Nooit meer Auschwitz

Vandaag wordt herdacht dat precies vijfenzestig jaar geleden Russen het vernietigingskamp Auschwitz bevrijdden. In het vernietigingskamp werden in de oorlog door de Nazi's meer dan een miljoen mensen vermoord, voor het meer dan grote deel Joden. Er waren nog zo'n 7500 gevangenen aanwezig toen het kamp op 27 januari 1945 werd bevrijd.

Vandaag is er in Polen bij het vernietigingskamp een herdenking. Aanwezig zijn onder anderen bondskanselier Merkel, de Franse president Sarkozy en de Poolse premier Kaczynski. Er zijn geen hoogwaardigheidsbekleders uit Nederland afgereisd naar Polen. In Auschwitz werden tijdens de oorlog 60.000 Nederlandse Joden vermoord. Zijn de Nederlandse hoogwaardigheidsbekleders dat vergeten?

Ik lees en ik lees en lees

Laat me je boekenkast zien en ik weet wie je ben, luidt een bekende zienswijze. Maar van wie is die boekenkast? De boeken van Ger en mij staan bij in onze boekenkast door elkaar. Hoe moet dat nu? Zal een vriend en kenner die zich voor de kast posteert weten van wie wat is? Kunnen wij dat gebruiken als een test voor vriendschap. Kom, kom staan en zeg op! En dan turven.

Wie van ons leest poëzie?
Wie leest Philip Roth, Amos Oz, Coetzee, Pamuk en Naipaul?
Als je van poëzie houdt, houd je dan ook van Reve? En waarom dan?
Wie al die Russen en Hongaren?
Wie de boeken over WO II?
Wie Brakman?
Wie Voskuil en Alberts, of hebben die niets met elkaar?
Wie Virginia Woolf, of lezen we die niet meer?
Waarom geen Kluun en Heleen van Royen?
Waarom wel de Prooi?

Zo kan ik nog wel een poosje doorgaan, maar ik denk dat die goede vriend voor de kast de weg al kwijt is. Of vertwijfeld kijkt van Ger naar mij en zich realiseert dat die noch mij noch haar kent. Want zo is het in het leven. Je komt eens langs, verbaast je en reist dan weer verder ons met de boeken achterlatend.

Fanny!

Portretten van een Liefde

"Henk beschrijven, bevatten, eerlijk weergeven, hem recht doen, zijn buitengewone, sprankelende, erudiete persoonlijkheid- ik kan het niet. Ik kan hem alleen schilderen. Dat is mijn vak. Dat is mijn talent en mijn beperking. Dankzij Henk en bakken energie en volharding wordt het wat..."

Gisteren zagen we in De Fundatie in Zwolle de vijfenvijftig portretten van Henk Jurriaans die Marte Röling na zijn dood heeft geschilderd. Doeken van twee bij twee meter waar het leven van afspat. Popart portretten met grote streken in typische Röling kleuren (geel, roze, rood en af en toe iets anders). Sommige op het doek gesmeten andere fraai af- en bijgewerkt.

Portretten van een overweldigende liefde, zonder opsmuk of komma's. De dood laat zich niet overwinnen, maar deze portretten halen de dode wel dichterbij.

Ze komen er aan, gemeenteraadsverkiezingen

Nog zes weken wachten en dan mogen we naar de stembus om onze volksvertegenwoordigers in dit dorp te kiezen. De troepen lopen zich warm. Berichten sijpelen door over lijsten, en programma's. En ook over problemen om geschikte kandidaten te vinden. Vraag is natuurlijk of de mensen die nu op de lijsten staan geschikt zijn of uit nood erop geplaatst. Ik ga hier nu niet zeggen wat ik van individuele kandidaten vind. Dat zou ik ook niet kunnen, want ik ken ze niet allemaal. Wel een paar en daar ben ik blij mee, omdat ze jong zijn en ambitieus en zich al regelmatig hebben laten horen en zien.

Vooral spannend is hoe de gemeenteraad van Huizen eruit gaat zien na 3 maart a.s.? Blijft de VVD bijvoorbeeld de grootste partij en als dat niet zo is, wat betekent dat dan voor de machtsverhoudingen in dit dorp. Want na 3 maart a.s. moet er ook een nieuwe burgemeester komen en de kleur van die burgemeester is erg afhankelijk van de kleur van de grootste partij.

En wie gaan er regeren? De drie wethouders hebben zich alle drie bereid verklaard nog vier jaar samen verder te willen. Zij kunnen het goed vinden. Maar nu de PvdA er landelijk slecht voorstaat, is het maar de vraag of VVD, CDA en PvdA samen genoeg zetels krijgen voor een stevige meerderheid. Fractievoorzitter Maarten Hoelscher doet er alles aan om te laten weten dat zijn partij verder wil, maar willen de grote broers dat ook. En hoe verstandig is het om je voor de verkiezingen al zo eenzijdig te binden.

De belangstelling voor de politiek groeit, las ik in het jaarbericht van kamervoorzitter Gerdi Verbeet. En misschien is dat in Huizen ook wel zo, gezien de groeiende hoeveelheid ingezonden mededelingen in de Huizer Courant. Overigens ben ik daar niet erg optimistisch over. Ook de gemeenteraad van Huizen heeft de neiging procedures en het onderling gekissebis belangrijker te vinden dan wat er in het dorp moet gebeuren. Maar misschien kan het jong geluid daar verandering in brengen. We gaan de campagne hardnekkig volgen en zullen er hier regelmatig kond van doen. En we gaan natuurlijk vooral naar de boodschap kijken. Wat willen ze met ons dorp!!

De dynamiek van de politiek

Gisteren keek ik naar het tweede deel van Andere Tijden over het NIOD onderzoek Screbrenica. De twee uitzendingen over dit onderzoek zijn door redactie goed getimed. Het eerste deel werd uitgezonden vlak voor het verschijnen van het rapport van de Commissie Davids over de inval van Irak, het tweede deel vlak erna. Vergelijking tussen de twee gebeurtenissen dringt zich op. Dat deed presentator Hans Goedkoop niet. Die wilde een boodschap kwijt over het optreden van de politiek en Kan Peter Balkenende in het bijzonder na het verschijnen van het rapport Davids.

Hij vatte de dynamiek van de politiek als volgt samen: "Het gaat in de politiek om overleven, niet van de slachoffers in Srebrenica of in Irak, maar van politici hier. Onderzoek een buitenlandse tragedie en de politiek brengt die terug tot een Haagse rel. Dat is de dynamiek van de politiek. In het debat van gisteravond klaagde de Tweede Kamer er zelf over om er vervolgens weer gewoon mee door te gaan. Niks leren van de geschiedenis."

De presentator heeft gelijk over de reactie van Balkenende, Bos, Rouvoet c.s. na het rapport Davids, maar niet over de reactie van het Paarse kabinet Kok toen het NIOD rapport over Srebrenica was verschenen. Want tot ieders grote verbazing stapte naar aanleiding van dat rapport het hele kabinet op. Zonder te verwijzen naar het verleden, zonder iets af te doen op de kwaliteit van het onderzoeksrapport, maar weten wat het antwoord moet zijn op zo'n drama. Mondhouden en opstappen! Want vooral dat laatste vond ik in het optreden van Kok groots!

Het kan dus anders! Leer de les van het verleden, zou ik BBR willen toevoegen. En misschien zien we dat dadelijk in de eerste week van februari als deze regering (is het dat woord nog wel waard) moet komen met een echte reactie op het rapport over Irak. Want ogenschijnlijk is de premier nu onder druk van de PvdA overstag gegaan bij het volkenrechtelijk mandaat, maar hoe gaat hij dat doen bij de "tunnelvisie". Het besluit was genomen in de thans spreekwoordelijke driekwartier en daarna nooit meer heroverwogen, betwijfeld of iets wat op gezond verstand lijkt. Ik denk dat de premier daar niet zo makkelijk mee wegkomt, tenzij de PvdA hem een handje helpt. God moge het verhoeden.

Nu het zoet!

Iedereen die het doet, weet hoe moeilijk het is ... Afvallen. Mensen vragen me wel eens hoe ik het doe, of gedaan heb, en vooral hoe ik het volhoud. Ik kan daar een spannend verhaal over vertellen, maar dat doe ik niet. Ik kreeg van vrienden uit Amerika een hulpprogramma, dat ik jullie niet wil onthouden.


1) Zorg voor een goede back up.

Zonder hulp proberen vet te verliezen is niet de goede manier. Neem een dokter, een trainer, een workout partner, vrienden, geliefden, desnoods de vijanden in je hoofd. Onderzoek leert dat je het meest heb aan een gezondheidsdeskundige en een workoutpartner. Zorg snel dat je deze twee mensen hebt en werk dan aan de rest van je team!

2) Gebruik een plan.
Als je niet weet wat je doet, doe het dan niet. Het bespaart een hoop teleurstelling. Maak een plan, weet wat je doet, houd je eraan.

3) Verander je programma iedere vier weken
Dat houd je lichaam en je geest wakker en fit.

4) Minder eten werkt beter dan meer bewegen
Trainen als een beest en eten als hetzelfde beest helpt niet. Als je vet wilt verliezen, moet je weinig vet eten, zodat je het vet op je lijf verliest. Eat gezond en natuurlijk in kleine(!) porties. Zorg voor de goede hoeveelheid vezels, proteïnen en groenten. Eet alleen vet dat gezond is, en drink veel water en thee.

5) Stop op tijd
Zet een streep! Stel een doel. Als je er bent, is het goed! Ook je lijf kent zijn grenzen. Luister er goed naar!

Het Zout is op!

Het zout is op in Nederland. Het gaat in het nieuws nergens anders over. Er mag van Maria van der Hoeven, bestaat die nog?, nieuw zout gewonnen worden, en dat vindt niet iedereen leuk. Het is slecht voor het grondwaterpeil in Friesland en daar gaan we dus nog meer over horen. En als het zout er niet snel is, gaat Rijkswaterstaat rijwegen of rijbanen afsluiten. Iedereen vraagt zich nu af hoe ze dat willen doen nu ze hebben laten weten dat te willen overleggen met gemeenten en provincies. En die werken niet zo snel, zoals we allemaal weten. Dus tegen de tijd dat het lauw water regent, kunnen we een besluit verwachten. En ik wed dat er dan nog onverlaten bezwaar en beroep gaan instellen

Het zout is op! Veertig jaar geleden werkte ik een winter in Klosters, Graubunden, Zwitserland. Ik maakte bedden op, bediende in de eetzaal, waste af en moest een keer in de week met een busje Engelse gasten halen op het vliegveld Kloten bij Zürich. Er lag veel sneeuw, zoals niet ongewoon is in een wintersportgebied. Dacht u dat ze daar zout strooien?

En mijn vriendin Hetty woont in Montana, Amerika. Ook daar sneeuwt het de hele winter, soms weinig en soms heel erg veel. Daar hebben ze geen zout, wel sneeuwschuivers. Die gaan voorop en de gewone man gaat er in Convoy achteraan. Allemaal een stuk beter voor het milieu en ook veel beter voor de nerven.

Laten we er nu eerst eens voor zorgen dat het openbaar vervoer kan rijden en laat dat zout daar maar liggen. En nu niet roepen dat ik ouwerwets ben. Het roer moest toch om. Is een mooi begin.

Nieuwjaar in Huizen

Vrijdag ging ik naar het traditionele Nieuwjaarsconcert van Harmonieorkest Prinses Irene en gisteren naar de Nieuwjaarsreceptie op het Gemeentehuis. Ik ben een liefhebber van Prinses Irene, en was ook benieuwd hoe de nieuwe eigenaren (ze noemen zich geloof ik Beheersstichting) van Theater De Graaf het concert zouden aankleden. Ik verwachtte een leuke, warme en gezellige bar, waar we na afloop van het vrolijke concert met een hapje en een drankje wat na zouden kunnen praten.

Maar niets van dat al. De Graaf is nog even ongezellig als het altijd is geweest. Het is dat Het Harmonieorkest zo hartverwarmend speelt, maar anders zou je er toch nooit meer een voet over de drempel zetten.

Gisteren vroeg ik Berry Westland, voorzitter van Irene, die dus ook op de Nieuwjaarsreceptie in het Gemeentehuis was, hoe dat nou toch kan. “Ze hadden geen mensen”, vertelde hij. En omdat ze hem dat op het laatste moment hadden laten weten, kon hij ook niet bijspringen. Wat een droefenis. Voortaan maar gewoon spelen in het Eigen gebouw aan de IJsselmeerstraat.

En dan de Nieuwjaarsreceptie op het Gemeentehuis. Ik houd niet van recepties en al zeker niet als we met z’n allen in de rij gaan om het gemeentebestuur de hand te schudden. Maar ik ging wel. Allereerst omdat ik er als voorzitter van Behoud het Oude Dorp niet kan ontbreken en ten tweede, ik geef het toe, omdat ik benieuwd was naar de nieuwjaarstoespraak van de burgemeester.

Ik was niet de enige. Toen Frans Willem van Gils getooid met burgemeestersketting achter het spreekgestoelte plaatsnam, werd het muisstil en het bleef zo. Iedereen wilde graag horen of hij iets ging zeggen over het rumoer op het gemeentehuis. Dat deed hij maar een keer en nog grappig ook “Ik was in ieder geval niet te lui om deze speech te schrijven.” Verder meldde hij wel het artikel in de Gooi en Eemlander van 29 december jl waarin mensen die anoniem wilden blijven de gelegenheid hadden gekregen om een boekje open te doen. Zij hadden zichzelf gediskwalificeerd en zo wilde hij het laten. Applaus klonk op.

Natuurlijk werd mij door verscheidene mensen gevraagd of ik een verklaring had voor de val van het jongmens. Ik zat immmers in de selectiecommissie die hem vier jaar geleden unaniem heeft uitverkoren voor dit ambt. Hebben wij zitten slapen? Nee, dat hebben we niet. We hebben naar eer en geweten dit jongmens op deze plek gezet en dachten natuurlijk dat hij goed zou zijn voor Huizen. Misschien is hij dat ook wel geweest, maar nu is het op. Dat verbaast u en mij en een heleboel andere mensen. Het zij zo. Niet op alles is een antwoord.

In 2010 komt er een nieuwe burgemeester.

Je m'apelle Youn

Natuurlijk wens ik een ieder die dit leest een vredig, gezond en gelukkig 2010!







Onze wereldburger heeft een naam. Hij heet Youn, dat is Bretons voor "Geschenk van de Goden". En is het niet een Godsgeschenk zo'n ventje?

Elise en zoon gaan vanmorgen naar huis. Het gaat dus allemaal goed.

De Nieuwe Wereldburger

Dit is 'm! Gisteren geboren om half negen 's morgens. Opname gemaakt rond half vier. Hij was toen dus zeven uur oud. En al heel levendig en nieuwsgierig.

Met Elise gaat alles goed. Met Marc ook. Is wel even wennen.

Wij wachten met spanning op de naam. Nomen est Omen.

It's a boy!

als je de foto's groter wilt zien, moet je er even op klikken.

Het is een jongetje! Ja, werkelijk een jongetje! Het nieuwe leven van Elise en Mark, de gelukkige ouders. Vanmorgen geboren en moeder en kind maken het goed en de vader ook! Ger en ik zijn de koning te rijk. Al weken leefden we ook in stille verwachting. En nu is het er! 3200 gram zwaar, het haar van Elise en de lippen van Mark. Veel meer weten we niet. Vanmiddag mogen we gaan kijken en natuurlijk gaan we daarna hier de foto's plaatsen! Meer foto's staan op Picasa, mijn fotosite.

Voor wie doen we het?

Het gaat om de appelbomen, de luchtballonnen, het spel en niet de knikkers. Laat 2010 een jaar zijn met aandacht en respect, met veel muziek en weinig woorden.

Het Nederlandse maaiveld

Met stijgende verbazing volg ik het gedoe rond Laura Dekker, het zeilmeisje. Ik vind het zo typisch Nederlands dat de overheid zich bemoeit met incidenten. Laura wil als jongste de wereld rondzeilen en nu heeft een of andere zot bij de Raad van de Kinderbescherming bedacht, dat ze daar niet volwassen genoeg voor is. Alsof er geen andere en treurige kinderzaken zijn om je druk over te maken. Er liggen inmiddels honderden rapporten die duidelijk maken dat het met de Jeugdzorg in Nederland treurig is gesteld. De Tweede Kamer gaat ook een eigen onderzoek doen, ook al zo iets waar ik me druk over kan maken. Zijn al die onderzoeken dan niet goed genoeg, of kunnen al die politici niet lezen alleen maar praten? En ondertussen jaagt men een 14-jarig meisje dat niet onder het maaiveld wil verdwijnen de stuipen op het lijf en het land uit.

Kan niet iemand ingrijpen? Ik heb de kamerleden nog geen vragen horen stellen aan de minister. En ook de pers houdt zich rustig. Zijn we dan met z'n allen verdwenen in het zompige Nederlandse polder landschap? Wat een treurige geschiedenis!

De Crisis in mijn leven

Woensdag liepen Ger en ik in de binnenstad van Utrecht op weg naar het Catharijne Convent voor de afsluiting van onze cursus Kunstgeschiedenis, toen wij aan werden gesproken door een jongeman met filmcamera en microfoon in zijn hand.
“Mag ik u iets vragen”, vroeg hij hoopvol een afwijzing verwachtend.
“Natuurlijk”, zei ik, nergens bang voor.
Hij stopte mij de microfoon in mijn handen en richtte zijn camera op mij.
“Hoe lang gaat het duren?” vroeg ik. Wij moesten op tijd zijn voor de rondleiding.
“Dertig seconden”, zei hij conform de eisen van deze tijd.
“Doet u maar!”, zei ik, inmiddels wel een beetje nieuwsgierig wat er zou gebeuren.
Hij keek door zijn lens en vroeg “Wat is de crisis in uw leven?”
Zonder nadenken antwoordde ik “ouder worden” en verbaasde mezelf. Maar ik kreeg niet de tijd om na te denken, want hij vuurde de volgende vraag op me af.
“Wat is de crisis hier” en hij maakte met zijn vrije hand een cirkel om zich heen. Die vraag was niet zo moeilijk om te beantwoorden, omdat Ger en ik net hadden verzucht dat al die winkels met hun open, uitnodigende deuren energie sleurpen. Dus dat zei ik hem.
Dat was het. Hij bedankte mij en we konden onze weg naar het Catharijne Convent vervolgen. Maar voor mij is de kous nog niet af. Want voor het eerst had ik mezelf horen bekennen dat ouder worden niet vanzelf gaat.

Huizen moet bruisen (vervolg)

Vrijdagavond hebben we genoten van de orachtige muziek van The Messiah van Handel. Dit keer niet in het Concertgebouw in Amsterdam of in de Grote Kerk van Naarden, maar gewoon hier om in de hoek in De Zenderkerk aan de Gemeenlandslaan. Wat een onvergetelijke avond boden de Christelijke Oratorium Vereniging Excelsior, vier prachtig zingende solisten met de mannelijke altus en de vrouwelijke sopraan als uitblinkers, en een sterk spelend begeleidingsorkest. En dat gewoon in de buurt. Wat een vertrouwd gezicht hoe rond kwart voor acht van alle kanten veel volk toestroomde.

Het verbaasde me opnieuw wat dit dorp, dat zich ten onrechte wil profileren als stad aan het water, op kunstgebied heeft te bieden. Waar halen we het vandaan? We hebben een grote muziekvereniging met verschillende orkesten en ensembles, die er nu al jaren voor zorgen dat bij iedere gelegenheid volop te genieten valt. We hebben The Pride, die zelfs internationeel van zich doen spreken, we hebben twee bloeiende toneelvereniging, waarbij vooral De Plankeniers niet bang zijn af te wijken van het traditionele en veilige repertoiretoneel voor amateurgezelschappen. Bij hen geen Arsenicum en Oude Kant, maar Festen. En sinds kort hebben we ook een Bulgaars pianiste die virtuoos en fluweelzacht Chopin speelt.

Van de laatste zullen we dit Chopin jaar vast nog meer horen. Ik hoor zelfs fluisteren dat zij in de kunst feestwijk iedere avond voor ons gaat spelen. Ik verheug me er nu al op. Waar een klein dorp toch groots in kan uitblinken.

Geschiedenis van een Paard

Een oude ruin vertelt zijn levensverhaal aan zijn stalgenoten. Hij werd geboren met een wit-bonten vacht en hierom door zijn moeder met minachting verstoten. Later maakte hij in zijn jeugdige onschuld een merrieveulen uit zijn stoeterij het hof en werd gekastreerd. Hij werd verkocht aan een frivole officier die hij trouw diende. Zijn prachtig afgemeten pas bezorgde hem zijn naam "Kholstomier" wat "ellestok" ("ellenteller") betekent. Hij wint zelfs een wedren voor zijn meester, wat deze geld en eer bezorgt. Maar deze absurde vent beloont hem met een resem zweepslagen tijdens een helse achtervolging op zijn vluchtende maîtresse. Dan begint voor Kholstomier voorgoed de aftakeling, het begin van een mooi en melancholisch verhaal, dat Tolstoï schreef in 1864, drie jaar nadat de Russische boer uit de slavernij bevrijd werd.

Met deze parabel hekelt Tolstoï de bezitsdrang van de mens.

Ik moet steeds aan deze parabel denken als ik mensen hoor roepen "Eigen volk eerst", of "Dit Land is mijn land". En ook dit weekeinde ging het paard van Tolstoi door mijn hoofd, toen Charlotte en Ron het verhaal vertelden over hun Egypte reis. Zij hebben veel indrukwekkende kunstschatten bewonderd en waren vol van het bloedend hart van hun Egyptische gids die betreurt dat hij hen de Steen van Rosetta en de buste van Nefertite niet kon laten zien, omdat die in Londen en Berlijn te zien zijn.

Alsof er geen toevalligheid bestaat, las ik in Trouw dat Egypte grote moeite doet om die schatten terug te krijgen, maar dat ze in Londen en Berlijn doof zijn. Zij hebben die schatten legaal verkregen en daarmee is de kous af.

Alsof hier alleen de wet geldt, alsof deze kunstschatten niet tot de ziel van het Egyptische volk horen en ieder weldenkend mens zal vinden dat ze terug moeten naar waar ze vandaan zijn gekomen. Ze zou van kunstminnaars in deze moderne tijd toch andere overwegingen verwachten.

Boycotten dus en niet die schatten in Berlijn en Londen gaan zien.

De idioot in het bad

Als je het fijn vindt om af en toe een gedicht te lezen, kun je vanaf nu terecht op mijn nieuwe blog. Fanny K. en ik hebben die in het leven geroepen omdat wij van gedichten houden en deze liefde met anderen willen delen.

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
Haast dravend en vaak hakend in de mat,
Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
Gaat elke week de idioot naar 't bad.

De damp die van het warme water slaat
Maakt hem geruster : witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
Bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
Hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
Hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
En om zijn mond gloort langzaam aan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
Zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
Zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
Komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
Hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
Hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
En hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,
En stevig met een handdoek drooggewreven
En in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
Stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren
En wreed gescheiden van het veilig water-leven,
En elke week is hem het lot beschoren
Opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - -
Uit: Parken en Woestijnen van M.Vasalis (1909-1998)

Mijn verwarrende wereld

Het is een bekend gegeven, hoe meer je leest over de wereld hoe minder je begrijpt. Dat is ook een troost, want misschien ligt het dus niet alleen aan mij. Een rijtje raadsels:

VVD vrouwen. Sinds Neelie Eurocommissaris is, ben ik een van de vele fans van haar. Neelie is stijl in de leer, werkt hard, weet waar ze over praat en als ze haar mond opendoet, begrijp ik ook nog eens waar ze het over heeft. Toen ik las dat Elisabeth Post, waarnemend commissaris van de koningin is geworden in Noord-Holland, dacht ik "dat is goed" en verbaasde me opnieuw over mezelf. Want Elsabeth is ook van de VVD. Ik heb Elisabeth leren kennen toen ik in Hilversum werkte. Elisabeth was het beste gemeenteraadslid dat er was in Hilversum. Elisabeth was streng in de leer, werkte hard, wist waar ze het over had, en als ze het niet wist, vroeg ze het. En Elisabeth heeft net als Neelie een fiere presentatie. Wie doet me wat! Omdat al het goede in drieën is, moest ik op zoek naar de derde goede VVD vrouw. Gelukkig kon ik die niet direct vinden, want Letitia Griffith, wethouder Economische Zaken in Amsterdam en nu lid van de Tweede Kamer, vind ik niet stevig genoeg; Erica Terpstra of Annemarie Jorritsma, doen me te veel aan vrouwelijke PvdA bestuurders denken. Ik weet wel een derde, maar die is al jaren dood. Dus zijn Neelie en Elisabeth toevallige bevliegingen en hoef ik mijn politieke idealen niet te wantrouwen.

De OV chipkaart Vorige week gingen we naar de Kunsthal in Rotterdam voor de Hoppertentoonstelling, die overigens veel meer dan alleen Hopper bleek te zijn. Wij hadden gehoord dat je alleen met OV ChipKnip mag reizen in het Rotterdams Openbaar Vervoer en vroegen ons af hoe we aan zo'n modern ding konden komen. Internet afgezocht waar wel stond dat je moest aanvragen en activeren en opladen, maar niet waar je dat zou kunnen doen. Ik werd er zelfs een beetje nerveus van en hoopte dat we zouden kunnen lopen. Het bleek allemaal heel eenvoudig. Een aardige Rotterdamse RET beambte gaf ons een aangevraagde, geactiveerde en opgeladen OV Chipkaart. Toen bleek dat je in de Rotterdamse tram gewoon nog met een strippenkaart kunt betalen.

Uruzgan Alle buitenlandse missies vind ik eigenlijk westerse arrogantie. "Wegwezen dus uit Afghanistan" dacht ik tot vorige week Obama liet weten dat hij nog 30000 jongens gaat sturen om eerst op- en daarna af te bouwen. Wat moest ik nou met die boodschap van de door mij bewonderde Obama. Zijn boodschap klonk helder, bood een uitweg uit de impasse van plotseling vertrek en in de steek laten. Het leek of hij erover nagedacht had. En nu weet ik het niet meer. Maar ik neig tot meedoen.

Hoop Vandaag begint de klimaattop in Kopenhagen. De wereldleiders, inclusief onze Balkenende, gaan samen afspraken maken over de redding van de aarde. Althans, dat zouden ze moeten doen. Maar vorige week stonden er berichten van wetenschappers in de media, dat ze dat beter niet kunnen doen. De een vond dat de afspraken niet meer kunnen worden dan een slap aftreksel van wat zou moeten en de ander vond dat de aarde zichzelf wel kan redden. Was ik net van plan om een zuinige auto te kopen en zonnepanelen op het dak te zetten. Wat moet ik nu?

Gelukkig is het maandag geworden en begint er een nieuwe week met nieuwe kansen.

Salome

Salome op een van de zuilen van het Romaanse klooster Saint Michel de Canigou in de Pyreneeën (12e eeuw).

De bijbeltekst uit Marcus 6, vers 25 t/m 29
25 En zij, terstond met haast ingaande tot den koning, heeft het geëist, zeggende: Ik wil, dat gij mij nu terstond, in een schotel, geeft het hoofd van Johannes den Doper.

26 En de koning, zeer bedroefd geworden zijnde, nochtans om de eden, en degenen, die mede aanzaten, wilde hij haar hetzelve niet afslaan.


27 En de koning zond terstond een scherprechter, en gebood zijn hoofd te brengen. Deze nu ging heen, en onthoofdde hem in de gevangenis;

28 En bracht zijn hoofd in een schotel, en gaf hetzelve het dochtertje, en het dochtertje gaf hetzelve harer moeder.

Dit "dochtertje" Salome heeft veel kunstenaars geïnspireerd. Gisteren zagen wij in het Muziektheater de opera van Richard Strauss, gebaseerd op de roman van Oscar Wilde. Salome is de dochter van Herodias, en de stiefdochter van koning Herodus. De familie leeft in zonden. Herodus heeft Herodias afgepakt van zijn broer en heeft zijn oog laten vallen op zijn stiefdochter. Herodus vraagt Salome om voor hem te dansen. Zij eist daarvoor het hoofd van Johannes de Doper, die door Herodus gevangen is genomen, omdat hij hun zondig leven doorziet. Zo gebeurt het. Salomé danst en het hoofd van Johannes de Doper wordt haar gebracht.

Dit bijbelverhaal is door Strauss bewerkt tot een heftige dramatische gebeurtenis met prachtige muziek. In de versie van de Nederlandse Opera was de handeling naar de moderne tijd verplaatst en kregen we alle liederlijkheid in leer en plastic breed uitgemeten op het toneel. Het drama en de muziek bleven fier overeind door de eenheid van tijd, plaats en handeling en het ontbreken van een pauze in de voorstelling. We hielden anderhalf uur ons adem in en de oren wagenwijd open. Wat een theater.

Niet alle bezoekers konden het waarderen. Na afloop hielden veel mensen de kaken dicht en de handen in de zakken. Wij niet. Wij vonden het ontroerend mooi en hebben met volle teugen genoten.