de sportchool werken aan hun lijf om mooi en strak te blijven en vraag me af hoe ze leven. Wat willen ze en wat kunnen we van ze verwachten. Ik had ergens gelezen dat Ciska Dresselhuys het boek Ronald Plasterk had aangeraden om dezelfde reden. Kijk hoe ze leven en doe er iets aan. Hij is immers de minister van Emancipatie moet ze gedacht hebben.
Na het lezen van het boek, vroeg ik me af of het boek een klucht is, een parodie of een beschrijving van de werkelijkheid. En zelfs bij een parodie moet het toch een tikje op de werkelijkheid lijken. Het kan toch niet waar zijn, dat zoveel talent en energie worden verspild aan niets doen. Want als ik al ooit heb gedacht dat kinderen opvoeden het ultieme genot van vrouwen is, heeft dit boek me ontnuchterd. Vrouwen en kinderen houden elkaar in een ijzeren greep van afhankelijkheid. Dat geeft weinig glans.
Dus weggooien die afhankelijkheid. Kruip uit je hol, neem het heft in handen, werp het juk af, zet je man achter het fornuis als je maar enigszins denkt dat je lijkt op die vrouwen in Arlington Park. Wat zal er zich veel schoons ontpoppen.
Ik had het boek op de lijst gezet, omdat jonge vrouwen in deze leeftijd me fascineren. Ze zijn vaak sterk en mooi en het leven ligt voor hen. Ik zie ze in de sportchool werken aan hun lijf om mooi en strak te blijven en vraag me af hoe ze leven. Wat willen ze en wat kunnen we van ze verwachten. Ik had ergens gelezen dat Ciska Dresselhuys het boek Ronald Plasterk had aangeraden om dezelfde reden. Kijk hoe ze leven en doe er iets aan. Hij is immers de minister van Emancipatie moet ze gedacht hebben.
Na het lezen van het boek, vroeg ik me af of het boek een klucht is, een parodie of een beschrijving van de werkelijkheid. En zelfs bij een parodie moet het toch een tikje op de werkelijkheid lijken. Het kan toch niet waar zijn, dat zoveel talent en energie worden verspild aan niets doen. Want als ik al ooit heb gedacht dat kinderen opvoeden het ultieme genot van vrouwen is, heeft dit boek me ontnuchterd. Vrouwen en kinderen houden elkaar in een ijzeren greep van afhankelijkheid. Dat geeft weinig glans.
Dus weggooien die afhankelijkheid. Kruip uit je hol, neem het heft in handen, werp het juk af, zet je man achter het fornuis als je maar enigszins denkt dat je lijkt op die vrouwen in Arlington Park. Wat zal er zich veel schoons ontpoppen.
Tuesday, November 10, 2009
Ashton Brothers en Nederlands Blazers Ensemble
Soms mooi, soms rauw, heel erg veel, en snel en vooral rommelig: de voorstelling/het concert van The Ashton Brothers met het Nederlands Blazers Ensemble getiteld Midsummernights Dream. Ik had er met spanning naar uitgekeken, maar het werd een grote flop.
Dat de ensembles elkaar hebben opgezocht om samen theater te maken valt te begrijpen. Ze zoeken beide het bijzondere en unieke en schuwen daarbij niet het gebruik van ongewone middelen. Dat ze iets van elkaar wilden leren is ook niet zo gek. Het NBE speelt prachtig muziek, maar kan nog wel iets leren op het gebied van thatermaken en The Ashton Brothers bewonderen de hoge kwaliteit van de NBE muzikanten. Maar er komt meer kijken om theater te maken. Er moet ook nog iets verteld worden en dan is een verzameling burleske scenes niet genoeg.
De bedoeling van de twee groepen was een spraakmakende show maken. Ze hadden er flink wat tamtam voor gemaakt. En gezien de belangstelling vooraf was spraakmakend gelukt. Maar was het ook echt wat? Ik vond van niet. Beide gezelschappen deden hun kunstje, en dat deden ze op de vertrouwde manier goed. Soms deden ze voorzichtig iets samen, zoals het slotakkoord en de xylofoon partij. Maar nergens werd het een geheel. En als het er even op begon te lijken en ik mijn aden inhield, werd de act afgebroken en ingeruild voor de volgende.
Wat mij betreft hadden de kunstenmakers langer de tijd mogen nemen om er iets van te maken. Dan had het NBE meer kunnen brengen dan schetter-tetter muziek en hadden de Ashton Brothers een ons bij de keel kunnen grijpen. Mislukt dus. Jammer. Uithuilen en opnieuw beginnen. En misschien is het goed om niet langer alleen op jacht naar effect te gaan.
Dat de ensembles elkaar hebben opgezocht om samen theater te maken valt te begrijpen. Ze zoeken beide het bijzondere en unieke en schuwen daarbij niet het gebruik van ongewone middelen. Dat ze iets van elkaar wilden leren is ook niet zo gek. Het NBE speelt prachtig muziek, maar kan nog wel iets leren op het gebied van thatermaken en The Ashton Brothers bewonderen de hoge kwaliteit van de NBE muzikanten. Maar er komt meer kijken om theater te maken. Er moet ook nog iets verteld worden en dan is een verzameling burleske scenes niet genoeg.
De bedoeling van de twee groepen was een spraakmakende show maken. Ze hadden er flink wat tamtam voor gemaakt. En gezien de belangstelling vooraf was spraakmakend gelukt. Maar was het ook echt wat? Ik vond van niet. Beide gezelschappen deden hun kunstje, en dat deden ze op de vertrouwde manier goed. Soms deden ze voorzichtig iets samen, zoals het slotakkoord en de xylofoon partij. Maar nergens werd het een geheel. En als het er even op begon te lijken en ik mijn aden inhield, werd de act afgebroken en ingeruild voor de volgende.
Wat mij betreft hadden de kunstenmakers langer de tijd mogen nemen om er iets van te maken. Dan had het NBE meer kunnen brengen dan schetter-tetter muziek en hadden de Ashton Brothers een ons bij de keel kunnen grijpen. Mislukt dus. Jammer. Uithuilen en opnieuw beginnen. En misschien is het goed om niet langer alleen op jacht naar effect te gaan.
Saturday, November 07, 2009
Vrouwen in de Kunst van de 19e eeuw
als je op het affiche klikt wordt het zo groot dat je het kunt lezen!
Wednesday, November 04, 2009
Drie jaar Bloggen
Drie jaar geleden startte ik dit weblog. Ik houd van schrijven en heb veel te vertellen. Maar ik had er niet over nagedacht of een weblog wel het geschikte medium is voor mijn verhalen. Meestal ben ik nogal lang van stof en daar leent een weblog zich niet voor. Een weblog is voor de korte, spitse boodschappen.
En nu blijkt ook nog dat een weblog een beperkte houdbaarheid heeft. Kreeg in het begin nog wel reacties op mijn teksten, die blijven nu uit. En dat begint te knagen. Voor wie schrijf ik dit weblog eigenlijk? En moet ik niet iets doen om wel gelezen te worden. Moet ik me focussen, beperken tot een thema, en als dat zo is wat moet het dan zijn.
Ik ging op zoek naar tips en vond op het web een lijst van kwaliteiten waarmee een weblog kan boeien:
Het weblog geldt als autoriteit voor actualiteit en verdieping binnen een vakgebied;
Het weblog geeft een unieke visie op een bepaald vakgebied;
Het weblog is altijd actueel met ontwikkelingen binnen een vakgebied;
Het weblog geldt als hub naar andere websites en weblogs, door het weblog te volgen blijf je ook op de hoogte van wat er elders op het internet te lezen valt en kom je in contact met andere blog(ger)s;
Het weblog geeft een kijkje in de keuken van de organisatie;
Het weblog is het gezicht van iemand die zich profileert als professional, expert of goeroe;
Het weblog draagt regelmatig concrete tips die volgers direct concreet voordeel opleveren;
Het weblog schijnt licht over onderwerpen die elders niet worden beschreven (unieke content);
Het weblog beantwoordt concrete vragen van het publiek;
Het weblog stelt vragen waarvan het publiek niet wist dat ze ze hadden.
En nu? Kennelijk moet ik nu kiezen. En dat is niet zo gemakkelijk, want eigenlijk wil ik alles behalve publieksgericht schrijven. Ik wil de lezer niet bedienen, tevreden stellen, naar de mond praten. Ik wil de lezer verrassen, opstoken, emotioneren. Ach arme. En waarmee dan wel? Dan zul je toch iets unieks moeten verzinnen en dat had je al gedaan, namelijk je eigen favoriete onderwerpen. En zo is de cirkel rond. Als u een tijdje niets hoort, weet u dat ik met mijn twijfels in een webhoekje ben beland.
En nu blijkt ook nog dat een weblog een beperkte houdbaarheid heeft. Kreeg in het begin nog wel reacties op mijn teksten, die blijven nu uit. En dat begint te knagen. Voor wie schrijf ik dit weblog eigenlijk? En moet ik niet iets doen om wel gelezen te worden. Moet ik me focussen, beperken tot een thema, en als dat zo is wat moet het dan zijn.
Ik ging op zoek naar tips en vond op het web een lijst van kwaliteiten waarmee een weblog kan boeien:
Het weblog geldt als autoriteit voor actualiteit en verdieping binnen een vakgebied;
Het weblog geeft een unieke visie op een bepaald vakgebied;
Het weblog is altijd actueel met ontwikkelingen binnen een vakgebied;
Het weblog geldt als hub naar andere websites en weblogs, door het weblog te volgen blijf je ook op de hoogte van wat er elders op het internet te lezen valt en kom je in contact met andere blog(ger)s;
Het weblog geeft een kijkje in de keuken van de organisatie;
Het weblog is het gezicht van iemand die zich profileert als professional, expert of goeroe;
Het weblog draagt regelmatig concrete tips die volgers direct concreet voordeel opleveren;
Het weblog schijnt licht over onderwerpen die elders niet worden beschreven (unieke content);
Het weblog beantwoordt concrete vragen van het publiek;
Het weblog stelt vragen waarvan het publiek niet wist dat ze ze hadden.
En nu? Kennelijk moet ik nu kiezen. En dat is niet zo gemakkelijk, want eigenlijk wil ik alles behalve publieksgericht schrijven. Ik wil de lezer niet bedienen, tevreden stellen, naar de mond praten. Ik wil de lezer verrassen, opstoken, emotioneren. Ach arme. En waarmee dan wel? Dan zul je toch iets unieks moeten verzinnen en dat had je al gedaan, namelijk je eigen favoriete onderwerpen. En zo is de cirkel rond. Als u een tijdje niets hoort, weet u dat ik met mijn twijfels in een webhoekje ben beland.
Saturday, October 31, 2009
ADHD Televisie
De jeugdzorg in Nederland loopt vast. Deskundigen luiden de noodklok. Doordat ouders van kinderen met lichte problemen naar de jeugdzorg lopen voor een advies, kunnen moeilijke jongeren niet geholpen worden. Ouders van de laatste groep zijn wanhopig en terecht. Uitbreiding van de jeugdzorg heeft geen zin, want kennelijk creëert hier aanbod de vraag. Net als bij die files trouwens!
Ouders moeten dus zelf weer gaan opvoeden en niet voor iedere wissewas hulp gaan vragen. Hoogleraar Hermans van Jeugd en opvoeding die op televisie zij licht op het probleem liet schijnen had met een vriend en klasgenoot van de lagere school een klassefoto erbij gepakt en had geteld hoeveel van de leerlingen in zijn klas nu voor het etiket ADHD in aanmerking zouden komen, die vroeger werden bestempeld als druk, verlegen, ongeconcentreerd. Met al die kinderen is het zonder deskundige hulp goed gekomen.
Vanmorgen zapte ik langs Zappelin, de kindertelevisie. Wat een herrie, wat een drukte. Veel schreeuwen en hard hollen. Als ik nog geen ADHD had, zou ik het krijgen. Waarom sturen we kinderen met zogenaamde ADHD niet gewoon naar de sportschool? Laat ze daar eerst eens uitrazen en geef ze vervolgens structuur! Flink aanpakken. En de ouders erbij!
Ouders moeten dus zelf weer gaan opvoeden en niet voor iedere wissewas hulp gaan vragen. Hoogleraar Hermans van Jeugd en opvoeding die op televisie zij licht op het probleem liet schijnen had met een vriend en klasgenoot van de lagere school een klassefoto erbij gepakt en had geteld hoeveel van de leerlingen in zijn klas nu voor het etiket ADHD in aanmerking zouden komen, die vroeger werden bestempeld als druk, verlegen, ongeconcentreerd. Met al die kinderen is het zonder deskundige hulp goed gekomen.
Vanmorgen zapte ik langs Zappelin, de kindertelevisie. Wat een herrie, wat een drukte. Veel schreeuwen en hard hollen. Als ik nog geen ADHD had, zou ik het krijgen. Waarom sturen we kinderen met zogenaamde ADHD niet gewoon naar de sportschool? Laat ze daar eerst eens uitrazen en geef ze vervolgens structuur! Flink aanpakken. En de ouders erbij!
Sunday, October 25, 2009
Ruiter en paard
Zaterdag zagen Ger en ik in het Museum Beelden aan Zee in Schevingen sculpturen van de Italiaanse beeldhouwers Marino Marini en Manzu. De kardinalen en poppenmeisjes van Manzu lieten we links liggen, omdat we alle aandacht nodig hadden voor de ruiterstandbeelden van Marino Marini. Jaren geleden zagen we van hem De Engel In de stad in het Museum van Peggy Guggenheim in Venetië. En toen wist ik al niet wat ik ermee moest. Kijk zelf.
Kunstkenners die het beter weten dan ik zeggen dat we hier een verrukte boer zien op zijn paard, die in WO II vliegtuigen ziet overkomen en er een erectie van krijgt. Ik zie hele andere dingen. Ik zie een karikatuur van Benito Mussolini afgebeeld als een klein jongetje dat geniet van zijn macht. Armen wijd, hoofd omhoog en zwaard naar voren. Dat laatste doet me denken aan de woorden van Gabrielle, de homoseksuele journalist uit Una Giornata, die tegen La Loren zegt als ze vol vrouwentrots haar plakboek van Mussolini laat zien: "Ik hoor dat hij 's morgens een paard bestijgt en 's avonds de vrouwen. Arme paarden, arme vrouwen."
Marini heeft tientallen ruiterstandbeelden gemaakt. En reageert ermee op de geest van de tijd waarin hij leeft. Wie niets te zeggen heeft, vertelt steeds iets nieuws. Maar zij die betekenis geven herhalen hun woorden. Met zijn beelden reageert Marini op de tijd waarin hij leeft. Na de oorlog is de verhouding tussen man en paard verstoord. Er is niets vrolijks en natuurlijks meer aan. De relatie is vol van spanning en dramatiek. De man op het paard heeft de grootste moeite om overeind te blijven. Hij heeft waardigheid en waarde verloren.
Het is niet voor niets dat in de stad Rotterdam een grote abstracte ruiter op paard staat.
Kunstkenners die het beter weten dan ik zeggen dat we hier een verrukte boer zien op zijn paard, die in WO II vliegtuigen ziet overkomen en er een erectie van krijgt. Ik zie hele andere dingen. Ik zie een karikatuur van Benito Mussolini afgebeeld als een klein jongetje dat geniet van zijn macht. Armen wijd, hoofd omhoog en zwaard naar voren. Dat laatste doet me denken aan de woorden van Gabrielle, de homoseksuele journalist uit Una Giornata, die tegen La Loren zegt als ze vol vrouwentrots haar plakboek van Mussolini laat zien: "Ik hoor dat hij 's morgens een paard bestijgt en 's avonds de vrouwen. Arme paarden, arme vrouwen."
Marini heeft tientallen ruiterstandbeelden gemaakt. En reageert ermee op de geest van de tijd waarin hij leeft. Wie niets te zeggen heeft, vertelt steeds iets nieuws. Maar zij die betekenis geven herhalen hun woorden. Met zijn beelden reageert Marini op de tijd waarin hij leeft. Na de oorlog is de verhouding tussen man en paard verstoord. Er is niets vrolijks en natuurlijks meer aan. De relatie is vol van spanning en dramatiek. De man op het paard heeft de grootste moeite om overeind te blijven. Hij heeft waardigheid en waarde verloren.
Het is niet voor niets dat in de stad Rotterdam een grote abstracte ruiter op paard staat.
Friday, October 23, 2009
Beeldvrouwen in beeld
Woensdag 28 oktober a.s. vertoon ik in het Kunstcafé mijn documentaire Beeldvrouwen. Dat klinkt heel wijs, en dat is het ook. Hij laat zien hoe DE Vrouw die nu in de tuin staat te pronken tot stand is gekomen. In de uitnodiging staat: Vier (Beeld)vrouwen zijn twee jaar intensief bezig geweest met het maken van “De Vrouw”. De transpiratie en inspiratie die nodig was om van een blok van 400 kilo dolomiet een beeld te maken werd vastgelegd op video door Nel Hoogmoed – in haar tuin staat “De Vrouw” nu te pronken. Ger Sjerps en Charlotte Fontein werkten, samen met beeldhouwer Fanny Kiezenberg, hard en ruig met hamers en beitels. In het Kunst- en Cultuurcafé wordt het unieke beeldverslag van de wording van De Vrouw in grootbeeld vertoond. De vier “Beeldvrouwen” praten daarna over de hoogtepunten en dieptepunten in hun ervaringen met een weerbarstig stuk steen.Het maken van de documentaire kostte me de nodige hoofd- en hartbrekens. Vooral het indikken van het materiaal tot 25 minuten beeld, deed veel zweet en tranen vloeien. Ik ben maar een amateur die met een eenvoudige DVD camera het wordingsproces van het beeld heeft vastgesteld. Achteraf had alles beter gekund. Ik had moeten werken met een scenario, ik had veel beter op licht en geluid moeten letten, ik had er niet zo irritant tussendoor moeten kwekken. Maar toch, en ik durf het bijna niet te zeggen, ben ik niet ontevreden. Al was het alleen al dat ik heb vastgelegd wat nooit terugkomt en waar vier vrouwen veel lol aan hebben beleefd.
Wednesday, October 21, 2009
Dieven in de nacht
Zag gisteravond laat met verbijstering hoe het Scheringa museum werd leeggehaald door collega's van ABN AMRO! Spookachtig en onwerkelijk. Had dit niet anders gekund? Had niet even iemand zijn hand kunnen opsteken en roepen: "Wachten even! Even nadenken" Misschien meneer Zalm, de bestuursvoorzitter van ABN AMRO en vroeger medewerker van de heer Scheringa. Of anders meneer Bos, die geloof ik de baas is van die meneer Zalm. Maar kennelijk is het nu de bedoeling om de heer Scheringa geheel naakt in de spotlights te zetten.
Natuurlijk komen vandaag in de media praatprogramma's allerlei bestuurlijke lieden uitleggen dat het officieel toegestaan is. Misschien zelfs dat het officieel wel moest. Maar mij en misschien ook nog wel wat anderen kunnen ze er niet van overtuigen dat het niet anders had gekund. Als je er een bordje neerhangt "van ABN AMRO/de staat der Nederlanden" en wat mannetjes neerzet lopen we echt niet met die kunstwerken onder de arm de deur uit. Hebben we nog een beetje fatsoen?
Natuurlijk komen vandaag in de media praatprogramma's allerlei bestuurlijke lieden uitleggen dat het officieel toegestaan is. Misschien zelfs dat het officieel wel moest. Maar mij en misschien ook nog wel wat anderen kunnen ze er niet van overtuigen dat het niet anders had gekund. Als je er een bordje neerhangt "van ABN AMRO/de staat der Nederlanden" en wat mannetjes neerzet lopen we echt niet met die kunstwerken onder de arm de deur uit. Hebben we nog een beetje fatsoen?
Friday, October 16, 2009
Huizen moet bruisen
Deze legpenning is ontworpen door Natalie Hoogeveen voor de Kunstprijs Huizen.
De wil is er, nu de actie. Gisteren presenteerde de Stichting Marketing Huizen plannen om van Huizen een aantrekkelijke pleisterplaats te maken. In de Botterwerf waren vele nieuwsgierigen verzameld om het verhaal te horen. Ik zag drie wethouders, geen burgemeester, ik zag hoge ambtenaren, de voormannen van de Stichting Actief Huizen, van de Stichting Botterwerf, van de Stichting Huizerdag, de voorvrouw en voorman van de Stichting Kunstpicknick, van de Stichting Kunst- en Cultuur, van de Marktkooplieden en ik zag de mannen van het Nautisch Havenkwartier. Er was dus veel gelegenheid om de relatiekring uit te breiden.
Wethouder Janny Bakker presenteerde wat er op het gebied van recreatie tot nu toe allemaal is gebeurd. Stapels plannen, beleidslijnen, uitgangspunten, voornemens. Zij riep de aanwezigen op om nu verder te gaan en stappen te zetten. Ik keek rond en vroeg me af wie dat moest gaan doen. De hardwerkende lieden van de achtergrond waren er niet. Die waren aan het werk. Ik kwam net van de opening van de tentoonstelling ONE LICNO, She Personally in het Huizer Museum, waar directeur Elganan Jelsma had verteld, welk een klus het was geweest om de tentoonstelling mogelijk te maken.
Laten we vooral niet vergeten dat er dankzij die hardwerkende lieden op de achtergrond al veel gebeurt. Afgelopen weekeinde was de Atelierroute met ondanks het slechte weer veel belangstelling. In het Huizer Museum, dat dit jaar voor het eerst meedeed kwamen driehonderd bezoekers. De Kunstpicknick in juni was goed bezocht, de Botterdagen waren mede dankzij het mooie weer een groot succes. De Huizerdag is al weer lang geleden en toen was ik er niet. In de Bibliotheek/Kunstuitleen is veel te beleven, iedere maand is er een Kunstcafé in de Boerderij, er zijn diverse muziek- en toneeluitvoeringen.
Wat willen we nog meer zonder elkaar voor de voeten te lopen? Wat is het unieke van Huizen en wat zou je dus kunnen uitbaten? Janny Bakker presenteerde plaatjes van de haven, het dorp, het plein 2000 en de natuur. Ze presenteerde niet hoe dat alles elkaar zou kunnen versterken. De gemeente wil haven en dorp met elkaar verbinden, zeggen ze. Vervelend dat er tussen die twee zo'n gapend gat ligt. En de kans om dat gat te dichten heeft de gemeente zelf verprutst door LIDL toe te staan om op de kop van de Havenstraat een groot kantoorpand te zetten. Niet de manier om een loop naar het dorp aantrekkelijk te maken.
Gaan we dus bruisen in het NHK en laten we het dorp zijn rust?
Subscribe to:
Posts (Atom)