We zijn er weer. Vier weken hebben we ons vermaakt met mooie boeken en dwalen door de eindeloze natuur in frankrijk. Heel af en toe heb ik een krant gekocht om de verrichtingen van onze meiden en jongens in Bejing te volgen. Vooral veel bewondering voor de prestaties van de hockey en waterpolomeiden, de vrouwenacht en de lichte dubbeltwee. Die waren vier jaar geleden ook al goed, maar kwamen er toen net niet aan. Doorgaan hebben ze toen tegen elkaar gezegd, met dit resultaat. Knap, heel erg knap. Als u niet weet over wie ik het heb, toch door blijven lezen. Want er is nog iets waar ik me druk over heb gemaakt.
Omdat in het verweg dorp in Frankrijk alleen De Telegraaf verkrijgbaar was, heb ik de kwestie Duyvendak kunnen volgen. Ik dacht dat het een echte Telegraaf ballon was en dat alle serieuze kranten in Nederland zich wel met andere zaken zouden bezighouden. Niet dus! Wat een armoede, vind ik dit. En wat jammer dat GroenLinks is gezwicht voor al dit gekwetter! En dat nu Jacqueline Cramer zich ook al verlaagt tot liegen over haar actieverleden. Misschien weet u het ook niet meer, maar in het verleden hadden wij opvattingen over de inrichting van de samenleving. En als de autoriteiten dan niet thuis gaven, gingen wij de straat op! Ik heb ook het een en ander op mijn kerfstok, en ben daar trots op.
Wednesday, August 27, 2008
Friday, August 01, 2008
Tuesday, July 29, 2008
Effectief Leiderschap
Er wordt veel geklungeld aan de top. Noem mij een mens die tevreden is met zijn werk en zijn werkgever. In veel ogen zijn bazen zakkenvullers, nitwits, zwevers, uitbuiters of arrogante klootzakken. Allemaal hebben ze gemeen dat ze er niets van begrijpen en niet willen luisteren naar medewerkers met veel ervaring.
Met een beetje geluk worden ze met een zak vol geld naar huis gestuurd. Maar meestal is de volgende die verschijnt niet veel beter. Managen is een kunst en een kunde en veel managers beheersen die niet. Drie weken Tour de France lieten de verschillen duidelijk zien.
Wielrennen is een sport van individuen. Jarenlang is de tour gedomineerd door topwielrenners, die al dan niet proper hun teamgenoten voor zich lieten werken. Lance Armstrong was de laatste van die mohikanen. De slimste wint, de rest volgt. Veel te managen viel er niet. Dat is nu anders. Er zijn geen uitgesproken favorieten meer, controles op stimulerende middelen zorgen voor nivellering en het winnen van de tour hangt van meer factoren af.
Daarom ben ik blij dat Carlos Sastre de Tour heeft gewonnen. Sastre maakte deel uit van een vriendenteam en aan het hoofd van dat vriendenteam stond een vriendenmanager. Die vriendenmanager wist dat als je de Tour wilt winnen je na drie weken in Parijs de snelste tijd moet scoren. Cruijf zei al dat als je wilt winnen, je er in ieder geval een in moet schoppen. Of met een fietsvariant: als je alleen het juiste achterwiel kiest, kom je nooit als eerste over de streep. Om de Tour te winnen moet een renner fysiek en mentaal sterker moest zijn dan de anderen.
Die vriendenmanager maakte een team van negen goede wielrenners en hij smeedde een duivels plan. Etappe na etappe liet hij zijn zes van zijn renners sleuren aan de kop van het peleton. Drie potentiele kanshebbers werden gespaard tot de bergen. De rest reed de longen uit het lijf en het peleton uit de wielen. "Riss heeft een plan", joelde alle commentatoren door de microfoon. Zij wisten alleen niet welk plan. En dat wisten de ploegleiders van de andere ploegen ook niet en dus wisten zij niet wie ze moesten volgen. Dat ze zelf in de aanval konden gaan, hadden ze zich niet bedacht. Want wielrennen was tot nu vooral volgen.
Met al dat gesleur werd het een slopende tour, die alleen gewonnen kon worden door een topfitte coureur in een topfit team. En natuurlijk had de ploegleider ervoor gezorgd dat zijn team topfit was. Dat hoorde immers tot zijn plan. Na de laatste bergetappen had hij de nummer een van twee van het klassement in handen.
Met een beetje geluk worden ze met een zak vol geld naar huis gestuurd. Maar meestal is de volgende die verschijnt niet veel beter. Managen is een kunst en een kunde en veel managers beheersen die niet. Drie weken Tour de France lieten de verschillen duidelijk zien.
Wielrennen is een sport van individuen. Jarenlang is de tour gedomineerd door topwielrenners, die al dan niet proper hun teamgenoten voor zich lieten werken. Lance Armstrong was de laatste van die mohikanen. De slimste wint, de rest volgt. Veel te managen viel er niet. Dat is nu anders. Er zijn geen uitgesproken favorieten meer, controles op stimulerende middelen zorgen voor nivellering en het winnen van de tour hangt van meer factoren af.
Daarom ben ik blij dat Carlos Sastre de Tour heeft gewonnen. Sastre maakte deel uit van een vriendenteam en aan het hoofd van dat vriendenteam stond een vriendenmanager. Die vriendenmanager wist dat als je de Tour wilt winnen je na drie weken in Parijs de snelste tijd moet scoren. Cruijf zei al dat als je wilt winnen, je er in ieder geval een in moet schoppen. Of met een fietsvariant: als je alleen het juiste achterwiel kiest, kom je nooit als eerste over de streep. Om de Tour te winnen moet een renner fysiek en mentaal sterker moest zijn dan de anderen.
Die vriendenmanager maakte een team van negen goede wielrenners en hij smeedde een duivels plan. Etappe na etappe liet hij zijn zes van zijn renners sleuren aan de kop van het peleton. Drie potentiele kanshebbers werden gespaard tot de bergen. De rest reed de longen uit het lijf en het peleton uit de wielen. "Riss heeft een plan", joelde alle commentatoren door de microfoon. Zij wisten alleen niet welk plan. En dat wisten de ploegleiders van de andere ploegen ook niet en dus wisten zij niet wie ze moesten volgen. Dat ze zelf in de aanval konden gaan, hadden ze zich niet bedacht. Want wielrennen was tot nu vooral volgen.
Met al dat gesleur werd het een slopende tour, die alleen gewonnen kon worden door een topfitte coureur in een topfit team. En natuurlijk had de ploegleider ervoor gezorgd dat zijn team topfit was. Dat hoorde immers tot zijn plan. Na de laatste bergetappen had hij de nummer een van twee van het klassement in handen.
En toen kwam de laatste zet. In de laatste bergetappe had zijn team de gele trui om de schouders. Maar bij de verkeerde persoon. De ploegleider wist dat de gele truidrager nog te jong was om de tour te winnen. En dus fopte hij alle volgers die bij de gele truidrager in het wiel gingen zitten. Een van de andere ploegleden kreeg ruimte en nam op de berg twee minuten voorsprong. De andere ploegleiders waren gerustgesteld, want de nieuwe gele truidrager zou nooit kunnen winnen, omdat hij geen goede tijdrit in de benen had.
Wat een misrekening. Want mentale fitheid speelde ook een rol in het duivelsplan. En waar anderen aan de druk van het secondenspel ten onder gingen, reed de uiteindelijke winnaar met een glimlach om de lippen.
Wat leert deze Tour: als je wilt winnen heb je een plan en de juiste mensen nodig.
Sunday, July 27, 2008
Room Eleven in the Concertgebouw
Hoe snel kan het gaan? Heel snel, als je hard werkt en een beetje geluk hebt. Dat dachten we toen we gisteren in een stampvol Concertgebouw genoten van de show van Janne Schra en Room Eleven. Drie jaar geleden trad ze op in het KunstCafe, nu stond ze te stralen op het podium van de beroemdste muziekzaal van ons land.
Eerlijk gezegd was het begin nog een beetje onwennig. Er zijn altijd die lange, brekebenende trappen bij opkomst. Je bent groot als je langzaam af durft dalen om optimaal te kunnen genieten van de spanning in de zaal. Sommige artiesten zoeken een uitweg via de zijtrappen van het podium. Room Eleven had gekozen voor een mix. Een trommelaar in de zaal en de leden van de band verdeeld over de twee trappen. Rommelig.
Twee weken geleden hadden we in dezelfde zaal Wouter Hamel gezien. We ontkwamen niet aan de vergelijking. En op alles scoort Janne hoger. Betere presentatie, meer theater en vooral een veel mooiere stem. Het blijft natuurlijk gek om dit soort jazzy muziek te brengen in een zaal met allemaal braaf zittende mensen. Als je vervolgens in staat bent om leven in zo'n zaal te brengen, ben je een echt talent. Wat mij betreft mag Janne wat maniertjes afleren en veel meer gebruik maken van haar vocale kwaliteiten. Knallen maar.
Eerlijk gezegd was het begin nog een beetje onwennig. Er zijn altijd die lange, brekebenende trappen bij opkomst. Je bent groot als je langzaam af durft dalen om optimaal te kunnen genieten van de spanning in de zaal. Sommige artiesten zoeken een uitweg via de zijtrappen van het podium. Room Eleven had gekozen voor een mix. Een trommelaar in de zaal en de leden van de band verdeeld over de twee trappen. Rommelig.
Twee weken geleden hadden we in dezelfde zaal Wouter Hamel gezien. We ontkwamen niet aan de vergelijking. En op alles scoort Janne hoger. Betere presentatie, meer theater en vooral een veel mooiere stem. Het blijft natuurlijk gek om dit soort jazzy muziek te brengen in een zaal met allemaal braaf zittende mensen. Als je vervolgens in staat bent om leven in zo'n zaal te brengen, ben je een echt talent. Wat mij betreft mag Janne wat maniertjes afleren en veel meer gebruik maken van haar vocale kwaliteiten. Knallen maar.
Wednesday, July 23, 2008
Het beeld (5)
Fanny zegt dat de vorm nu goed in de steen zit! Daar hebben die twee meiden dan ook hard voor gewerkt. Per sessie hakken ze in twee uur 4 – 6 kg steen weg. Dat doen ze natuurlijk op aanwijzing van de meester. Na afloop van de laatste sessie hebben we gevieren het beeld van alle kanten betast en bekeken. De achterkant zit er het beste in, zegt Fanny. De stand is goed. De voorkant is nog te massief, die leeft nog niet. Schouder en borsten moeten verder blootgelegd worden. Kan geen probleem zijn met al die vrouwen van vlees en bloed in de buurt. Half augustus gaan ze verder.
Wednesday, July 16, 2008
Huizen moet bruizen
Hoe dan wel, vroeg ik me af na het vorige blog. Huizen moet Bruizen! Of, moet Huizen wel bruizen. Waarom eigenlijk? Wie wil dat? Kennelijk zijn er heel veel dorpsbewoners die er helemaal geen zin in hebben, of die wat er is wel genoeg vinden. Anders zouden die terrassen zomers wel stampvol zitten en zouden ondernemers staan te dringen om in het dorp meer terrassen neer te leggen. Dan zou op Koninginnedag en op de Huizerdag een stroom Huizers door het dorp trekken en zouden bij het Skutsjezeilen aan de de oevers van het Gooimeer drommen mensen staan, vermaakt door Friese dweilorkesten. Dan zou het Huizer Museum te klein zijn voor de Natuur fototentoonstelling in het Huizer Museum, Art for Nature.
Of werkt het anders? De externe klankbordgroep suggereerde in de Toekomstvisie dat er een groot regioneel, landelijk of misschien zelfs internationaal evenement in Huizen moet komen. Allemaal mooi en aardig. Maar past het wel bij het dorp en de Huizers?
Alle vraaggesprekken met Huizers wijzen uit dat er behoefte is aan gezelligheid in het oude dorp. Iedereen wil al jaren meer terrassen op het Raadhuisplein. Kan toch niet zo moeilijk zijn, zou je denken. Maar zelfs dat lukt niet. Moeten we daar niet eens mee beginnen en vervolgens koesteren wat we al hebben en dat leuker, sprankelender, aantrekkelijker maken?
Wie het weet mag het zeggen!
Of werkt het anders? De externe klankbordgroep suggereerde in de Toekomstvisie dat er een groot regioneel, landelijk of misschien zelfs internationaal evenement in Huizen moet komen. Allemaal mooi en aardig. Maar past het wel bij het dorp en de Huizers?
Alle vraaggesprekken met Huizers wijzen uit dat er behoefte is aan gezelligheid in het oude dorp. Iedereen wil al jaren meer terrassen op het Raadhuisplein. Kan toch niet zo moeilijk zijn, zou je denken. Maar zelfs dat lukt niet. Moeten we daar niet eens mee beginnen en vervolgens koesteren wat we al hebben en dat leuker, sprankelender, aantrekkelijker maken?
Wie het weet mag het zeggen!
Friday, July 11, 2008
Zondagsrust
De gemeenteraad van Huizen is hard op weg een karikatuur van zichzelf te maken, als we de berichten geloven in de Huizer Courant van vorige week. En dan laat ik hier de ingezonden brief van Dorpsbelangen Huizen over het Dualisme nog buiten beschouwing. Ik denk dat weinig mensen buiten de gemeenteraad, begrijpen waar die brief over gaat. En als ze het al begrijpen, zullen ze zich afvragen wat wij dorpsbewoners met dit gekibbel van volwassen raadsleden te maken hebben.
Ik doel hier wel op de ingezonden brief van de gehele VVD-fractie, waarin die tracht de coalitiegenoten van de PvdA een uitspraak te ontlokken over de zondagsrust. Uit het ook gepubliceerde antwoord van de PvdA fractie-voorzitter Rob van Nunspeet maken we op, dat over het koesteren van die zondagsrust iets is afgesproken in het coalitieakkoord, waarbij vooral rekening is gehouden met de gevoeligheden van coalitiegenoot CDA. Kennelijk is de VVD dat vergeten.
Er zijn trouwens meer raadsleden met een beperkt geheugen. Bij de bespreking in de gemeenteraad van de nota Toerisme, waarvan de krant uitgebreid verslag doet, wist CDA raadslid Joost Kok zich niet te herinneren dat volgens de Toekomstvisie het toerisme in Huizen niet stoelt op een, maar op twee peilers. Niet alleen de haven moet een toeristische trekker worden, maar ook het oude dorp. En een goedwillend PvdA fractielid kwam weer met de muziektent op de Oude Raadhuisplein die in de vorige raadsperiode vakkundig is afgeschoten. Andere raadsleden riepen andere losse toeristische flodders, zoals een fietsroute door het dorp, die er al is. En de wethouder temperde het enthousiasme, omdat volgens haar de ondernemers niet willen.
Het blijft na het lezen van al dit fraais toch de grote vraag wat onze volksvertegenwoordigers nu echt met dit dorp willen. Het lijken opnieuw schone woorden, maar geen echte keuzes. Met het toerisme dreigt het dezelfde kant op te gaan als met het dorpshart. Men wil wel wat, maar als er knopen doorgehakt moeten worden, schrikt men terug. Huizen moet bruizen, maar niet te veel. Het historisch karakter van het dorp moet toeristen lokken, maar voor het behoud van het historisch karakter heeft de gemeenteraad weinig oog. In de hele discussie over het toerisme is bijvoorbeeld de rol van het Huizer Museum niet genoemd, en ook niet al bestaande evenementen, die veel publiek trekken als de Atelierroute, de Kunstpicknick, het South Sea Jazzfestival, de Huizerdag en de Botterdagen.
Hoe zou het dan wel kunnen! De gemeenteraad zou zich allereerst eens grondig op de hoogte moeten stellen van alles wat er al gebeurt in haven en dorp. Vervolgens kan het bedrijven en organisaties uitnodigen die al jaren bezig zijn om Huizen aantrekkelijker te maken. En dan vooral luisteren dames en heren! Vervolgens moet het een professioneel bureau de opdracht geven om samen met die organisaties en bedrijven een toeristisch plan op te stellen. Maar dat alles alleen als de gemeenteraad bereid is ruimte te geven voor nieuwe initiatieven, en ruimte voor gezelligheid. Als we in het oude dorp op zondag alleen de kerkgang mogen bewonderen – jaren geleden kwamen daar trouwens bussen Japanners voor uit Amsterdam, maar toen droegen die kerkgangers nog klederdracht – kunnen we beter de centen in de zak houden. Dan hoeft er ook geen verbinding te komen tussen dorp en haven. In de haven kunnen de ondernemers dan hun eigen gang gaan.
Misschien toch eerst eens een keer echt met elkaar praten over de toekomst van het dorp. En dan niet in de krant, maar gewoon in de gemeenteraad, waar dit soort discussies thuishoren.
Ik doel hier wel op de ingezonden brief van de gehele VVD-fractie, waarin die tracht de coalitiegenoten van de PvdA een uitspraak te ontlokken over de zondagsrust. Uit het ook gepubliceerde antwoord van de PvdA fractie-voorzitter Rob van Nunspeet maken we op, dat over het koesteren van die zondagsrust iets is afgesproken in het coalitieakkoord, waarbij vooral rekening is gehouden met de gevoeligheden van coalitiegenoot CDA. Kennelijk is de VVD dat vergeten.
Er zijn trouwens meer raadsleden met een beperkt geheugen. Bij de bespreking in de gemeenteraad van de nota Toerisme, waarvan de krant uitgebreid verslag doet, wist CDA raadslid Joost Kok zich niet te herinneren dat volgens de Toekomstvisie het toerisme in Huizen niet stoelt op een, maar op twee peilers. Niet alleen de haven moet een toeristische trekker worden, maar ook het oude dorp. En een goedwillend PvdA fractielid kwam weer met de muziektent op de Oude Raadhuisplein die in de vorige raadsperiode vakkundig is afgeschoten. Andere raadsleden riepen andere losse toeristische flodders, zoals een fietsroute door het dorp, die er al is. En de wethouder temperde het enthousiasme, omdat volgens haar de ondernemers niet willen.
Het blijft na het lezen van al dit fraais toch de grote vraag wat onze volksvertegenwoordigers nu echt met dit dorp willen. Het lijken opnieuw schone woorden, maar geen echte keuzes. Met het toerisme dreigt het dezelfde kant op te gaan als met het dorpshart. Men wil wel wat, maar als er knopen doorgehakt moeten worden, schrikt men terug. Huizen moet bruizen, maar niet te veel. Het historisch karakter van het dorp moet toeristen lokken, maar voor het behoud van het historisch karakter heeft de gemeenteraad weinig oog. In de hele discussie over het toerisme is bijvoorbeeld de rol van het Huizer Museum niet genoemd, en ook niet al bestaande evenementen, die veel publiek trekken als de Atelierroute, de Kunstpicknick, het South Sea Jazzfestival, de Huizerdag en de Botterdagen.
Hoe zou het dan wel kunnen! De gemeenteraad zou zich allereerst eens grondig op de hoogte moeten stellen van alles wat er al gebeurt in haven en dorp. Vervolgens kan het bedrijven en organisaties uitnodigen die al jaren bezig zijn om Huizen aantrekkelijker te maken. En dan vooral luisteren dames en heren! Vervolgens moet het een professioneel bureau de opdracht geven om samen met die organisaties en bedrijven een toeristisch plan op te stellen. Maar dat alles alleen als de gemeenteraad bereid is ruimte te geven voor nieuwe initiatieven, en ruimte voor gezelligheid. Als we in het oude dorp op zondag alleen de kerkgang mogen bewonderen – jaren geleden kwamen daar trouwens bussen Japanners voor uit Amsterdam, maar toen droegen die kerkgangers nog klederdracht – kunnen we beter de centen in de zak houden. Dan hoeft er ook geen verbinding te komen tussen dorp en haven. In de haven kunnen de ondernemers dan hun eigen gang gaan.
Misschien toch eerst eens een keer echt met elkaar praten over de toekomst van het dorp. En dan niet in de krant, maar gewoon in de gemeenteraad, waar dit soort discussies thuishoren.
Wednesday, July 09, 2008
Il y a longtemps que je t'aime
Je zou toch willen dat je zelf deze poëtische titel had verzonnen. Wat een wereld vol warmte, troost en verwachting ligt er in verborgen. Il y a longtemps que je t'aime! Hardop zeggen en laten klinken. Dan komt het vanzelf vrij. Deze volzin klinkt in een kinderliedje, dat twee hoofdpersonen in de gelijknamige film van Philippe Claudel samen aan de piano zongen toen ze klein waren en nog in het paradijs leefden. De titel slaat vooral op hun terugkerende genegenheid voor elkaar. De oudste zus heeft vijftien jaar gevangen gezeten, omdat ze haar zoon heeft vermoord. De jongste neemt haar in huis, als ze vrijkomt. Dat is vreemd, omdat ze al die vijftien jaar niets van zich heeft laten horen.
In de film wordt het verhaal langzaam ingevuld. Met prachtig toneelspel laten de twee hoofdpersonen ons vanaf het begin geloven dat het tussen hen weer goed gaat komen. Maar de spanning blijft, omdat we willen weten wat er precies is gebeurd. Vooral de slotscene is adembenemend.
Gaat het zien, dus. En niet alleen voor de film, maar ook voor het nieuwe filmhuis Hilversum. Want met durf en hard werken hebben een stel vrijwilligers een filmhuis neergezet waar ze trots op mogen zijn. Drie smaakvol ingerichte filmzalen en een grandcafe bar, waar je graag wil zijn in een licht en open gebouw midden in de stad. Het kan dus nog. Als je er maar in gelooft.
In de film wordt het verhaal langzaam ingevuld. Met prachtig toneelspel laten de twee hoofdpersonen ons vanaf het begin geloven dat het tussen hen weer goed gaat komen. Maar de spanning blijft, omdat we willen weten wat er precies is gebeurd. Vooral de slotscene is adembenemend.
Gaat het zien, dus. En niet alleen voor de film, maar ook voor het nieuwe filmhuis Hilversum. Want met durf en hard werken hebben een stel vrijwilligers een filmhuis neergezet waar ze trots op mogen zijn. Drie smaakvol ingerichte filmzalen en een grandcafe bar, waar je graag wil zijn in een licht en open gebouw midden in de stad. Het kan dus nog. Als je er maar in gelooft.
Thursday, July 03, 2008
Klus- en aannemingsbedrijf Hoogmoed-Sjerps
Maandag moest ik weer eens vertellen wie ik ben en wat ik doe. We zaten met twee gemeentelijke rekenkamercommissies voor de eerste keer bij elkaar om ons onderzoek naar de woningbouw in kleine kernen voor te bereiden. Ik zat zelf voor (eerste klus) en stelde voor een kennismakingsrondje te doen. Alle aanwezigen noemden hun naam en vertelden braaf wat ze in het dagelijks leven doen. Toen ik als laatste aan de beurt was, wist ik het ineens niet meer.
Wie ben ik: Nel Hoogmoed, 62 jaar, ongehuwd, geen kinderen, maar wel samenwonend.
Wat doe ik: ineens wist ik het. Mijn vriendin en ik runnen sinds een jaar een klus- en aannemingsbedrijf. We zijn om werk niet verlegen. We wieden onkruid wieden in het 2500 vierkante meter grote aardappelveld van de Voedselbank, we doen boodschappen met mensen die dat niet zelfstandig kunnen, we maken foto's van de Kunstpicknick, we controleren de financien van stichtingen met een ideel doel. We zitten commissies voor die het gemeentelijk handelen en wandelen controleren.
En tussendoor genieten we op de fiets van ons kikkerland, van ons huis in Frankrijk en van reizen in de grote wereld. We vinden de afwisseling tussen hand- en hoofdwerk prettig. We blijven er jong van geest bij en fit van lijf en leden. Alleen niet als we 's morgens stram opstaan.
Dit vertelde ik natuurlijk niet allemaal die avond. Ik brabbelde wat over belangrijk werk in het openbaar bestuur en sporen verdienen en moest er bij glimlachen. Toen ik later ergens las dat vrouwen maar niet willen doordringen in de top - welke trouwens -, dacht ik dat het de hoogste tijd wordt om ons zelf eens serieus te nemen. Ik ben dus sinds vandaag zelfstandig en vrijgevestigd consultant.
Wie ben ik: Nel Hoogmoed, 62 jaar, ongehuwd, geen kinderen, maar wel samenwonend.
Wat doe ik: ineens wist ik het. Mijn vriendin en ik runnen sinds een jaar een klus- en aannemingsbedrijf. We zijn om werk niet verlegen. We wieden onkruid wieden in het 2500 vierkante meter grote aardappelveld van de Voedselbank, we doen boodschappen met mensen die dat niet zelfstandig kunnen, we maken foto's van de Kunstpicknick, we controleren de financien van stichtingen met een ideel doel. We zitten commissies voor die het gemeentelijk handelen en wandelen controleren.
En tussendoor genieten we op de fiets van ons kikkerland, van ons huis in Frankrijk en van reizen in de grote wereld. We vinden de afwisseling tussen hand- en hoofdwerk prettig. We blijven er jong van geest bij en fit van lijf en leden. Alleen niet als we 's morgens stram opstaan.
Dit vertelde ik natuurlijk niet allemaal die avond. Ik brabbelde wat over belangrijk werk in het openbaar bestuur en sporen verdienen en moest er bij glimlachen. Toen ik later ergens las dat vrouwen maar niet willen doordringen in de top - welke trouwens -, dacht ik dat het de hoogste tijd wordt om ons zelf eens serieus te nemen. Ik ben dus sinds vandaag zelfstandig en vrijgevestigd consultant.
Friday, June 27, 2008
Fitte vutter
Niet altijd maar wel vaak besef ik dat ik het nogal heb getroffen in het leven. Dan kijk ik naar mezelf en zie dat het goed is. Dat gebeurt vooral op dagen, dat ik hoor dat vrienden of bekenden ernstig ziek zijn, dat ik mijn Alzheimer vriendin een bezoek heb gebracht, dat ik jonge mensen zie hollen, rennen, vliegen om van alles voor elkaar te krijgen, wat de volgende dag weer is vervlogen. Het gebeurt ook als ik al die ontevreden hoofden zie van die blonde dellebellen die met hun grote, ronkende jeeps door mijn dorp zie crossen om hun onvrede te compenseren. Dan geniet ik van mijn huis, de tuin, mijn vrienden, en mijn fiets.
Gisteren was het niet een sombere dag en toch had ik ook weer zo'n uitgelaten bui. Toen fietste ik in de duinen en zag veel evenbeelden langs komen. Fitte Vutters, bruingebrande, goedlachse, vrolijk geklede vijftigers en zestigers, die van de zon, de natuur, hun vrijheid en vooral van elkaar genieten. Ik bedacht me met een glimlach dat zij en wij de mensen zijn die van Balkenende c.s. weer aan het werk zouden moeten om de economie een duw te geven.
Gekke wereld. Eerst waren onze bazen blij dat ze van ons af waren en nu zouden andere bazen ons weer in dienst moeten nemen. Gaan ze niet doen, stelde ik mezelf gerust. Niemand wil ons hebben, omdat we te eigenwijs, te ervaren en vooral te serieus zijn. Dit hadden al die beleidsmakers zich maar eerder moeten bedenken. Wij fietsen gewoon verder!
Ik ken trouwens evenbeelden die veel en hard werken. Maar niet in een gewone, betaalde baan van acht tot vijf, maar in de rafelranden van de samenleving, waar goed en zinvol werk wordt gedaan, zodat al die jonge, drukke mensen hun ambitie kunnen blijven najagen. Ik zag opvallend veel opa's en oma's met hun kleinkinderen op de bagagedrager en vroeg me af of dat nu allemaal het gevolg is van die 6 Euro per uur, die ze nu trouwens ook weer af gaan schaffen. Ook niet goed nagedacht. Want het is toch idioot dat je eigen opa en oma geld vragen om op je te mogen passen, terwijl dat op zich al een beloning is.
Gisteren was het niet een sombere dag en toch had ik ook weer zo'n uitgelaten bui. Toen fietste ik in de duinen en zag veel evenbeelden langs komen. Fitte Vutters, bruingebrande, goedlachse, vrolijk geklede vijftigers en zestigers, die van de zon, de natuur, hun vrijheid en vooral van elkaar genieten. Ik bedacht me met een glimlach dat zij en wij de mensen zijn die van Balkenende c.s. weer aan het werk zouden moeten om de economie een duw te geven.
Gekke wereld. Eerst waren onze bazen blij dat ze van ons af waren en nu zouden andere bazen ons weer in dienst moeten nemen. Gaan ze niet doen, stelde ik mezelf gerust. Niemand wil ons hebben, omdat we te eigenwijs, te ervaren en vooral te serieus zijn. Dit hadden al die beleidsmakers zich maar eerder moeten bedenken. Wij fietsen gewoon verder!
Ik ken trouwens evenbeelden die veel en hard werken. Maar niet in een gewone, betaalde baan van acht tot vijf, maar in de rafelranden van de samenleving, waar goed en zinvol werk wordt gedaan, zodat al die jonge, drukke mensen hun ambitie kunnen blijven najagen. Ik zag opvallend veel opa's en oma's met hun kleinkinderen op de bagagedrager en vroeg me af of dat nu allemaal het gevolg is van die 6 Euro per uur, die ze nu trouwens ook weer af gaan schaffen. Ook niet goed nagedacht. Want het is toch idioot dat je eigen opa en oma geld vragen om op je te mogen passen, terwijl dat op zich al een beloning is.
Tuesday, June 24, 2008
Kunstpicknick
Kunstpicknick, Kunstcafé en Kunstprijs Huizen waren vier jaar geleden een kunstzinnige drieling. Ze stoelden op de gedachte om Huizer kunstenaars en kunstliefhebbers op ongedwongen wijze met elkaar in contact te brengen. De Kunstpicknick staat inmiddels als een huis. Afgelopen zaterdag was het al de vierde keer en het leek dit jaar drukker dan ooit. Veel mensen komen voor de enthousiaste optredens op het open podium en lopen en passant rond langs de kramen waar kunstenaars hun werk en hun kunnen aanbieden.
Vooral kinderen willen graag met verf, papier, klei aan de slag. Ingespannen en met het puntje van de tong tussen de tanden zetten ze hun streken op papier niet gehinderd door enige schroom. Prachtige kleurrige feestbeesten maken ze. Sponsor Rabobank had een heuse tekenwedstrijd georganiseerd. Dat is nog eens wat anders dan alleen geld geven of een auto showen.
De Kunstpicknick is geen kunstmarkt. Die is in juni in Laren op de Brink. Daar kunnen kunstenaars hun kunst verkopen. Dat lukt een paar bekende Huizer kunstenaars inmiddels ook. De Kunstpicknick is er vooral voor de ontmoeting. En ieder jaar is het weer verrassend wat er allemaal op kunstzinnig gebied is te beleven in Huizen. Ik heb vooral genoten van al die jonge mensen die met veel plezier en durf hun kunsten tonen op het open podium.
Hier en daar werd even gesproken over de recente rel met de blote tieten van Ellen Vroegh die inmiddels uit het gemeentehuis zijn verwijderd. Het is maar goed dat die gekwetste ambtenaren niet op de kunstpicknick zijn komen kijken, want daar was heel wat meer en uitdagender bloot te zien. Wat is toch die angst voor het blote die zo veel mensen bevangt? Ik zou er een weblog over vol kunnen schrijven. Maar dat doe ik even niet, want de bedoeling van dit weblog is dat ik de kunstpicknick in de zon zet.
Ik zag heel veel kunstenmakers die genoten van de aandacht voor hun werk, die graag hun passie voor kunst wilden delen, die kinderen inspireren, andere werelden laten zien, verschillen overbruggen, want kleur en vorm zijn voor ons allemaal.
Het is goed, dat Petra van Hartskamp die namens het college van burgemeester en wethouders van Huizen de kunstpicknick opende, nu ook zelf kon zien dat kunst leidt tot begrip en verbroedering. Jaag die gekwetste ambtenaren volgend jaar naar de kunstpicknick. Geef ze een penseel en verf en stel ze tentoon. Komen wij allemaal kijken.
Ik zag heel veel kunstenmakers die genoten van de aandacht voor hun werk, die graag hun passie voor kunst wilden delen, die kinderen inspireren, andere werelden laten zien, verschillen overbruggen, want kleur en vorm zijn voor ons allemaal.
Het is goed, dat Petra van Hartskamp die namens het college van burgemeester en wethouders van Huizen de kunstpicknick opende, nu ook zelf kon zien dat kunst leidt tot begrip en verbroedering. Jaag die gekwetste ambtenaren volgend jaar naar de kunstpicknick. Geef ze een penseel en verf en stel ze tentoon. Komen wij allemaal kijken.
Meer foto's van de Kunstpicknick staan op http://picasaweb.google.nl/NelHoogmoed/Kunstpicknick01 en http://picasaweb.google.nl/NelHoogmoed/Kunstpicknick02
Saturday, June 21, 2008
Verkiezingen in Amerika
Ik had dit weblog bijna de titel Obama en Verdonk gegeven, of Rita en Barack. Maar dat leek me toch iets te simpel. Ik zal het uitleggen. In mijn vorige weblog verkneukelde ik me over de ruzie tussen Rita en een vaar haar vriendjes over de financiering van haar beweging Trots op Nederland. Nu lees ik dat Obama, zeer tegen zijn eerdere belofte in, heeft besloten gebruik te maken van kleine en grote geldschieters om zijn campagne te financieren. Hij denk dat hij alleen met veel geld de verkiezingen kan winnen. En de 85 miljoen dollar waarop hij en ook zijn tegenstander MacCain recht hebben uit de staatskas is kennelijk niet genoeg.
Is daar iets mis mee? Ja, daar is iets mis mee. En daarvoor kan ik wijzen op de private financiering van bewegingen als die van Fortuyn en Verdonk. Want veel van die geldschieters, en vooral de grote geldschieters willen iets terug voor hun geld. Bij die lieden is niets voor niets. Ze willen roem, voordeel of een mooi baantje. En als ze dat niet krijgen, maken ze ruzie. Zij voelen zich immers niet gebonden aan de goede zaak, zij voelen zich alleen gebonden aan hun eigen roem en rijkdom.
Daarom had Obama beloofd dat hij in zijn campagne geen gebruik zou maken van deze geldschieters. Nu hij deze belofte heeft gebroken is dat natuurlijk voer voor zijn kritikasters. En die komen niet alleen van rechts, maar ook uit zijn eigen partij. En die heeft het al zo moeilijk nu veel aanhangers van Hillary Clinton hebben laten weten dat ze niet of niet op Obama gaan stemmen. De Democraten hebben nu ernstig behoefte aan een gesloten front. Hillary wil wel mee doen. Maar dan moet Obama niet zelf roet in het eten gooien. En het verbreken van verkiezingsbeloftes smaakt de kiezer slecht. Genoeg voorbeelden te vinden.
Is daar iets mis mee? Ja, daar is iets mis mee. En daarvoor kan ik wijzen op de private financiering van bewegingen als die van Fortuyn en Verdonk. Want veel van die geldschieters, en vooral de grote geldschieters willen iets terug voor hun geld. Bij die lieden is niets voor niets. Ze willen roem, voordeel of een mooi baantje. En als ze dat niet krijgen, maken ze ruzie. Zij voelen zich immers niet gebonden aan de goede zaak, zij voelen zich alleen gebonden aan hun eigen roem en rijkdom.
Daarom had Obama beloofd dat hij in zijn campagne geen gebruik zou maken van deze geldschieters. Nu hij deze belofte heeft gebroken is dat natuurlijk voer voor zijn kritikasters. En die komen niet alleen van rechts, maar ook uit zijn eigen partij. En die heeft het al zo moeilijk nu veel aanhangers van Hillary Clinton hebben laten weten dat ze niet of niet op Obama gaan stemmen. De Democraten hebben nu ernstig behoefte aan een gesloten front. Hillary wil wel mee doen. Maar dan moet Obama niet zelf roet in het eten gooien. En het verbreken van verkiezingsbeloftes smaakt de kiezer slecht. Genoeg voorbeelden te vinden.
Wednesday, June 18, 2008
Rita en haar vriendjes
Kan toch niet waar zijn. Rita heeft ruzie in de tent. Nu al. En ze gooien het ook nog op straat. Dat Rita het me zo gemakkelijk zou maken, had ik niet gedacht. Ik had geprobeerd de vuile was binnen te houden. Rita niet. Die schrijft in een nieuwsbrief dat haar ex-vriend en adviseur Ed Sinke geld van Trots op Nederland naar een eigen rekening heeft overgemaakt. Je kon erop wachten. Al die gulle vriendjes van Rita doen het natuurlijk niet voor niks. Die willen iets terug. Naamsbekendheid, een baantje, of gewoon geld.
Daar gaat het me dus niet om. Wat ik niet snap is dat Rita dat niet heeft voorzien en er tevoren over heeft nagedacht hoe ze zou reageren als het gebeurde. Nu maakt ze het haar kritikasters wel erg gemakkelijk. Gooit ze nu al de handdoek in de ring? Wil ze er soms van af?
Overigens staat dit hele verhaal smeuiger op www.geenstijl.nl met prompte foto van Rita.
Daar gaat het me dus niet om. Wat ik niet snap is dat Rita dat niet heeft voorzien en er tevoren over heeft nagedacht hoe ze zou reageren als het gebeurde. Nu maakt ze het haar kritikasters wel erg gemakkelijk. Gooit ze nu al de handdoek in de ring? Wil ze er soms van af?
Overigens staat dit hele verhaal smeuiger op www.geenstijl.nl met prompte foto van Rita.
Tuesday, June 17, 2008
even iets heel heel anders
Vannacht kwam ik mijn ouders tegen door Hagar Peeters geb. 1972
Vannacht kwam ik mijn ouders tegen,
twee bleke schimmen die naar elkaar
toe negen in het witte licht van een lantaarn.
Aan hun geluk te zien kon ik nog niet
geboren zijn.
Ze waren jong en heel verliefd.
Een groot verdriet bedroefde mij
omdat ik wist hoe het zou verdergaan.
Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had.
Hij lachte hard zoals hij nog vaak doet,
We wisselden een beleefde groet
en daarna scheidden zich weer onze wegen.
'Wacht maar,' riep ik hen na,
wij komen elkaar nog wel eens tegen.
Gearmd gingen ze zwijgend om een hoek.
Vannacht kwam ik mijn ouders tegen,
twee bleke schimmen die naar elkaar
toe negen in het witte licht van een lantaarn.
Aan hun geluk te zien kon ik nog niet
geboren zijn.
Ze waren jong en heel verliefd.
Een groot verdriet bedroefde mij
omdat ik wist hoe het zou verdergaan.
Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had.
Hij lachte hard zoals hij nog vaak doet,
We wisselden een beleefde groet
en daarna scheidden zich weer onze wegen.
'Wacht maar,' riep ik hen na,
wij komen elkaar nog wel eens tegen.
Gearmd gingen ze zwijgend om een hoek.
Friday, June 13, 2008
Zijn Amerika
Bart Jan Spruyt is ook in Amerika geweest. Wie zegt u? Bart Jan Spruyt, een van de columnisten van Binnenlands Bestuur. Hij was in Rancho Sante Fe, een van de rijkste dorpen in Amerika, het weer was er goddelijk en Bart Jan houdt van basketball. Hij was op een congres van neo-conservatieven en het was hem opgevallen dat het debat in Amerika over de gevaren die de wereld bedreigen van zoveel hoger niveau is dan in Nederland. Wij hebben immers geen Wall Street Journal, geen New York Times, geen The Weekly Standard, en gaat bij ons het gedoe tussen links en rechts wel over de fundamentele verschillen die Obama en MacCain in hun strijd gooien.
Hij vindt het opmerkelijk dat wij Amerikanen dom, dik en oppervlakkig noemen. Hij vindt dat ze een stijl van denken en leven hebben die oneindig veel warmer, serieuzer en hoogstaander is dan onze kleingeestigheid en liberale wereldvreemdheid. En hij wist erop dat Amerikanen alleen al in de vorige eeuw ons drie keer uit de brand hebben geholpen.
Zo dat is even andere koek, dan mijn zoete koek. Maar Bart Jan heeft ook in een duur hotel gezeten met zijn hoogbegaafde vriendjes. Ik heb wat rondgetourd en me vooral laten verrassen. Ik geloof in de goede bedoelingen van de Amerikanen. Ik bewonder hun optimisme, hun werkkracht, maar die twee hebben ook de schaduwzijde van het zwart-wit denken en het ongebreidelde geloof in eigen gelijk. Met een aanvulling van ons relativisme en cultuurpessimisme, moet er iets goed uit kunnen komen. Dan moeten we wel onbevangen naar elkaar gaan kijken en luisteren.
Hij vindt het opmerkelijk dat wij Amerikanen dom, dik en oppervlakkig noemen. Hij vindt dat ze een stijl van denken en leven hebben die oneindig veel warmer, serieuzer en hoogstaander is dan onze kleingeestigheid en liberale wereldvreemdheid. En hij wist erop dat Amerikanen alleen al in de vorige eeuw ons drie keer uit de brand hebben geholpen.
Zo dat is even andere koek, dan mijn zoete koek. Maar Bart Jan heeft ook in een duur hotel gezeten met zijn hoogbegaafde vriendjes. Ik heb wat rondgetourd en me vooral laten verrassen. Ik geloof in de goede bedoelingen van de Amerikanen. Ik bewonder hun optimisme, hun werkkracht, maar die twee hebben ook de schaduwzijde van het zwart-wit denken en het ongebreidelde geloof in eigen gelijk. Met een aanvulling van ons relativisme en cultuurpessimisme, moet er iets goed uit kunnen komen. Dan moeten we wel onbevangen naar elkaar gaan kijken en luisteren.
Wednesday, June 11, 2008
Mijn Amerika
Nu we al weer een week terug zijn, wordt het tijd om voorlopig af te ronden. Helemaal afronden gaat natuurlijk niet, omdat zo'n intense ervaring deel gaat uitmaken van de ogen waarmee je naar de wereld kijkt.
Mijn Amerika is natuurlijk allereerst mijn vrienden die er wonen en leven. Hettie in Montana en Anja in Florida. Ze hebben er geluk gezocht en gevonden, en dat is heel wat. Ze willen allebei niet terug, hoewel ze de gezelligheid van Nederland missen. De een is net Amerikaan geworden, omdat ze het gedoe met de groene permit moe werd. De ander niet, omdat ze de noodzaak nog niet voelt. In hun huizen vonden we de Nederlandse gezelligheid.
Mijn Amerika zijn de onbegrensde mogelijkheden, de ruimte, de natuur, de hoop, de ogen gericht op de toekomst. En mijn Amerika is het land van de tegenstellingen. Veel Amerikanen eten gezond - in iedere shopping mall vind je een grote ecofood afdeling - maar ze rijden ook ongezond vele mijlen in hele grote auto's. Een derde van de Amerikanen is te dik, veel te dik, de andere twee derden suffen zich driekwart in de rondte om dun te blijven, vaak veel te dun. Amerikanen werken knoert hard, nemen weinig tijd voor ontspanning. Maar in het verkeer zijn ze vriendelijk, tolerant en houden ze zich aan de maximumsnelheid. Ik viel er bijna in slaap met mijn SUVvi automaat.
Ik heb ook ervaren dat Amerikanen in verwarring zijn. Keer op keer werd me met onzekere ogen gevraagd wat wij in Europa van hen vinden. Maar dat willen ze niet echt weten. Vermoedelijk weten ze zelf ook wel, dat alleen ongebreideld optimisme de problemen van deze tijd niet kunnen oplossen. Al was het alleen al omdat de gestegen benzineprijzen grenzen stellen aan het ongelimiteerd autorijden. Ook zij zien de grote kloof tussen arm en rijk. Ze zijn misschien wat kinderlijk, ze zijn niet dom.
Veel van die mensen hebben hun hoop gevestigd op Barack Oboma. Hij is een charismatische persoonlijkheid, die veel mensen in vervoering kan brengen. Ik hoop dat hij meer in huis heeft. Want alleen charisma is niet goed genoeg. Wat mij betreft mag hij Hillary erbij nemen, en dan niet alleen omdat ze vrouw is en kiezers bij de les kan houden, maar vooral om haar ervaring, werkkracht en denkvermogen. Was het niet knap dat ze vier dagen na haar nederlaag al zo enthousiast en met overtuiging haar steun voor Obarack uitsprak. "For the sake of the country!" Hupsakee, wat een veerkracht.
Ik heb me laten verrassen in Amerika. Door het zwartwit denken, de preutsheid, de liefde voor het land, de overweldigende natuur, de ruwheid van het bestaan. Ik weet natuurlijk ook wel dat DE Amerikaan niet bestaat. Maar ik heb gezien dat veel Amerikanen het optimisme, de werkkracht, het geloof in de toekomst delen. Daar kunnen wij nog wat van leren.
Mijn Amerika is natuurlijk allereerst mijn vrienden die er wonen en leven. Hettie in Montana en Anja in Florida. Ze hebben er geluk gezocht en gevonden, en dat is heel wat. Ze willen allebei niet terug, hoewel ze de gezelligheid van Nederland missen. De een is net Amerikaan geworden, omdat ze het gedoe met de groene permit moe werd. De ander niet, omdat ze de noodzaak nog niet voelt. In hun huizen vonden we de Nederlandse gezelligheid.
Mijn Amerika zijn de onbegrensde mogelijkheden, de ruimte, de natuur, de hoop, de ogen gericht op de toekomst. En mijn Amerika is het land van de tegenstellingen. Veel Amerikanen eten gezond - in iedere shopping mall vind je een grote ecofood afdeling - maar ze rijden ook ongezond vele mijlen in hele grote auto's. Een derde van de Amerikanen is te dik, veel te dik, de andere twee derden suffen zich driekwart in de rondte om dun te blijven, vaak veel te dun. Amerikanen werken knoert hard, nemen weinig tijd voor ontspanning. Maar in het verkeer zijn ze vriendelijk, tolerant en houden ze zich aan de maximumsnelheid. Ik viel er bijna in slaap met mijn SUVvi automaat.
Ik heb ook ervaren dat Amerikanen in verwarring zijn. Keer op keer werd me met onzekere ogen gevraagd wat wij in Europa van hen vinden. Maar dat willen ze niet echt weten. Vermoedelijk weten ze zelf ook wel, dat alleen ongebreideld optimisme de problemen van deze tijd niet kunnen oplossen. Al was het alleen al omdat de gestegen benzineprijzen grenzen stellen aan het ongelimiteerd autorijden. Ook zij zien de grote kloof tussen arm en rijk. Ze zijn misschien wat kinderlijk, ze zijn niet dom.
Veel van die mensen hebben hun hoop gevestigd op Barack Oboma. Hij is een charismatische persoonlijkheid, die veel mensen in vervoering kan brengen. Ik hoop dat hij meer in huis heeft. Want alleen charisma is niet goed genoeg. Wat mij betreft mag hij Hillary erbij nemen, en dan niet alleen omdat ze vrouw is en kiezers bij de les kan houden, maar vooral om haar ervaring, werkkracht en denkvermogen. Was het niet knap dat ze vier dagen na haar nederlaag al zo enthousiast en met overtuiging haar steun voor Obarack uitsprak. "For the sake of the country!" Hupsakee, wat een veerkracht.
Ik heb me laten verrassen in Amerika. Door het zwartwit denken, de preutsheid, de liefde voor het land, de overweldigende natuur, de ruwheid van het bestaan. Ik weet natuurlijk ook wel dat DE Amerikaan niet bestaat. Maar ik heb gezien dat veel Amerikanen het optimisme, de werkkracht, het geloof in de toekomst delen. Daar kunnen wij nog wat van leren.
Friday, June 06, 2008
Verzameling dom
Ik had het al gehoord in Amerika van bevriende bloggers: in Huizen is een rel ontstaan rond een paar schilderijen met blote tieten. Helaas had niemand me een afbeelding gestuurd van de kunstwerken, zodat ik mijn eigen fantasie moest laten werken. Resultaat: fraaie, maar aanstootgevende en fel realistische tieten. Bij thuiskomst las ik de kranten en zag ik waar het echt om gaat. Onschuldige knipselachtige figuratieve kleurrijke afbeeldingen. Hoe kon het college zich zo laten misleiden??? Heeft het zonder kennis te nemen van de schilderijen het oor laten hangen naar een paar ongetwijfeld brave ambtenaren die zich aan het bloot stoorden.
Kan gebeuren, zou je zeggen, als het college bij nadere beschouwing tot inkeer zou zijn gekomen. Maar dat is kennelijk erg moeilijk in de politiek. Onder leiding van onderkoning Carel Bikkers (VVD) en gevolgd door de paladijnen Rob van Nunspeet (PvdA) en Bert Rebel (CDA) besloten de collegepartijen de schuld voor de opwinding bij de kunstenares te leggen. Die had de publiciteit gezocht en dat had ze niet mogen doen. Foei, foei!! Alsof het hier niet om kneuterige dorpspolitiek gaat.
Kan gebeuren, zou je zeggen, als het college bij nadere beschouwing tot inkeer zou zijn gekomen. Maar dat is kennelijk erg moeilijk in de politiek. Onder leiding van onderkoning Carel Bikkers (VVD) en gevolgd door de paladijnen Rob van Nunspeet (PvdA) en Bert Rebel (CDA) besloten de collegepartijen de schuld voor de opwinding bij de kunstenares te leggen. Die had de publiciteit gezocht en dat had ze niet mogen doen. Foei, foei!! Alsof het hier niet om kneuterige dorpspolitiek gaat.
In de met spoed bijeen geroepen raadsvergadering hielden de verantwoordelijk wethouders Petra van Hartskamp (VVD) en Liesbeth Tijhaar (PvdA) braaf en volgzaam hun mond. Zij lieten de verdediging van het collegebesluit - en voor alle zekerheid: college zijn zij - over aan de heren Bikkers, Rebel en Van Nunspeet. Opnieuw een bewijs dat die heren in het dorp op een weinig overdachte en doorzichtige wijze aan de touwen trekken. Hoe dom kun je zijn?
Dat zoiets kan gebeuren in de christelijke dorpen van de bijbelbelt is erg genoeg, maar dat het gebeurt in het tweeenveertig duizend inwoners tellende Huizen is echt van de gekke. Dat bij het CDA nog niet is doorgedrongen dat kunst een eigen betekenis en een eigen dynamiek kent, die niet in regels is te vangen, is jammer. Maar dat PvdA en VVD zo hun oren laten hangen is ronduit laf!
Wordt het geen tijd voor een boycot van het exposeren in de openbare ruimte van het Gemeentehuis van Huizen, totdat het college en de collegefracties met excuses en berouw zijn gekomen? Kennelijk biedt zakenman Hans van der Hulst in de Graaf Wichman voorlopig een aantrekkelijk alternatief.
Dat zoiets kan gebeuren in de christelijke dorpen van de bijbelbelt is erg genoeg, maar dat het gebeurt in het tweeenveertig duizend inwoners tellende Huizen is echt van de gekke. Dat bij het CDA nog niet is doorgedrongen dat kunst een eigen betekenis en een eigen dynamiek kent, die niet in regels is te vangen, is jammer. Maar dat PvdA en VVD zo hun oren laten hangen is ronduit laf!
Wordt het geen tijd voor een boycot van het exposeren in de openbare ruimte van het Gemeentehuis van Huizen, totdat het college en de collegefracties met excuses en berouw zijn gekomen? Kennelijk biedt zakenman Hans van der Hulst in de Graaf Wichman voorlopig een aantrekkelijk alternatief.
Wat een vertoning! Ga u schamen!
Monday, June 02, 2008
Primaries in Montana
Morgen gaan de achthonderdduizend inwonersvan Montana naar de stembus. Voor Hillary niet interessant genoeg om langs te komen. Obama heeft een flitsbezoek gebracht aan een Indianen reservaat. Morgen kiezen ze niet alleen de democratische kandidaat voor het presidentschap, ze kiezen ook rechters, sheriffs, officieren van justitie, vertegenwoordigers in de senaat. In sommige steden koppelen ze hieraan vast een referendum over een of ander lokaal onderwerp, zoals het behoud van een bibliotheek, de aanleg van een weg.
Natuurlijk zijn wij Europeanen vooral geinteresseerd in de race voor het presidentschap. Als je naar de verkiezingsborden kijkt en het bezoek aan de campagnekantoren van de kandidaten gaat Obama dik winnen. Dat is opmerkelijk want Montana is een van die witte, christelijke MidWest staten van Amerika. Ook hier ligt de verklaring in de boodschap van hoop en verandering, die vooral jonge Amerikanen aanspreekt.
Hillary kan zelfs met een overwinning haar achterstand niet meer inlopen en moet nu hopen op een besluit van de Democraten om Florida en Michigan wel te betrekken bij de uiteindelijke kandidaatstelling. Er is namelijk nog een beweging die de kandidaatstelling kan be"invloeden. Ook in Amerika maken de progressieven zich ongerust dat Obama het niet gaat redden tegen MacCain. Verkiezingspolls wijzen dat uit. Hillary maakt meer kans tegen MacCain. Of die verkiezingspolls ook rekening hebben gehouden met alle jonge mensen die genoeg hebben van de oorlogen, van het geschreeuw om de machtspositie van Amerika te behouden, van de eenzijdigheid en de introvertie van de amerikaanse politiek is de vraag. Nog belangrijker is of al die jonge mensen die nu massaal op Obama stemmen hun geloof in hem blijven houden.
Natuurlijk zijn wij Europeanen vooral geinteresseerd in de race voor het presidentschap. Als je naar de verkiezingsborden kijkt en het bezoek aan de campagnekantoren van de kandidaten gaat Obama dik winnen. Dat is opmerkelijk want Montana is een van die witte, christelijke MidWest staten van Amerika. Ook hier ligt de verklaring in de boodschap van hoop en verandering, die vooral jonge Amerikanen aanspreekt.
Hillary kan zelfs met een overwinning haar achterstand niet meer inlopen en moet nu hopen op een besluit van de Democraten om Florida en Michigan wel te betrekken bij de uiteindelijke kandidaatstelling. Er is namelijk nog een beweging die de kandidaatstelling kan be"invloeden. Ook in Amerika maken de progressieven zich ongerust dat Obama het niet gaat redden tegen MacCain. Verkiezingspolls wijzen dat uit. Hillary maakt meer kans tegen MacCain. Of die verkiezingspolls ook rekening hebben gehouden met alle jonge mensen die genoeg hebben van de oorlogen, van het geschreeuw om de machtspositie van Amerika te behouden, van de eenzijdigheid en de introvertie van de amerikaanse politiek is de vraag. Nog belangrijker is of al die jonge mensen die nu massaal op Obama stemmen hun geloof in hem blijven houden.
Friday, May 30, 2008
Hi Folks, how are you today?
Amerikanen in Montana zijn vriendelijk en hulpvaardig. De eerste keren stonden we met de mond vol tanden bij zo'n overdonderende en luid uitgesproken begroeting. Wat zeg je in vredesnaam op zo'n vraag? "Great and you?" Gelukkig gebeurt er vervolgens niets. Dus net als bij ons. Op "Hallo, hoe gaat het met je?" zeggen wij ook nooit iets anders dan "goed", hoe beroerd we ons ook voelen. En toch is het hier anders! More relaxed. Zo'n vraag kan hier uitlopen in een gesprek over waar we vandaan komen, wat we hier zoeken en hoe we het vinden. Dan staat er niemand met zijn karretje tegen je hielen te douwen, te zuchten of te steunen of andere grimassen te maken.
Het verkeer is zo ontspannen en rustig dat je in slaap dreigt te sukkelen als je grote afstanden moet rijden. En om van de ene stad in de andere te komen kun je niet anders. Zo'n automaat houd je ook niet wakker. De afgelopen drie dagen hebben we west Montana verkend. We hebben 800 miles gereden, vier steden bezocht, veel geleerd over de geschiedenis van het wilde westen, een boottocht in de canyon van de Missouri gemaakt, scenic highways gereden, en heuse cowboys grote kudden koeien (moeders met kalfjes) over de weg zien drijven.
We hebben een indruk gekregen van het leven hier in het Wilde Westen en van de Amerikanen die hier wonen. DE Amerikaan zal wel niet bestaan, net zomin als de Nederlander. Maar ik heb mijn beeld wel wat bijgesteld. Amerikanen geloven nog steeds in een betere toekomst voor hun kinderen, die hier trouwens erg belangrijk zijn, denken nog steeds dat de wereld maakbaar is, als je maar hard werkt. Amerikanen zijn ook erg op zichzelf gericht. Als we vertellen dat we uit Nederland komen, kunnen ze dat niet plaatsen. En ze vragen dan ook niet verder.
Dat er een wereld buiten hun wereld bestaat ontgaat ze. En de televisie haalt ze niet uit die droom. CNN brengt wereldnieuws maar vanuit een Amerikaans perspectief. Op beelden uit Irak, zie je Amerikaanse militairen en Amerikaanse commentatoren. Hetzelfde geldt voor beelden uit China, Burma, Nigeria. Altijd weer Amerikaanse hoofden die het nieuws brengen, en altijd weer met dezelfde hoopvolle blik in de ogen. Hoe beroerd het nieuws ook is.
Amerikanen kunnen niet leven zonder hoop. Met koffers vol hoop zijn ze immers honderden jaren geleden naar dit land gekomen. Nu is Barack Obama de hoop van veel jonge mensen. Met Barack wordt alles anders, geloven ze hier. Want dat het anders moet beseffen ze ook hier. Maar Polls wijzen uit dat een strijd tussen Obama en MacCain gaat eindigen in winst voor de laatste. Want hoop OK, maar veranderen, vraagtekens.
Het verkeer is zo ontspannen en rustig dat je in slaap dreigt te sukkelen als je grote afstanden moet rijden. En om van de ene stad in de andere te komen kun je niet anders. Zo'n automaat houd je ook niet wakker. De afgelopen drie dagen hebben we west Montana verkend. We hebben 800 miles gereden, vier steden bezocht, veel geleerd over de geschiedenis van het wilde westen, een boottocht in de canyon van de Missouri gemaakt, scenic highways gereden, en heuse cowboys grote kudden koeien (moeders met kalfjes) over de weg zien drijven.
We hebben een indruk gekregen van het leven hier in het Wilde Westen en van de Amerikanen die hier wonen. DE Amerikaan zal wel niet bestaan, net zomin als de Nederlander. Maar ik heb mijn beeld wel wat bijgesteld. Amerikanen geloven nog steeds in een betere toekomst voor hun kinderen, die hier trouwens erg belangrijk zijn, denken nog steeds dat de wereld maakbaar is, als je maar hard werkt. Amerikanen zijn ook erg op zichzelf gericht. Als we vertellen dat we uit Nederland komen, kunnen ze dat niet plaatsen. En ze vragen dan ook niet verder.
Dat er een wereld buiten hun wereld bestaat ontgaat ze. En de televisie haalt ze niet uit die droom. CNN brengt wereldnieuws maar vanuit een Amerikaans perspectief. Op beelden uit Irak, zie je Amerikaanse militairen en Amerikaanse commentatoren. Hetzelfde geldt voor beelden uit China, Burma, Nigeria. Altijd weer Amerikaanse hoofden die het nieuws brengen, en altijd weer met dezelfde hoopvolle blik in de ogen. Hoe beroerd het nieuws ook is.
Amerikanen kunnen niet leven zonder hoop. Met koffers vol hoop zijn ze immers honderden jaren geleden naar dit land gekomen. Nu is Barack Obama de hoop van veel jonge mensen. Met Barack wordt alles anders, geloven ze hier. Want dat het anders moet beseffen ze ook hier. Maar Polls wijzen uit dat een strijd tussen Obama en MacCain gaat eindigen in winst voor de laatste. Want hoop OK, maar veranderen, vraagtekens.
Saturday, May 24, 2008
Yellowstone National Park
We hebben vier dagen rondgetrokken in het oudste Nationale Park van Amerika. We zagen het in verschillende gedaanten. De eerste dag was het hoogzomer, de tweede en de derde dag diep winter met sneeuw en temperaturen onder nul, en de laatste dag was het allemaal redelijk normaal.
Yellowstone trekt jaarlijks 3,5 miljoen bezoekers, die alleen in mei, juni, juli en augustus het park kunnen bezoeken. De rest van het jaar is het door sneeuw en ijs ontoegankelijk en onbegaanbaar. Die 3,5 miljoen mensen komen allemaal met auto's, kleine, grote en hele grote mobile homes. Sommigen komen voor een quick tour en rijden flitsend, klikkend overal langs. Sommigen komen voor een langere periode om te genieten van de rust, de stilte, de natuur en al het andere moois. Yellowstone herbergt de grootste verzameling unieke thermale verschijnselen met hoog spuitende geisers, warm water bronnen die vreselijk te keer gaan en fel gekleurde warmwater pools.
We zagen Yellowstone in fel zomerse zonneschijn die alles extra diepe kleuren geeft. We zagen het ook in de sneeuw, die alle kleur doet verdwijnen en doet vermoeden hoe bar en onbarmhartig het er swinters moet zijn. We hadden het bloedheet en ijskoud. Gelukkig kunnen de Amerikanen hier goed stoken.
In Yellowstone leven beren, wolven, elanden, herten en heel veel bisons. Hoewel we heel veel gewandeld hebben en niet altijd alleen de begane paden hebben gevolgd, zijn de beren ons bespaard gebleven. Die zijn door de aanhoudende kou weer terug in hun holen gekropen. En vermoedelijk heeft de berenbel die Ger aan haar rugzak draagt die moedige enkeling afgeschrikt.
Misschien was wel het spectaculairst de diepe en smalle Canyon van Yellowstone River. Natuurlijk kennen we de Gorges van de Tarn, van de Eyrieus, van de Ardeche, en hebben we in de Alpen diepe rivierdalen gezien. Maar die zijn op de een of andere manier allemaal door mensen betreden en zelfs geexploreerd. Deze Canyon niet. Er was eens een pad naar een van de watervallen, maar dat is in de loop der tijden onbegaanbaar en ontoegankelijk geworden.
De lezer die nu zoekt naar foto's moet ik nog even teleurstellen. We hebben er veel gemaakt, maar die moeten op een of andere manier nog uitgeladen en internetklaar gemaakt worden. Dat is dus nog niet gelukt. Ik laat de beelden nu dus nog maar even aan de fantasie over.
Yellowstone trekt jaarlijks 3,5 miljoen bezoekers, die alleen in mei, juni, juli en augustus het park kunnen bezoeken. De rest van het jaar is het door sneeuw en ijs ontoegankelijk en onbegaanbaar. Die 3,5 miljoen mensen komen allemaal met auto's, kleine, grote en hele grote mobile homes. Sommigen komen voor een quick tour en rijden flitsend, klikkend overal langs. Sommigen komen voor een langere periode om te genieten van de rust, de stilte, de natuur en al het andere moois. Yellowstone herbergt de grootste verzameling unieke thermale verschijnselen met hoog spuitende geisers, warm water bronnen die vreselijk te keer gaan en fel gekleurde warmwater pools.
We zagen Yellowstone in fel zomerse zonneschijn die alles extra diepe kleuren geeft. We zagen het ook in de sneeuw, die alle kleur doet verdwijnen en doet vermoeden hoe bar en onbarmhartig het er swinters moet zijn. We hadden het bloedheet en ijskoud. Gelukkig kunnen de Amerikanen hier goed stoken.
In Yellowstone leven beren, wolven, elanden, herten en heel veel bisons. Hoewel we heel veel gewandeld hebben en niet altijd alleen de begane paden hebben gevolgd, zijn de beren ons bespaard gebleven. Die zijn door de aanhoudende kou weer terug in hun holen gekropen. En vermoedelijk heeft de berenbel die Ger aan haar rugzak draagt die moedige enkeling afgeschrikt.
Misschien was wel het spectaculairst de diepe en smalle Canyon van Yellowstone River. Natuurlijk kennen we de Gorges van de Tarn, van de Eyrieus, van de Ardeche, en hebben we in de Alpen diepe rivierdalen gezien. Maar die zijn op de een of andere manier allemaal door mensen betreden en zelfs geexploreerd. Deze Canyon niet. Er was eens een pad naar een van de watervallen, maar dat is in de loop der tijden onbegaanbaar en ontoegankelijk geworden.
De lezer die nu zoekt naar foto's moet ik nog even teleurstellen. We hebben er veel gemaakt, maar die moeten op een of andere manier nog uitgeladen en internetklaar gemaakt worden. Dat is dus nog niet gelukt. Ik laat de beelden nu dus nog maar even aan de fantasie over.
Subscribe to:
Posts (Atom)