Tiengemeten, weelde en weemoed

Tijdens een korte vakantie in Zuid-west Nederland brachten we een bezoek aan Tiengemeten. Tiengemeten is een eiland in het Haringvliet. Het is te bereiken met de veerboot vanaf Nieuwendijk in de Hoeksche Waard. Op Tiengemeenten leefden en werkten tot zo'n vijf jaar geleden zeven boeren. Zij verdienden een schrale kost met het verbouwen van graan, riet, bieten en aardappelen. Omdat het eiland geen vaste verbinding heeft met het land, werd het overleven steeds lastiger. Dijken brokkelden af en de boerderijen vervielen. Het paste in het nieuwe denken om een nieuwe bestemming te zoeken voor het eiland. De meest wilde ideeën kwamen langs. Een kerncentrale of opslag voor vervuilde grond. Dat is gelukkig niet gebeurd. De boeren zijn inmiddels vertrokken en het beheer van het eiland is overgenomen door Natuurmonumenten. Veranderingen kun je niet tegenhouden en als het dan toch moet dan maar zo.

De documentairemaakster Digna Sinke heeft de veranderingen op het eiland prachtig en met oog voor het bijzondere in beeld gebracht. Het derde deel van haar documentaire, dat de laatste vier jaar beslaat, zag ik in maart 2010. Ik wilde zelf gaan kijken. Dus lag een bezoek aan het eiland voor de hand. Het werd een bijzondere dag. Toen we ons bij de veerboot meldden waaide het windkracht 8 en gutste het water uit een loodgrijze hemel. Gaan of niet gaan? Het werd gaan en we hebben er ondanks een nat pak geen moment spijt van gehad.

Het eiland ademt twee sferen. In het Oosten overheerst de Weemoed van het agrarisch verleden met kleine akkertjes met oude gewassen. In het Westen de Weelde, ook wel wildernis genoemd. Hier zijn delen van het eiland teruggeven aan de elementen water en wind. Toen wij er waren had de guldenroede het eiland geel gekleurd.

Wie denkt dat het eiland geheel verlaten is, heeft het mis. De laatste boer is in 2007 vertrokken, maar er leeft nu nieuw volk op het eiland. Er is een zorgboerderij, een hotelcamping voor de wandelaar die rust zoekt, het Rien Poortvliet museum en het Bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Naast de permanente bewoners zijn er ook bezoekers die op het eiland een vakantiehuis hebben. Al deze mensen zijn geheel afhankelijk van de veerboot die ieder uur naar het eiland bromt. De overtocht deed me denken aan de tijd voor de Deltawerken, toen ik met mijn moeder ieder jaar twee keer van Den haag naar familie op Goeree reisde en ook het Haringvliet moest oversteken. Het kon er soms aardig spoken.

Op youtue staat een aardige trailer van de documentaire van Digna Sinke.

Spannende week

Eind deze week zullen we het weten. Gaan VVD en CDA een kabinet vormen met gedoogsteun van de PVV en wat dit voor ons land gaat betekenen? Misschien valt het op papier nog wel mee, maar de toon is gezet. Gaan alle Islamitische scholen dicht? Komt er een bouwverbod voor moskeeën? Komt er een hoofddoekjesbelasting? Gaan de grenzen op slot? Worden ambtenaren die islamiet zijn ontslagen? Wordt de haat verder opgevoerd en groeit de tweedeling?

Of maken de jongens in Den Haag handjeklap, doet Wilders water in de wijn en verdedigt Verhagen op zijn onnavolgbare katholieke toon een accoord met de PVV?

De CDA achterban heeft het moeilijk. Dat verbaast me niets. Wat me wel verbaast is de stilte bij de VVD en de volstrekte afwezigheid van links. Waar wachten we op schatten. Zou het niet goed zijn om voortdurend te laten horen dat met dit kabinet onze tolerante multiculturele samenleving in de afvalbak kan! En zou het niet nog veel beter zijn om te laten zien, horen en beleven dat het anders kan. Alleen wijzen naar Amsterdam is niet voldoende.

Het kan ook anders

Speciaal voor Dik en Rita
Om te voorkomen dat jullie denken dat ik oud word en de dagen zat ben schrijf ik dit bemoedigende bericht over onze jeugd. Gisteren reden Ger en ik een rondje Vecht en peuzelden onze boterhammen bij de sluizen van IJmuiden. Het was er een drukte van belang, omdat IJmuiden opstapplaats is voor mensen die Sail per boot bezoeken. Het ging er beschaafd aan toe. Geen geschreeuw, geen getoeter. Het was ook nog vroeg op de dag. Er was veel te zien in een gemoedelijke zomerstemming.

En ineens kwam daar een groep kleurig klein grut aanlopen; een stuk of twintig jongens en meisjes van vier-vijf jaar met drie begeleiders. Ze zetten zich neer rond de bank naast ons en wachtten geduldig op de dingen die komen gingen. Geen geschreeuw, geen getoeter. Gewoon wachten op de beurt die onvermijdelijk komt ook als je geen aandacht vraagt. Alle kinderen kregen een belegd bruin broodje en een bekertje sap. Een groepje van een jongeling of vijf posteerden zich met brood en sap onder aan de dijk, gevaarlijk dicht bij het water. Een van de begeleiders liep naar beneden en sommeerde hen achter een denkbeeldige lijn. Daar bleven ze braaf zitten.

Ik kon mijn ogen niet van ze afhouden. Waar kwamen ze vandaan? Wat deden ze hier en vooral waarom kan hier wel wat daar niet kon. Dwingen vreemde ogen? Geen gedrein, geen geschreeuw, niet slaan en schoppen en treiteren. Gewoon zitten en kijken. Het kan dus wel. En vertel me nou niet dat deze kinderen ongelukkiger zijn dan die belhamels in de verzamelruimte van Rebel.

Hoe gaat het?

Hallo zeg, hoe gaat het! Meestal antwoord ik naar waarheid. Soms kort, soms wat uitgebreider, afhankelijk van de mens die tegenover me staat. Maar de vraag neem ik altijd heel serieus. Fout en verschrikkelijk ouderwets, begrijp ik na de uitzending van Zomergasten met Pauline Cornelissen. Jelle Brand Corstius en zij waren het er roerend over eens dat zo'n standaard vraag een standaard antwoord verdient. "Goed, dank je en met jou?" En vervolgens gaan we over tot de orde van de dag. Ze moesten allebei niet aan de poespas denken bij een serieus antwoord.

Ik begrijp het niet, of misschien wil ik het niet begrijpen. Is het zo dat mensen van nu geen behoefte hebben om stil te staan bij het wel en wee van een ander. Of misschien hebben ze niet de tijd. Liever steken ze een vage hand op en lopen door. Of misschien is zelfs dat al te veel. Liever alleen even langsschichten.

Vanmorgen zit ik in de verzamelruimte van mijn sportschool te praten met twee sportvrienden die ik al een tijd niet had gezien. We hadden er een kopje koffie bij genomen. In die verzamelruimte zitten ook andere mensen. Daarom heet het immers verzamelruimte. In dit geval een groepje moeders die hun kinderen hadden begeleid naar de zwemles. Misschien hadden zij elkaar ook lang niet gezien. Ze waren namelijk zo in elkaar verdiept, dat ze niet hoorden dat hun kinderen een hels kabaal maakten.

"Hoe gaat het?", vroeg ik. "Goed", zeiden ze, "en met jou?" "Minder" zei ik, "Kunnen jullie die kinderen niet een beetje in bedwang houden?" De gezelligheid was direct weg. Want dat was niet de bedoeling. Wat verbeeldde ik me wel. Was ik nooit kind geweest en van wie was die verzamelruimte eigenlijk wel, en als het me niet beviel moest ik maar lekker thuis koffie gaan drinken?" Ik heb op alle vragen eerlijk antwoord gegeven, en toen was het stil en konden mijn vrienden en ik elkaar weer verstaan. Die kinderen konden fluisterend ook verder spelen.

Hoe gaat het als je elkaar niet serieus neemt. Dan moet je op de PVV stemmen om nog een beetje hoop te houden.

Kleurrijk Nederland

Ik kan erop wachten. Ieder jaar na de Canal Parade van Gay Pride krijg ik de vraag wat ik nou eigenlijk vind van al die kontendraaiende, blote boothomo's die schaamteloos door Amsterdam varen. Vaak komt de vraag uit verwachte hoek, maar tegenwoordig ook uit onverwachte. En foetsie mijn gebruikelijke spontaniteit! Want men stelt die vraag niet voor niets zo nadrukkelijk aan mij. De vragensteller weet dat ik ook homo ben, maar veronderstelt dat ik een nette ben! Ik loop niet in mijn blote kont met een rode pruik op mijn kop. Ik ben wel zo, maar ook weer niet ZOOOO. Toch?

Nou lieve mensen: ik vind niets van die blote homo's, zoals ik van veel niets vind. Ik ben blij dat in dit waterige kikkerland Gay Pride en Canal Parade kunnen. En dat het feest, want dat is het, heel veel mensen trekt. Mensen die met ons het feest willen vieren. En dat er dan in de tram keurige Amerikanen hun neus optrekken, als Ger uitleg wat al die mensen op de grachten doen, nemen we maar voor lief.

Amsterdam kent nog een kleurrijk feest: Wakoo Wakoo dat ieder jaar in Amsterdam Zuid Oost honderdduizenden mensen trekt en ook allang niet meer alleen Surinamers. Amsterdam is de hoofdstad van Nederland, maar bij deze gelegenheden lijkt het eerder op een Vrijstaat. Ook de WK voetballers konden er zonder problemen onthaald worden. De Amsterdammer weet wat feesten is. Kleurrijk Nederland.

Maar veel gewone Nederlanders vinden het maar niks, gezien hun vragen aan mij. Die geloven nog in "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg!" En als je ongewoon wilt doen, doe je het maar onder de dekens. Maar lieve schatten: die tijd is niet meer en die komt ook niet terug. Waarmee ik niet wil prediken dat we nu allemaal in ons blote kont over straat moeten gaan. Maar wel dat Nederland is veranderd en dat we daar heel erg blij mee mogen zijn.n Als u het niet bent, dan ik wel. Laat me.

Couleur Locale Laren

Laren heeft het! In Singer Laren presenteren de gemeenten Blaricum, Laren en Eemnes hun kunstcollecties. Deze gemeenten werken sinds enige tijd intensief samen onder de naam BEL Combinatie. Ze hebben ieder hun eigen gemeentebestuur, maar ambtenaren delen ze met z'n drieën. Op die manier willen zij hun eigen identiteit bewaren, maar voorkomen dat ze opgeslokt worden door de grote broers Hilversum of Huizen.

Tegelijk met de tentoonstelling heeft iedere burger van de drie dorpen de fraai uitgegeven catalogus van de tentoonstelling gekregen. In die catalogus staan naast afbeeldingen van ongeveer 10% van de kunstwerken ook boeiende artikelen over de herkomst van de collectie (grotendeels schenkingen), wat en wie we zien op de schilderijen, en waarom sommige kunstenaars wel en andere niet zijn vertegenwoordigd.

Maar hoogtepunt blijven toch de fraaie afbeeldingen van de kunstwerken. Werk van Leo Gestel, William Singer, Willem Noordijk, Anton Mauve, Albert Neuhuys, Raoul Hynckes. en noem ze maar op.

Het bijzondere vind ik de uitgave van het boek. Moet een bom duiten hebben gekost. Sponsors hebben geholpen, maar toch: kom er in deze tijd maar eens om. Drie gemeenten die hun burgers een boek aanbieden over zoiets nutteloos als kunst en geschiedenis. Kun je toch niet eten! Mocht u net als ik een beetje jaloers zijn, kijk dan goed rond, want ondankbare Bellers hebben hun exemplaren afgedankt via de Kringloop of Markplaats.

En omdat er in Laren niet alleen oud, maar ook nieuw te zien is, heb ik me gisteren vergaapt aan de vier gouden stieren op ijzeren pilaren van Marte Roling die zijn geplaatst bij de ingang van de nieuwe Postiljonwijk in Laren. Marte oling is in Laren geboren. Niet iedereen houdt van dit monumentale werk. Maar je kan er tenminste niet omheen. Het vraagt iets van je! Kom, gaat het zien!

Oud worden met de PVV

Volgens de berichten gaat een nieuw kabinet met gedoogsteun van de PVV goed voor de ouderen in Nederland zorgen. Hoef ik even niet mee te doen? Ik wil helemaal niet verzorgd worden door een partij die propageert "eigen volk eerst". Aan welke voorwaarden moet ik straks voldoen om in aanmerking te komen voor de Goede Zorg van de heer Wilders? Misschien moet ik wel een hoedje op mijn hoofd en een kokerrokje rond mijn benen. Misschien mag ik mijn haren niet meer verven of op hoge hakken lopen. Misschien wordt een rollator verplicht en een nulttredewoning. Want u en ik geloven toch niet dat ik straks goede zorg krijg alleen omdat ik vijfenzestig word?

Hoe komt het toch dat CDA en VVD niet willen zien dat de heer Wilders de basale grondrechten vrijheid en gelijkheid aan zijn laars lapt. Waarom willen zij met een partij in zee die in de kern anti-democratisch is? Zijn anti-islam standpunt, dat nu expliciet wordt gerespecteerd door CDA en VVD(!!!) druist toch in tegen een van onze basale grondrechten namelijk de vrijheid van godsdienst. En die zou toch juist bij het CDA in veilige handen moeten zijn? Want, als gij niet wilt wat u geschiedt, doe dat dan ook een ander niet! Het CDA zou toch wijzer moeten zijn. Of hebben zij door de verkiezingsnederlaag het gezonde verstand verloren?

Maar ook de VVD moet het toch opgevallen zijn dat de heer Wilders een alleenheerser is in zijn partij en niet gecontroleerd wordt? Met zijn gedoogsteun gijzelt binnenkort de heer Wilders het nieuwe rechtse kabinet helemaal in zijn eentje. Macht zonder verantwoordelijkheid. Waar gaat dat nog toe leiden. Wil ik wel oud worden in dit land?

Brood en spelen

Sportverdwazing. We kunnen er wat van! Tijdens onze vakantie was er het WK voetbal en de Tour de France. Van beide hebben we een vleug meegekregen. De halve finale en de finale van het WK zagen we Nederlandse vrienden in Frankrijk. De hele kamer in het oranje, tshirts, hoofddeksels, oorbellen, haarlinten, jurkjes en een vuvuzuela. Na de gewonnen halve finale liepen we blij en trots door de straten van het dorp. Na de finale hebben we ons even niet laten zien. De Fransen vonden dat wij de beker niet hadden verdiend. Ze waren geschokt door het vuile spel van onze jongens.

De tour zagen we in levende lijve op de Col de Nonnieres van 671 m hoog. Die ligt vlak achter ons huis. De col is eigenlijk een colletje en liefhebbers vinden hem eigenlijk te min. Die beklimmen in de buurt zwaardere pukkels. Maar de pret was er niet minder om. Samen met zo'n paar duizend andere gekken van allerlei nationaliteit, posteerden we ons op de flanken van de bloedhete col met eten en drinken, vooral veel water. Liters vocht heb ik verbruikt. Eerst moesten we een eind lopen om een plekje te vinden in de schaduw en vervolgens moesten we er weer uit om eerst de reclamecaravan en vervolgens de renners langs te zien rijden.

Wat een gekkenhuis. In het voorjaar zag ik bij Soest de Girorenners langsflitsen, maar dit was wel wat anders! Eerst een reclamecaravan die me aan vroegere bloemencorso's deed denken met hossende, bossende jongens en meiden op de wagens. En al dat volk dat zich als wolven op kleine cadeautjes stort. Ik heb mijn ogen uitgekeken en was blij toen we tegen drieën omhoog konden naar de rust van het Franse land. Maar ik had het niet willen missen, allebei niet.

Volgend jaar weer een Kunstweek?

Als we de kranten mogen geloven, is er volgend jaar geen kunstweek meer in Huizen. Het is immers moeilijk voor te stellen dat de twee organisaties die elkaar nu de schuld toeschuiven van de chaos die zij samen veroorzaakt hebben nog met elkaar kunnen samenwerken. De organisatoren van de concerten in de Oude Kerk en van het Brugfeest en het Jazzfestival, belangrijke peilers onder de Kunstweek hebben hun vertrouwen opgezegd in de Stichting Markering Huizen. Omgekeerd legt het bestuur van deze stichting de schuld op bordje van een andere stichting, namelijk de Stichting Kunst en Cultuur.

Het wijzen naar elkaar brengt een tweede kunstweek niet veel dichterbij. Ik ben niet erg geïnteresseerd in de schuldvraag, wel in een nieuwe kunstweek volgend jaar en dan inclusief de Kunstpicknick. Het idee van bundeling van activiteiten in een week was immers lang niet fout. Maar met alleen bundelen ben je er niet. Je moet ook de programmering op elkaar afstemmen en goede publiciteit verzorgen. Dat laatste heeft de SMH nagelaten en daarmee heeft het zichzelf buitenspel gezet.

Een geluk bij een ongeluk is dat daardoor € 50000 vrijkomt die rechtstreeks aan de kunst besteed kan worden. Voor programmering en publiciteit moeten echte deskundigen zorgen die weten hoe je kunst op de kaart zet. Niet van alles wat, maar van weinig veel en dan ook nog goed. Geef de week een leidraad of een motto en een aansprekende titel. Zoek samen met kunstenaars naar het unieke van Huizen.

Niet treuren, streep eronder en gewoon opnieuw beginnen. Behoud het goede en ontdoe je van overtollige ballast. Zoek een groep enthousiastelingen en laat hen binnen een paar maanden een plan schrijven, dat de goedkeuring heeft van de verzamelde kunstwereld in Huizen. En dan samen aan het werk.

Mijn wondere wereld (2)

In de vroege morgen een rondje Huizen gefietst. Eerst door het dorp langs alle nieuwe bouwactiviteiten, toen langs de Julianastraat waar V & K op een binnenterrein vier nultredewoningen gaat bouwen, en toen over het fietspad van De Wolfskamer naar de haven. Erg benieuwd of het nieuwe Durgerdam al vordert. Van ver ligt het er beeldschoon bij. Weliswaar retro, maar aantrekkelijke retro: kleinschalig, afwisselend hoog en minder hoog, of als u het liever wilt laag en iets minder laag, houtbouw gemengd met baksteen, en aansprekende kleuren. Het nodigt uit om in rond te slenteren.

Dat was althans de bedoeling. Het gebied rond de Kalkovers zou een belangrijke trekpleister moeten worden in het nieuwe toeristisch-recreatieve beleid van de gemeente met een mix van horeca en nautisch gerelateerde bedrijvigheid, commerciele en niet commerciele functies. Toen de plannen bekend werden en de eerste gebouwen verschenen, kreeg ik visioenen van prettige gezelligheid op zomerse dagen en avonden. Met een beetje fantasie zag ik mezelf flaneren langs terrasjes en kleine ateliers, waar kunstenaars en handwerklieden mooie dingen maken. Op hoogtijdagen wordt er muziek gemaakt op een podium in de haven. Zo kan ik nog wel even verder gaan.

Vandaag was zo´n zomerse dag. Maar in het Nautisch Havenkwartier tussen alle kleurige gebouwen en gebouwtjes was het akelig stil. Alleen bij de Botterwerf stond de deur open en konden wij een kijkje nemen in de smidse. Koffie moesten we halen op het terras van de Haven van Huizen, dat overigens pas om elf uur open ging. In het NHK was alles wat er is hermetisch gesloten. En nog gekker, we konden niets eens vrij rond het kolkje lopen, omdat er hekken zijn geplaatst. Van Nautisch gerelateerde bedrijvigheid geen spoor te bekennen. Sorry, ik heb het begrip niet uitgevonden. Waar blijft de horeca. En waar de bootjes in het kolkje achter de Kalkovens.

Betekent dit nu dat ik mijn zomerse visioenen in de ijskast moet zetten. Gooit de economische crisis hier roet in het eten. Of zijn de plannen veranderd zonder dat we het weten? Ik ben gaan zoeken op de website van de gemeente en op de website van het NHK. Die hebben we niet veel wijzer gemaakt. Blijven dromen wordt steeds belangrijker.

Mijn wondere wereld

Er is meer wereld dan de Haagse wereld. Gisteren trokken we op de fiets naar het Oosten. Daar troffen we in het weiland bij Nijkerk een koppel Indische ganzen met jongen. Indische ganzen zijn in ons land zeldzaam. De mening van deskundigen over hun herkomst is tweeërlei. De ene groep zegt dat ze mee zijn gevlogen met andere ganzen die in hun trek ons land aandoen. De andere groep zegt dat ze ontsnapt zijn uit een dieren- of vogelpark. Zeker is, dat ze daar met z'n vijven in het weiland liepen alsof ze hier horen.

De enclyclopedie zegt over de Indische gans, dat "hij van oorsprong een bewoner is van de Mongoolse en Chinese hoogvlakten. Tijdens de barre winters daar trekken de vogels weg naar onder andere India, waaraan de gans haar naam dankt. Inmiddels weet de Indische gans zich hier wel prima te handhaven. Indische ganzen zijn gemakkelijk te herkennen. In vlucht en op de grond zijn ze erg licht en lijken op afstand gezien wel bijna wit te zijn. Van dichtbij vallen de dwarsstrepen op het achterhoofd op."

De Indische gans is eigenlijk geen gans, maar een grote eend, net als de Nijlgans, die hier ook ooit is komen aanwaaien en die zich zo hevig heeft vermenigvuldigd, dat veel boeren nu klagen over een plaag. Gelukkig kun je vogels niet gemakkelijk het land uitzetten.

Om te voorkomen dat al die vogelaars met hun grote toeters de rust van de opvoedende ganzen gaan verstoren, ga ik hier niet verklappen, waar we ze zagen.

Familiedag

Zoekplaat: Wie hoort bij wie? Centraal staan de drie zussen Sjerps! Maar wat is een familie zonder kinderen en kleinkinderen? En voor dat laatste is aanhang nodig. Die staan er ook op. En de fotograaf staat achterop.

Net een gewoon mens

Sinds de formatie-onderhandelingen zijn begonnen is Geert Wilders net een gewoon mens geworden. Het lijkt erop dat hij graag wil regeren en dat hij daarvoor een heleboel wil inleveren. In de vroege morgen na de verkiezingen gaf hij zijn AOW standpunt al weg. Gisteren schikte hij zich naar de wens van informateur Rosenthal om niet met de pers te praten over wat binnenskamers wordt besproken. Hij gaat vast nog veel meer weggegeven. Misschien is veel meer de vraag waaraan hij gaat vasthouden.

Zijn kiezers schijnt het niet te deren. Ik heb echt even gedacht dat zijn aanhang zo groot was vanwege zijn stelling dat de AOW leeftijd niet verhoogd hoeft te worden, en dat er 10000 mensen in de zorg en 10000 politieagenten op straat bijkomen. Maar ook dat gaat hij weggeven, evenals de gekozen ministerpresident, de afschaffing van de Eerste Kamer, de afschaffing van het Europees Parlement en het afschaffen van alle kunstsubsidies. Wat blijft er dan over?

- het handhaving van de hypotheekrenteaftrek, omdat de VVD dat ook wil
- stoppen met re-integratie, omdat de VVD dat ook wil
- levenslange gevangenisstraf na drie zware misdrijven, omdat de VVD dat ook wil
- geen verjaring bij gewelds- en zedenmisdrijven.
- geen taakstraffen; geen TBS; geen vervroegde invrijheidstelling bij goed gedrag.
- etnische registratie van iedereen.
- verlaging van de strafrechtelijke meerderjarigheidsgrens van 18 naar 16 jaar
- vrijheid van onderwijs, maar wel sluiting van alle islamitische scholen
- directe uitzetting van Niet-Nederlanders die een misdrijf plegen
- volledige immigratiestop voor mensen uit islamitische landen
- stop op de bouw van nieuwe moskeeën en sluiting van islamitische scholen
- afschaffen stemrecht voor niet-Nederlanders bij gemeenteraden
- vreemdelingen zonder een baan dienen Nederland te verlaten
- verbod op het dragen van een boerka en op de koran; belasting op hoofddoekjes
- invoering van een quotum voor asielzoekers; maximaal 1.000 personen per jaar.

Deelname van de PVV aan de regering gaat iets kosten. Ik ben benieuwd hoe ver de VVD en het CDA zullen gaan. In Nova liet men zien wat de gevolgen zijn in Denemarken van de gedoogsteun van de extreem nationalistische Deense Volkspartij voor een liberaal-conservatief minderheidskabinet. Achter de schermen en dus onzichtbaar voor democratische controle zorgt de DVP ervoor dat Denemarken een keurig land is geworden. Emigreren?

I

Ere wie ere toekomt

Als we al mogen spreken van een succes voor het eerste Kunst- en Cultuurfestival in Huizen, is dat niet te danken aan de Stichting Marketing Huizen. In het artikel in de Huizer Courant van deze week pronkt secretaris Hans Borremans van de SMH met andermans veren. De week is een succes geworden door de durf en het enthousiasme van een paar hard werkende mensen. De Stichting Marketing Huizen zou voor sponsoring, voor de publiciteit en voor de vergunningen zorgen en alle drie zijn mislukt. Daardoor zaten er bij prachtige uitvoeringen veel te weinig mensen. Dat was vervelend voor de kunstenaars die optraden. Het is ook vervelend voor de durfals als zij moeten bijpassen uit eigen zak.

In het artikel staat ook dat de SMH voor volgend jaar € 51000 vraagt voor organisatiekosten van de Stichting zelf. Dat is veel geld voor niets doen! Het zou dus van wijsheid getuigen als de gezamenlijke raadscommissies deze € 51000 rechtstreeks voor de activiteiten bestemmen. Dan hoeven de mensen die hun nek hebben uitgestoken en wie de eer toekomt, niets zelf te bekostigen en valt er voor veel mensen veel moois te genieten.

Dus beste raadsleden. Wees wijs. Krab op uw hoofd en steek het geld rechtstreeks in de kunst.

Goedemorgen Nederland

Jan Peter komt niet meer terug. Dat is dus gelukt. Maar hoe nu verder met dit zompige land achter de dijken. Hoe komt het dat al die zogenaamde nuchtere landgenoten op een partij als de PVV hebben gestemd? Zijn alle bekrompen christenen overgestapt? Nemen we elkaar niet serieus meer. Zijn we geheel het spoor kwijt geraakt?

Vanmorgen gaf Herman Pleij, de cultuurhistoricus die ook steeds mocht optreden als het Fortuyn effect verklaard moest worden, uitleg. Alle mensen die op televisie het grote geld en de grote mond voorbij zien komen, willen dat ook. De gewone politici gaan daar niet voor zorgen, denken zij. Die zorgen alleen voor elkaar. Maar in zo'n anti-establishment figuur als Wilders, die lak aan alles heeft, geloven zij wel. En als die het ook niet voor elkaar krijgt, hebben ze in ieder geval kunnen lachen. Het lijken wel Italianen met hun Berlusconi.

Eigenlijk is Emiel Roemer, de nieuwe aanvoerder van de SP, veel leuker. Waarom hebben al de verdwaalde gasten daar niet op gestemd? Die doet toch ook net alsof er geen economische crisis is, alsof we niet hoeven te bezuinigen. Die wil toch ook niet morrelen aan de AOW leeftijd en aan het ontslagrecht. En die heeft ook nog serieuze plannen voor de gezondheidszorg. Maar misschien is die voor het volk toch net iets te netjes, te redelijk. Misschien past Wilders toch beter in de Oranjegekte.

Gaat het goedkomen? Wie gaat er met de PVV? Want VVD en PVV samen is niet genoeg voor een meerderheid. Daar moet nog wat bij. GroenLinks en D66. Dan val ik van mijn stoel en ga ik zeker inpakken! We blijven elkaar toch wel serieus nemen.

De Grote Dag

Vanmorgen vroeg naar de stembus gegaan. Ik kon niet wachten. Dan is het maar gebeurd en hoef ik niet langer te vechten tegen de aandrang om niet te gaan. Niet te gaan uit protest tegen de absurditeit van het gebodene.

Bij het stembureau kwam ik mijn buurman tegen. Goed geslapen? Niet helemaal. Toch erg bevreesd voor vier jaar Rutte, Balkenende en Wilders. Een is al erg genoeg, maar samen is het meer dan drie keer zo erg. Valt het te voorkomen? We vroegen elkaar of we het laatste lijsttrekkersdebat hadden gezien en of we iets wijzer waren geworden. Waar gaat het nog over? Ik had Job weer zien verpieteren bij al het verbale geweld van zijn collega's. Ik zag hem denken: "Waarom ben ik niet thuis gebleven?" Waarom heeft niemand hem gezegd dat hij de beste burgemeester van de wereld was en dus gewoon zichzelf had kunnen blijven.

Ik heb niets nieuws gehoord. Mijn keus was al bepaald. En ik gruwel van het idee dat dit stel blaaskaken ons uit de maatschappelijke malaise moet bevrijden. Waarom gaan ze niet in de kamer zitten en laten het landsbestuur over aan ervaren vrouwen en mannen met minder grote ego's. Ik weet er wel een paar: Guusje en Neelie, Herman, Hans (en niet die Wiegel), Andre, Elisabeth. Mensen die in de schaduw van deze politieke klucht hard werkend, deskundig en betrouwbaar hun werk doen.

Alsjeblieft niet Mark, Jan Peter en Geert.

De Politiek is een man

De Politiek is een man. Komt het daardoor dat ik het steeds vervelender vind? Even leek het erop of Neelie terug zou komen en dat er tussen Neelie en Femke echt iets te kiezen viel. Maar Neelie liet zich in het Brusselse hok stoppen en nu staan de haantjes weer vooraan. Nu moet ik dus laveren tussen mijn afkeer van dit haantjesgedrag en mijn belangstelling voor de toekomst van dit land. Omdat ik vrouw ben, heb ik de kunst van laveren niet geleerd.

Geef vrouwen de macht is mijn oproep. Femke of Neelie. Het maakt me niet veel uit. Er valt vast minder te lachen maar meer te kiezen. En misschien worden de problemen dan ook eens een keer opgelost. Niet uren, dagen, maanden, jaren vergaderen, maar knopen doorhakken. Dan leggen we de lasten op de schouders die dat het beste kunnen dragen. Dan gaan we niet honderden kilometers snelweg aanleggen, waardoor er steeds meer auto gereden wordt. Dan pakken we eindelijk een keer die rotjochies aan, die zo veel last op straat veroorzaken. Dan hoeven niet hele volksstammen landgenoten over de grens gezet te worden en kunnen we wat meer ontspannen omgaan met elkaar.

Misschien mogen we dan ook nog van bijzondere kunst genieten, die het leven zoveel kleurrijker en verrassender maakt en die zonder steun van de overheid verdwijnt in het gedreun van de oneliner. Nu kunnen we alleen gruwen van vervelend politiek theater, dat zich nooit vernieuwt en altijd maar weer hetzelfde versje dreint.

Hoort zegt het voort!

Het was even schrikken. Las ik ineens op de voorpagina van de Huizer Courant mijn eigen tekst uit mijn weblog over het unieke concert in de Oude Kerk. Wist ik niks van. Niemand had me iets gevraagd. Schrik ging gauw over in blijdschap. "Ik word gelezen" en kennelijk vinden de ervaren journalisten van de Huizer Courant mijn bevindingen ook nog de moeite van het publiceren waard.

En het werd nog vreugdevoller toen Frans Bianchi, een van de initiatiefnemers van de Huizer Kunst- en Cultuurweek, reageerde op de tekst. Hij wilde een correctie. Ik sprak over een handjevol mensen in de kerk, terwijl hij er wel 250 had geteld. Even rekenen. Als er 1350 mensen in de kerk kunnen, is 250 dan een handjevol. Ik ga er niet over steggelen. Ik had een bomvolle kerk verwacht en was teleurgesteld. Dat was mijn boodschap. Die heeft de reactie van Frans Bianchi niet weggenomen. Was het maar waar.

Ik vind het overigens prima als mensen mijn teksten gebruiken. Maar op een voorwaarde! Dat als er iets te reageren valt, het gebeurt op dit weblog, zodat het een en het ander wel met elkaar in verband blijft. Anders wordt dit weblog ook een grabbelton.

Ani Avramova

Gisteren togen Ger en ik naar de bibliotheek voor het pianorecital van pianiste Ani Avromava. Twaalf stukken van Chopin, omdat het Chopinjaar is. Gelukkig waren voor deze gelegenheid alle stoelen bezet. Wat een genot, wat een talent, wat een gave en welk een prachtige muziek. Je zou willen dat deze pianiste veel meer te horen is.

Vorige keer noemde ik het talent van Ani wat oneerbiedig een krent in de pap. Ik bedoelde er serieus mee, dat je kwaliteit moet koesteren, in the spotlight moet zetten, een podium moet geven. De bibliotheek was omgetoverd tot een kleine, sfeervolle concertzaal. Het publiek luisterde ademloos. Zo'n talent geeft de Huizer Kunst- en Cultuurweek, kunnen we trouwens niet een poëtischer naam vinden, glans.

Deze avond stond Ani geprogrammeerd naast een concert van De Gooise Operette in de theaterzaal van De Graaf. Daar was ook veel moois te horen. Maar ook hiervoor was het publiek niet in grote getale opgekomen. Hoe kan het toch dat dezelfde Operette in 't Spant in Bussum drie avonden een volle zaal trekt, terwijl in ons schone dorp er niet meer komt kijken dan een mug en een paardentand. Moeten Huizer nog kunstwarm gemaakt worden?

Dan moeten we het anders doen. Dan moeten we serieus kiezen. Willen we in zo'n week aardig vermaak en voor ieder wat wils, of willen we Kunst met een grote K? Het kan zelfs samen, als je maar helder programmeert! Dan is er een KUNSTweek met een tweetal spetterende concerten, waarvoor iedereen die van muziek houdt wil uitlopen. Een aan het begin van de week en een aan het einde. Daartussen kunnen allerlei kunstactiviteiten worden georganiseerd met voor ieder wat wils. En alsjeblieft laat de Kunstpicknick terugkomen!

Kunstgrabbelton in Huizen

Deze week is het Kunstweek in Huizen. Bedoeling is Huizen toeristisch op de kaart te zetten met een winterweek, een voorjaarsweek en een najaarsweek. De Stichting Marketing Huizen promoot. Ik denk althans dat het zo bedoeld is. Gisteren begon het met een concert van pianiste Ani Avramova en het harmonieorkest Prinses Irene in de Oude Kerk. Een prachtig concert door een fantastische pianiste met een goed ondersteunend harmonie-orkest. Het zou storm moeten lopen! Dit is immers het neusje van de zalm. Maar in de sfeervolle Oude Kerk zaten een handje vol mensen, die overigens ten volle genoten. De wegblijvers krijgen overigens woensdagavond een nieuwe kans, als Ani Avramova een Chopin recital geeft in de bibliotheek.

Waar waren al die mensen? Liepen die nog boodschappen te doen in het dorp. Waren ze bij het Brugfeest van Jan Schra en Maja Boot, waar zo'n ander groot talent uit Huizen zou optreden, dochter Janne Schra? Wisten ze het niet, of willen ze niet?

Ondanks de tweepagina grote advertentie in de Huizer Courant, de foldertjes en aanplakbiljetten hoor ik veel mensen die het geheel is ontgaan dat er feestweek is. Of die uit de hoeveelheid aan activiteiten, de krenten uit de pap niet kunnen halen. Er is altijd wel iets in het dorp, zeggen ze, en zelden iets bijzonders. Dus als er iets bijzonders is, schreeuw het van de daken en laat het niet verzanden in de grabbelton. Uitlichten, zouden theatermakers zeggen!

Of geldt in Huizen ook dat het gevaarlijk is je kop boven het maaiveld te steken. Ik ga in ieder geval woensdag weer genieten.