Actie voor Behoud van de Kunstpicknick!

Lenie Bos schildert het commentaar op de woordenwisseling in het Kunstcafé. De foto is van Susan Karsten.

Heeft het iets opgeleverd de woordenwisseling over kunst en cultuur in het Kunstcafé. Ik had er met spanning naar uitgekeken en toen ik op mijn fiets in de donkere nacht naar huis reed, had ik veel om over na te denken. Kunnen we echt de Wilhelminaschool in het Oude Dorp redden, er ateliers in vestigen en het ook een functie voor de buurt geven? Waarom wilde Bert Rebel van het CDA niet zeggen waarom zijn partij wil bezuinigen op de Kunstuitleen en De Boerderij? Waarom weet Marian Rebel van Dorpsbelangen Huizen niet dat ateliers in het NHK vanwege de hoge huurprijzen niet haalbaar zijn, tenzij de gemeente flink subsidieert, en dat het behoud van de Krachtcentrale een lieve duit zal kosten.

Maar ik was ook boos. Als het waar is dat er dit jaar geen Kunstpicknick zal zijn, je kan het je toch bijna niet voorstellen - gebeurt er waar ik al bang voor was. Door al het geroep over die idiote evenementenweek in juni gooien we nu weg wat van waarde is. Waarom niet koesteren wat goed is en kijken hoe je het kunt versterken. Maar niet "roept u maar" en we zien wel wat we ermee doen. Wat doet die Stichting Marketing Huizen eigenlijk! En waarom hebben we in De Boerderij niet harder geprotesteerd. Waarom waren al die Kunstenaar in het Kunstcafé zo braaf en lieten ze spreekstalmeester Michiel de kastanjes uit het vuur halen. Was het toch weer een bijeenkomst van oude getrouwen?

Ik wil een Actie voor Behoud van de Kunstpicknick. Wie doet er mee!!!

Voor en van Fanny

In de bedding
van je heupen wil ik slapen
door de hemel van je
ogen bedekt

je voeten zijn ver en toch
behoren ze bij je als een
vlieger zijn ze opgelaten
in een zomerdag

ik woon
in een ander huis; soms
komen we elkander tegen
ik slaap altijd zonder jou
en wij zijn altijd samen.

Hans Lodeizen



Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.


Hans Andreus

geheim

Ineens hebben we een nieuwe burgemeester in dit dorp. Een tijdje geleden zei Carel Bikkers, vice voorzitter van de raad, voorman van de VVD en onderkoning van Huizen (volgens Victor de Koninck) nog dat het niet nodig was, dat het teveel zou kosten en dat de luitjes op het gemeentehuis het zelf wel kunnen. Maar partijgenoot van Carel B. Elisabeth Post, die tijdelijk commissaris van de koningin is van Noord Holland wilde het anders. Huizen kan niet zonder burgemeester, vond zij kennelijk en toen zij een partijgenoot voorstelde, ging Carel B. ook om. VVD'ers onder elkaar? Het lijkt er op, want zowel CDA'er Jaap van As als PvdA voorman Maarten Hoelscher wisten van niets.

Deze week stelde de Huizer Courant de nieuwe burgemeester voor. Leuk verhaal, vooral als we lezen dat hij wel houdt van het werpen van een steen in de vijver. Als die steen maar niet als een boemerang terug slaat. Ik ben benieuwd of vanaf volgende week de krant weer vol zal staan met vragen over de kosten. Laten we zeggen dat na de verkiezingen van 3 maart a.s. gezocht gaat worden naar een nieuwe echte burgemeester en dat die zoektocht een maand of zes zal duren dan betekent dit toch weer een kostenpost van ca. 10 maanden een burgemeester salaris. Er zijn mensen in dit dorp die beter kunnen rekenen dan ik.

Ik neem aan dat raadsleden Carel B. nog wel gaan vragen naar de achtergronden van zijn draai en dat wij daar als meebetalende burgers nog wel iets over horen. Niet alles kunnen ze geheim houden op het gemeentehuis, legde Professor Elzinga uit in diezelfde Huizer Courant.

Lijsttrekkersdebat Huizen

Ik heb de verkiezingsprogramma's gelezen, de stemwijzer ingevuld en ik weet wat ik 3 maart ga stemmen. Toch ging ik vol verwachting naar het lijsttrekkersdebat in het gemeentehuis om te horen of de heren en dames politici wat concreter zouden worden over hun bedoelingen met dit dorp.

Voor de pauze was het een saaie avond. Er waren drie grote thema's voorbereid door groeperingen uit de samenleving. Dat lijkt spannend, maar niet als die groeperingen oude bekenden zijn van de dames en heren aan tafel. Dan krijgt zo'n debat een hoog ons-kent-ons gehalte en kijk ons nu eens leuk zijn. Gelukkig deden de jongeren van Rumoer, die na de pauze kwamen, hun naam eer aan en lieten zij de Huizer politici niet wegkomen met flauwe en vage antwoorden over fietspaden, rookverboden e.d.

Vanmorgen vroeg ik me af wat wegblijvers hebben gemist? De confrontatie tussen VVD leider Bikkers en de rest van de raad over de aanpak van eenzaamheid bij ouderen. Stoppen we "ze" in een huis vol met moderne apparatuur (VVD) of zorgen we dat "ze" kunnen deelnemen aan de samenleving als ze dat willen. Bikkers deed wel meer forse uitspraken. Het gat in de Keucheniusstraat wordt niet gevuld, zegt hij, omdat de projectontwikkelaars niet willen en de gemeente geen machtsmiddelen kan inzetten. Maar eigenlijk wil hier niet meer over Bikkers schrijven, omdat hij al heel veel ruimte kreeg van debatleider Victor de Koninck.

Eigenlijk heb ik niks concreets gehoord waarvan ik blij word. Janny Bakker vindt dat er al zo veel is bereikt in Huizen en noemde Het Nautisch Havenkwartier en het toeristisch beleid. Het een is er gekomen ondanks de politiek en het ander is louter papier. Eigenlijk vond ik de nieuwe leider van de PvdA Maarten Hoelscher het meest verfrissend. Hij weet waar hij over praat en gunde het CDA hun fietsenplan.

Gaat er nu veel veranderen in Huizen? Ambitie is er genoeg. Nu elkaar nog vinden op oplossingen. Het zal nodig zijn in deze tijden van krimp. Duurzaamheid is niet aan de orde geweest in het debat, terwijl daar veel te winnen valt.

gemeenteraadsverkiezingen

Morgen over twee weken mogen we naar de stembus om voor de komende vier jaar onze dorpsraad te kiezen. Ik vind het belangrijke verkiezingen, omdat de dorpsraad beslist over de inrichting van mijn directe leefomgeving. Ik begrijp mensen dus niet, die de toekomst van het dorp laten afhangen van landelijke politici. Met die achtergrond keek ik gisteren naar het NOS verkiezingsdebat. Wat zouden Wilders, Rutte, Halsema, Bos vertellen over mijn dorp Huizen, de stad aan het water in 't Gooi!

Niks dus. PVV, CDA en VVD lieten weten dat gemeenten niet de OZB mogen verhogen, maar moeten snijden in subsidies en in de bureaucratie. Het eerste betekent minder geld voor sportclubs, theater, museum, bibliotheek, het tweede minder ambtenaren. Gerommel in de marge of grabbelen in de ton die niet van jou is. Op die manier vind je niet de € 34 miljard bezuinigingen die nu genoemd worden. Overigens weet ik uit mijn ambtelijke ervaring dat de soep nooit zo heet gegegeten wordt als ze opgediend wordt.

Ik ben dus met veel interesse gedoken in de partijprogramma's van de lokale partijen die in Huizen meedoen. Hier geen PVV en ook geen SP. Ik heb veel "voorzichtigheid" en "mitsen en maren" gelezen en een ontstellend gebrek aan visie en durf. Veel programma's lijken op elkaar in het napraten in dezelfde vage en wollige kreten. "Als het kan" moet de verbinding tussen haven en Oude Dorp aantrekkelijk worden. Nergens staat hoe! En dat is nou juist zo interessant nu BNI blijft zitten en er een groot en massief LIDL kantoorgebouw aan de andere kant komt.

Natuurlijk willen alle partijen de mooie panden in de oude dorp behouden, "als het kan" en als de eigenaren willen meewerken. Maar afdwingen willen de politieke partijen niet. En het goede voorbeeld wil de gemeente niet geven. Hoe het nieuwe winkelcentrum in de Keucheniusstraat eruit gaat zien, laat de gemeente over aan de projectontwikkelaars. Stel je voor dat je je vingers brandt. En er is geen partij die niet vindt dat Huizen veiliger moet worden.

Als je zo flink doorredeneert hebben we het grootste deel van de politici niet nodig in dit dorp. En dat is nog eens een flinke bezuiniging. En als je dan nog een stap verdergaat en je maakt van 't gehele Gooi een stad van rond de 250.000 inwoners scheelt dat een fors bedrag aan salaris voor wethouders, raadsleden en topambtenaren. Dan mogen wij gewoon naar de bibliotheek, naar sportverenigingen, genieten van kunst en cultuur en hoeven de lasten ook niet omhoog! Wie durft de bal op te gooien.

Egypte (3) - het eeuwig leven

Ra:

“Ik weet: voor hem, voor mij, voor hen met mij
Gaat eens het einde als een afgrond open;
Maar als ik, omziend, van hun lichte rij
’t Begin verdwenen vind, kan ik soms hopen
Te bouwen aan de eeuwigheid voorbij.”

Ligt in deze prachtige regels van J.J. Slauerhoff niet verborgen de achtergrond en oorzaak van de overweldigende toeristische belangstelling van de moderne westerse mens voor deze zo gesloten cultuur?

Egypte (2) - Abbas

Abbas was onze Egyptische gids, die ons zo heeft laten genieten van de kunstschatten van het Oude Egypte. Dat "Oude" benadrukte hij keer op keer en wij zijn er helaas niet aan toegekomen hem te vragen naar de relatie tussen het Oude Egypte en het moderne. Ik betwijfel trouwens of hij op de vraag een antwoord had gegeven. Weliswaar noemde Abbas ons "zijn vrienden", maar het was vanaf het moment dat hij ons van het vliegveld haalde duidelijk dat hij de regels bepaalde.

Onze groep moest aan hem wennen en hij aan ons. Abbas betekent leeuw. Hij deed erg zijn best om een vriendelijke te zijn, maar dan moesten we hem wel zonder mitsen en maren volgen. Dat is voor een groep Nederlanderse toeristen niet vanzelfsprekend. Het wilde dus wel eens botsen. En dat was niet gemakkelijk, omdat deze Egyptische man niet wilde discussieren en al helemaal zijn eigen belang niet kon relativeren.

Op een morgen was hij zelf te laat. Hij had ons ontboden voor een vroeg vertrek om zeven uur, maar op dat tijdstip waren wij er wel en hij niet. Toen hij kwam opdagen begroette hij ons op zijn gewone manier, meldde dat ons weer een hele mooie en interessante dag te wachten stond en liet ons in het ongewisse over zijn vertraging.

En toch was Abbas een goede gids. Hij wist veel, kon het goed brengen en sprak vlekkeloos Nederlands met een aangename zachte Arabische keelklank. Alle goede Egyptische gidsen hebben een gedegen opleiding gevolgd aan de Universiteit van Cairo en spreken de taal van de bezoeker. Abbas sprak niet alleen Nederlands. Hij leerde ook nog Zweeds.

Aan het einde van de week waren wij aan hem en hij aan ons gewend. Hij had vakantie, vertelde hij en wij vonden dat een goede gelegenheid om zijn vrouw en kinderen te helpen. "Dat vindt mijn vrouw niet leuk" zei hij en lachte er verlegen bij. Bij het leren van de Nederlandse taal moet hij ook iets opgestoken hebben van onze leefstijl. Eens vroeg hij of wij allemaal "feministen" waren. Zelfs de mannen in de groep knikten ja.

Egypte!

We zijn terug van een achtdaagse Egypte reis en hebben koffers vol indrukken mee teruggebracht. Niet alleen van de prachtige grafkelders en tempels vol kunstschatten, maar ook van het volk, dat leeft in een land vol culturele rijkdom dat ladingen toeristen trekt, waar het geen weg mee weet. Dat leidt tot een vorm van massatoerisme, wat een klein deel van de Egyptenaren stinkend rijk maakt en de rest van het volk in grote armoede achterlaat. De Egyptische regering probeert de werkgelegenheid te stimuleren, maar het lukt niet.

Ik ga er hier natuurlijk iets over vertellen, maar het is echt te veel om het in een keer te doen. Dus eerst maar eens een kort verslag van onze reis.

We zijn gevlogen naar Luxor, volgens onze Egyptische gids, die vloeiend Nederlands sprak, de stad met de grootste hoeveelheid monumenten ter aarde. De Egyptische regering is in ieder geval van plan om van de stad een groot openbaar museum te maken, waarvoor alle huizen, winkels, openbare gebouwen, en hotels moeten wijken. Die worden successievelijk afgebroken en verplaatst. Alleen moskeeën en Koptische kerken worden gespaard, omdat ze voor de hedendaagse Egyptenaar heilig zijn.

We bezochten de Vallei der Koningen, de veel kleinere vallei der koninginnen - op het verschil tussen mannen en vrouwen in het vroegere en hedendaagse Egypte kom ik vast nog terug - de tempel van de vrouwelijke farao Hatsepsoet, de tempels van Karnak en Luxor en het Luxor museum met prachtige beelden uit het oude Egypte.

Vervolgens reisden we op een Nijlcruisestomer naar Edfu en Komombo om daar ook tempels te bekijken; door de woestijn naar Aboe Simbel en weer terug over de Nijl naar Luxor. We zagen de zwaarbewaakte Aswandam en het Nassermeer, en een granietgroeve met de onafgemaakte Obelisk. We kregen uitleg over het bouwen van tempels en het oprichten van Obelisken. En we begrepen steeds minder van alle wonderen om ons heen.

We hebben steenhouwers bezocht, parfumeriemakers, papyruskunstenaars en goudsmeden. We hebben gevaren op een feluca, een nijlzeilschip zonder motor. We hebben geen rondrit gemaakt in een koets met paard ervoor en ook niet op een drommedaris gezeten. Dat werd ons iets te gek.

We zullen weken nodig hebben om alle indrukken de juiste plaats te geven. Daar gaan we de tijd voor nemen. U hoort van ons.

Nooit meer Auschwitz

Vandaag wordt herdacht dat precies vijfenzestig jaar geleden Russen het vernietigingskamp Auschwitz bevrijdden. In het vernietigingskamp werden in de oorlog door de Nazi's meer dan een miljoen mensen vermoord, voor het meer dan grote deel Joden. Er waren nog zo'n 7500 gevangenen aanwezig toen het kamp op 27 januari 1945 werd bevrijd.

Vandaag is er in Polen bij het vernietigingskamp een herdenking. Aanwezig zijn onder anderen bondskanselier Merkel, de Franse president Sarkozy en de Poolse premier Kaczynski. Er zijn geen hoogwaardigheidsbekleders uit Nederland afgereisd naar Polen. In Auschwitz werden tijdens de oorlog 60.000 Nederlandse Joden vermoord. Zijn de Nederlandse hoogwaardigheidsbekleders dat vergeten?

Ik lees en ik lees en lees

Laat me je boekenkast zien en ik weet wie je ben, luidt een bekende zienswijze. Maar van wie is die boekenkast? De boeken van Ger en mij staan bij in onze boekenkast door elkaar. Hoe moet dat nu? Zal een vriend en kenner die zich voor de kast posteert weten van wie wat is? Kunnen wij dat gebruiken als een test voor vriendschap. Kom, kom staan en zeg op! En dan turven.

Wie van ons leest poëzie?
Wie leest Philip Roth, Amos Oz, Coetzee, Pamuk en Naipaul?
Als je van poëzie houdt, houd je dan ook van Reve? En waarom dan?
Wie al die Russen en Hongaren?
Wie de boeken over WO II?
Wie Brakman?
Wie Voskuil en Alberts, of hebben die niets met elkaar?
Wie Virginia Woolf, of lezen we die niet meer?
Waarom geen Kluun en Heleen van Royen?
Waarom wel de Prooi?

Zo kan ik nog wel een poosje doorgaan, maar ik denk dat die goede vriend voor de kast de weg al kwijt is. Of vertwijfeld kijkt van Ger naar mij en zich realiseert dat die noch mij noch haar kent. Want zo is het in het leven. Je komt eens langs, verbaast je en reist dan weer verder ons met de boeken achterlatend.

Fanny!

Portretten van een Liefde

"Henk beschrijven, bevatten, eerlijk weergeven, hem recht doen, zijn buitengewone, sprankelende, erudiete persoonlijkheid- ik kan het niet. Ik kan hem alleen schilderen. Dat is mijn vak. Dat is mijn talent en mijn beperking. Dankzij Henk en bakken energie en volharding wordt het wat..."

Gisteren zagen we in De Fundatie in Zwolle de vijfenvijftig portretten van Henk Jurriaans die Marte Röling na zijn dood heeft geschilderd. Doeken van twee bij twee meter waar het leven van afspat. Popart portretten met grote streken in typische Röling kleuren (geel, roze, rood en af en toe iets anders). Sommige op het doek gesmeten andere fraai af- en bijgewerkt.

Portretten van een overweldigende liefde, zonder opsmuk of komma's. De dood laat zich niet overwinnen, maar deze portretten halen de dode wel dichterbij.

Ze komen er aan, gemeenteraadsverkiezingen

Nog zes weken wachten en dan mogen we naar de stembus om onze volksvertegenwoordigers in dit dorp te kiezen. De troepen lopen zich warm. Berichten sijpelen door over lijsten, en programma's. En ook over problemen om geschikte kandidaten te vinden. Vraag is natuurlijk of de mensen die nu op de lijsten staan geschikt zijn of uit nood erop geplaatst. Ik ga hier nu niet zeggen wat ik van individuele kandidaten vind. Dat zou ik ook niet kunnen, want ik ken ze niet allemaal. Wel een paar en daar ben ik blij mee, omdat ze jong zijn en ambitieus en zich al regelmatig hebben laten horen en zien.

Vooral spannend is hoe de gemeenteraad van Huizen eruit gaat zien na 3 maart a.s.? Blijft de VVD bijvoorbeeld de grootste partij en als dat niet zo is, wat betekent dat dan voor de machtsverhoudingen in dit dorp. Want na 3 maart a.s. moet er ook een nieuwe burgemeester komen en de kleur van die burgemeester is erg afhankelijk van de kleur van de grootste partij.

En wie gaan er regeren? De drie wethouders hebben zich alle drie bereid verklaard nog vier jaar samen verder te willen. Zij kunnen het goed vinden. Maar nu de PvdA er landelijk slecht voorstaat, is het maar de vraag of VVD, CDA en PvdA samen genoeg zetels krijgen voor een stevige meerderheid. Fractievoorzitter Maarten Hoelscher doet er alles aan om te laten weten dat zijn partij verder wil, maar willen de grote broers dat ook. En hoe verstandig is het om je voor de verkiezingen al zo eenzijdig te binden.

De belangstelling voor de politiek groeit, las ik in het jaarbericht van kamervoorzitter Gerdi Verbeet. En misschien is dat in Huizen ook wel zo, gezien de groeiende hoeveelheid ingezonden mededelingen in de Huizer Courant. Overigens ben ik daar niet erg optimistisch over. Ook de gemeenteraad van Huizen heeft de neiging procedures en het onderling gekissebis belangrijker te vinden dan wat er in het dorp moet gebeuren. Maar misschien kan het jong geluid daar verandering in brengen. We gaan de campagne hardnekkig volgen en zullen er hier regelmatig kond van doen. En we gaan natuurlijk vooral naar de boodschap kijken. Wat willen ze met ons dorp!!

De dynamiek van de politiek

Gisteren keek ik naar het tweede deel van Andere Tijden over het NIOD onderzoek Screbrenica. De twee uitzendingen over dit onderzoek zijn door redactie goed getimed. Het eerste deel werd uitgezonden vlak voor het verschijnen van het rapport van de Commissie Davids over de inval van Irak, het tweede deel vlak erna. Vergelijking tussen de twee gebeurtenissen dringt zich op. Dat deed presentator Hans Goedkoop niet. Die wilde een boodschap kwijt over het optreden van de politiek en Kan Peter Balkenende in het bijzonder na het verschijnen van het rapport Davids.

Hij vatte de dynamiek van de politiek als volgt samen: "Het gaat in de politiek om overleven, niet van de slachoffers in Srebrenica of in Irak, maar van politici hier. Onderzoek een buitenlandse tragedie en de politiek brengt die terug tot een Haagse rel. Dat is de dynamiek van de politiek. In het debat van gisteravond klaagde de Tweede Kamer er zelf over om er vervolgens weer gewoon mee door te gaan. Niks leren van de geschiedenis."

De presentator heeft gelijk over de reactie van Balkenende, Bos, Rouvoet c.s. na het rapport Davids, maar niet over de reactie van het Paarse kabinet Kok toen het NIOD rapport over Srebrenica was verschenen. Want tot ieders grote verbazing stapte naar aanleiding van dat rapport het hele kabinet op. Zonder te verwijzen naar het verleden, zonder iets af te doen op de kwaliteit van het onderzoeksrapport, maar weten wat het antwoord moet zijn op zo'n drama. Mondhouden en opstappen! Want vooral dat laatste vond ik in het optreden van Kok groots!

Het kan dus anders! Leer de les van het verleden, zou ik BBR willen toevoegen. En misschien zien we dat dadelijk in de eerste week van februari als deze regering (is het dat woord nog wel waard) moet komen met een echte reactie op het rapport over Irak. Want ogenschijnlijk is de premier nu onder druk van de PvdA overstag gegaan bij het volkenrechtelijk mandaat, maar hoe gaat hij dat doen bij de "tunnelvisie". Het besluit was genomen in de thans spreekwoordelijke driekwartier en daarna nooit meer heroverwogen, betwijfeld of iets wat op gezond verstand lijkt. Ik denk dat de premier daar niet zo makkelijk mee wegkomt, tenzij de PvdA hem een handje helpt. God moge het verhoeden.

Nu het zoet!

Iedereen die het doet, weet hoe moeilijk het is ... Afvallen. Mensen vragen me wel eens hoe ik het doe, of gedaan heb, en vooral hoe ik het volhoud. Ik kan daar een spannend verhaal over vertellen, maar dat doe ik niet. Ik kreeg van vrienden uit Amerika een hulpprogramma, dat ik jullie niet wil onthouden.


1) Zorg voor een goede back up.

Zonder hulp proberen vet te verliezen is niet de goede manier. Neem een dokter, een trainer, een workout partner, vrienden, geliefden, desnoods de vijanden in je hoofd. Onderzoek leert dat je het meest heb aan een gezondheidsdeskundige en een workoutpartner. Zorg snel dat je deze twee mensen hebt en werk dan aan de rest van je team!

2) Gebruik een plan.
Als je niet weet wat je doet, doe het dan niet. Het bespaart een hoop teleurstelling. Maak een plan, weet wat je doet, houd je eraan.

3) Verander je programma iedere vier weken
Dat houd je lichaam en je geest wakker en fit.

4) Minder eten werkt beter dan meer bewegen
Trainen als een beest en eten als hetzelfde beest helpt niet. Als je vet wilt verliezen, moet je weinig vet eten, zodat je het vet op je lijf verliest. Eat gezond en natuurlijk in kleine(!) porties. Zorg voor de goede hoeveelheid vezels, proteïnen en groenten. Eet alleen vet dat gezond is, en drink veel water en thee.

5) Stop op tijd
Zet een streep! Stel een doel. Als je er bent, is het goed! Ook je lijf kent zijn grenzen. Luister er goed naar!

Het Zout is op!

Het zout is op in Nederland. Het gaat in het nieuws nergens anders over. Er mag van Maria van der Hoeven, bestaat die nog?, nieuw zout gewonnen worden, en dat vindt niet iedereen leuk. Het is slecht voor het grondwaterpeil in Friesland en daar gaan we dus nog meer over horen. En als het zout er niet snel is, gaat Rijkswaterstaat rijwegen of rijbanen afsluiten. Iedereen vraagt zich nu af hoe ze dat willen doen nu ze hebben laten weten dat te willen overleggen met gemeenten en provincies. En die werken niet zo snel, zoals we allemaal weten. Dus tegen de tijd dat het lauw water regent, kunnen we een besluit verwachten. En ik wed dat er dan nog onverlaten bezwaar en beroep gaan instellen

Het zout is op! Veertig jaar geleden werkte ik een winter in Klosters, Graubunden, Zwitserland. Ik maakte bedden op, bediende in de eetzaal, waste af en moest een keer in de week met een busje Engelse gasten halen op het vliegveld Kloten bij Zürich. Er lag veel sneeuw, zoals niet ongewoon is in een wintersportgebied. Dacht u dat ze daar zout strooien?

En mijn vriendin Hetty woont in Montana, Amerika. Ook daar sneeuwt het de hele winter, soms weinig en soms heel erg veel. Daar hebben ze geen zout, wel sneeuwschuivers. Die gaan voorop en de gewone man gaat er in Convoy achteraan. Allemaal een stuk beter voor het milieu en ook veel beter voor de nerven.

Laten we er nu eerst eens voor zorgen dat het openbaar vervoer kan rijden en laat dat zout daar maar liggen. En nu niet roepen dat ik ouwerwets ben. Het roer moest toch om. Is een mooi begin.

Nieuwjaar in Huizen

Vrijdag ging ik naar het traditionele Nieuwjaarsconcert van Harmonieorkest Prinses Irene en gisteren naar de Nieuwjaarsreceptie op het Gemeentehuis. Ik ben een liefhebber van Prinses Irene, en was ook benieuwd hoe de nieuwe eigenaren (ze noemen zich geloof ik Beheersstichting) van Theater De Graaf het concert zouden aankleden. Ik verwachtte een leuke, warme en gezellige bar, waar we na afloop van het vrolijke concert met een hapje en een drankje wat na zouden kunnen praten.

Maar niets van dat al. De Graaf is nog even ongezellig als het altijd is geweest. Het is dat Het Harmonieorkest zo hartverwarmend speelt, maar anders zou je er toch nooit meer een voet over de drempel zetten.

Gisteren vroeg ik Berry Westland, voorzitter van Irene, die dus ook op de Nieuwjaarsreceptie in het Gemeentehuis was, hoe dat nou toch kan. “Ze hadden geen mensen”, vertelde hij. En omdat ze hem dat op het laatste moment hadden laten weten, kon hij ook niet bijspringen. Wat een droefenis. Voortaan maar gewoon spelen in het Eigen gebouw aan de IJsselmeerstraat.

En dan de Nieuwjaarsreceptie op het Gemeentehuis. Ik houd niet van recepties en al zeker niet als we met z’n allen in de rij gaan om het gemeentebestuur de hand te schudden. Maar ik ging wel. Allereerst omdat ik er als voorzitter van Behoud het Oude Dorp niet kan ontbreken en ten tweede, ik geef het toe, omdat ik benieuwd was naar de nieuwjaarstoespraak van de burgemeester.

Ik was niet de enige. Toen Frans Willem van Gils getooid met burgemeestersketting achter het spreekgestoelte plaatsnam, werd het muisstil en het bleef zo. Iedereen wilde graag horen of hij iets ging zeggen over het rumoer op het gemeentehuis. Dat deed hij maar een keer en nog grappig ook “Ik was in ieder geval niet te lui om deze speech te schrijven.” Verder meldde hij wel het artikel in de Gooi en Eemlander van 29 december jl waarin mensen die anoniem wilden blijven de gelegenheid hadden gekregen om een boekje open te doen. Zij hadden zichzelf gediskwalificeerd en zo wilde hij het laten. Applaus klonk op.

Natuurlijk werd mij door verscheidene mensen gevraagd of ik een verklaring had voor de val van het jongmens. Ik zat immmers in de selectiecommissie die hem vier jaar geleden unaniem heeft uitverkoren voor dit ambt. Hebben wij zitten slapen? Nee, dat hebben we niet. We hebben naar eer en geweten dit jongmens op deze plek gezet en dachten natuurlijk dat hij goed zou zijn voor Huizen. Misschien is hij dat ook wel geweest, maar nu is het op. Dat verbaast u en mij en een heleboel andere mensen. Het zij zo. Niet op alles is een antwoord.

In 2010 komt er een nieuwe burgemeester.

Je m'apelle Youn

Natuurlijk wens ik een ieder die dit leest een vredig, gezond en gelukkig 2010!







Onze wereldburger heeft een naam. Hij heet Youn, dat is Bretons voor "Geschenk van de Goden". En is het niet een Godsgeschenk zo'n ventje?

Elise en zoon gaan vanmorgen naar huis. Het gaat dus allemaal goed.

De Nieuwe Wereldburger

Dit is 'm! Gisteren geboren om half negen 's morgens. Opname gemaakt rond half vier. Hij was toen dus zeven uur oud. En al heel levendig en nieuwsgierig.

Met Elise gaat alles goed. Met Marc ook. Is wel even wennen.

Wij wachten met spanning op de naam. Nomen est Omen.

It's a boy!

als je de foto's groter wilt zien, moet je er even op klikken.

Het is een jongetje! Ja, werkelijk een jongetje! Het nieuwe leven van Elise en Mark, de gelukkige ouders. Vanmorgen geboren en moeder en kind maken het goed en de vader ook! Ger en ik zijn de koning te rijk. Al weken leefden we ook in stille verwachting. En nu is het er! 3200 gram zwaar, het haar van Elise en de lippen van Mark. Veel meer weten we niet. Vanmiddag mogen we gaan kijken en natuurlijk gaan we daarna hier de foto's plaatsen! Meer foto's staan op Picasa, mijn fotosite.