Familieportretten

Oma Ger en Opoe (met een variatie op Opa) Nel genieten erg van de Uk-ken en hun pappa's en mamma's.

Het Kinderpardon

Er zijn een heleboel redenen om goed links te stemmen. Het Kinderpardon is niet de minste. Donderdag stond dit bericht op de Nossite:

GroenLinks-Kamerlid Dibi heeft minister Leers een petitie aangeboden voor een kinderpardon. De 130.000 ondertekenaars willen dat Leers een verblijfsvergunning geeft aan asielkinderen die in Nederland zijn "geworteld." Dibi verwees naar de initiatiefwet van PvdA en ChristenUnie. Daarin staat dat kinderen die langer dan acht jaar in Nederland zijn, hier mogen blijven. De wet wordt ook gesteund door SP, D66 en Partij voor de Dieren. Dat is geen meerderheid in de Tweede Kamer.

Gemeenteraden

In de petitie staat onder meer dat deze kinderen anders in landen terechtkomen waar ze de taal niet spreken en waar ze niemand kennen. Ook 175 gemeenteraden hebben steun betuigd.
CDA-minister Leers is niet van plan gehoor te geven aan de petitie. Volgens hem zou dat oneerlijk zijn tegenover kinderen die al eerder zijn teruggestuurd. Hij ziet de oplossing in kortere procedures, waardoor het veel minder vaak zal voorkomen dat asielkinderen zo lang in Nederland blijven.

CDA minister Leers kijkt liever naar het verleden dan naar het hier en nu. Het gaat om kinderen die nu en op dit moment langer dan acht jaar in Nederland wonen, hier naar school gaan, onze taal spreken en hier vriendjes en vriendinnetjes hebben. Voor een keer ben ik het eens met voorman Slob van der ChristenUnie, die vindt dat het CDA zijn sociaal-christelijk gezicht verliest. Volgens mij geldt dat vooral voor de CDA politici in Den Haag, die na 12 september maar wat graag als bijwagen van de VVD mee willen regeren. Dat God het verhoede.

Met het zuur het zoet

Nu ik me gedwongen teruggetrokken heb uit het openbare leven, ontstaat er ruimte voor ontdekkingen. Al lange tijd realiseer ik me dat ik weinig weet van eigentijdse beeldende kunst. Tot nu toe vond ik niet de tijd en de gelegenheid om er iets aan te doen. Die is er nu wel. Dit is mijn kans. In het laatste nummer van het Tijdschrift Kunstbeeld zag ik werk van Maria Roosen, dat me direct aansprak. Kleurrijk en gedurfd. Maria Roosen kreeeg in 2009 de Singer Prijs voor kunstenaars in het midden van hun carriëre. Gemist dus. Meer werk te vinden op de website van Maria Roosen.

Wie is de grootste leugenaar?

De verkiezingscampagne lijkt wel een wedstrijd in wie het best kan liegen. Rutte liegt, Samson liegt, Wilders spreekt wartaal, zelfs Arie Slob spreekt niet de waarheid. Volgens mij doen handige lijsttrekkers hun best om ons zoveel mogelijk te verwarren. Liegen is al te gek voor woorden, maar het zonder blikken of blozen toegeven is onbestaanbaar. Ik was al niet diep onder de indruk van dit stelletje blauwe stropdassen, maar nu zou ik het lachwekkend vinden als het niet zo serieus zou zijn. En dan te bedenken dat we nog naar de stembus moeten. Je kunt je nu al voorstellen wat er straks in de formatie gaat gebeuren. Toch maar thuisblijven en mijn moeder teleurstellen?

Mijn Stemwijzer

Over drie weken gaan we naar de stembus. Ik ook. Sinds ik niet meer automatisch stem op de partij van mijn moeder is het een hele heisa om een verstandige keus te maken. Gelukkig zijn er hulpmiddelen zoals het Kieskompas en de Stemwijzer. Die vertellen me keer op keer dat ik links moet stemmen. Dat wist ik zelf ook al, dus daar heb ik niet zoveel aan. Ik wil weten welk links! Daartoe heb ik zelf drie belangrijke bepalende onderwerpen gekozen die mijn keus gaan bepalen. Dat zijn zorg, europa en duurzaamheid. De volgorde is willekeurig. Ga er maar aan staan.

De bangmakerij over het uiteenvallen van Europa zegt me niks, omdat ik het probleem niet begrijp. Zolang politici mij niet kunnen uitleggen, waarom we ondanks de fianciele rommel in Europa toch voor de euro moeten zijn, stem ik tegen. Dus SP.

Voor een duurzame wereld moet ik nu juist weer niet bij de SP zijn. Daar scoren GroenLinks en de PvdA het best. Ik wil geen verhoging naar 130 km. Ik vind dat gebruik van fiets en openbaar vervoer beloond moeten worden.

Voor een goede en betaalbare zorg moet ik nu juist weer niet bij GroenLinks zijn. Die willen het Eigen Risico en de Eigen bijdrage flink verhogen. Weliswaar wordt dat weer gecompenseerd voor de sociale minima, maar het loslaten van het gelijkheidsbeginsel vind ik gevaarlijk.

Wat me over de streep heeft geholpen is het voorstel van Jetta Kleinsma om 10.000 wijkverpleegkundigen aan te stellen, die de zorg voor mensen thuis regelen. Jetta bewijst dat ze oren en ogen in de samenleving goed de kost geeft. Het idee van Buurtzorg is een groot succes gebleken. Jetta vond ik toch al een kanjer. Nu ze me het kiezen heeft vergemakkelijkt, groeit mijn bewondering. Mijn moeder zal blij met me zijn.

Buurtzorg formule:

Christenen en homoseksualiteit

De schijnheiligheid houdt maar niet op. Eerst het CDA dat de kamermotie tegen weigerambtenaren niet wil uitvoeren. Hetzelfde CDA dat voorlichting op scholen over seksuele diversiteit niet nodig vindt en nu weer de Christen Unie. In Altijd Wat probeerde Arie Slob gisteren uit te leggen dat zijn christenen heus niets tegen homo's hebben, die mogen lustig lid van de partij worden. Natuurlijk mogen wij ook op ze stemmen. Maar, en nu komt het, homoseksualiteit kan wel een reden zijn om een sollicitant een publieke functie binnen de partij te weigeren.

Na het zien van het interview vraag ik me knarsetandend af waarom wij homoseksuelen deze draaikonterij niet keihard aan de kaak stellen. Liefst tot de Raad van Europa toe. En vooral nooit op zo'n christelijke partij stemmen en al die christenpolitici de rug toe keren. Dan liever de SGP: die zijn tenminste duidelijk.

Melkmeisje (7)

melkmeisje

Een melkmeisje is ook een voordeur met omliggend kozijn. De jukvorm van het het kozijn doet denken aan een melkmeisje dat twee emmers draagt. Ook dubbele deuren met ombouw in deze vorm worden melkmeisje genoemd.

Geef mij maar de brede, de trage rivieren

Geef mij maar de brede, de trage rivieren,

de bewegingen die je niet ziet maar vermoedt,

de drinkende wilgen, de zinloze dijken,

een doodstille stad aan de oever.

Geef mij maar de winter, het armoedige

landschap, de akker zonder het teken van

leven, de kracht van de krakende heide.

Geef mij maar de kat als hij kijkt voor

hij springt, om te vechten, te vluchten,

te paren, te jagen, als hij kijkt.

Geef mij maar een paard in galop, maar

op zijn zij in het gras. Geef mij

maar een vraag en geen antwoord.

Rutger Kopland

(uit: Een lege plek om te blijven, 1975)

Variatie op Cirkels

Variatie op Cirkel van Ad Dekkers

Vroeger Herleeft

Al jaren droom ik van mijn bankje aan het water. De beginregels van De Uitvreter horen niet voor niets tot mijn favoriete leesvoer. Het uren turen over het water kwam er nooit van. Altijd druk, druk, druk. Maar nu is het er. Sinds mijn lijf  "Ho stop" heeft geroepen, haal ik net op de fiets de twee bankjes aan het einde van het zuidelijk havenhoofd. Daar kan ik 's morgens uren genieten van het bewegend licht op het water, de bootjes die de haven uit tjoeketjoeken, de visdiefjes die spelen met de vissen. De fietstouristen van het Fletcher Hotel hebben ze nog niet ontdekt. Die komen hier ook niet om te turen, die komen om rond te rijden.
Vroeger kwam ik op deze plek vaak met de hond. Ik heb er met bewondering gekeken naar de skutsjes die na de jaarlijkse wedstrijd de haven uitzeilden op weg naar Friesland. Als de wind op de kop stond, moesten de skutsjes, die geen motor hadden, langs de pier gejaagd worden door de sterke Friezen. Bij een zwaar gemoed kon ik er uitwaaien. Dat hoeft nu niet. Ik kan er nu uren turen.

Huizer Melkmeisje (6)

Jammer dat op het Kombuis in Huizen geen winkels of restaurants zijn, want dan konden al die winkelende toeristen zien, dat wij in Huizen echt wel weten wat een melkmeid is. Dit is dus de versie van Paul Schiffers, die hiermee ook een duit in het zakje heeft gedaan. Met juk en op de klompen.

Mijn bankjes aan het water

Ik ben trouwens niet de enige die geniet.

Twitterende politici

Twitterende wielervrouwen zijn vermakelijk; twitterende politici irritant. Van politici mag je immers verwachten dat ze nadenken voordat ze hun snavel openen. Wij zitten echt niet te wachten op al die tweeds uit hun kippenhok. Laat ze eens doen waarvoor ze gekozen zijn: problemen oplossen.

Ik wil ook wel uitleggen waarom ik uit mijn eigen hok ben gekomen. Vanmorgen staat in De Volkskrant een interview met mijn  "moordwijf" Joke van Gent, die helaas de GroenLinks fractie gaat verlaten. Zij zegt behartenswaardige dingen voor een partij die in de polls dramatisch verliest. Maar wat doet Jolande Sap? Zij twittert: "Komkommertijd". Wordt het nog wat met GroenLinks?

Pas op de plaats

Een pas op de plaats is niet gebruikelijk in deze tijd van al maar verder en al maar meer. Toch moet het, omdat mijn lijf heeft aangegeven, dat het rust nodig heeft. Ik wil hier niet uitwijden over oorzaken en aanleidingen, omdat ik die niet op een rij heb. Het signaal is duidelijk genoeg. Even niet! Even rust. Hoe lang dat even gaat duren is niet te voorspellen. Dat hoort erbij. Net als geduld en vertrouwen.

Ergens las ik dat een mens dat veel herinneringen heeft wel tweemaal leeft. Ik ga nu beginnen aan het tweede leven. Heb er wel zin in.

Pruttelende vulkanen

Foto is genomen door Ger of Nel in Yellowstone.
Het was er schandalig koud en het sneeuwde. De foto is dus niet wazig.

Zebela's en ofilanten

Kersenbloesem

Voor Japanners is kersenbloesem het symbool van nieuw leven.

De dolende in de woestijn

Golven van herinnering

"Ik lag onder de kap van de brede bark. Mijn slavinnen hielden in de gaten of de zinderende zon mijn gezicht onderweg niet verbrandde, terwijl ik ondertussen naar het geklots van de riemslagen lag te luisteren. Ik liet een hand buitenboord hangen en streelde met ontspannen vingers de golven van de grijze zee."

Uit: Vrede op Ithaca van Sandor Márai

Verdroomde illusies

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Olivia van Dik en Rita ontdekt de wereld, haar wereld.

Tuin en Tour

Een moordwijf

Recht door Zee, Hart op de goede Plek en op de Tong, Vechter, wars van ondoorzichtige Compromissen. Hield zij Groen Links op koers?.

Mijn hometrainer

Onderdeel van vakantie in eigen huis en tuin.

Het Huizer Melkmeisje (5)

"Het beeld zal niet onomstreden worden, maar kunst is dat
eigenlijk nooit."

Wethouder Liesbeth Tijhaar in de commissievergadering OMD over het beeld van het Huizer Melkmeisje van Berry Holtslag

 

Maria Roosen

Bon Giorno, Italia

Glaswerk

Huizer Melkmeisje (4)

Gisteren heeft Gerrit Pas, raadslid van GroenLinks, aan wethouder Liesbeth Tijhaar informatie gevraagd over het beeld van Het Huizer Melkmeisje van Berry Holslag, dat een plaats moet krijgen op het Oude Raadhuisplein. Wij zijn allemaal heel nieuwsgierig naar de aanpassingen die de kunstenaar heeft aangebracht aan het voorlopig ontwerp na een gesprek met de kunstcommissie. Gerrit P. bericht het volgende:

"Schetsen zijn niet beschikbaar. In een gesprek met de kunstenares zijn wel suggesties gedaan voor andere kleuren (zoals je weet was daar nogal kritiek op).

Qua ontwerp wordt het minder statisch dan eerder getoond (dus geen weervrouwtje).

Qua hoogte geloof ik iets van 1,60 meter, dus er kan iemand bij op de foto na de wandeling van het Melkmeisje (want dat stond in de eerste opdracht).

Het materiaal is ceramiek, omdat er al bronzen en stenen beelden in Huizen staan.

Lijkt me allemaal prima - kwestie van vertrouwen.

Ik heb het college vooral opgeroepen om na het 'gemor van het volk' wat meer hierover te communiceren, en zo meer belangstelling te wekken, want Berry Holslag heeft fraaie beelden gerealiseerd - ook al viel haar inzending tegen. Nu blijft het allemaal - ook voor raadsleden - in het verborgene en dat lijkt me niet verstandig."

 

Gelukkig zijn er nog raadsleden als Gerrit Pas die begrijpen dat het gewone volk nieuwsgierig is wat er gaat komen.

 

 

 

Dit wordt het dus, maar dan anders.

 

Dierenvrienden in Huizen

Dit bord staat aan het begin en het einde van een zogenaamd Uitrengebied voor honden in mijn dorp aan het water. Honden mogen hier van mijn gemeente loslopen, ja zelfs uitrennen. Gelukkig zijn veel hondenbezitters verstandiger dan de lieden die het voor het zeggen hebben in mijn gemeente. Die houden hun hond keurig aangelijnd. Maar er zijn ook hondenbezitters, vooral de eigenaren van hele kleine rothondjes, die binnenshuis hun hond op schoot houden, maar hem buitenshuis niet in de hand hebben. Die laten hun honden uitrennen! Buurtbewoners kennen het gevaar. Maar het zomerseizoen is weer begonnen en dan fietsen veel niet Huizers De Lange Afstandsfietsroute nummero 23. Veel van die hondenbezitters weten niet wat fietsen is. Totdat er een ongeluk gebeurt en zij aansprakelijk worden gesteld. Had de gemeenteraad van Huizen ons niet moeten behoeden voor dit soort onzin?

Mijn Zorgplan

Deze week was er een advies van de Raad van de Gezondheid: de overheid gaat niet meer voor u zorgen als u oud wordt; dat moet u zelf doen. Het advies luidt dat iedereen maar beter nu meteen een zorgplan kan maken. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Een goed zorgplan heeft twee kanten: wat kan ik voor anderen betekenen en wat kunnen anderen voor mij betekenen. Niet eenvoudig in een geïndividualiseerde samenleving waar vooral geldt: "hoe houd ikzelf mijn hoofd boven water?"

De Raad van de Gezondheid adviseert ons om op tijd een zorgplan te maken, zodat je kunt sparen en later niet voor verrassingen komt te staan. Braaf als ik ben, ging ik meteen aan de slag. Waar begin ik? Eerst op zoek of ik een format kan vinden. Een tijdje geleden propageerde Dick Swaab het maken van een Outbox, die je wensen moet bevatten voor het einde van het leven. Daar kon ik me wat bij voorstellen. Dood is immers dood. Maar dit is veel lastiger. Voor die Outbox bestond een heuse website. Ik nu op zoek op Internet naar het zorgplan. Op de website van Vilans, het kenniscentrum voor Langdurige zorg, kan ik zo waar iets vinden over Zorgplannen. Het fenomeen bestaat dus al. Maar wel in beperkte zin. De zorgplannen van Vilans gaan uit van het gegeven dat bekend is aan welke chronische ziekte de patiënt lijdt (of diabetes, of COPD, of iets anders, nooit samen). De onbekendheid van de toekomst lijkt me nou net het probleem voor het zorgplan voor ouderen. Want waar moet ik rekening mee houden. Een paar van die vragen:

Wat kan ik allemaal niet krijgen? Naast al die chronische ziekten is er nog wel meer wat mijn oude dag lastig kan maken.
Ben ik morgen dood of heb ik nog een jaar of twintig te leven? Wel een verschil.
Blijft mijn partner bij me of moet ik rekening houden met een leven alleen?
Hoe staat het met de gezondheid en de levensverwachting van mijn vrienden?

Ik kan er nog wel meer verzinnen. U vast ook wel.

Boter op je hoofd

Op 12 september 2012 moeten  wij volgens de politieke koffiedik kijkers kiezen tussen Rutte of Roemer, tussen liberaal of sociaal. In Eva op Zondag vertelde zo'n koffiedik meneer dat er tussen de VVD en de SP al afspraken zijn gemaakt om elkaar tijdens de campagne de bal toe te spelen. In het voetbal, in deze tijd ook zo mateloos populair, weet men wat het gevaar is van vroeg pieken.
's Middags keek ik naar Jort Keller die van de VPRO mag uitleggen wat er in de financiële wereld allemaal mis is gegaan. Dat kan hij niet zelf. Daarom raadpleegt hij insiders, waaronder Herman Wijffels, CDA coryfee en topman van de Rabobank. Die wist alleen maar te zeggen, dat het zoals het is gegaan niet had gemoeten, alsof wij dat ook niet weten, maar niet wist te duiden wat er fout is gegaan. Dat wist Jan Timmer, oud topman van Philips wel. Het ging/gaat bij bankiers alleen maar over groot, groter, grootst. Niet alleen Amerikaanse bankiers hadden daar een handje van, maar ook ABN AMRO, Rabo bank en ING kunnen er iets van. Het balansresultaat van deze Nederlandse banken is een xxx-aantal malen groter dan het Bruto Nationaal Product van Nederland. Vervelend toch dat zij wel hun hand ophouden bij u en mij als ze financieel in de problemen komen.

En vanmorgen las ik het bericht dat wijkverpleegkundigen weer een belangrijkere rol krijgen in de verzorging van mensen thuis. Niet omdat het voor zieken beter is, maar omdat het een forse besparing oplevert, volgens minister Edith Schippers. Gewone mensen als u en ik weten allang dat je in de zorg, het onderwijs rekening moet houden met de menselijke maat. Waarom lopen politici altijd zo achterop? Toch tijd voor een nieuwe partij "klein en fijn".

DE Haven van 't Gooi

Huizen, het dorp waar ik woon, ligt aan het water van het Gooimeer, een van de randmeren die zijn ontstaan na de aanleg van de polders in het IJsselmeer. Die randmeren bieden een rijke kans voor waterrecreatie. Bijna alle besturen van de dorpen en stadjes aan die randmeren hebben dat begrepen. Kijk naar Bunschoten-Spakenburg, waar aan het water een recreatiepark ligt waar je lekker kunt zonnen en zwemmen. Een eindje verderop vlakbij de Nijkerkse brugg en sluis heeft de provincie een natuurgebied ontwikkelt, waar je fijn fietsend en wandelend vogels kunt spotten.

In mijn dorp heeft het bestuur de kansen ook gezien. De havens moesten worden opgeknapt en uitgebreid, er moest een parkeerterrein komen voor alle bootliefhebbers en in samenwerking met ondernemers zou een Nautisch Havenkwartier worden ontwikkeld, dat deed denken aan alle historische stadjes aan de westzijde van het IJsselmeer. De plannen zouden leiden tot de komst van horden toeristen.

Nu het eenmaal zo ver is, moeten we met verdriet constateren dat het nog niet is geworden wat we ervan hadden gehoopt. In het Nautisch Havenkwartier is weliswaar een hotel gerealiseerd met meer dan tachtig kamers, een wijnbar, shoreclub en pannenkoekenhuis, maar op de terrassen heb je zicht op de auto's op het parkeerterrein en op de grote zandoverslag. Boten, toch een kenmerk van een haven en een nautisch kwartier, zijn er niet en zullen er ook niet aanleggen.

Hoe kan dat nou? Hoe moet Huizen DE haven van 't Gooi worden? Partyschepen mogen hier niet komen en in De Botterwerf mag niet gefeest worden. De hoge heren en dames komen er niet uit en gaan hun meningsverschillen aan de rechter voorleggen. Alle goede bedoelingen ten spijt dreigt De Haven van 't Gooi in illusies te sterven. Krijgt de gemeente misschien eindelijk de tijd om iets te doen aan het algprobleem, dat het zwemmen bij mooi weer onmogelijk maakt.

De een gaat, de ander komt

Bij de Wereld Draait zaten eergisteren Mirjam Sterk en Mona Keijzer van het CDA. Ach wat jammer nu, zag ik Prem en Matthijs denken, dat ze niet een poosje samen in de Kamer wilden blijven. Dat dacht ik ook een moment. Maar toen ik rising star Mona ingewikkelde antwoorden hoorde geven op eenvoudige vragen van de heren, wist ik: Niets nieuws onder de zon. De een gaat, de ander komt en veel zal het niet uitmaken. Hoewel, toen Matthijs Mirjam vroeg of we haar terug gaan zien als minister, antwoordde ze frank en vrij: "dat zou ik wel willen." Niet "als ik geroepen word, zal ik er nog eens over nadenken", of andere flauwe formuleringen.

Melkmeisje (3)

De Huizer Courant kopt dat de Haagse kunstenaar (v) Berry Holslag aan de slag mag met het beeld van het Huizer Melkmeisje voor het Oude Raadhuisplein. Op verzoek van burgemeester en wethouders is het ontwerp aangepast. Waar dat toe moet leiden weten we niet want een foto werd niet gegeven.

Op de website van Stroom, het kunst- en architectuurcentrum in Den Haag vinden we wat meer gegevens over het werk van Berry Holslag:

De vormentaal van de keramische figuren van Berry Holslag (1947) sluit naadloos aan bij de toonaangevende beeldtaal van de jaren tachtig van de 20e eeuw waarin het mensbeeld weer volop in de belangstelling staat. Het sokkelbeeld 'The Observer' is een exponent van de realistische beeldhouwkunst die in de laatste decennia voor de millenniumwisseling het straatbeeld en het beeldenaanbod in galeries en musea ging beheersen. Daarin pakt de beleving van de werkelijkheid meestal net iets anders uit dan de beschouwer in eerste instantie verwacht.

Holslags monumentale en kleurrijke keramische figuren zijn direct herkenbaar en toegankelijk door de heldere beeldtaal die zij gebruikt.‘What you see is what you get': het is wat het is? Of toch niet? Bij nadere beschouwing blijkt het deze beeldend kunstenaar niet alleen te doen om de verbeelding van gewone, herkenbare mensfiguren. Het gaat haar ook om de wijze waarop mensen in hun dagelijkse omgeving functioneren, om kijkgewoontes en tradities in de (beeldhouw)kunst ter discussie te stellen.

Holslag geeft haar figuren een extra dimensie door ze meer dan levensgroot te maken, bijzondere attributen mee te geven of door ze op een hoge sokkel te plaatsen. Dat laatste is bijvoorbeeld het geval bij de Wachters aan de Loosduinseweg in de hofstad en de monumentale beelden City Walk aan het Zuidplein in Rotterdam. Ondanks de herkenbaarheid, lukt het de toeschouwer door het formaat en de afstand niet om zich ermee te identificeren. Deze subtiele vervreemding maakt dat er vragen rijzen bij de beschouwer.

Zo ook bij ‘The Observer'. Met deze onkreukbare figuur in een tijdloos, grijs kostuum presenteert Holslag voorbijgangers in het drukke Haagse centrum een beeld dat op zijn beurt waarneemt.
Dit maakt het allemaal nog spannender. Krijgen we een meer dan levensgroot Melkmeisje op het plein? Een zusje van deze stevige knapen?

Denkend aan Holland

Denkend aan Holland zie ik brede rivieren
traag door oneindig laagland gaan
rijen ondenkbaar ijle populieren
als hoge pluimen aan de einder staan
en in de geweldige ruimte verzonken
de boerderijen verspreid door het land
boomgroepen, dorpen, geknotte torens
kerken en olmen in een groots verband,
de lucht hangt er laag en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige dampen gesmoord,
en in alle gewesten wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen gevreesd en gehoord.

Henk Marsman 1936

Na een kort fietstochtje vanmorgen in de Eempolder bedacht ik me hoe goed het thuiskomen is in dit kikkerland.

 

Dubbel Leven

We zijn weer thuis! Na vijf weken boven op de stille berg, wisten we niet wat ons overkwam toen we op Bevrijdingsdag afdaalden. Op de Autoroute Du Soleil voegden we ons tussen meutes landgenoten, die naar huis snelden. Hadden we iets gemist? De twee minuten van Dodenherdenking. De hele dag heb ik gedacht aan dierbaren die niet meer in dit leven zijn, maar zonder televisie deden we het zonder  koningin op het plein. Ajax kampioen hebben we ook gemist en de val van het Rutte kabinet. Hebben we daar echt iets aan gemist? Wel deel I van de presidentsverkiezingen in Frankrijk gevolgd met de voorspelde uitkomst. Europa rammelt en ik vind het niet eens erg. Ben wel blij met het morrend volk. Tijd voor andere politiek! Waarom is Jan Kees trouwens geen kandidaat bij het CDA.

Ook gemist, maar nu dubbel gemist, Pippo Delbono's Questo Buio Ferroce. Ik houd van Italië, Italianen en speciaal van Italiaans theater. Nu moest ik kijken naar de trailer. Ook de moeite waard, maar wel anders. Ben nu druk met de ene wereld in de ander te voegen en er een geheel van te maken. Lastige opgave. Twee beelden.

De Zee

Ritme en herhaling

Een goede vriendin stuurde me na een bezoek aan een tentoonstelling van het werk van Christien Meindertsma in het Textielmuseum in Tilburg sfeervolle foto's van weefwerk op oude weeftoestellen. Het textielmuseum is niet alleen museum, maar ook textiellab. De foto's spraken me aan. Afgebeeld zijn werken van textiel. Daar is niets bijzonders aan. Het zijn de kleuren en de structuren die ik mooi vind. Ik houd van herhaling, van ritme, van aandacht en ambachtelijkheid. Dit is werk dat refereert aan de natuur. Het is bewerkte natuur.

Ik bewonder kunst als resultaat van onderzoek, van experiment, van fijnslijpen, verbeteren, proberen, weggaan en terugkomen. Een voorbeeld dicht bij huis is het werk van Lenie Bos. Ook daar wat afbeeldingen van:

Lenie heeft overigens een weblog, waarop ze zelf schrijft over haar werk.

Wie regeert mijn dorp?

In De Slag om Nederland kunnen we wekelijks zien hoe projectontwikkelaars en vastgoedbaronnen in ons land de vrije hand krijgen om hun grote bouwprojecten te realiseren. Politici die door de programmamakers worden gevraagd om uitleg verstoppen zich achter afspraken, die niet openbaar gemaakt kunnen worden, omdat ze onderhandelingen of marktpositie zouden kunnen schaden. Ook in mijn schone dorp hebben projectontwikkelaars veel macht. Gisteren bezocht ik weer eens een raadsvergadering en zag voor mijn ogen gebeuren hoe door ons gekozen raadsleden en projectontwikkelaars in een soort symbiose over ons dorp heersen. Het gewone volk heeft het nakijken.

Voorbeeld 1: mijn dorp wil zich profileren als De Haven van 't Gooi! Twee projectontwikkelaars hebben hun nek uitgestoken om een sfeervol retro havenkwartier te bouwen. Overigens niet uniek in Nederland, zoals sommigen ons willen doen geloven, want ook in Volendam wordt iets dergelijks gerealiseerd. We grijpen terug naar retro, omdat we het echte oude niet willen bewaren. Maar dat is een geheel andere zaak. We hebben nu dus bijna een retro havenkwartier met een hotel, een pannenkoekenhuis, een beautysalon, en een adviesbureau. Als u nog belangstelling heeft voor een activiteit in het retro havenkwartier kunt u nog instappen, omdat er het een en het ander leeg staat.

De gemeente heeft afspraken gemaakt met de eigenaren van het retro dorp, dat de horeca er beschermd moet worden. Daarom mogen er in De Haven van 't Gooi geen partyschepen aanmeren!. Die moeten uitwijken naar Muiden of Bunschoten/Spakenburg, waar ze minder benepen doen. Die hebben toch ook horeca zou je zeggen. Zelfs de brave Brandweer begrijpt het niet. De heren projectontwikkelaars zaten op de publieke tribune om de afspraken te beschermen. Er werd veel met hen overlegd.

Voorbeeld 2: bij die profilering hoort ook een gezellig dorpscentrum..Dat komt mooi uit, want in mijn dorp staat veel echt historisch, waar je toeristen mee kunt trekken! Onder andere een Oude Kerk op de Brink, authentieke vissersbuurten, monumentale langhuisboerderijen, en het Huizer Museum. Twee projectontwikkelaars, anderen dan die van hierboven, roken hun kans en hebben gronden gekocht in het dorpscentrum. Zij willen daar een groot winkelcentrum realiseren. Groot in klein betekent veel inpassingsproblemen. Hellingbanen voor bevoorrading, luchtbruggen, onveiligheid, een uitgang van een parkeergarage pal naast de oude kerk. Desondanks wil de gemeente vasthouden aan een samenwerkingsovereenkomst, door vele al gekscherend een SOK genoemd, met de projectontwikkelaars. De problemen zijn oplosbaar, want GROOT is niet meer gewenst in deze veranderende tijden. Dus zou een simpel mens zeggen, tijd om je te bezinnen. Niet de projectontwikkelaars en de dames en heren politici. Die SOK is er en daar houden we ons aan als "betrouwbare" overheid. Betrouwbaar dus richting projectontwikkelaars. Minder betrouwbaar richting de dorpsbewoners en de middenstand die zitten te springen om een gezellig, sfeervol, zo u wilt aantrekkelijk winkelcentrum. De SOK zit de realisatie ernstig in de weg. Tegen de tijd dat het winkel-centrum er staat is de crisis misschien wel opgelost.

Onbelaste vriendschap

Het thema van de boekenweek dit jaar is vriendschap. In de etalage van de boekhandel in mijn dorp hangt een vriendenportret van Klaas Gubbels en Cherry Duijns. Vrienden voor het leven. Nog niet zo lang geleden maakte Cherry een stille documentaire over een andere vriend, Armando. De paar woorden die worden gewisseld raken de kern van hun vriendschap. Het mooiste boek over vriendschap dat ik de laatste tijd heb gelezen  is The Art of Fielding van Chad Harbach. De vriendschap door dik en dun van vier mannen en een vrouw in een boek dat maar zijdelings over honkbal gaat. Een van de oudste geschriften in het Nederlands gaat trouwens ook over vriendschap:

Egidius waer bestu bleven

Mi lanct na di gheselle mijn

Du coors die doot du liets mi tleven

Ik moet denken aan mijn eigen vriendschappen. Het zijn er niet veel, maar ze zijn wel heel trouw.  Anderen gingen verloren in goede bedoelingen en hooggespannen verwachtingen. Niet iedereen met wie ik omga kan mijn vriend zijn. Tussen mij en mijn vrienden bestaat iets bijzonders. Ik respecteer ze zoals ze zijn en denk aan ze met een glimlach. Niets menselijks is vrienden vreemd. Natuurlijk denk ik ook aan mijn speciale vriendschap met mijn goede vriendin die leeft in de mist die Alzheimer heet. Vorige week vertelde ik erover aan familieleden van mensen die net in dagbehandeling gaan, omdat ze beginnende geheugenproblemen hebben. “Wat houdt zo’n vriendschap nou nog in?”, vroeg iemand. "Je kunt toch niets meer uitwisselen." Ik werd bijna boos. Dat had ik niet moeten doen. Ik had de vragensteller moeten vragen wat voor hem vriendschap is. Dan had ik kunnen uitleggen dat vriendschap met een persoon die zijn leven niet meer kan organiseren en die je naam niet meer weet ook een voordeel heeft. De ander verwacht niets meer van je en je kunt haar dus ook niet teleurstellen. Ze is alleen maar blij iedere keer als ze me ziet. Dan nemen we voor lief wat er is en geloof me, dat is een heleboel.  Vriendschap zonder loodzware verwachtingen.

Europeanen, zijn wij dat?

Ons huis moet geschilderd. De bladders hangen eraan. Dat is niet een eenvoudige klus, omdat de bouwer het houtwerk niet voldoende heeft geïmpregneerd, waardoor de lak er steeds afbladdert. Het houtwerk verven vraagt dus aandacht en deskundigheid. We hebben de buren geraadpleegd, die eenzelfde huis als wij bewonen. De een heeft het hout vervangen door kunststof, de ander heeft het oranje geverfd, de volgende heeft het gebeitst en de ander geolied. Dat willen wij allemaal niet. Wij willen het in de oorspronkelijke staat laten en dus lakken.

Toen we dat eenmaal hadden besloten, vroegen we drie schildersbedrijven een offerte. Daarbij was een bedrijf van een vader en en een zoon uit Bulgarije, die bij een van onze buren goed werk hadden geleverd. Zij kwamen langs om hun aanbod te bespreken. Keurige mannen, die ongevraagd hun schoenen uitdeden toen ze over de drempel stapten. De zoon deed voornamelijk het woord, omdat hij het beste Nederlands sprak. De vader vulde aan in het Engels.

We zaten aan onze eettafel. Al die tijd voelde ik me ongemakkelijk. Voortdurend spookte in mijn hoofd dat zij voor een groot deel van mijn landgenoten niet welkom zijn in dit kikkerland. Hoe moest ik daarmee omgaan. De angst voor vreemdheid (Ien Dales) is mij ook niet onbekend. Het leek of ik me schuldig voelde over dat vermaledijde PVV meldpunt, terwijl ik juist mee had gedaan aan een wilde actie om de website op te blazen. Dat wisten de Bulgaren niet die tegenover me zaten als de bezoekers van een vreemd pakhuis. Toen ze vertrokken moest ik me inhouden om geen excuses aan te bieden.

Vandaag praat het Europees parlement over het PVV meldpunt. Ik kijk ernaar alsof het niet over mijn land gaat. Mijn land waar ik lange tijd zo trots op was, omdat het zo vermeend tolerant was. Dadelijk durf ik op reis niet meer te zeggen waar ik vandaan kom.

Opa Nel

Het weekeinde logeerde Youn bij ons. Zijn vader was een paar dagen skiën, zijn moeder zorgde voor zijn broertje. Dat was even genoeg. Hij heeft het naar zijn zin bij zijn oma. Toen zijn moeder vertrok wuifde hij haar blijmoedig uit. Vervolgens posteerde hij zich aan onze grote tafel met zijn puzzelboek. "Oma helpen", vroeg hij. Samen legden ze grote puzzelstukken aan elkaar. Als het gelukt was, klapte hij in zijn handjes en lachte er trots bij. Ik zorgde voor de catering. Totdat hij een beetje aan me gewend was en mij binnensloot in zijn wereldje: "Opa ook doen".

Opa? Hoe kwam hij daar nu weer bij? Toen de kleinkinderen een voor een op de wereld kwamen, hebben we met hun pappa's en mamma's afgesproken, dat ik gewoon Nel mag blijven. Geen tante, geen oma, maar gewoon "Nel". We hebben rekening gehouden met allerlei varianten, maar niet met "opa". Hij heeft immers twee echte Opa's in de personen van de vader van zijn moeder en de vader van zijn vader. Dat zijn zijn opa's. Alle aanhang van de vaste kring moet de eigen plaats veroveren. Zo ook ik. Maar Youneman trekt zich er niets van aan. Sinds dit weekeinde en wie weet voor hoe lang ben ik "opa". Toen we hem terugbrachten vroegen we zijn moeder of zij weet hoe het komt, en zij had een simpele verklaring. Van de crèche. Kinderen hebben opa's en oma's en omdat Ger en ik de enige grootouders zijn die samenleven zijn wij nu oma en opa. Tevreden constateerden wij dat wij eigenlijk heel normaal zijn. Net als zijn vader en zijn moeder.

Hoe nu verder? Wanneer gaat hij ontdekken, dat er iets niet klopt? Of gaan we hem nu al op andere gedachten brengen. We probeerden het zaterdag aan tafel: "Jij bent Youn, dat is Oma en ik ben Nel. Zeg eens Nel."  Hij zei: "Nel", omdat wij het vroegen en hij braaf is. Maar verder bleef ik "opa". "Opa helpen."

Kijkoor: Grafiek uit Twee Huizen

(De afbeelding is het mooiste als u erop klikt)

Vanaf 4 maart is in galerie Kijkoor in Eemnes werk te zien van Paul Gustafsson, een beeldend kunstenaar uit Helsinki. Hij werkt daar in atelier Kaarisilta, een atelier voor mensen die een speciale ondersteuning nodig hebben. Het contact tussen Kaarisilta en Kijkoor is vorig jaar tijdens een symposium ontstaan en heeft tot deze expositie geleid. Op dit moment exposeren kunstenaars van het atelier Kijkoor in de galerie van Kaarisilta in Helsinki. Paul Gustafsson (1979) werkt voornamelijk met houtsnedes. Zijn favoriete onderwerp ontleent hij aan de natuur m.n. vogels. In 2007 was hij genomineerd als kunstenaar met een beperking van het jaar.Gaia Museum in Kopenhagen, Denemarken.

Op de expositie is ook grafiek te zien uit het atelier van Kunstcentrum Kijkoor.

Een bezoek aan de galerie en de werkplaats van Kijkoor is erg de moeite waard. Dus doen!

De expositie duurt tot 23 maart. De openingstijden van galerie Kijkoor zijn: Donderdag van 10.00 tot 16.00uur, Vrijdag van 13.00 tot 16.00 uur, of op afspraak.

Vertrouwen in de dokter

Tot nu aan toe ging alles goed, maar deze week raakte mijn vertrouwen in de medische stand ernstig geschokt. Eerst was daar die dokter Tulleken, die omdat hij De Familie kent van die Prins die in coma ligt, dacht dat hij vertrouwelijke informatie met ons moest delen. En nu is er dat ziekenhuis dat mijn privacy niet meer wil garanderen.

Gelukkig is er voor het laatste een meldpunt waar ik mijn klacht kan deponeren. Nee, wees niet bevreesd, er is mij niets overkomen waardoor ik op de eerste hulp van het VUMc terecht ben gekomen. Mijn privacy is niet geschonden, maar ik wil het in de toekomst wel graag zo houden. En dat is lang niet zeker, als ik de mannen mag geloven die gisteren bij Nieuwsuur recht probeerden te praten wat krom is. Nota Bene, als ik bij mijn huisarts kom en die heeft een stagiair die iets moet leren, wordt mij al bij het maken van een afspraak om toestemming gevraagd. Maar als ik een ongeluk krijg en voor behandeling vervoerd wordt naar het VUMc, kan ik overvallen worden door een mannetje van een televisieproductiebedrijf dat op een monitor heeft gezien dat ik een interessant geval ben, bijna dood of ernstig beschadigd, met de vraag of ik gefilmd mag worden. Ziek, zwak en misschien nog wel erger moet ik dan direct weten wat dat betekent. Alsof ik geen andere dingen aan mijn hoofd heb op dat moment.

Ik ga dus het VUMc op voorhand laten weten dat ik niet, never, nooit toestemming geef om op welke manier dan ook mee te werken aan films, romans, docu´s waarmee het VOMc mijn zorg wil verbeteren. Misschien begrijpen ze dit ook niet en is het beter opname in het VUMc uit te sluiten.

Verjaardag met zang

Twee weken geleden vierden we de tweeënzeventigste verjaardag van mijn vriendin die Alzheimer heeft. Na lang en lastig overleg hadden vrienden en familie besloten er niet al te veel aandacht aan te besteden, omdat het voor haar onrustig zou zijn. Maar we wilden het ook niet zo voorbij laten gaan. Want hoe je het wendt en keert Fransje werd wel weer een jaar ouder. De tijd schrijdt voort en daarmee ook haar Alzheimer. Sinds een paar maanden is ze verhuist van een open naar een gesloten afdeling en dat heeft haar geen goed gedaan. Of misschien moet ik zeggen dat het een het ander heeft versterkt. Fransje dwaalde op de open afdeling wat heen en weer op zoek naar iets dat ze niet meer kan vinden, en daarbij stoorde ze regelmatig haar huisgenoten en de verzorgenden.

Op de gesloten afdeling vindt men haar gedrag minder vreemd. De mensen die er niet dwalen kijken de hele dag vragend voor zich uit. De tijd gaat aan hen voorbij. Niet aan Fransje. Die verwacht nog steeds van haar bezoek actie. Dus toen wij haar verjaardag samen met vriendin Thamar en zoon Sander vierden hebben wij mooie liederen van vroeger gezongen. Sander begeleidde ons aan de piano en dat zingt een stuk gemakkelijker dan a capella met Fransje als voorzanger.

Aan het einde van de middag bezochten wij een concert in de Tuinzaal van het Grote huis. Dat is een terugkerend evenement op de zondagmiddagen, dat meestal wordt verzorgde door talentvolle jonge musici die zo de kans krijgen hun kunsten te laten horen. Dit keer waren het twee jonge vrouwen op piano en tenorsaksofoon. We vonden het allemaal sfeervol en mooi. Fransje ook, hoewel de middag lang was. Toen we afscheid namen kon ze maar moeilijk geloven dat ze niet met ons mee kon naar huis.

Het Huizer Melkmeisje (2)

De Huizer Courant van gisteren meldt op de voorpagina dat de Kunstcommissie, met hoofdletter, inmiddels een vertrouwelijke voordracht heeft gestuurd naar het college, dat de definitieve keuze moet maken. Met Henk Heijnen, de spreekbuis van Bessie, Waimpie en Harpie, zeg ik: It giet nijt oan". Niet doen dus. Geen frivole bosheks en ook niet de Disneyfiguur. Laat het Huizer melkmeisje wat het is in haar keelrood en goud. Er zijn voldoende alternatieven.

Het Huizer Melkmeisje, gerommel met het gemeentewapen

Het Melkmeisje is sinds 1816 het gemeentewapen van Huizen, het dorp waar ik woon. Zij draagt een juk met twee melkemmers. Voor 1815 was het wapen van Huizen in gebruik als dorpszegel met als afbeelding een melkmeisje. Op de zegel stond: "Zegel van het dorp Huizen". Bij beschikking van de Hoge Raad van Adel van 26 juni 1816 werd het oorspronkelijke dorpswapen erkend. Het wapen werd daarbij omschreven als: "zijnde van keel, waarop een melkvrouw van goud".  Zou je er niet trots op zijn?

Het gemeentewapen verwijst naar het agrarisch verleden van Huizen. Tot de opkomst van de visserij rond 1800 waren de landbouw en veeteelt de belangrijkste bronnen van bestaan van de Huizer bevolking. Aan de enigszins gebogen houding van het melkmeisje kun je zien dat het niet altijd even gemakkelijk was.

Tot zover niets aan de hand. Maar sinds enige tijd zijn ze op het gemeentehuis het hoofd kwijt. Men vindt het gemeentewapen van rood en goud gedateerd. Het past niet meer bij het moderne Huizen. Het melkmeisje moet een nieuwe uitstraling krijgen die bij het tegenwoordige Huizen past, luidt het. Huizen moet toeristen trekken. Huizen is niet alleen haven of dorp, Huizen is Haven en Dorp. De bedrijvigheid aan de haven kreeg van de ter ziele gegane Stichting Marketing Huizen met goedvinden van de gemeente een logo met wimpels en botterzeilen. Het Oude Dorp moest nu ook wat. En men liet het oog vallen op het argeloze Melkmeisje. De eerste proeve van modernisering kregen we met het nieuwe logo van het gemeentehuis. Het deed het ergste vrezen. Een modern, kwiek, elegant, melkmeisje in de kleuren van de botterzeilen en wimpels. Niets herinnert meer aan het agrarisch verleden. De kleuren verwijzen naar het water en op pumps en met korte kokerrok kun je geen melk halen.

Het leed was nog te overzien geweest, als het daar bij gebleven was. Maar de gemeentemensen zijn  op hol geslagen. In de Huizer Courant van gisteren lezen we dat er op het Oude Raadhuisplein een beeld moet komen van weer een ander melkmeisje. De twee ontwerpen die door de Kunstcommissie zijn uitgekozen staan te bezichtigen in het Gemeentehuis. Schrik niet, want ze lijken nu helemaal niet meer op melk, kaas en eieren. Je vraagt je af welke opdracht de kunstcommissie heeft gegeven aan de kunstenaars. We mogen stemmen, maar alleen een massaal NEE kan helpen. Niet doen. Niet deze twee detonerende vrouwenfiguren. Het Melkmeisje laten zoals het is in keelrood en goudgeel als gemeentewapen en opnieuw beginnen. Er is genoeg wat het oude dorp symboliseert. 

Achterruit

Als de diagnose Alzheimer is gesteld, stopt het leven niet. Maar de toekomst wordt wel ongewis en dikwijls beangstigend. Zelfs zo beangstigend dat veel mensen het niet mee willen maken. Die willen geen leven zonder verleden, zonder geheugen en zonder herkenning. Die willen niet afhankelijk zijn van anderen, laat staan opgenomen worden in een verpleeghuis om daar de laatste jaren te slijten. Die willen dan nog liever dood. Tegenwoordig kan dat. Die mensen hebben het probleem zelf opgelost. Dat is gelukkig niet iedereen gegeven. Die mensen die niet dood willen, omdat ze liever een ongewis leven leiden dan geen leven zijn een probleem geworden voor hun omgeving.  Hoe daar nu mee om te gaan?

Steeds meer mensen leiden aan Alzheimer, omdat we steeds ouder worden. Alzheimer bestond vroeger ook al, alleen noemden we het toen nog niet zo. Toen waren oudere mensen een beetje kierewiet, vergeetachtig, suf, en lieten ze we een rustig in een hoekje zitten. Ze hoorden er gewoon bij, totdat ze vanzelf dood gingen. Dat kan nu niet meer. Nu moeten we er iets mee. Een mens moet wel zijn nut hebben en zijn bijdrage leveren. Of gaat dat beeld langzaam veranderen nu we aan Alzheimer gaan wennen. Want naarmate we met 'z'n allen ouder worden, neemt het aantal mensen die leiden aan geheugenverlies en niet meer voor zichzelf kunnen zorgen toe. Die mensen kunnen we niet allemaal achter slot en grendel stoppen. Dus klinkt er een zachte oproep in de samenleving om langzamerhand eens te accepteren dat er een ziekte als Alzheimer bestaat en dat met die mensen best wel oom te gaan is.

Dit is allemaal inleiding tot een project, dat steun verdient. Een project van filmmaker Feike Santbergen en fotografe Simone Engelen, die een documentaire willen maken over kinderen die te maken krijgen met alzheimer als opa of oma het geheugen verliest. Blijven ze dan nog wel de geliefde opa of oma?

 
Achterruit #voordekunst from voordekunst on Vimeo.

Kunst in Huizen: De muzikale familie Storms

In De Engel genoot ik gisteren met zo'n vijfentwintig anderen van het Storms Trio. Het Storms Trio bestaat uit vader Storm met zijn twee dochters. Emmy speelt virtuoos viool, zusje Annelies verschillende soorten fluit en zingt en vader begeleidt zijn dochters op de piano. Tot zover niets bijzonders, totdat je ze hoort. Wat een passie, wat een plezier en wat een genoegen voor het oor en het hart. En dat gewoon op een zondagmiddag in De Engel. Voor bijzondere kunst hoef je niet altijd ver te gaan.


Voor de pauze namen ze ons mee op een muzikale wereldreis langs de "klassieke muziek". Na de pauze brachten ze hun favoriete volksliederen ten gehore. Ik kan in woorden niet goed vangen wat mooie muziek met me doet. Maar dit was wel zo bijzonder dat ik het toch ga proberen. Emmy speelt viool alsof ze met het instrument in de hand is geboren. Moeiteloos speelt ze Bach, Granados, Fauré, maar pas echt fantastisch is ze als ze met flair Oosteuropese volksmuziek speelt. Alles uit het hoofd. Zigeunerbloed?

Een kind muzikaal tot in de botten is al bijzonder. Je zou er maar twee hebben. Want Annelies Storm, wat ingetogener dan haar zusje, opende na de pauze met een Iers volkslied, dat ze met een intensiteit en op eigen kracht (zonder begeleiding) ten gehore bracht. Ontroerend. Na de weemoedige Ierse volksliederen werd het feest met Klezmer muziek en Balkanliederen. Het keurige publiek kon moeilijk op de stoelen blijven. Hartverwarmend. Hulde aan het bestuur van De Engel dat dit soort bijzondere belevenissen mogelijk maakt. Laat ze nog maar een keer terugkomen.

Een wondere kinderwereld

Dit weekeinde kwam Youn logeren bij zijn Oma en die andere oma. Het was de eerste keer. Zaterdag om zes uur werd hij gebracht door zijn vader en zijn moeder. Zijn kleine broertje was er ook, maar die ging mee naar huis. Hij bleef. Wij hadden ons erop voorbereid dat het afscheid van zijn ouders pijnlijk zou worden, maar dat viel mee. Nadat de deur achter hen was dichtgevallen, keek hij nog een paar maal naar de dichte deur en vervolgens ging hij verder waaraan hij was begonnen: tekenen. Af en toe keek hij op van het ingespannen werk. Monsterde zijn oma met een glimlach en mij met lichte verbazing.

Toen hij tegen achten naar bed ging, verwachtten wij de volgende huilbui. Maar ook die kwam niet. Hij lag eerst wat te pruttelen met zijn speen in zijn mond en twee knuffen in zijn handen, Dat gepruttel werd na verloop van tijd zuchten en toen sliep hij in om pas de volgende morgen half negen wakker te worden. Terwijl hij de slaap uit zijn ogen wreef en de echte oma hem oppakte, keek hij wel wat verbaasd rond. Zag hij een vreemde wereld? Zou hij dan nu gaan huilen? Ook dat gebeurde niet. Hij kreeg van zijn vertrouwde Oma een flesje met krachtvoer, zette het aan zijn mond en proefde dat het goed was. Hij klom op zijn stoel aan tafel en begon weer aan zijn tekenwerk. Af en toe keek hij op en lachte wat.

Wij hadden ons voorbereid op een moeilijke eerste keer met heel veel speelgoed. Allemaal verantwoord natuurlijk met een licht opvoedkundige tik. Hij hoefde niet zo veel. Naast zijn tekenwerk genoot hij van een grote vrachtauto met kleine auto's op de oplader en vooral van een timmerplank. Met verve en steeds vaardiger hanteerde hij de houten hamer om de pinnen door de plank te slaan. Als ze er allemaal doorgeslagen waren, draaide hij de plank om en begon opnieuw. Hij was zo zoet dat wij bijna vergaten hem aan te kleden en mee naar buiten te nemen.

Zou hij gaan huilen bij het eten? We schotelden hem ommelet voor met spinazie. Hij is niet voor niets half Frans en een liefhebber van de zachte eierpannenkoeken van zijn moeder. Twee happen, toen was het genoeg. Hij duwde zijn bordje richting Oma en zei "Klaar"! Dat was maar schijn, want toen hij griesmeelpudding kreeg met bessensap, bleek zijn klaar iets te voorbarig. Hij smulde en wilde zelfs wel met een gulle lach een hapje aan Oma geven. Niks huilen. Grote jongen spelen en vooral je oma en die andere oma laten genieten.

Tegen vieren op zondag brachten we hem terug naar Amsterdam. Op de weg zag hij heel veel auto's en in de lucht vliegtuigen die op Schiphol gingen landen. Vliegtuigen en auto's kent hij van zijn lego. "Vliegtuig", riep hij iedere keer als er een overvloog. Toen hij in Amsterdam zijn moeder boven aan de trap zag verschijnen die zichtbaar blij was dat hij er weer was, fronste hij even zijn wenkbrauwen. Maar ook dat was gauw wennen. Het huilen liet hij aan de oma's over. Toen wij afscheid namen, was hij ons al weer vergeten.