Kunstgrabbelton in Huizen

Deze week is het Kunstweek in Huizen. Bedoeling is Huizen toeristisch op de kaart te zetten met een winterweek, een voorjaarsweek en een najaarsweek. De Stichting Marketing Huizen promoot. Ik denk althans dat het zo bedoeld is. Gisteren begon het met een concert van pianiste Ani Avramova en het harmonieorkest Prinses Irene in de Oude Kerk. Een prachtig concert door een fantastische pianiste met een goed ondersteunend harmonie-orkest. Het zou storm moeten lopen! Dit is immers het neusje van de zalm. Maar in de sfeervolle Oude Kerk zaten een handje vol mensen, die overigens ten volle genoten. De wegblijvers krijgen overigens woensdagavond een nieuwe kans, als Ani Avramova een Chopin recital geeft in de bibliotheek.

Waar waren al die mensen? Liepen die nog boodschappen te doen in het dorp. Waren ze bij het Brugfeest van Jan Schra en Maja Boot, waar zo'n ander groot talent uit Huizen zou optreden, dochter Janne Schra? Wisten ze het niet, of willen ze niet?

Ondanks de tweepagina grote advertentie in de Huizer Courant, de foldertjes en aanplakbiljetten hoor ik veel mensen die het geheel is ontgaan dat er feestweek is. Of die uit de hoeveelheid aan activiteiten, de krenten uit de pap niet kunnen halen. Er is altijd wel iets in het dorp, zeggen ze, en zelden iets bijzonders. Dus als er iets bijzonders is, schreeuw het van de daken en laat het niet verzanden in de grabbelton. Uitlichten, zouden theatermakers zeggen!

Of geldt in Huizen ook dat het gevaarlijk is je kop boven het maaiveld te steken. Ik ga in ieder geval woensdag weer genieten.

Fanny Kiezenberg is overleden

Onze vriendin Fanny Marie Rose Gerardine Kiezenberg is maandag 24 mei jl. overleden. We wisten allemaal dat het zou gaan gebeuren en toch raakt het me diep. Het is erg onvoorstelbaar dat ze er niet meer zal zijn:

Niet meer in het Kunstcafe op de eerste rij,
Niet meer hakkend in haar atelier,
Niet meer met en onder haar leerlingen,
Niet meer in het Filmhuis, dat ze heeft neergezet
Niet meer in ons midden
Niet meer die klaterende lach
Dat bijzondere gesprek.

Maar “zolang iemands naam genoemd wordt, leeft hij voort”.

Daarom is het een goed idee dat de Huizer Kunstprijs voor Jeugdig Talent voortaan haar naam zal dragen: De Fanny Kiezenbergprijs. Haar vormkracht, ambachtelijkheid, haar wilskracht en doorzettingsvermogen mogen een voorbeeld zijn voor alle jonge kunstenaars in spe.

Fanny leeft voort in ons hart en in haar werk. Niet alleen in haar beelden, maar ook in haar woorden.

Er is gelegenheid tot afscheid nemen en schriftelijke condoleance op zaterdag 29 mei, 15.00 – 17.00 uur in Uitvaartcentrum Rebel, Ceintuurbaan 45, 1271 BG Huizen.
De afscheidsdienst voor Fanny zal worden gehouden op maandag 31 mei om 10.30 uur in De Grote Kerk, Marktstraat 13, 1411 CX Naarden-Vesting.
Na de dienst is er gelegenheid tot condoleren in bovengenoemde kerk.
De begrafenis zal in besloten kring gaan plaatsvinden.
Bloemen: liefst voorjaarskleuren.

Een goede buur

Ze groeien als paddenstoelen, de buurtverenigingen. Zijn een reactie op de afwezige overheid. Vooral in buurten waar veel last is van vandalisme, denken bewoners dat ze samen sterker zijn dan alleen. En gelijk hebben ze. Als twintig paar ogen op straat kijken, zien ze meer dan een paar ogen. Overigens vraag ik me wel af de bordjes "Buurtpreventie" slimme criminelen echt afschrikken.

De buurtvereniging De Eenheid van de Wolfskamerbuurt doet meer dan alleen aan vandalismebestrijding. Bewoners van de Wolfskamerbuurt kijken ook naar elkaar. En nog verder: ze spreken elkaar ook aan als er iets gebeurt wat opvalt. Bijvoorbeeld het onderhoud van de tuinen. Kom daar maar eens om in deze tijd. Overigens doet mijn buurman op de keurige Breezand dat ook. Die liet ons laatst weten dat hij het fijn vindt om te weten als we weg zijn, maar ook wel graag zou willen dat we ons melden als we terug zijn. Het geeft me een warm gevoel dat hij op ons let.

De bewoners van de Wolfskamerbuurt vechten samen voor het behoud van hun buurt. Samen staan ze sterk. Maar inmiddels doen ze ook leuke dingen met elkaar, zoals samen barbecuen en wedstrijden zonnebloemkweken. De oude tuindorpgedachte komt langzaam terug. Zonde om dat af te breken, toch?

Grootgrondbezit

Ons huis in Frankrijk ligt in het stil en landelijk gebied. Vanuit ons huis kunnen we verschillende uitgezette wandelingen maken en dat doen we met veel plezier.In Frankrijk worden uitgezette wandelingen duidelijk gemarkeerd: Grand Randonees met roodwitte banden, Petites Randonees met roodgele en Randonees de Pays met geelwitte. Voor alle zekerheid nemen wij altijd een stafkaart mee, zodat we moeilijk kunnen verdwalen. De charme van uitgezette wandelroutes is dat ze de wandelaar door stille, landelijke en onbekende gebieden leiden. Soms kan dat alleen als boeren hun erf openstellen. Veel Franse boeren doen dat op voorwaarde dat je hun vee ongemoeid laat. Daar zijn we ze erg dankbaar voor.

Dit voorjaar gebeurde het ons echter voor het eerst, dat de wandeling was omgelegd omdat de eigenaren van priveterrein de toegang tot hun gebied hadden afgesloten. Veelal zijn dat geen boeren, maar stedelingen die een piedaterre op het land hebben gekocht. Die hebben hun stadse gewoonten meegenomen. De eerste eigenaar had een groot hek op zijn oprijlaan gezet, dat alleen electronisch te bedienen valt. Als hij niet thuis is, gaat het hek dus niet open en moet de nietsvermoedende wandelaar een andere weg zien te vinden. Een plakaat op een boom wees ons de weg door over een moeilijk begaanbaar bos. De tweede had niet de moeite genomen een hek te plaatsen, maar had gewoon de merktekens van de boom verwijderd. Toen we na zorgvuldig spoorzoeken vermoedden dat het pad over privéterrein liep werden we begroet door een chien mechant, die meestal harder blaffen dan bijten. Toen de eigenaar tevoorschijn kwam en ons duidelijk maakte dat wij ons op verboden gebied bevonden, wezen we haar op haar verplichtingen om in ieder geval een omleiding te markeren.

Ik moest aan dit alles denken toen ik in de HuizerCourant las dat het bospad tussen de Oud Bussumerweg en de Sijsjesberg is afgesloten omdat de gemeente de grond heeft geruild met een van de grootgrondbezitters in Huizen. Waarom bij die ruil niet de voorwaarde gesteld dat het pad open blijft? Nu is het verweer van de gemeente dat het pad nog nimmer openbaar gebied is geweest, terwijl ik er toch meerdere keren vrijelijk gebruik van kon maken.

Het zou toch erg sjiek zijn als de nieuwe grootgrondbezitter een gebaar zou maken en het pad weer open zou stellen. Adel verplicht!

digitale politici

Rond de gemeenteraadsverkiezingen was het druk met Huizer politici op de digitale snelweg. Maarten Hoelscher, de fractievoorzitter van de PvdA en Erwin Ormel van de VVD, hielden trouw een weblog bij, waarin ze ons eerst lieten weten waarom wij op hun partijen moesten stemmen en vervolgens hoe blij ze waren dat ze aan de macht waren gebleven. Ook Kees de Kok van het CDA en Larissa Landre hielden voorzichtig ook een weblog bij. Zij allen hadden zich gevoegd bij wethouder Janny Bakker die al veel langer gebruikmaakt van het medium.

Maar nu is het ineens stil, oorverdovend stil. Erwin Ormel heeft sinds 15 april niet meer geschreven. Reden onbekend. Maarten Hoelscher is ook afgehaakt. Hij heeft wel een reden gegeven. Hij heeft even genoeg van alle kritische geluiden. Ook Kees de Kok is sinds 28 maart stil. GroenLinks blijft actief op de digitale snelweg, maar het is mondjesmaat. Alleen Janny Bakker blijft trouw schrijven.

Misschien barst het circus dadelijk weer los nu we op 9 juni een nieuwe landsregering moeten vormen. Maar dan zullen het vooral de landelijke politici zijn die zich laten horen. Moet u trouwens ook zo wennen aan Job Cohen in dat verkiezingscircus. Zou het niet beter zijn geweest als hij gewoon in Amsterdam was gebleven, en het campagnevoeren aan anderen had overgelaten.

Nog even terug naar die Huizer politici! Vervelend dat zij nu weer in de schulp van de bekende raadzaal zijn gekropen, waar nooit iemand hen lastig komt vallen. Ik houd wel van de persoonlijke commentaren op wat er gebeurt in het politieke bedrijf. Anders zouden we eens kunnen vergeten dat politici ook maar mensen zijn. Dus hup Erwin, Maarten, Kees en Larissa. Laat ons weten hoe het er voor staat.

Het jarjatgevoel

We zijn er weer en dat valt niet mee, moet ik zeggen. Leven in twee werelden is luxe, maar heeft een schaduwzijde. Je moet steeds schakelen bij de overgang van rust naar hectiek en omgekeerd en naarmate ik ouder word gaat schakelen minder goed. In de maand op het land in Frankrijk hadden we trouwens ook last van de grote wereld. Er was een lange Franse treinstaking, die ons belemmerde naar huis te gaan voor een begrafenis van een dierbare. En de aswolk van de IJslandse vulkaan ging ook ook niet aan ons voorbij, omdat onze vrienden uit Nederland die met de trein naar Frankrijk zouden komen voor een bezoek vastzaten op het vliegveld van Boekarest. Begrijp je het niet. Doet er niet toe. Bedoeling is om te zeggen dat de grote wereld om de hoek kwam kijken.

Maar het was natuurlijk in de eerste plaats genieten van ons Franse leven op het land. En daarbij hielp het warme voorjaarsweer. Er vlogen zelfs al zwaluwen rond het huis en de kersen- en perenbloesem stond volop in bloei. Wat een weelde. Links en rechts de geluiden van onze boerenburen, die het land aan het bewerken zijn, de zure lucht van de geiten vermengd met de heerlijke zoete geur van de bloeiende brem. Zonder televisie hebben we ineens zeeen van tijd om alle boeken te lezen, waar we thuis niet aan toekomen. Ik las Museum van de Onschuld van Pamuk, De dood heeft mij een aanzoek gedaan van Kristien Hemmerechts, Het Veer van Istanbul van Irene van der Linde met de sfeervolle foto's van Nicole Seghers, Koetsier Herfst van Charlotte Mutsaerts, De Milieubeheerder van Nadine Gordimer en ik ben begonnen aan De Kwestie God van Karen Armstrong. Voor alle bangerikken voor de Turken is vooral Het Veer van Istanbul een aanrader. Ik was al niet bang, maar nu denk ik wat een rijkdom als ze aan zouden sluiten bij Europa! Of bestaat dat binnenkort ook niet meer?

We zijn weer thuis! Valt niet mee. Maar het komt wel weer goed.

Youn, 90 dagen

Om het gemis goed te maken, en als je er geen genoeg van kunt krijgen, kijk bij "foto's van Nel".

Met Alzheimer leren leven?

Gisteren sprak Prof.Dr.Christien van Broekhoven, gerenommeerd Vlaams wetenschapper, over de stand van zaken in het onderzoek naar Alzheimer. Het was een lezing in de serie die de Vrienden van de Bibliotheek organiseren. We weten meer niet dan wel, sprak ze, en hoe meer we weten, hoe moeilijker het is de puzzelstukken bij elkaar te leggen. Alzheimer is een ziekte van de vergrijzing. En hoe grijzer we worden hoe meer Alzheimer er zal zijn.

Het onderzoek is nog niet zo ver dat we weten wat de oorzaken zijn van Alzheimer, laat staan dat we het kunnen genezen of voorkomen. Hier helpt geen pilletje. We moeten dus leren leven met Alzheimer. Want het kan niet zo zijn dat voor alle mensen met Alzheimer in de toekomst een plaats is in een verzorgings- of verpleeghuis.

De vereniging Alzheimer Nederland speelt een belangrijke rol bij het leren omgaan met Alzheimer. Zij geven informatie over de ziekte in alle fasen van het proces en zij organiseren Alzheimer cafés waar lotgenoten een keer in de paar maanden elkaar kunnen ontmoeten en met elkaar kunnen praten. Lotgenoten zijn niet alleen de mensen die aan Alzheimer lijden, maar ook hun partners, familie en vrienden.

De vereniging Alzheimer Nederland wil verder gaan. Zij willen in alle regio's vaste dementie ontmoetingscentra organiseren, waar alle mensen terecht kunnen die op een of andere wijze met Alzheimer worden geconfronteerd.

Ik wou dat er nu al zo'n centrum in de buurt is. Want de omgang met mijn vriendin die Alzheimer heeft, roept bij iedere ontmoeting veel vragen bij me op. Doe ik wel goed wat ik doe, kan het niet beter, hoe kom ik te weten wat er in haar hoofd leeft, wat is haar en onze toekomst? Gelukkig kon ik gisteren veel vragen stellen aan de mensen van Versa Welzijn die bij de lezing aanwezig waren. Want als we moeten leren leven met mensen met Alzheimer, moet iemand ons dat wel leren.

"Over"

Wolkers en Bomans, Alleen op een Eiland! Wat een belevenis dit luisterboek over de zomer van 1971, toen de schrijvers Godfried Bomans en Jan Wolkers achtereenvolgens een week na elkaar alleen op het onbewoonde Rottumerplaat verbleven. Zij hadden tot hun beschikking een klein geel tentje, proviand voor een week en een "praatpaal" van Rijkswaterstaat. Iedere dag rond de klok van twaalf deden zij verslag van hun belevenissen. Aan de wal op de Bredenburg zat Willem Ruis, die de vragen stelde.

Het gebruik van zo'n praatpaal vereist een hele bijzondere techniek van communiceren. Je kunt alleen praten als je het woord hebt. En dat woord krijg je als de ander je het geeft met "over". Misschien een idee voor tegenwoordige praatprogramma's waar nu iedereen maar door elkaar zit te kakelen. Maar daar heb ik het even niet over.

Het waren hele bijzondere uitzendingen en ook heel verschillend. Bomans, die als eerste was gegaan, voelde zich hondsberoerd op het eiland. Hij kwam zijn tent niet uit. Was bang voor de wind en het water, en kon niet wachten tot hij eraf gehaald werd. Van dat alles deed hij verslag in kieze, keurige bewoordingen. Wolkers genoot met overvolle teugen van alles wat hij zag, hoorde en beleefde. Hij at zelfgevangen garnalen en zeesla en vertelde erover op zijn eigen rauwe, ongepolijste manier.

Aan Willem Ruis de taak om er een spannende uitzending van te maken. Op de luistercd's staan niet alleen de uitzendingen, maar ook de gesprekken voor en na de uitzendingen over hoe het moest gaan worden en hoe het was. Keer op keer probeert Ruis Wolkers in toom te houden die naast het plezier dat hij beleeft aan vogels en zeehonden, zich ook kapot ergert aan de luchtmacht die regelmatig overkomt en aan het vuil dat hij overal aantreft. Hij geeft daar in opgewonden bewoordingen de politiek en de multinatonals de schuld van. Ruis wijst Wolkers erop dat de uitzendingen worden uitgezonden door de Vara in samenwerking met de Avro. "En de luisteraars van die laatste omroep zullen al die schuttingwoorden niet zo leuk vinden."

Hij kan hem echter niet stoppen. "Het is toch zo!"zegt Wolkers en vindt dat iedereen dat moeten weten. En Ruis kan hem tijdens de uitzending niet stoppen, want zolang Wolkers praat en niet "over" geeft, heeft hij het woord.

Bomans blijft zelfs in zijn eenzaamheid op het eiland een keurige heer, die zelfs na aanmoedigingen van Ruis over zijn eigen ellende in nette bewoordingen blijft vertellen. In mijn herinnering had Bomans de week niet uitgezetenen, maar mijn herinnering klopt niet. Het was op het randje, en hij kan niet wachten op het moment dat hij wordt verlost, maar hij houdt het vol.

Ineens realiseerde ik me dat ik zat te luisteren naar drie dode heren.

Rituelen in Huizer gemeenteraad

Rituelen geven extra gewicht en waarde aan belangrijke gebeurtenissen. Ze zijn bedoeld om die gebeurtenissen te markeren, neer te zetten. Het ritueel heeft als gebaar geen eigen waarde. Het ontleent zijn waarde aan de bijdrage die het levert aan de belangrijke gebeurtenis.

In het theater van de Huizer gemeenteraad is veel ritueel. Ook gisteravond toen de nieuwe raad het collegeprogramma voor de komende vier jaar besprak. De tribune zat vol met familie en achterban van de nieuw te benoemen raadsleden en wethouders. Ook zaten er ex raadsleden en steunfractieleden. We waren dus onder elkaar!

De insiders op de tribune wisten allemaal al lang uit krant, weblogs en hearsay wat er gebeurd was tijdens de formatie van het nieuwe college. Toch werd het ons nog eens omstandig uitgelegd door de formateur. Omdat het zo hoort en het altijd zo gaat. Vervolgens wilden de woordvoerders van de nieuwe collegepartijen ons doen geloven hoe blij ze waren met het accoord en natuurlijk wat ze allemaal hadden binnengesleept. Stel je voor dat een van hen ons had uitgelegd hoe moeilijk het was geweest en wat hij allemaal had moeten inslikken. Het had het feestje bruusk verstoord.

En toen kwam de oppositie aan het woord. Alsof we dat niet allang wisten, legden zij uit waarom ze dit collegeaccoord niet zouden tekenen. En alsof het al niet lang genoeg had geduurd, kwam er ook nog een tweede termijn met een herhaling van zetten. Stel je voor dat dat ritueel er niet was geweest. Dat had de rust en de orde verstoord en het feestje had een andere betekenis gekregen.

Even dreigde een nieuwkomer het ritueel te verstoren. Zij moet zich afgevraagd hebben of ze wel in het goede theater zat.

Ik hecht aan rituelen omdat het ons dwingt stil te staan bij belangrijke gebeurtenissen. Maar of het ritueel in de Huizer gemeenteraad bij gaat dragen aan de populariteit van dit theater wens ik te betwijfelen. Bij de volgende raadsvergaderingen zullen de tribunes weer leeg zijn.

Cohen en Obama (2)

Cohen is niet Obama netzomin als Nederland Amerika is. En toch heb ook ik in een eerder blog een relatie gelegd, net als al die vermaledijde PvdA'ers die nu teruggeroepen zijn door het slachtoffer zelf. Hoe komt het dan dat ik die beiden met elkaar in verband bracht! Ik schaarde het onder de noemer hoop en misschien is dat wel een te groot woord. Ik vind ze gewoon een verademing in het grauwe land van politici die elkaar na kwekken en kwaken. Als ze op televisie verschijnen doe ik mijn oren en ogen open om te horen wat ze te vertellen hebben. En ze gaan ergens voor, voor een betere wereld,voor een beter Amerika en voor een beter Nederland. En ze weten hoe zo'n wereld eruit ziet en kunnen je dat ook nog uitleggen.

Ik heb veel bewondering voor Obama dat hij de zorgwet door het Huis van Afgevaardigden heeft geloodst. Hij heeft het juiste moment kunnen inschatten en er alles voor opzij gezet. De wereld moest even op hem wachten! Is dat erg? Nee, natuurlijk niet. Obama heeft ook nog ministers en een vice-president.

Die zal Cohen straks ook hebben. Dus is het onzin om te stellen dat hij straks stuk gaat lopen op zijn gebrek aan kennis van de economie. Hij wordt toch geen minster van Economie of van Financiën? En als die grote financiele jongens een gewoon mens niet kunnen uitleggen waar het in de financiele wereld om draait, moet je ze alleen maar wantrouwen. Dus ik geloof er wel in. Liefst op Links!

God bless Obama

Het is hem gelukt! Amerikanen hebben hun zorgstelsel. Ondanks fel verzet van de Republikeinen die Obama deze politieke overwinning niet gunden. Wat heeft hij ervoor moeten vechten. Tot het allerlaatst toe. En niet om de Republikeinen te overtuigen, maar om zijn eigen partijgenoten over te halen voor de wet te stemmen. Want Amerika kent geen partijdiscipline. Democraten met een conservatieve achterban vreesden voor hun herverkiezing in oktober.

Obama is een politicus met een overtuiging! De overtuiging dat het socialer en rechtvaardiger kan in de wereld. En een politicus die voor die overtuiging wil vechten. Deze zorgwet had hem zijn kop kunnen kosten. "Als dat zo is, moet het maar!" heeft hij gezegd. De zaak was hem meer waard dan een tweede ambtstermijn.

Kennen wij dat soort politici nog in ons kikkerland. Politici die werkelijk iets te zeggen hebben vanuit een brede kijk op de wereld? Die niet leven in de waan van de dag en elkaar vliegen afvangen voor het snelle succes van de politieke barometer? Politici die niet bij het minste geringste hun snuit aan het televisievenster douwen, die tegen Pauw en Witteman, Nova en DWDD nee durven zeggen, nee nog even niet, even nog nadenken! En politici die bij tegenwind doortrappen en niet de draai kiezen.

Ik zie er niet zo veel. Maar nu de gevestigde orde het veld ruimt, komt er misschien ruimte voor nieuwe gezichten.

Gaat links nu links bestrijden?

In de peilingen zit de PvdA nu in de lift dankzij het Cohen effect. Maar dat gaat ten koste van D66, GroenLinks en de SP en daarmee ten koste van het linkse blok. Dat is niet de bedoeling. De PvdA met Cohen moet de PVV stemmers een alternatief bieden. Pas dan is er uitzicht op een regering over links en pas dan zal het beter leven worden in dit land.

Maar wat doen onze vrienden nu op links. Ze pissen elkaar de tent uit. Eerst was er het gedoe tussen de lokale PvdA en D66 over de wens van D66 om betrokken te worden bij de college-onderhandelingen. Niet zo'n gek idee als je twee zetels wint. De fractievoorzitter van de lokale PvdA reageerde daar zurig op. Dat had heel anders gekund. En nu weer het gedoe rond de benoeming van Lodewijck Asscher tot waarnemend burgemeester in Amsterdam. D66 reageert daar gebeten op en loopt weg van de onderhandelingstafel in Amsterdam. Het is het begin van de strijd om de stemmen aan de linker kant en het belooft weinig goeds.

De PvdA zou zich moeten realiseren dat progressieve mensen in dit land met argwaan naar de partij kijken. Wat hebben we al niet voor een gedraai meegemaakt. Nu het even goed gaat lijkt het erop alsof de oude zelfgenoegzaamheid terugkeert. Dat lijkt me niet wijs noch verstandig. En zeker niet de weg naar een groener en socialer Nederland.

Ik zou zeggen, groenen en socialisten verenig u en bepaal samen de strategie om het zuur op rechts te bestrijden. Toon uw verantwoordelijkheid en uw leiderschap. En houd in vredesnaam op met dat malle haantjesgedrag.

Minder Islam?

De PVV stopt met de college-onderhandelingen in Almere. Op hun belangrijke punt, minder islam, krijgen ze geen steun van de PvdA, en zonder de steun van de PvdA willen andere partijen niet meedoen. De PVV gaat dus in de oppositie en zal blijven kakelen als een kip zonder kop. Geen echte oplossingen, dus ook geen bestuursverantwoordelijkheid.

Moet ik hier nu blij mee zijn? Nee, natuurlijk niet. De onvrede van PVV stemmers zal hier alleen maar verder mee gevoed worden. Maar kan het anders? Nee, natuurlijk niet. Want de PVV zal toch niet gedacht hebben dat de PvdA in Almere een hoofddoekenverbod serieus zou nemen. Dus ze hebben zich bewust in de oppositie gemanoeuvreerd. Daar kun je immers gemakkelijker kakelen dan op het pluche.

Zelfs Ayaan Hirsi Ali vond dat de PVV niet de goede oplossingen biedt! Zij vindt dat moslims in dit land mogen blijven geloven, alleen dat ze de sociaal-culturele aspecten van hun geloof los moeten laten. Nu weten we dat die sociaal-culturele kanten van de islam heel veel gelijkenis vertonen met die van onze eigen orthodoxe christenen: de houden ook niet van vrouwen en homo's.

Ieder mag van mij denken en geloven wat hij wil, christenen en moslims, als hij maar respect toont voor zijn medemens ook als die er andere denkbeelden op nahoudt, en de wetten van dit land. Dat geldt voor moslims, maar ook voor christenen. Voor alle mensen die in dit land leven geldt dat zij er samen iets goeds van moeten maken.

De overheid moet daarbij helpen. Die moet met oplossingen komen. Moslims die een volwassen plek innemen in onze samenleving moeten rolmodel worden. Moslims die nu nog in de randen van onze samenleving verkeren moeten verplicht worden om deel te nemen. Als het aan mij zou liggen, kan het niet meer vrijblijvend. Maar ook voor niet moslims brengt leven in dit welvarende Nederland verplichtingen met zich mee. Alleen maar klagen is geen oplossing. Zoek elkaar op en praat met elkaar! Misschien komt het dan nog eens tot leven met elkaar.

Cohen en Obama

Na de machtswisseling bij de PvdA bevangt me hetzelfde gevoel als bij de winst van Obama in Amerika. Hoop. Zal het dan toch nog lukken, de verandering die zo broodnodig is. Eindelijk iemand die kan nadenken, die zich niet zal laten leiden door de waan van de dag, die zijn tegenstanders met respect zal behandelen en ze met argumenten zal bestrijden en die het goed zal kunnen vinden met zijn collega's op links. Cohen was in Amsterdam gewend om te werken met een linkse coalitie. Daar regeert al jaren de PvdA met GroenLinks.

En dan nu niet gaan roepen dat hij niet kan debaten (spreek uit "diebeten"). Want op debaten zitten we niet te wachten. Laten dat die anderen maar doen. We wachten op oplossingen voor de vele problemen waar we mee worstelen. Laat Cohen vooral zichzelf blijven en wegblijven waar hij niets te zoeken heeft.

En ook niet zeggen dat het in Amsterdam ook niet veilig is. Het klopt, ook in Amsterdam zijn veel jonge Marokkanen, die zich misdragen. Maar in Amsterdam is het herhaalgedrag van Marokkaanse jongeren lager dan in de andere steden die met hen moeten afrekenen.

En toch ga ik niet PvdA stemmen. Want ik wantrouw nog steeds veel partijgenoten van Cohen. Die hebben immers jarenlang de pragmatische opportunisten Kok en Bos bejubeld, en nooit naar zichzelf gekeken als het weer eens mis ging met de PvdA. Ik stem Femke en GroenLinks. Dat is samen met Job een heel sterk koppel.

Kunstpicknick gaat niet door!

"Door veranderingen in het Kunst en Cultuurbeleid van de Gemeente Huizen zal er in 2010 geen Kunstpicknick worden georganiseerd."

Zo staat het op de website van de Kunstpicknick. Inmiddels hebben ook de Gooi en Eemlander en het Nieuwsblad van Huizen over dit jammerlijk besluit geschreven. Ik ben zo'n trouw bezoeker van de Kunstpicknick, dat ik er ieder jaar rekening meehoud als ik mijn vakanties plan. Dit jaar hoeft dat dus niet, en dat vind ik meer dan jammer.

Nieuwsgierig ging ik op zoek naar de achtergronden van dit besluit. Wat zijn dan wel die "wijzigingen in het Kunst en Cultuurbeleid van de gemeente Huizen"??.

Eerst de feiten. De winkeliers van de Oostermeent organiseren op 29 mei a.s. de UIT markt UIT in Huizen voor de tweede maal in successie. In de uitnodiging stat: "deze manifestatie beoogt een podium te bieden aan alle kunst, kunstzinnige, culturele en recreatieve organisaties in Huizen en waar men zich kan presenteren aan de bevolking van Huizen en de regio. Met de Stichting Marketing Huizen is afgesproken UIT IN HUIZEN deel te laten uitmaken van de komende Kunst- en Cultuurweek en vormt daar min of meer de aftrap van. Winkelcentrum Oostermeent is hoofdsponsor en gastheer voor deze manifestatie."

De Stichting Marketing Huizen wil in samenwerking met de Stichting Kunst en Cultuur in de week van 28 mei t/m 6 juni een Kunst en Cultuurfestival organiseren in Huizen. Pogingen om de Kunstpicknick op te nemen in deze Kunst en Cultuurweek zijn mislukt en dat is heel jammer, omdat de Kunstpicknick een grote publiekstrekker is.

Maar is dat reden om de Kunstpicknick te laten vallen? Dat lijkt me iets te kort door de bocht. Het is toch echt heel iets anders of je tijdens het boodschappen doen, geniet van wat optredens en een blik werpt op de uitgestalde kunstwerken, dan een hele dag met de kinderen buiten op de speelweide kunstbeleven! Want tijdens de Kunstpicknick staat het zelf mee doen centraal.

Het bestuur van de Stichting Kunstpicknick denkt dat het gegeven dat kunstenaars niet hoeven te betalen voor het meedoen in De Oostermeent een reden zal zijn om niet in te schrijven voor Kunst Buiten. Hebben ze daar aanwijzingen voor? Zijn deelnemende kunstenaars betrokken bij dit besluit?

Dit besluit roept veel vragen op: Waarom zijn al die Stichtingsbesturen niet met elkaar om tafel gaan zitten om uit deze impasse te komen en de kunstpicknick te redden? Waarom zijn ze er anders? We kunnen het niet vragen aan de Stichting Marketing huizen, want de directeur is op vakantie. Waarom weten we nog steeds niet wat er in die Kunst en Cultuurweek gaat gebeuren en hoe we het feestelijke aan de grote klok gaan hangen. Wat heeft de gemeente hier mee te maken? En wie zijn de kinderen van de rekening?

Hertellen?

In Rotterdam gaan ze hertellen! En dat moet wel, omdat er veel geluiden zijn over onregelmatigheden! Toen ik in mijn werkzaam leven een poosje hoofd Burgerzaken was in Hilversum en wij een referendum over het parkeerbeleid deden, kwam de Ierse televisie mij vragen of stemmen met de computer betrouwbaar was. In Ierland stemden men nog met de hand en men had door dat het anders moest kunnen. Naar eer en geweten en in mijn beste Engels heb ik toen voor de Ierse camera geantwoord, dat stemmen met de computer betrouwbaarder is dan een stel aardige vrijwilligers de stemmen een-voor-een en handmatig te laten tellen. Ik vond de vraag toen niet van deze tijd en vind dat nog steeds niet.

Natuurlijk zaten er onzekerheden in het geautomatiseerde systeem. Met name dat de sleutel voor het systeem in commerciele handen was. Dat paste toen in de trend dat de overheid alles aan private partijen over liet. Natuurlijk is dat heel fraudegevoelig. Dat kan een kind bedenken. Omdat ik wel iets weet van automatisering, wilde ik weten wat er in het apparaat gebeurt en dat gingen de luitjes mij lekker niet vertellen.

Maar er is niets op tegen om die sleutel in overheidshanden te houden en goed te laten beveiligen. Het is toch van de hele dolle, dat je het eenvoudige tellen van stemmen, gewoon een streepje zetten bij een partij en dan alle streepjes bij elkaar optellen, niet door een computer zou laten doen.

Het blijft maar modderen met grote woorden! Waar zitten toch de mensen die eens goed gaan nadenken over wat je wel en niet met computers kan!? Die zitten bij private partijen en de overheid betaalt klauwen met geld om die mensen in te huren. In Rotterdam gaan ze nu handmatig hertellen. De pers mag meekijken. Succes ermee!

Radiostilte?

Vier dagen geleden zijn we naar de stembus geweest! In de aanloop zagen we overal politici die ons opriepen naar de stembos te gaan. Als ik over de Bovenmaatweg naar het dorp reed werd ik aangelachen door achtereenvolgens Janny Bakker, Carel Bikkers en Marian Rebel, die mij lieten weten dat zij het beste zijn wat het dorp is overkomen.

De kiezer heeft gesproken! De VVD mag formeren, de rest wacht af? Altans dat vermoed ik, want op de weblogs van de Huizer politici is het nu net alsof de komkommertijd is aangebroken. We lezen bij wethouder Janny B. de verkiezingsuitslag, bij lijsttrekker Maarten H. over het fluiten van een hockeywedstrijd en bij Erwin Ormel, prominent VVD fractielid dat hij zich druk maakt over het knullige feestje rond de uitslagen, en mijn favoriete raadslid Monica Lemmens laat ons weten dat ze ondanks 188 voorkeursstemmen geen raadslid zal worden. Over dat laatste kan ik nog wel iets zeggen, maar dat doe ik even niet.

Nergens vind ik iets over de bewegingen van de formateur Bikkers. Is hij al aan het praten en zo ja, met wie en vooral waarover. Zijn alle fractievoorzitters uitgenodigd, of stevent hij achter gesloten deuren en onder vier ogen af op een voortzetting van de coalitie tussen VVD, CDA en PvdA. Dan wordt het wel een smaldeel.

Ik vind het echt heel erg jammer dat de formateur zelf geen weblog bijhoudt en ons op de hoogte houdt van zijn vorderingen. Voor de verkiezingen struikelden we over politici die het allemaal zo goed met ons voor hebben. Nu zijn we weer gewoon het volk geworden, dat je dom moet houden. Vind ik wel een gemiste kans!

Venster op Almere

Gisteren gingen we naar de overkant om in Museum De Paviljoens het lichtwerk van kunstenaar Germaine Kruip te zien. Zeer de moeite waard om de oversteek te wagen! De tentoonstelling is ingericht in vier Paviljoens van Aue die Almere heeft overgenomen van de Dokumenta in Kassel. Bijzondere tentoonstelling in bijzondere gebouwen op een hele bijzondere plek. Meer foto's kun je zien als je op Mijn foto's klikt.

Want het was een vreemde ervaring om in Almere rond te lopen na de winst van de PVV bij de gemeenteraadsverkiezingen van afgelopen woensdag. Almere is ineens de stad van Wilders geworden. Ik keek met andere ogen rond in het futuristisch centrum, dat bijna niet van deze tijd en van dit land is. In Almere lopen veel jonge Nederlanders met een andere huidskleur, maar weinig Nederlanders uit de gebieden rond de Middellandse Zee. Ik zag er dus ook weinig vrouwen met hoofddoeken.

We liepen naar het stadhuis van Cees Dam om een kijkje te nemen in de ontvangsthal en in de raadzal. Dat laatste mocht niet. Allemaal strikt beveiligd! Achter de balie veel jonge vrouwen en allemaal zonder hoofddoek. Voor het stadhuis stonden twee protesterende vrouwen met hoofddoek. Zij droegen de tekst: “Mijn hoofddoek is mijn vrijheid”. We maakten net als veel andere voorbijgangers een praatje en gaven ze onze steun. ’s Avonds zag ik op de televisie een blonde dellebel van de PVV twijfelen aan de oprechtheid van deze vrouwen. Ik kan het bijzonder slecht hebben als vrouwen niet solidair zijn. Bij Fortuyn liep in het gevolg ook zo’n eng blond mens, Winnie de Jong. Is geloof ik aan emoties ten onder gegaan.

In Almere ook veel verkiezingsspandoeken: Stem voor Kunst en Cultuur hing er aan de bibliotheek. Ik mag hopen dat de PVV er ook naar gekeken heeft. Het experiment aan de overkant blijf ik nauwlettend volgen. Misschien kunnen we er iets van leren.

Het midden van Huizen

De uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen zijn verrassend. Niet dat D66 zou winnen en de PvdA zou verliezen. Maar wel het verlies van het CDA en de winst van de VVD. De komst van Jan Peter naar Huizen afgelopen dinsdag heeft dus niet geholpen. Ook niet het genante beeld van een bewonderende lokale lijsttrekker voor de grote voorman op het NOS Journaal. Misschien gaat het zelfgenoegzame gelijk het CDA nu eindelijk een keer opbreken. Op de weblog van lijsttrekker Janny Bakker is het al een tijdje stil.

Dat de VVD wint in Huizen moet iets te maken hebben met de landelijke trend. De VVD wint landelijk en de PVV doet in Huizen niet mee. Kennelijk hebben PVV kiezers de weg naar Dorpsbelangen en Leefbaar niet kunnen vinden. Het siert deze partijen dat ze niet het PVV liedje hebben gezongen.

Hoe nu verder in dit dorp. De factieleider van de PvdA Maarten Hoelscher gaat ervan uit dat de huidige coalitie door mag gaan. Voor de verkiezingen liet hij zich al in deze woorden uit en daags na de verkiezingen vertelt hij deze boodschap weer op zijn weblog. Zelfgenoegzaamheid zeker van het CDA afgekeken. Waar je mee omgaat word je mee besmet. Want als je van vijf naar drie zetels bent gezakt, zou ik even wachten tot ik gevraagd werd.

Overigens heeft de coalitie nog maar een hele krappe meerderheid van veertien zetels. In de tijd dat ik raadslid was, was dit ook zo en ik kan me herinneren dat ik niet ziek mocht worden of dissident als er spannende onderwerpen aan de orde waren. Ik denk dat formateur Carel B. naar een bredere samenstelling gaat zoeken. Maar hoe dat zal gaan zonder lastenverzwaring en forse bezuinigingen wacht ik met spanning af.