De Gouden Draad - berichten uit de multi culti samenleving

Al jaren was ik op zoek naar een rood, wollen jasje dat ik zou kunnen dragen bij bijzondere gelegenheden. En al jaren kon ik het niet vinden. Ik zocht in dure winkels, in warenhuizen, op markten, in winkels met casual kleding, maar alles wat ik aantrok, stond me niet. Ik heb een moeilijke maat en een moeilijk lijf. Maar onlangs lukte het toch bij een groot Postorderbedrijf. Ik zag in de catalogus een rood, wollen jasje, bestelde het, trok het aan en het zat als gegoten. Maar ik was niet tevreden. Het jasje prikte, want het miste een voering. Toch maar terugsturen, dacht ik teleurgesteld, want dit ga ik niet aantrekken. Moeilijk lijf.

Maar er kwam een oplossing. Mijn partner en ik bedachten dat er in onze multiculti samenleving weer echte kleermakers bestaan, kleermakers van Turkse afkomst. In het oude dorp zit er een en tegenwoordig ook een in winkelcentrum De Oostermeent. De Gouden Draad! We namen het jasje mee en vroegen of er een voering in gemaakt kon worden. Domme vraag, natuurlijk kan dat. Er kwamen rollen met glimmende voeringstof op de toonbank, rood, zwart, grijs en licht grijs. We zochten een passende rode kleur uit.

Drie dagen geleden was het jasje klaar en konden we het halen. Ik ben er de koning te rijk mee.

De Vrije Jongens van DWDD

Zelfs voor de Vrije Jongens van De Wereld Draait door bestaat er kennelijk een fatsoensgrens. DWDD is een programma met een hoog hijggeluid. Het begint al met presentator Matthijs van Niekerk, die zijn eigen woorden nauwelijks kan bijhouden. Vervolgens komen er zijn tafelheren, die er ook wat van kunnen en gisteren waren het zelfs de gasten die zich op lieten jutten. De hoofdredacteuren van De Volkskrant en de NRC vochten een robbertje verbale woordenstrijd uit over de betrouwbaarheid van De Volkskrant. Terecht merkte een van hen op dat Matthijs het vuur had opgestookt. In DWDD mag je immers alleen verschijnen als je goed kan praten en jezelf ver op kan blazen. La Grenouille et le Boeuf.

Maar er is kennelijk toch een grens. En die werd gisteren bereikt en ik zat er met verbazing, maar ook een beetje gniffelend naar te kijken. Prem R. mengde zich in de strijd tussen de twee hoofdredacteuren. Hij zit daar immers niet om zijn mond te houden. Ook hij vond op hoge toon dat De Volkskrant onbetrouwbaar is en schoot vervolgens diep onder de gordel. Je zag de heren schrikken. La Grenouille had zich zo hard opgeblazen, dat hij uit elkaar was geklapt.

Prem R. is nu geschorst. Hij mag niet meer meedoen. Maar het is net als met het kabinet van Wilders, Rutte en Verhagen en het Ajax van Johan Cruyff. Als je de kurk eraf haalt verdwijnt de geest uit de fles. Zie hem er nu maar eens in te krijgen, Jongens!

Even zweten

Iedereen de snater houden en dit klusje met die Lucassen mooi aan Geertje overlaten. Zal hem de nodige hoofdbrekens kosten. Hier helpt geen grote mond. Hier helpt diep nadenken en wikken en wegen. Het is de vraag of Geert dat kan. Tot nu toe nog niet veel van gemerkt.

Trouwens een aardige oefening voor al die mensen in de politiek, die het zo goed weten. Wat zouden zij doen. De premier wil zijn duim er niet aan branden. "Echt een zaak voor de PVV", zei hij ferm, alsof de levsnduur van zijn kabinet er niet van afhangt. En de interim voorzitter van het CDA kwam er bij Paul en Witteman helemaal niet uit. Die kletste gewoon na wat iedereen al weet om vervolgens geen antwoord op de vraag te geven. Echt CDA.

Gelukkig houdt de oppositie de mond en verlekkert zich aan de zijlijn. Een verkeerd geluid en de geledingen worden gesloten. Dus mond houden, hoe moeilijk het ook is.

Wat ik zou doen? Laten zitten en eerlijk zeggen dat het vanwege het kabinet niet anders kan. We weten toch allang welk vlees er in de kuip zit. En het argument dat Lucassen dan monddood is, snijdt geen hout. Kenden wij Lucassen voor deze rel? Het gaat in die partij toch alleen om Geert! Blijven zitten en je mond houden, gaat Geert zeggen. Kost overigens wel een hoop geld!

Samen maken we Huizen

"84 Matches", riep Maartje van Wegen gisteren verheugd aan het einde van het drukke Maatschappelijk Diner. "Dat zijn er veertien meer dan vorig jaar." En in onze samenleving waarin het getal telt, duidt dit op succes. En dat was het. Dus nog maar een paar getallen: 32 Huizer ondernemers en 32 vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties schoven gisteren bij elkaar aan tafel in restaurant De Parel van De Bolder. Alleen dat is al een feest. De bedoeling was om uit te zoeken wat zij voor elkaar zouden kunnen betekenen. Als er een overeenkomst is, noemen we dat een MATCH.

De bijeenkomst was voor de vierde keer georganiseerd door de VrijwilligersCentrale, dit jaar onder de naam: Samen voor Huizen. Er waren acht tafels feestelijk gedekt en ieder tafel had een bekende Huizer als tafelheer. De notaris was er om de overeenkomsten te bekrachtigen en de accountant om uit te reiken wat er "gewonnen" werd met dit initiatief.

Het was mijn eerste bezoek! En omdat ik meer van de kwaliteit dan van de kwantiteit ben hier wat opmerkelijke Matches:

De meest ontroerende vond ik de match van Bouwer Verwelius met de belangenvereniging van ALS patienten. Mevrouw ALS zat zelf aan tafel! Verwelius wordt sponsor van de ALS vereniging, die meer naamsbekendheid wil. In ieder geval zorgt Verwelius voor de T-shirts en ander promotiemateriaal bij een fietstocht;
De Mulock Houwlerschool krijgt stageplekken bij Teeuwissen Rioolreiniging, bij Hagedoorn Bouw, bij IJzerhandel Vos. De vertegenwoordiger van de school praatte de blaren op zijn tong om de bedrijven te overtuigen dat schoffies ook kunnen werken. Ik zag de grote mannen langzaam smelten.
Het Theehuis van de Trappenberg, waar leerlingen zelf thee gaan schenken, krijgt "spullen" van Westland Kaas;
De kunstenaars van het Asielzoekerscentrum krijgen ook spullen om met vreemdelingen hun huis te zoeken;
De Gooi en Eemlander en Abaecon Automatisering organiseren een cursus websites bouwen en onderhouden voor verenigingen in Huizen.

Er is veel meer gematched! De fotograaf die alle matches vereeuwigde, had het er druk mee. Ik zag verrasende koppels achter de schilderijlijst.

Tegen half tien fietste ik naar huis met een rare knoop in mijn maag. Ik ben niet gauw ontroerd. Dat was ik nu wel. Samen maken we Huizen. Hulde aan iedereen die hier zijn schouders onder heeft gezet.

La Grenouille qui veut se faire aussi grosse que le Boeuf

Deze fabel van La Fontaine als vervolg op de 15 miljoen koningen zonder onderdanen van Claudia de Breij en de grote ego's van deze tijd. Hoor ze blazen en briezen.

La Grenouille qui veut se faire aussi grosse que le Boeuf.
Une grenouille vit un boeuf
Qui lui sembla de belle taille.
Elle, qui n'était pas grosse en tout comme un oeuf,
Envieuse, s'étend, et s'enfle, et se travaille,
Pour égaler l'animal en grosseur.
Disant : " Regardez bien ma soeur;
Est-ce assez ? dites-moi; n'y suis-je point encore ?
Nenni. - M'y voici donc ? - Point du tout.
M'y voilà ?
Vous n'en approchez point "
La chétive pécore.
S'enfla si bien qu'elle creva.

Le monde est plein de gens qui ne sont pas plus sages:
Tout bourgeois veut bâtir comme les grands seigneurs,
Tout petit prince a des ambassadeurs,
Tout marquis veut avoir des pages.

Jean de La Fontaine, alsof die het vandaag de dag heeft geschrevem

Kunst van de straat in Huizen, deel 4 Beeldenroute

Piet van de Kar Standbeeld

Het "standbeeld" van Piet van der Kar, dat deel uitmaakt van de beeldenroute langs de Aanloophaven, is een verbeelding van een ruiterstandbeeld. Er staat echter alleen een onderbeen. Volgens de kunstenaar moet het standbeeld naar de mening van de kunstenaar verder afgemaakt worden in de verbeelding van de toeschouwer. Het is een klassiek thema met invulling door de kijker.

Maar zonder invulling is het beeld ook al de moeite waarde om een wandeling langs de Aanloophaven te maken. En over de invulling is de toeschouwer de baas. Dat is zo leuk aan het beeld. Ga het maar proberen. Zit er iemand op het paard, is het trouwens wel een paard? en als er iemand opzit hoe ziet die er dan uit?

Het grote gelijk

Claudia de Breij weet wat het probleem van Nederland is. We zijn met 15 miljoen koningen zonder onderdanen, die allemaal roepen dat ze gelijk hebben. En als je daar zo van overtuigd ben, wil je niet meer naar de ander luisteren. Stel je voor dat die je doet twijfelen. Daar moest ik aan denken toen ik vanmorgen hoorde dat de super VVD'er Charly Apetroot het verkeersonderzoek over de gevolgen van de 130 km per uur prutswerk van de linkse lobby vindt. De rechtste lobby wil de gevolgen niet eens onderzoeken. Die willen alleen maar gelijk.

Ik moest er ook aan denken, toen ik bij Pauw en Witteman de ideoloog van de PVV, ja heus die hebben ze, hoorde uitleggen dat "kopvoddentax" een gewoon woord is, omdat het helder beschrijft wat de PVV bedoelt. Maar toen hem werd gevraagd of het niet discriminerend is, omdat petten, hoeden, keppels e.d. niet bedoeld worden, gaf hij niet thuis. En wat misschien nog erger is, niemand vroeg door.

Het nieuwste gelijk is dat links geen verhaal meer heeft. Als je je oren dichtstopt, hoor je ook niets, denk ik. Het klinkt zacht, ik geef het toe. Maar het is er wel. De PVV heeft nu het redden van de verzorgingsstaat geclaimd, maar die was er al. Niet dankzij de PVV overigens! Fijn dat ze hem zo koesteren in deze barre tijden. Maar er zijn nog meer linkse hobby´s, het milieu, de armoede in de wereld, de overbevolking. Als je je ogen en je oren dichtstopt, zie je en hoor je niks.

Tijd voor het tegengeluid.

Kees van Dongen: Luxe maakt lui

Een kunstenaar moet een beetje ongelukkig zijn om mooie dingen te maken.Luxe maakt lui. Kees van Dongen schilderde zowel in zijn arme als in zijn rijke periode Vrouwenportretten. Een aantal is te zien in Booijmans van Beuiningen in Rotterdam op de tentoonstelling Grote Ogen. Die ogen slaan natuurlijk op de portretten, maar bij nader inzien valt dat nogal mee.

Wat niet meevalt is de ingewikkelde opbouw van de tentoonstelling. Wie braaf de aanwijzingen volgt, begint bij de latere werken van Van Dongen en eindigt bij het lossere werk dat hij in zijn jongensjaren in Delfshaven op papier zette. De gedachte is dat wij zo inzicht krijgen in de invloeden die hem hebben gemaakt tot de schilder die hij is geworden. Ik raakte geheel de draad kwijt, toen ik na de societyportretten uit zijn laatste Parijse periode belandde bij het werk dat hij schilderde nadat hij naar Noord-Afrika was gereisd. Kennelijk heeft hij daar vooral geëxperimenteerd met het tweedimensionale. Hij heeft het perspectief losgelaten en alles naast, onder en boven elkaar geplaatst. Mislukt vond ik het.

De vrouwenportretten uit de magere jaren maken heel veel goed. Stevig maar ook teder neergezet in felle kleuren. Veel beweging. Van Dongen hield van de stad. Op de tentoonstelling hangen ook twee natuurportretten. Als hij daarmee was doorgegaan was hij een tweede Van Gogh geworden. Maar Van Dongen koos voor de waardering en de roem. Het zij hem gegund.

Na de SMH? deel 3

De SMH bestaat niet meer. Het bestuur van de Stichting Marketing Huizen heeft er de brui aan gegeven. Ze waren al niet blij met de uitkomsten van het onderzoek. Maar kritiek die vervolgens losbarstte uit de hoek van de collegepartijen werd hen te gortig. De SMH was al uitgezwaaid, voordat het debat in de gemeenteraad was gevoerd. Door het nu zelf te doen, hebben ze de gemeenteraad het gras voor de voeten weggemaaid. Althans daar lijkt het op. Ik kan me niet goed voorstellen dat hiermee het laatste woord over de SMH is gezegd. Het is immers de gemeenteraad die de SMH heeft opgericht om het promotiebeleid van Huizen handen en voeten te geven. Het is de Gemeenteraad die een Raad van Toezicht heeft benoemd. Het bestuur had terug kunnen treden, maar opheffen?

Doet het er trouwens iets toe? Gaan we nu iets missen, is de vraag. Toen ik in vroeger dagen leiding gaf aan een stafafdeling van een grote gemeente, en de politieke bazen hadden weer eens besloten om te bezuinigen op ambtenaren, stelde ik altijd de pijnlijke vraag aan mijn medewerkers "Wat gaan ze missen, als ze ons opheffen?". Die vraag kun je ook stellen over de SMH. Wat gaan we missen?

Of is die vraag voorbarig? Het bestuur van de SMH had meer tijd willen hebben, laat het weten in een persverklaring. Het had niet geholpen. Want de kern van het falen zit in het niet onderkennen van het probleem. De evenementenorganisaties zaten niet op de SMH te wachten. Maar toen de SMH door de gemeenteraad in het zadel was geholpen en ook nog eens veel geld meekreeg, werd het met argusogen bekeken. Dat had het bestuur moeten weten en daar had het op moeten reageren. Dat heeft het bestuur niet gedaan. Het bestuur dacht dat we onder de indruk zouden raken van nota's en presentaties. Dat gebeurde niet. De evenementen kwamen er ook zonder de SMH.

De samenwerking tussen de verschillende organisaties kan beter wil Huizen er baat bij hebben. Maar die samenwerking kan niet van boven opgelegd worden. Als we dat van dit debacle opsteken, heeft het niet alleen verliezers.

Meerwaarde Stichting Marketing Huizen (deel 2)

Ik heb het rapport inclusief bijlagen inmiddels te pakken gekregen en gelezen. Dank voor alle aanbiedingen. Wat een treurnis, wat een goede bedoelingen en wat een gemiste kansen. Zoals ik al aankondigde ben ik vooral op zoek gegaan naar aanknopingspunten voor betere samenwerking tussen de verschillende stichtingen die het werk doen. Want de SMH is uitgespeeld, als het al ooit heeft meegespeeld. Dat wordt klip en klaar duidelijk in het rapport. Organisatoren van de grote evenementen in Huizen, de Huizerdag, de Huizer Botterdagen en de Atelierroute zitten niet te wachten op de SMH. De SMH is hen overkomen en daar zit meteen de angel in het vlees. Overigens wordt in het rapport de Atelierroute niet eens genoemd. Een misser!

Wethouder Janny Bakker en het bestuur van de SMH constateren teleurgesteld dat de SMH geen kans heeft gekregen. Dat is bezijden de waarheid en tekent meteen het probleem. De SMH en de wethouder hebben er niets aan gedaan om het vertrouwen te winnen. Zij dachten dat de grote evenementen organisaties op hen zaten te wachten. Dat zaten ze duidelijk niet.

Desondanks werden de eerste bijeenkomsten van de SMH goed bezocht. We wilden wel eens weten wat er ging gebeuren. Wat het voor ons ging betekenen. Er kwamen de verhalen over de drie grote evenementen, over geldstromen, maar geen duidelijkheid over de wijze van aanpak. Veel verwijzingen en veel goede voornemens. Geen duidelijkheid, terwijl de Kunstweek van juni voor de deur stond. Tijdens een woordenwisseling in het Kunstcafé was een van de vragen wat de SMH ging doen. De SMH wees naar de mensen van de Stichting Kunst en Cultuur die het werk zouden doen. Op de vraag wat de SMH dan wel doet kregen we opnieuw een verwijzing naar nota's en goede voornemens. Dat er nog een Kunstweek is gekomen is een godswonder en zeker niet te danken aan de SMH en trouwens ook niet aan de SKC (Stichting Kunst en Cultuur).

De belangrijkste conclusie in het rapport is dat er geen vertrouwen is tussen SMH en organiserende stichtingen. Dat is zacht en vriendelijk gezegd. De SMH heeft er niets aan gedaan om dat vertrouwen te winnen en dat is voor een overkoepelende stichting die gebruik moet maken en versterken van al het goede dat er al is toch minstens vreemd.

Huizen zal het in de toekomst dus zonder SMH moeten doen. Dat is wel zo helder. Janny Bakker vraagt zich in haar reactie af wie het dan wel moet doen. Dat lijkt me niet echt moeilijk. De gemeente ambtenaar die was toegevoegd aan de SMH heeft het kennelijk goed gedaan. Mooie gelegenheid voor de gemeente om haar regierol op te pakken. Korte en vooral duidelijke lijnen, weet u wel. En een stuk goedkoper. En de Kunstpicknick terug!

Meerwaarde Stichting Marketing Huizen

De burgemeester van Huizen, de heer Fons Hertogh, heeft in opdracht van de gemeenteraad een onderzoek uitgevoerd naar de meerwaarde van de SMH voor de promotie en marketing van Huizen. Aanleiding voor het onderzoek waren de berichten na de Kunstweek in juni dat er veel mis was gegaan.

Volgens de berichten in de kranten is het rapport vernietigend over het functioneren van de SMH. Ik heb geprobeerd het rapport te pakken te krijgen, maar op de site van de gemeente is noch het rapport, noch het persbericht te vinden. Op de site van de Stichting Marketing Huizen staat wel een reactie van het bestuur van de stichting. Het is duidelijk dat zij niet blij zijn met de uitkomsten van het onderzoek.

Ik heb nog geen mening. Ik ga het rapport eerst zorgvuldig lezen. Want zo'n onderzoek doe je niet voor niets. Promotie van Huizen willen we allemaal. Maar nu nog op een goede manier. Misschien geeft het rapport daar aanzetten voor??

Kunst van de straat in Huizen (3) - Beeldenroute

De titel van dit blog is gepikt van het televisieprogramma "Kunstuur" van de AVRO, waarin wekelijks aandacht wordt besteed aan een opvallend kunstwerk in de Openbare Ruimte. In een van de laatste uitzendingen liet men zien hoe de gemeente Rotterdam "onveilige plekken" in de stad door kunstenaars aan laat pakken. Dus niet er een hek omzetten of agenten op afsturen, maar kunstenmakers. Het levert spannende confrontaties op.

In Huizen doen we het rustiger aan. In het Oude Dorp staan her en der bronzen beelden die het agrarisch verleden van Huizen bevestigen. In het Nieuwe dorp is het wat spannender. Daar staan beelden die je verrassen. Die je wereldbeeld op zijn kop zetten en je dwingen anders te kijken. Mijn favoriete beeld is de Viervoeter (of misschien is het helemaal niet DE Viervoeter, maar EEN viervoeter) van Nicolas Dings. Het beeld staat gewoon op een plein tussen huizen, auto's en spelende kinderen. Gisteren toen ik weer eens langs liep hingen de spinnenwebben aan zijn neus en lagen er klodders vogelpoep op zijn hoofd. Het leek hem niet te deren. Even parmantig als altijd stapte hij op me af. Hoofd omhoog, glimlach om zijn dikke lippen. Ik mag er zijn!

Nicolas Dings is trouwens de maker van het monumentale beeld van Spinoza dat staat tegenover het Stadhuis op de Zwanenburgwal in Amsterdam, de geboorteplek van de beroemde filosoof.

Waar is Gerda?

Gisteren stond een nieuw Rariteitenkabinet rond De Majesteit op het bordes. Wat zal ze gedacht hebben? Ze is natuurlijk blij dat ze brekebeen Balkenende niet meer hoeft te zien. Die had het onbenul om een van zijn kabinetten te laten vallen op de dag van de begrafenis van haar dierbare gemaal. Nu moet ze het doen met frisse Mark, die haar zoon had kunnen zijn en in de aanloop naar deze dag ook al niet getuigde van veel respect. Maar net als wij zal ze niet klagen.

Het bordes kraakte van de zwaargewichten. Allemaal vertrouwelingen van Mark, die hem door moeilijke tijden hebben geloodst: Rosenthal, Opstelten, Donner, Van Bijsterveldt. Kan iemand mij trouwens vertellen waarom rond het edele drietal Majesteit, Rutte en Verhagen, links Uri Rosenthal stond en rechts Ivo Opstelten. Hebben zij een speciale beloning gekregen? Met name de laatste is toch lang genoeg om ook op de laatste rij op te kunnen vallen. Ik miste Geert trouwens. Hadden ze die als dank niet even mee kunnen nemen. Want met stroop om de mond smeren kun je niet vroeg genoeg beginnen. Het kabinet kan immers geen stap zetten zonder de toestemming van Geert ("Gekke Geert, zoals Maarten van Rossum hem liefkozend noemt.)

Ik miste niet alleen Geert, ik miste nog iemand. Waar is Gerda Verburg gebleven, de vroegere minster van Landbouw? Waarom mocht zij niet blijven? Had toch mooi in het plaatje gepast en het aantal vrouwelijke bewindslieden wat opgeschroefd. Er moet een zwaarwegende reden zijn dat ze niet mee mag doen. Is ze soms niet te vertrouwen? Heeft zij in het CDA fractieberaad twijfels geuit over de samenwerking met de PVV? Valt zij niet goed bij Mark en Geert? Is ze niet aangepast genoeg? Valt ze uit de toon als de collega's met hun echtgenoten uit eten gaan? Of wilde ze zelf niet. Er gaan geruchten dat sommige aangezochte vrouwen NEE hebben gezegd zonder dat ze ermee te koop lopen. Blijf maar solidair dames!

Het blijft gissen, maar misschien horen we binnenkort wat er is gebeurd. Want Gerda blijft in de kamer en wie weet treedt ze wel toe tot de groep dissidenten die het Mark, Maxime en Geert moeilijk kunnen maken.

Claude Monet in Parijs

Klopt! Dit is niet Monet, maar wie wel?

De afgelopen vijf dagen waren we op bezoek in Parijs. Het was druk in Parijs. Misschien had dat iets te maken met de overzichtstentoonstelling van Monet in het Grand Palais. Hoewel geen echte Monet liefhebbers wilden we die tweehonderd bijeen gebrachte werken van her en der ook wel zien, maar het zat er niet in. Pas vanaf begin november kun je weer kaarten reserveren. Wat een geluk dat Monet een veel schilder was en dat zowel Musée Marmottan als de Orangerie geweigerd hadden hun werken af te staan aan de grote broer. Dus stonden we zondagmorgen vroeg in een bescheiden rij in het deftige 16e. Om elf uur mochten we naar binnen.

Musée Marmottan is het vroegere herenhuis van de kunstverzamelaar met dezelfde naam. Voor deze gelegenheid hadden ze al hun Monets uit de kelder gehaald en alle brieven, foto's, schetsboeken enz. Zij bezitten l'Impression. Zullen ze toch bij het Grand Palais niet blij mee zijn. Organiseer je met veel tamtam een overzichtstentoonstelling over de naamgever van het Impressionisme, maar moet je het doen met een kopie van het schilderij waaraan de naam ontleend is. Ik moest er wel om gniffelen. Houd wel van eigenzinnig gedrag.

Naast elkaar in een klein kamertje, misschien eens de kamer van de kinderen, hingen bij elkaar l'Impression en Gare St. Lazare. Je hoeft waarlijk geen Monet liefhebber te zijn om ervan te genieten. Maar ontroerend vond ik vooral de laatste werken die Monet schilderde in Giverny, nadat hij vrouw en zoon had verloren, zijn gezichtvermogen achteruit was gegaan en zijn levenseinde voelde naderen. Rauwe, kleurige kreten op het doek gesmeten.

We zagen nog meer Monet in Parijs. In twee ovalen zalen in De Orangerie hangen twaalf immense doeken met waterlelies, die Monet oorspronkelijk schilderde voor zijn eetzaal in Giverny. Spel met kleur en licht, maar toch vooral decoratief. In de kelders van de Orangerie werd ik vooral aangesproken door portretten die Soutine, de schiloder van het vlees, maakte van vrienden. Echt Soutine.

Kunst in Huizen (2) - De Atelierroute

In deze tijd van kaalslag en bezuinigingen ga ik op dit Blog de Kunst(met hoofdletter) in Huizen in de zon zetten. Dat helpt misschien om deze winter door te komen. Dit weekeinde is er voor de veertiende keer de Atelierroute. Vierenveertig beeldend Kunstenaars laten op lokatie hun werk zien, soms in eigen atelier, soms in andere openbare ruimte. In De Kunstuitleen van de Bibliotheek kun je voorproeven. Als je niet alles wilt of kunt zien en je wilt toch niets missen, kun je in de Kunstuitleen je hart ophalen.

Ik ben er al geweest en heb mijn keuze gemaakt. Dit keer ga ik me laten verrassen door kunstenaars die voor het eerst mee doen. En ik heb zo mijn favorieten. Die ga ik hier niet verklappen, omdat kunst beleven een zeer persoonlijke ervaring is. Zo moet het ook blijven zolang het nog kan. Dit klinkt dramatischer dan ik het bedoel, maar na het lezen van de reactie van mijn goede vriendin Susan K. op mijn vorige blog over de Kunst in Huizen moet ik steeds denken aan een Kunstpolitie van Wilders. Want het verbieden van kunst hoort toch bij lieden die bang zijn voor Anders en de Ander. Vooral voor al die nutteloze kunst van de linkse kerk, waar u en ik zo van genieten.

Esther Hofstetter en vriendinnen zorgen voor de organisatie van de Atelierroute. En dat doen ze goed. Het geld voor de folder, de spandoeken en wimpels komt van vogels van velerlei pluimage. Die goeie gevcers die de Kunst in Huizen een warm hart toedragen staan allemaal vermeld met een kleine advertentie in de folder. De gemeente Huizen sponsort, veel creatieve ondernemers, maar ook GroenLinks, en leden van de Huizer middenstand. Die sponsoren hebben heel goed in de gaten dat het leuker wonen en leven is in Huizen als er ook iets te beleven valt. En dat twee dagen lang. Laat je vooral verrassen.

Kunst in Huizen (1)

De foto is van Frans Kolk.

Wat mag kunst kosten. Die vraag was onderwerp van de woordenwisseling in het Kunstcaf;e van woensdag jl. (Het Kunstcafé is iedere laatste woensdag van de maand in Theater De Boerderij). Deelnemers aan de discussie onderkenden allemaal dat kunst in een samenleving van belang is. Het verrast, opent ogen, brengt nieuwe inzichten, verbindt, troost. Kunst is van alle tijden. Het hoort bij de mens. Een mens heeft minstens twee werkelijkheden, de wereld die hij ziet en de wereld waarnaar hij verlangt.

Tot zover zijn we het allemaal eens. Maar over de vraag wat het mag kosten verschillen de meningen. Veel bezoekers van het kunstcafé zien de aangekondigde bezuinigingen op de kunsten als een bedreiging. Met minder subsidie kan het niet meer. Het is de vraag of dat waar is. Is het niet vooral een verdeel vraagstuk. Waar geven we het geld aan uit?

Onlangs heeft het Huizer college de € 40000 subsidie voor het theater van de Graaf Wichman gestopt. Er was te weinig te doen in het theater om de subsidie te rechtvaardigen. Nu kunnen we allemaal ach en wee roepen, maar een bezoek aan De Graaf was niet echt een feest. Dat is heel erg vervelend voor Prinses Irene en Ontwaakt, die erg hun best doen. Maar de aankleding is zo vreselijk slecht dat daar niet tegenop te spelen is.

Wat een verschil met Theater De Boerderij. Ook dat krijgt subsidie van de gemeente, maar ze doen er ook wat mee. Een bezoek aan het Theater is een feest, zelfs als het gebodene iets minder is. En verder kunnen dorpsverenigingen er tegen een schappelijk tarief bijeenkomsten organiseren. Zoals bijvoorbeeld de bijeenkomsten van het Kunstcafe op de laatste woensdagen van de maand.

Het nieuwe kabinet - breek me de bek niet open - gaat 1,2 miljard bezuinigen op bijdrage voor gemeentelijke taken. Wethouder Liesbeth Tijhaar vertelde tijdens de woordenwisseling dat het college rekening houdt met een tekort van 2 miljoen Euro voor 2012. Dan zal er dus ook in Huizen bezuinigd moeten worden. Met verstand graag!

De nieuwe mannen van Nederland, de vrouw van Afrika

Het zal wel even wennen zijn.


Als compensatie de president van Liberia. En misschien ook om even na te denken.

Verdwaald in het Geheugenpaleis

Verdwaald in het Geheugenpaleis is een documentaire van Klara van Es over drie vrouwen die op een kleine bijzondere afdeling van een verzorgingshuis wonen. De vrouwen hebben Alzheimer en kunnen niet meer voor zichzelf zorgen. De film toont een respectvol portret van deze drie vrouwen in hun bijzondere woonomgeving. We zien ze samen eten, samen dansen, naar het strand gaan, zingen en feest vieren. Maar vooral samen worstelen met de gevolgen van hun ziekte. Weten dat je iets hebt, dat het niet meer weggaat en dat de toekomst een groot grijs gat is. In hun ogen lezen we de angst.

De ziekte van Alzheimer wordt een steeds groter probleem in onze samenleving, omdat we al maar ouder worden en er dus steeds meer Alzheimer patienten komen. Ook het aantal jonge Alzheimerpatienten groeit. Zij vormen een bijzondere groep, omdat ze fysiek veel aan kunnen, maar dat niet alleen kunnen. Mijn vriendin die Alzheimer heeft kreeg de ziekte op zestigjarige leeftijd. Lange tijd kon ze in haar eigen huis blijven wonen met kunst- en vliegwerk en dankzij de enorme steun van haar broer, zoon en buurtgenoten. Een jaar geleden ging het niet meer en nu zit ze in een algemeen verpleeghuis tussen uitgebluste bejaarde mensen. Ze dreigde er knots- en knettergek te worden, omdat niemand iets wil. Ze zitten hier maar, riep ze regelmatig als wij haar haalden om te gaan wandelen.

Daarom keek ik met bijzondere belangstelling naar de film van Klara van Es. De drie vrouwen die zij portretteert zijn opgenomen op een gespecialiseerde afdeling van een woon- en zorgcentrum. Er wonen 8 mensen met Alzheimer onder begeleiding samen. De bewoners van deze afdeling, bevinden zich allen in de eerste fase van de ziekte. Ze weten dat er iets met hen aan de hand is, en dat het steeds erger zal worden. Ze zien om zich heen wat er gebeurt als een van hun medebewoners in de volgende fase belandt en andere opvang nodig heeft. Overigens zien we niet wat dat betekent. We kunnen het wel raden. Alzheimer is niet te stoppen, nog niet althans.

Door deze kleine groep individuen te volgen laat regisseur Klara van Es ons zien dat met een unieke manier van werken voor deze mensen in deze fase van hun ziekte een menswaardig leven mogelijk is. De vrouwen krijgen veel afleiding. Dat kan alleen met inzet van talloze vrijwilligers en familieleden. Anders zou deze intensieve zorg onbetaalbaar worden. In een gewoon verpleeghuis waar mensen met verschillende ouderdomsziekten door elkaar wonen is deze groepszorg onmogelijk.

Kan dit soort opvang een oplossing bieden voor de kosten van de gezondheidszorg die steeds verder uit de hand lopen. Misschien? Maar bezuinigen alleen is in ieder geval geen oplossing voor de afnemende kwaliteit van de zorg in verpleeghuizen. Daar is heel wat anders voor nodig. En de overheid weet maar niet WAT en HOE! Die kan kennelijk alleen de kraan dichtdraaien zonder zich te bekommeren om het schrijnend leed dat daardoor ontstaat. En helaas, helaas. Ook van dit nieuwe kabinet is niet te verwachten dat zij revolutionaire oplossingen gaan bedenken. Die zijn meer van de kaasschaaf.

Dus is het logisch dat experimenten zoals door Klara van Es in beeld gebracht door mensen in de zorg intensief worden gevolgd. Maar nu al is duidelijk dat zonder inzet van familie en vrijwilligers deze humane, respectvolle opvang niet mogelijk is.

Volksraadpleging

Gisteren behandelde de raadscommissie Ruimtelijke Ordening, Wonen en Milieu een voorstel van het college van B & W om door te gaan met de plannen voor een nieuw hoofdwinkelcentrum in de Keucheniusstraat (Het Gat). Afgelopen tijd was er opwinding ontstaan omdat de eigenaar van 50% van het winkelbestand in het Oude Dorp had laten weten dat ze niets ziet in de plannen. Dat is niet niks. Dat snapte het college ook, want IEF Capital is ook eigenaar van de twee parkeergarages, die in het plan gekoppeld moeten worden met de nieuwe parkeergarage van de gemeente. Onderhandelingen hadden geen oplossing gebracht. Het college had fier besloten gewoon door te gaan met de plannen, die overigens al stammen uit 2005! Wat is er eigenlijk de afgelopen vijf jaar gebeurd. En ja, het nieuwe raadslid van D66 had gelijk. De eerste plannen voor het nieuwe HWC stammen uit 1993. Het gat bestaat al 17jaar. Overigens zonder dat je eraan gaat wennen.

Het college wil na 17 jaar haast maken en niet ten onrechte. Maar het college wilde nu ook wel de steun van de raad voor het fiere besluit, want stel je voor dat mis gaat en die kans is niet denkbeeldig met de tegenstand van IEF Capital. De kranten stonden er vol van. Ik kan er hier dus over ophouden. Ik wil hier voor iets heel anders aandacht vragen. Ik ging gisteravond luisteren. Nu moet ik toegeven dat ik niet een onbevooroordeeld luisteraar was. Vanaf het begin heb ik de plannen veel te massaal gevonden voor dit fragiele dorpscentrum. Nog meer winkels betekent immers nog meer verkeer. En op zaterdag loopt het verkeer nu al vast in het oude dorp. Want de meeste mensen komen met de auto hun boodschappen doen.

Veel dorpsbewoners delen mijn gevoelens over de plannen. Zonder overigens te weten wat er precies gaat komen. Want de discussie in de kranten gaat over vierkante meters vloeroppervlakte, alsof je die zomaar ergens neerlegt. De discussie gaat niet over de verkeersproblemen en al helemaal niet over de manier waarop het HWC ingepast moet worden in het dorp. De gemeente heeft tot nu toe weinig gedaan om ons te winnen voor de plannen. De laatste openbare plaatjes stammen uit 2002(!) en die zijn volgens iedereen die het kan weten allang achterhaald. Zelfs de omwonenden in het gebied weten niet wat hen te wachten staat. En leden van de klankbordgroep die de gemeente had ingesteld om "problemen op te halen" kregen een spreekverbod.

Overigens bleek gisteren ook dat veel raadsleden geen flauw idee hebben wat de plannen gaan betekenen. Gisteren werd nog van verschillende kanten gevraagd of verkeersmaatregelen op de Ceintuurbaan tenkoste zouden gaan van oude bomen op de Oude Begraafplaats, en veel raadsleden moesten we uitleggen hoeveel op- en afritten er op de Ceintuurbaan komen. De projectontwikkelaars hadden vlak voor de vergadering de raadsleden een boekwerk met mooie plaatjes gepresenteerd, maar daar waren de lelijke oplossingen voor grote problemen mooi in weggepoetst.

Het college mag doorgaan van de meerderheid van de raad. Carte blanche: doet u maar en doe het vooral snel. Er waren zelfs raadsleden die uitspraken dat het niet uitmaakt wat er komt als het er maar komt. En daarbij heeft de raad van Huizen het dorpscentrum verder weggebracht dan het al was. Want zonder oplossingsrichting voor de grote problemen die er zijn, moet het college alleen verder op een zoektocht.

Zeventien jaar ligt het Gat er al en het is zelfs voor mij begrijpelijk dat het gevuld moet worden. Maar laat ik er als inwoner van Huizen nou wel op hopen dat er iets moois en goeds komt, dat aansluit bij al het moois dat er al is. Dat hopen velen met mij, maar de gemeenteraad lijkt doof. Hoe breken we de ogen en oren open?

Zes jaar geleden hielden we in het dorp een volksraadpleging over de komst van een GOKhal om de Graaf Wichman te redden. Het comité GOKHAL NEE, zwaar gesteund door het CDA, had het referendum aangevraagd en uiteindelijk vonden 11.000 inwoners van Huizen dat die Gokhal er niet moest komen. Dat waren er wel 7000 meer dan de voorstanders. Maar zal een aantrekkelijk dorpshart ook zoveel mensen op de been brengen? Ik durf er niet op te gokken. En ik ben al geen voorstander van referenda, omdat ik vind dat raadsleden hun werk goed moeten doen.

Als ik een engel was

Als ik een engel was, zei de man
Ik zou mensen oprapen en het stof van ze afslaan;
Ik zou ze wakker schudden, mijn vleugels geven
En laten vliegen ……………..
Hij wreef even met zijn hand over zijn voorhoofd,
En ik zou hun hart laten bonzen.

Voor wie? Vroeg de engel.
Voor iemand, zei de man.

Toon Tellegen

Bedreigde diersoort

Het worden er steeds meer! Vanmorgen stond de teller al op tienduizend. Als Maxime, Mark en Geert dadelijk uit het hok komen worden het er vast nog meer. Misschien gaan ze het getal wel verdubbelen. Misschien worden het wel twintigduizend ambtenaren die weg moeten. Dat is zo'n 20 procent van alle ambtenaren, als je politie en onderwijzend personeel niet meerekent. Dat lijkt heel wat, maar voorlopig is het niets. Wanr zo lang we niet horen hoe dat moet gebeuren, is het alleen slaan op de trommel van de verongelijkte burger.In mijn lange leven als ambtenaar heb ik meerdere keren politici horen roepen dat het met minder kan, maar er kwam nooit iets van terecht. En als er al mensen uitgaan, worden ze zogenaamd op afstand gezet, geprivatiseerd, en worden ze veel en veel duurder, of er komen goedbetaalde jongens in driedelig voor terug. De overheid is alleen maar duurder geworden door al die bezuinigingsdrift.

Toen ik nog ambtenaar was, voelde ik me lid van een bedreigde diersoort als de bezuinigingsplannen weer voorbij kwamen. Want het was vooral wild schieten. Na verloop van tijd begon ik eraan te wennen en werd er niet meer koud of warm van.

Het kan allemaal wel stukken beter en goedkoper maar dan moet de politiek zich er niet mee bemoeien. Dan moeten politici de organisatie van de overheid aan professionals overlaten. Gisteren verscheen er een rapport over de automatiseringsblunders bij de overheid. Als die niet gemaakt werden, zou dat 3 miljard per jaar schelen. Drie miljard die Geert en zijn vriendjes zomaar in kunnen boeken. Die blunders worden vooral veroorzaakt omdat politici teveel willen in veel te weinig tijd. Complexe en ondoorzichtige wetgeving laat zich niet in een simpel systeem wringen.

Ik heb nog een veel beter voorstel. Afslanken van de overheid kan het best beginnen met het wegsturen van de helft van alle politici. Die hebben tot nu toe nog niet laten zien dat ze er iets van kunnen. Die hebben ambtenaren aan het werk gezet om bezuinigingen te vinden, alsof die ambtenaren u en mij vertegenwoordigen! Niemand zal ze missen. En met de helft van de politici kunnen ook de helft van die domme actualiteitenprogramma's geschrapt worden met hun dure presentatoren, die iedereen maar napraten. Weg ermee! En dan ook nog een examen voor kandidaatpolitici die achterblijven en we komen heus verder dan schieten op een dooie mus.

Samen maken we de Huizerdag

Van het buitengebeuren heb ik weinig meegekregen, omdat wij van Behoud het Oude Dorp Theater De Boerderij hadden betrokken om te laten zien wat ons bezighoudt. Huizerdag is ook Open Monumentendag, dus we vonden de karakteristieke boerderij wel passend. Dat vonden onze bezoekers ook, hoewel de Boerderij buiten de route ligt. Even hadden we stiekem gehoopt op ietsje pietsje minder mooi weer zodat horde mensen bij ons zouden komen schuilen. Maar het was niet nodig. De belangstelling was boven verwachting groot. Toen Lenie Bos om klokslag twee uur begon aan het lezen van het eerste verhaal van een Oud Huizer uit haar bundel Huizer Verhalen van Vroeger zaten er zo'n veertig aandachtige luisteraars in de zaal.

Die hadden eerst rond gelopen langs onze presentatieborden die we van de gemeente mochten lenen dankzij de bemiddeling van Huub van Andel. Trudy en Germa uit De Wolfskamerbuurt lieten met levendige foto's zien hoe prettig het is in deze tijd om te leven in een tuindorp waar de mensen zich nog bekommeren om elkaar. Wij zelf hadden materiaal verzameld van een drietal tuindorpen in 't Gooi, waarvan er inmiddels twee een "beschermde status" hebben, nl. Het Rode Dorp in Baarn en de Electrobuurt in Hilversum. Goed voorbeeld doet goed volgen, gemeente! Verhalen van de bewoners uit die buurten leren dat het zin heeft om te strijden voor het behoud van deze arbeidersbuurten die zo'n grote rol hebben gespeeld bij het huisvesten van arbeiders tussen de twee wereldoorlogen.

We hadden meer: Achter Hoge Heggen! De Huizerdag gebruikten we als aftrap voor een actie om alle mooie panden in het dorp vanaf de straat weer zichtbaar te maken. We hadden er een quiz van gemaakt en bakker Kruijmer uit de Hellingstraat had een van de prijzen beschikbaar gesteld. Hij had er een mooi Melkmeisje van gemaakt, nog steeds het symbool van Huizen. Hij zelf kwam een gok wagen, maar hij kwam tekort.

Veel belangstelling trok ook onze presentatie om te laten zien welke desastreuze effecten de plannen van de gemeente voor de Keucheniusstraat hebben voor het karakter van ons dorp. Het verbaasde ons dat zo weinig Huizers weten wat er gaat gebeuren als de plannen doorgaan. Wij hebben ze uit de droom geholpen. Laat er geen misverstand over bestaan. We zijn niet overal tegen. Natuurlijk willen wij ook dat het Gat een bestemming krijgt. Maar het kan echt anders dan een massieve dubbele laag winkels met parkeerdak en supermarkt op etage. Overigens hebben we weinig politici gezien. Alleen Larissa Landre van GroenLinks had echte belangstelling. Van Kees de Kok van het CDA hebben we zijn schaduw langs zien flitsen.

Aan het einde van de dag ben ik toch een kijkje in het dorp gaan nemen. Het was er gezellig druk. Ik heb bij de kraam van Bakker Kruijmer een paar pakken speculaas gekocht voor de actie Huizen voor Albanie en bij de kraam van Drukkerij Bout het boek met mooie oude foto's van Huizen. Ik hoop dat de Oude Kerk ook veel bezoekers heeft getrokken, omdat dat zou bewijzen dat veel Huizers nog belangstelling hebben voor hun verleden.

Overigens hebben wij ook mensen op bezoek gehad die niet uit Huizen kwamen, maar een kijkje kwamen nemen. Het was hen wel bevallen.

rechts en links

Gisteren liet Geert W. ons weten dat het optimisme van Mark Rutte over de formatie van een rechts kabinet met gedoogsteun van de PVV wat voorbarig is. Ze zijn er nog lang niet. De PVV wil namelijk niet bezuinigen op de sociale zekerheid en ook niet op de zorg en dan is het lastig om de 18 miljard van Mark te vinden. Het moet een rechts kabinet worden en de meest rechtse partij, de PVV, trekt aan de linkerkant aan de touwen. Wie had gedacht dat we voor de bescherming van de zwakkeren in de samenleving afhankelijk zouden worden van Geert en zijn PVV'ers. Waar is het sociale gezicht van het CDA?

Het bewijst maar weer eens dat de begrippen rechts en links versleten zijn. Nog een voorbeeld:

De Duitse bondskanselier Angela Merkel (CDU) reikte gisteren een prijs uit voor meningsvrijheid aan de Deense cartoonist Kurt Westergaard, die een islam-cartoon tekende waartegen in 2006 op verschillende plaatsen in de wereld moslimprotesten plaatsvonden. Westergaard wordt nog steeds met de dood bedreigd. De prijsuitreiking vond plaats onder een groot schilderij van Rafaël over de hemelvaart (van Christus). Je moet maar durven in deze tijd van doodsbedreigingen. Merkel wordt algemeen beschouwd als conservatief dus rechts. Maar ze staat voor haar principes en kom daar maar eens om bij onze jongens in Den Haag.

Ik ben dus zo vreselijk benieuwd naar het regeerakkoord waar "rechts Nederland zijn vingers bij gaat aflikken". Daarin staat vast dat we honderden kilometers snelweg gaan aanleggen, dat er geen kilometerheffing komt, dat we flink gaan bezuinigen op ambtenaren, dat we zwaarder gaan straffen. Maar als er staat dat we niet bezuinigen op de zorg en dat mensen een fatsoenlijke uitkering houden is dat te danken aan de PVV. Vind ik toch een rare gedachte die mijn wereldbeeld flink ondermijnt.

Waar is links?

Kan het gekker Als Klink was blijven zitten had hij kennelijk in zijn eentje een rechts kabinet tegen kunnen houden. Dan hadden we onze vingers niet af hoeven likken bij het onderhandelingsakkoord van de braniejongens. Ik moet er niet meer aan denken dat dit stel vlegels ons land gaat regeren. Maar is er wel een behoorlijk alternatief? Want waar is links? Is er een alternatief voor dat rechtse regeerakkoord waar we de vingers bij af mogen linken? Hoe gaat links de problemen van onze tijd aanpakken? Niets over gehoord!

Vanmorgen zijn de linkse leiders bij de koningin geweest, arme majesteit, en daar hebben ze net gedaan alsof er sinds begin juni niets is gebeurd en we weer van voren af aan kunnen beginnen. Alleen SP leider Roemer heeft hardop uitgesproken dat rechts zijn kans heeft gehad en dat Rutte zijn ongeschiktheid heeft aangetoond om premier van dit land te worden. Hij kan nog niet eens behoorlijk formeren.

Het enige dat ons kan redden en het hoofd weer koel kan maken is een zakenkabinet van bekwame lieden. Dan kunnen de tweede en de eerste kamer weer volledig meespelen en daarvoor hebben we hen toch gekozen?

Arme Ab

Heeft u het ook zo te doen met al die twijfelende CDA politici en met Ab Klink in het bijzonder. Leef je weken in de veronderstelling dat je serieus gaat onderhandelen over een rechts kabinet met gedoogsteun van de PVV, kom je terecht in een soort knikkerspel voor de branieboys. Want zo verklaart RTL4 commentator Frits Wester het verschil in interpretatie van de Wilders grapjes. Ab heeft ze serieus genomen,- kan het trouwens anders als je een landsregering formeert -terwijl Mark en Maxime hartelijk moesten lachen. Wilders heeft het nooit zo bedoeld.

En daar zit je dan als integer christelijk politicus. Kom je van een kouwe kermis thuis. Kijk je rond of je nog vrienden hebt, en moet dan constateren dat het er weinig zijn. Zelfs Piet Hein en Gerda hebben geen begrip voor je handelwijze. Tegen beter weten willen zij ook het resultaat afwachten. Wat is je definitieve conclusie nu nog waard.

Binnenkort komt het bericht dat Ab zich terugtrekt uit de politiek en een leuke andere baan heeft gevonden. Want zo doen ze het in de politiek. Wie niet voor ons is, moet weg. Liefst via de zijdeur. En daar gaat dan weer een integere serieuze politicus. De Maximes blijven achter. Alleen de naam al!

Overigens gaat de SGP een rechts kabinet met gedoogsteun van de PVV steunen, in ruil voor een moratorium op medisch ethische vraagstukken. De Bijbel staat er vol van.

Tiengemeten, weelde en weemoed

Tijdens een korte vakantie in Zuid-west Nederland brachten we een bezoek aan Tiengemeten. Tiengemeten is een eiland in het Haringvliet. Het is te bereiken met de veerboot vanaf Nieuwendijk in de Hoeksche Waard. Op Tiengemeenten leefden en werkten tot zo'n vijf jaar geleden zeven boeren. Zij verdienden een schrale kost met het verbouwen van graan, riet, bieten en aardappelen. Omdat het eiland geen vaste verbinding heeft met het land, werd het overleven steeds lastiger. Dijken brokkelden af en de boerderijen vervielen. Het paste in het nieuwe denken om een nieuwe bestemming te zoeken voor het eiland. De meest wilde ideeën kwamen langs. Een kerncentrale of opslag voor vervuilde grond. Dat is gelukkig niet gebeurd. De boeren zijn inmiddels vertrokken en het beheer van het eiland is overgenomen door Natuurmonumenten. Veranderingen kun je niet tegenhouden en als het dan toch moet dan maar zo.

De documentairemaakster Digna Sinke heeft de veranderingen op het eiland prachtig en met oog voor het bijzondere in beeld gebracht. Het derde deel van haar documentaire, dat de laatste vier jaar beslaat, zag ik in maart 2010. Ik wilde zelf gaan kijken. Dus lag een bezoek aan het eiland voor de hand. Het werd een bijzondere dag. Toen we ons bij de veerboot meldden waaide het windkracht 8 en gutste het water uit een loodgrijze hemel. Gaan of niet gaan? Het werd gaan en we hebben er ondanks een nat pak geen moment spijt van gehad.

Het eiland ademt twee sferen. In het Oosten overheerst de Weemoed van het agrarisch verleden met kleine akkertjes met oude gewassen. In het Westen de Weelde, ook wel wildernis genoemd. Hier zijn delen van het eiland teruggeven aan de elementen water en wind. Toen wij er waren had de guldenroede het eiland geel gekleurd.

Wie denkt dat het eiland geheel verlaten is, heeft het mis. De laatste boer is in 2007 vertrokken, maar er leeft nu nieuw volk op het eiland. Er is een zorgboerderij, een hotelcamping voor de wandelaar die rust zoekt, het Rien Poortvliet museum en het Bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Naast de permanente bewoners zijn er ook bezoekers die op het eiland een vakantiehuis hebben. Al deze mensen zijn geheel afhankelijk van de veerboot die ieder uur naar het eiland bromt. De overtocht deed me denken aan de tijd voor de Deltawerken, toen ik met mijn moeder ieder jaar twee keer van Den haag naar familie op Goeree reisde en ook het Haringvliet moest oversteken. Het kon er soms aardig spoken.

Op youtue staat een aardige trailer van de documentaire van Digna Sinke.

Spannende week

Eind deze week zullen we het weten. Gaan VVD en CDA een kabinet vormen met gedoogsteun van de PVV en wat dit voor ons land gaat betekenen? Misschien valt het op papier nog wel mee, maar de toon is gezet. Gaan alle Islamitische scholen dicht? Komt er een bouwverbod voor moskeeën? Komt er een hoofddoekjesbelasting? Gaan de grenzen op slot? Worden ambtenaren die islamiet zijn ontslagen? Wordt de haat verder opgevoerd en groeit de tweedeling?

Of maken de jongens in Den Haag handjeklap, doet Wilders water in de wijn en verdedigt Verhagen op zijn onnavolgbare katholieke toon een accoord met de PVV?

De CDA achterban heeft het moeilijk. Dat verbaast me niets. Wat me wel verbaast is de stilte bij de VVD en de volstrekte afwezigheid van links. Waar wachten we op schatten. Zou het niet goed zijn om voortdurend te laten horen dat met dit kabinet onze tolerante multiculturele samenleving in de afvalbak kan! En zou het niet nog veel beter zijn om te laten zien, horen en beleven dat het anders kan. Alleen wijzen naar Amsterdam is niet voldoende.

Het kan ook anders

Speciaal voor Dik en Rita
Om te voorkomen dat jullie denken dat ik oud word en de dagen zat ben schrijf ik dit bemoedigende bericht over onze jeugd. Gisteren reden Ger en ik een rondje Vecht en peuzelden onze boterhammen bij de sluizen van IJmuiden. Het was er een drukte van belang, omdat IJmuiden opstapplaats is voor mensen die Sail per boot bezoeken. Het ging er beschaafd aan toe. Geen geschreeuw, geen getoeter. Het was ook nog vroeg op de dag. Er was veel te zien in een gemoedelijke zomerstemming.

En ineens kwam daar een groep kleurig klein grut aanlopen; een stuk of twintig jongens en meisjes van vier-vijf jaar met drie begeleiders. Ze zetten zich neer rond de bank naast ons en wachtten geduldig op de dingen die komen gingen. Geen geschreeuw, geen getoeter. Gewoon wachten op de beurt die onvermijdelijk komt ook als je geen aandacht vraagt. Alle kinderen kregen een belegd bruin broodje en een bekertje sap. Een groepje van een jongeling of vijf posteerden zich met brood en sap onder aan de dijk, gevaarlijk dicht bij het water. Een van de begeleiders liep naar beneden en sommeerde hen achter een denkbeeldige lijn. Daar bleven ze braaf zitten.

Ik kon mijn ogen niet van ze afhouden. Waar kwamen ze vandaan? Wat deden ze hier en vooral waarom kan hier wel wat daar niet kon. Dwingen vreemde ogen? Geen gedrein, geen geschreeuw, niet slaan en schoppen en treiteren. Gewoon zitten en kijken. Het kan dus wel. En vertel me nou niet dat deze kinderen ongelukkiger zijn dan die belhamels in de verzamelruimte van Rebel.

Hoe gaat het?

Hallo zeg, hoe gaat het! Meestal antwoord ik naar waarheid. Soms kort, soms wat uitgebreider, afhankelijk van de mens die tegenover me staat. Maar de vraag neem ik altijd heel serieus. Fout en verschrikkelijk ouderwets, begrijp ik na de uitzending van Zomergasten met Pauline Cornelissen. Jelle Brand Corstius en zij waren het er roerend over eens dat zo'n standaard vraag een standaard antwoord verdient. "Goed, dank je en met jou?" En vervolgens gaan we over tot de orde van de dag. Ze moesten allebei niet aan de poespas denken bij een serieus antwoord.

Ik begrijp het niet, of misschien wil ik het niet begrijpen. Is het zo dat mensen van nu geen behoefte hebben om stil te staan bij het wel en wee van een ander. Of misschien hebben ze niet de tijd. Liever steken ze een vage hand op en lopen door. Of misschien is zelfs dat al te veel. Liever alleen even langsschichten.

Vanmorgen zit ik in de verzamelruimte van mijn sportschool te praten met twee sportvrienden die ik al een tijd niet had gezien. We hadden er een kopje koffie bij genomen. In die verzamelruimte zitten ook andere mensen. Daarom heet het immers verzamelruimte. In dit geval een groepje moeders die hun kinderen hadden begeleid naar de zwemles. Misschien hadden zij elkaar ook lang niet gezien. Ze waren namelijk zo in elkaar verdiept, dat ze niet hoorden dat hun kinderen een hels kabaal maakten.

"Hoe gaat het?", vroeg ik. "Goed", zeiden ze, "en met jou?" "Minder" zei ik, "Kunnen jullie die kinderen niet een beetje in bedwang houden?" De gezelligheid was direct weg. Want dat was niet de bedoeling. Wat verbeeldde ik me wel. Was ik nooit kind geweest en van wie was die verzamelruimte eigenlijk wel, en als het me niet beviel moest ik maar lekker thuis koffie gaan drinken?" Ik heb op alle vragen eerlijk antwoord gegeven, en toen was het stil en konden mijn vrienden en ik elkaar weer verstaan. Die kinderen konden fluisterend ook verder spelen.

Hoe gaat het als je elkaar niet serieus neemt. Dan moet je op de PVV stemmen om nog een beetje hoop te houden.

Kleurrijk Nederland

Ik kan erop wachten. Ieder jaar na de Canal Parade van Gay Pride krijg ik de vraag wat ik nou eigenlijk vind van al die kontendraaiende, blote boothomo's die schaamteloos door Amsterdam varen. Vaak komt de vraag uit verwachte hoek, maar tegenwoordig ook uit onverwachte. En foetsie mijn gebruikelijke spontaniteit! Want men stelt die vraag niet voor niets zo nadrukkelijk aan mij. De vragensteller weet dat ik ook homo ben, maar veronderstelt dat ik een nette ben! Ik loop niet in mijn blote kont met een rode pruik op mijn kop. Ik ben wel zo, maar ook weer niet ZOOOO. Toch?

Nou lieve mensen: ik vind niets van die blote homo's, zoals ik van veel niets vind. Ik ben blij dat in dit waterige kikkerland Gay Pride en Canal Parade kunnen. En dat het feest, want dat is het, heel veel mensen trekt. Mensen die met ons het feest willen vieren. En dat er dan in de tram keurige Amerikanen hun neus optrekken, als Ger uitleg wat al die mensen op de grachten doen, nemen we maar voor lief.

Amsterdam kent nog een kleurrijk feest: Wakoo Wakoo dat ieder jaar in Amsterdam Zuid Oost honderdduizenden mensen trekt en ook allang niet meer alleen Surinamers. Amsterdam is de hoofdstad van Nederland, maar bij deze gelegenheden lijkt het eerder op een Vrijstaat. Ook de WK voetballers konden er zonder problemen onthaald worden. De Amsterdammer weet wat feesten is. Kleurrijk Nederland.

Maar veel gewone Nederlanders vinden het maar niks, gezien hun vragen aan mij. Die geloven nog in "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg!" En als je ongewoon wilt doen, doe je het maar onder de dekens. Maar lieve schatten: die tijd is niet meer en die komt ook niet terug. Waarmee ik niet wil prediken dat we nu allemaal in ons blote kont over straat moeten gaan. Maar wel dat Nederland is veranderd en dat we daar heel erg blij mee mogen zijn.n Als u het niet bent, dan ik wel. Laat me.

Couleur Locale Laren

Laren heeft het! In Singer Laren presenteren de gemeenten Blaricum, Laren en Eemnes hun kunstcollecties. Deze gemeenten werken sinds enige tijd intensief samen onder de naam BEL Combinatie. Ze hebben ieder hun eigen gemeentebestuur, maar ambtenaren delen ze met z'n drieën. Op die manier willen zij hun eigen identiteit bewaren, maar voorkomen dat ze opgeslokt worden door de grote broers Hilversum of Huizen.

Tegelijk met de tentoonstelling heeft iedere burger van de drie dorpen de fraai uitgegeven catalogus van de tentoonstelling gekregen. In die catalogus staan naast afbeeldingen van ongeveer 10% van de kunstwerken ook boeiende artikelen over de herkomst van de collectie (grotendeels schenkingen), wat en wie we zien op de schilderijen, en waarom sommige kunstenaars wel en andere niet zijn vertegenwoordigd.

Maar hoogtepunt blijven toch de fraaie afbeeldingen van de kunstwerken. Werk van Leo Gestel, William Singer, Willem Noordijk, Anton Mauve, Albert Neuhuys, Raoul Hynckes. en noem ze maar op.

Het bijzondere vind ik de uitgave van het boek. Moet een bom duiten hebben gekost. Sponsors hebben geholpen, maar toch: kom er in deze tijd maar eens om. Drie gemeenten die hun burgers een boek aanbieden over zoiets nutteloos als kunst en geschiedenis. Kun je toch niet eten! Mocht u net als ik een beetje jaloers zijn, kijk dan goed rond, want ondankbare Bellers hebben hun exemplaren afgedankt via de Kringloop of Markplaats.

En omdat er in Laren niet alleen oud, maar ook nieuw te zien is, heb ik me gisteren vergaapt aan de vier gouden stieren op ijzeren pilaren van Marte Roling die zijn geplaatst bij de ingang van de nieuwe Postiljonwijk in Laren. Marte oling is in Laren geboren. Niet iedereen houdt van dit monumentale werk. Maar je kan er tenminste niet omheen. Het vraagt iets van je! Kom, gaat het zien!

Oud worden met de PVV

Volgens de berichten gaat een nieuw kabinet met gedoogsteun van de PVV goed voor de ouderen in Nederland zorgen. Hoef ik even niet mee te doen? Ik wil helemaal niet verzorgd worden door een partij die propageert "eigen volk eerst". Aan welke voorwaarden moet ik straks voldoen om in aanmerking te komen voor de Goede Zorg van de heer Wilders? Misschien moet ik wel een hoedje op mijn hoofd en een kokerrokje rond mijn benen. Misschien mag ik mijn haren niet meer verven of op hoge hakken lopen. Misschien wordt een rollator verplicht en een nulttredewoning. Want u en ik geloven toch niet dat ik straks goede zorg krijg alleen omdat ik vijfenzestig word?

Hoe komt het toch dat CDA en VVD niet willen zien dat de heer Wilders de basale grondrechten vrijheid en gelijkheid aan zijn laars lapt. Waarom willen zij met een partij in zee die in de kern anti-democratisch is? Zijn anti-islam standpunt, dat nu expliciet wordt gerespecteerd door CDA en VVD(!!!) druist toch in tegen een van onze basale grondrechten namelijk de vrijheid van godsdienst. En die zou toch juist bij het CDA in veilige handen moeten zijn? Want, als gij niet wilt wat u geschiedt, doe dat dan ook een ander niet! Het CDA zou toch wijzer moeten zijn. Of hebben zij door de verkiezingsnederlaag het gezonde verstand verloren?

Maar ook de VVD moet het toch opgevallen zijn dat de heer Wilders een alleenheerser is in zijn partij en niet gecontroleerd wordt? Met zijn gedoogsteun gijzelt binnenkort de heer Wilders het nieuwe rechtse kabinet helemaal in zijn eentje. Macht zonder verantwoordelijkheid. Waar gaat dat nog toe leiden. Wil ik wel oud worden in dit land?

Brood en spelen

Sportverdwazing. We kunnen er wat van! Tijdens onze vakantie was er het WK voetbal en de Tour de France. Van beide hebben we een vleug meegekregen. De halve finale en de finale van het WK zagen we Nederlandse vrienden in Frankrijk. De hele kamer in het oranje, tshirts, hoofddeksels, oorbellen, haarlinten, jurkjes en een vuvuzuela. Na de gewonnen halve finale liepen we blij en trots door de straten van het dorp. Na de finale hebben we ons even niet laten zien. De Fransen vonden dat wij de beker niet hadden verdiend. Ze waren geschokt door het vuile spel van onze jongens.

De tour zagen we in levende lijve op de Col de Nonnieres van 671 m hoog. Die ligt vlak achter ons huis. De col is eigenlijk een colletje en liefhebbers vinden hem eigenlijk te min. Die beklimmen in de buurt zwaardere pukkels. Maar de pret was er niet minder om. Samen met zo'n paar duizend andere gekken van allerlei nationaliteit, posteerden we ons op de flanken van de bloedhete col met eten en drinken, vooral veel water. Liters vocht heb ik verbruikt. Eerst moesten we een eind lopen om een plekje te vinden in de schaduw en vervolgens moesten we er weer uit om eerst de reclamecaravan en vervolgens de renners langs te zien rijden.

Wat een gekkenhuis. In het voorjaar zag ik bij Soest de Girorenners langsflitsen, maar dit was wel wat anders! Eerst een reclamecaravan die me aan vroegere bloemencorso's deed denken met hossende, bossende jongens en meiden op de wagens. En al dat volk dat zich als wolven op kleine cadeautjes stort. Ik heb mijn ogen uitgekeken en was blij toen we tegen drieën omhoog konden naar de rust van het Franse land. Maar ik had het niet willen missen, allebei niet.

Volgend jaar weer een Kunstweek?

Als we de kranten mogen geloven, is er volgend jaar geen kunstweek meer in Huizen. Het is immers moeilijk voor te stellen dat de twee organisaties die elkaar nu de schuld toeschuiven van de chaos die zij samen veroorzaakt hebben nog met elkaar kunnen samenwerken. De organisatoren van de concerten in de Oude Kerk en van het Brugfeest en het Jazzfestival, belangrijke peilers onder de Kunstweek hebben hun vertrouwen opgezegd in de Stichting Markering Huizen. Omgekeerd legt het bestuur van deze stichting de schuld op bordje van een andere stichting, namelijk de Stichting Kunst en Cultuur.

Het wijzen naar elkaar brengt een tweede kunstweek niet veel dichterbij. Ik ben niet erg geïnteresseerd in de schuldvraag, wel in een nieuwe kunstweek volgend jaar en dan inclusief de Kunstpicknick. Het idee van bundeling van activiteiten in een week was immers lang niet fout. Maar met alleen bundelen ben je er niet. Je moet ook de programmering op elkaar afstemmen en goede publiciteit verzorgen. Dat laatste heeft de SMH nagelaten en daarmee heeft het zichzelf buitenspel gezet.

Een geluk bij een ongeluk is dat daardoor € 50000 vrijkomt die rechtstreeks aan de kunst besteed kan worden. Voor programmering en publiciteit moeten echte deskundigen zorgen die weten hoe je kunst op de kaart zet. Niet van alles wat, maar van weinig veel en dan ook nog goed. Geef de week een leidraad of een motto en een aansprekende titel. Zoek samen met kunstenaars naar het unieke van Huizen.

Niet treuren, streep eronder en gewoon opnieuw beginnen. Behoud het goede en ontdoe je van overtollige ballast. Zoek een groep enthousiastelingen en laat hen binnen een paar maanden een plan schrijven, dat de goedkeuring heeft van de verzamelde kunstwereld in Huizen. En dan samen aan het werk.

Mijn wondere wereld (2)

In de vroege morgen een rondje Huizen gefietst. Eerst door het dorp langs alle nieuwe bouwactiviteiten, toen langs de Julianastraat waar V & K op een binnenterrein vier nultredewoningen gaat bouwen, en toen over het fietspad van De Wolfskamer naar de haven. Erg benieuwd of het nieuwe Durgerdam al vordert. Van ver ligt het er beeldschoon bij. Weliswaar retro, maar aantrekkelijke retro: kleinschalig, afwisselend hoog en minder hoog, of als u het liever wilt laag en iets minder laag, houtbouw gemengd met baksteen, en aansprekende kleuren. Het nodigt uit om in rond te slenteren.

Dat was althans de bedoeling. Het gebied rond de Kalkovers zou een belangrijke trekpleister moeten worden in het nieuwe toeristisch-recreatieve beleid van de gemeente met een mix van horeca en nautisch gerelateerde bedrijvigheid, commerciele en niet commerciele functies. Toen de plannen bekend werden en de eerste gebouwen verschenen, kreeg ik visioenen van prettige gezelligheid op zomerse dagen en avonden. Met een beetje fantasie zag ik mezelf flaneren langs terrasjes en kleine ateliers, waar kunstenaars en handwerklieden mooie dingen maken. Op hoogtijdagen wordt er muziek gemaakt op een podium in de haven. Zo kan ik nog wel even verder gaan.

Vandaag was zo´n zomerse dag. Maar in het Nautisch Havenkwartier tussen alle kleurige gebouwen en gebouwtjes was het akelig stil. Alleen bij de Botterwerf stond de deur open en konden wij een kijkje nemen in de smidse. Koffie moesten we halen op het terras van de Haven van Huizen, dat overigens pas om elf uur open ging. In het NHK was alles wat er is hermetisch gesloten. En nog gekker, we konden niets eens vrij rond het kolkje lopen, omdat er hekken zijn geplaatst. Van Nautisch gerelateerde bedrijvigheid geen spoor te bekennen. Sorry, ik heb het begrip niet uitgevonden. Waar blijft de horeca. En waar de bootjes in het kolkje achter de Kalkovens.

Betekent dit nu dat ik mijn zomerse visioenen in de ijskast moet zetten. Gooit de economische crisis hier roet in het eten. Of zijn de plannen veranderd zonder dat we het weten? Ik ben gaan zoeken op de website van de gemeente en op de website van het NHK. Die hebben we niet veel wijzer gemaakt. Blijven dromen wordt steeds belangrijker.

Mijn wondere wereld

Er is meer wereld dan de Haagse wereld. Gisteren trokken we op de fiets naar het Oosten. Daar troffen we in het weiland bij Nijkerk een koppel Indische ganzen met jongen. Indische ganzen zijn in ons land zeldzaam. De mening van deskundigen over hun herkomst is tweeërlei. De ene groep zegt dat ze mee zijn gevlogen met andere ganzen die in hun trek ons land aandoen. De andere groep zegt dat ze ontsnapt zijn uit een dieren- of vogelpark. Zeker is, dat ze daar met z'n vijven in het weiland liepen alsof ze hier horen.

De enclyclopedie zegt over de Indische gans, dat "hij van oorsprong een bewoner is van de Mongoolse en Chinese hoogvlakten. Tijdens de barre winters daar trekken de vogels weg naar onder andere India, waaraan de gans haar naam dankt. Inmiddels weet de Indische gans zich hier wel prima te handhaven. Indische ganzen zijn gemakkelijk te herkennen. In vlucht en op de grond zijn ze erg licht en lijken op afstand gezien wel bijna wit te zijn. Van dichtbij vallen de dwarsstrepen op het achterhoofd op."

De Indische gans is eigenlijk geen gans, maar een grote eend, net als de Nijlgans, die hier ook ooit is komen aanwaaien en die zich zo hevig heeft vermenigvuldigd, dat veel boeren nu klagen over een plaag. Gelukkig kun je vogels niet gemakkelijk het land uitzetten.

Om te voorkomen dat al die vogelaars met hun grote toeters de rust van de opvoedende ganzen gaan verstoren, ga ik hier niet verklappen, waar we ze zagen.

Familiedag

Zoekplaat: Wie hoort bij wie? Centraal staan de drie zussen Sjerps! Maar wat is een familie zonder kinderen en kleinkinderen? En voor dat laatste is aanhang nodig. Die staan er ook op. En de fotograaf staat achterop.

Net een gewoon mens

Sinds de formatie-onderhandelingen zijn begonnen is Geert Wilders net een gewoon mens geworden. Het lijkt erop dat hij graag wil regeren en dat hij daarvoor een heleboel wil inleveren. In de vroege morgen na de verkiezingen gaf hij zijn AOW standpunt al weg. Gisteren schikte hij zich naar de wens van informateur Rosenthal om niet met de pers te praten over wat binnenskamers wordt besproken. Hij gaat vast nog veel meer weggegeven. Misschien is veel meer de vraag waaraan hij gaat vasthouden.

Zijn kiezers schijnt het niet te deren. Ik heb echt even gedacht dat zijn aanhang zo groot was vanwege zijn stelling dat de AOW leeftijd niet verhoogd hoeft te worden, en dat er 10000 mensen in de zorg en 10000 politieagenten op straat bijkomen. Maar ook dat gaat hij weggeven, evenals de gekozen ministerpresident, de afschaffing van de Eerste Kamer, de afschaffing van het Europees Parlement en het afschaffen van alle kunstsubsidies. Wat blijft er dan over?

- het handhaving van de hypotheekrenteaftrek, omdat de VVD dat ook wil
- stoppen met re-integratie, omdat de VVD dat ook wil
- levenslange gevangenisstraf na drie zware misdrijven, omdat de VVD dat ook wil
- geen verjaring bij gewelds- en zedenmisdrijven.
- geen taakstraffen; geen TBS; geen vervroegde invrijheidstelling bij goed gedrag.
- etnische registratie van iedereen.
- verlaging van de strafrechtelijke meerderjarigheidsgrens van 18 naar 16 jaar
- vrijheid van onderwijs, maar wel sluiting van alle islamitische scholen
- directe uitzetting van Niet-Nederlanders die een misdrijf plegen
- volledige immigratiestop voor mensen uit islamitische landen
- stop op de bouw van nieuwe moskeeën en sluiting van islamitische scholen
- afschaffen stemrecht voor niet-Nederlanders bij gemeenteraden
- vreemdelingen zonder een baan dienen Nederland te verlaten
- verbod op het dragen van een boerka en op de koran; belasting op hoofddoekjes
- invoering van een quotum voor asielzoekers; maximaal 1.000 personen per jaar.

Deelname van de PVV aan de regering gaat iets kosten. Ik ben benieuwd hoe ver de VVD en het CDA zullen gaan. In Nova liet men zien wat de gevolgen zijn in Denemarken van de gedoogsteun van de extreem nationalistische Deense Volkspartij voor een liberaal-conservatief minderheidskabinet. Achter de schermen en dus onzichtbaar voor democratische controle zorgt de DVP ervoor dat Denemarken een keurig land is geworden. Emigreren?

I

Ere wie ere toekomt

Als we al mogen spreken van een succes voor het eerste Kunst- en Cultuurfestival in Huizen, is dat niet te danken aan de Stichting Marketing Huizen. In het artikel in de Huizer Courant van deze week pronkt secretaris Hans Borremans van de SMH met andermans veren. De week is een succes geworden door de durf en het enthousiasme van een paar hard werkende mensen. De Stichting Marketing Huizen zou voor sponsoring, voor de publiciteit en voor de vergunningen zorgen en alle drie zijn mislukt. Daardoor zaten er bij prachtige uitvoeringen veel te weinig mensen. Dat was vervelend voor de kunstenaars die optraden. Het is ook vervelend voor de durfals als zij moeten bijpassen uit eigen zak.

In het artikel staat ook dat de SMH voor volgend jaar € 51000 vraagt voor organisatiekosten van de Stichting zelf. Dat is veel geld voor niets doen! Het zou dus van wijsheid getuigen als de gezamenlijke raadscommissies deze € 51000 rechtstreeks voor de activiteiten bestemmen. Dan hoeven de mensen die hun nek hebben uitgestoken en wie de eer toekomt, niets zelf te bekostigen en valt er voor veel mensen veel moois te genieten.

Dus beste raadsleden. Wees wijs. Krab op uw hoofd en steek het geld rechtstreeks in de kunst.

Goedemorgen Nederland

Jan Peter komt niet meer terug. Dat is dus gelukt. Maar hoe nu verder met dit zompige land achter de dijken. Hoe komt het dat al die zogenaamde nuchtere landgenoten op een partij als de PVV hebben gestemd? Zijn alle bekrompen christenen overgestapt? Nemen we elkaar niet serieus meer. Zijn we geheel het spoor kwijt geraakt?

Vanmorgen gaf Herman Pleij, de cultuurhistoricus die ook steeds mocht optreden als het Fortuyn effect verklaard moest worden, uitleg. Alle mensen die op televisie het grote geld en de grote mond voorbij zien komen, willen dat ook. De gewone politici gaan daar niet voor zorgen, denken zij. Die zorgen alleen voor elkaar. Maar in zo'n anti-establishment figuur als Wilders, die lak aan alles heeft, geloven zij wel. En als die het ook niet voor elkaar krijgt, hebben ze in ieder geval kunnen lachen. Het lijken wel Italianen met hun Berlusconi.

Eigenlijk is Emiel Roemer, de nieuwe aanvoerder van de SP, veel leuker. Waarom hebben al de verdwaalde gasten daar niet op gestemd? Die doet toch ook net alsof er geen economische crisis is, alsof we niet hoeven te bezuinigen. Die wil toch ook niet morrelen aan de AOW leeftijd en aan het ontslagrecht. En die heeft ook nog serieuze plannen voor de gezondheidszorg. Maar misschien is die voor het volk toch net iets te netjes, te redelijk. Misschien past Wilders toch beter in de Oranjegekte.

Gaat het goedkomen? Wie gaat er met de PVV? Want VVD en PVV samen is niet genoeg voor een meerderheid. Daar moet nog wat bij. GroenLinks en D66. Dan val ik van mijn stoel en ga ik zeker inpakken! We blijven elkaar toch wel serieus nemen.

De Grote Dag

Vanmorgen vroeg naar de stembus gegaan. Ik kon niet wachten. Dan is het maar gebeurd en hoef ik niet langer te vechten tegen de aandrang om niet te gaan. Niet te gaan uit protest tegen de absurditeit van het gebodene.

Bij het stembureau kwam ik mijn buurman tegen. Goed geslapen? Niet helemaal. Toch erg bevreesd voor vier jaar Rutte, Balkenende en Wilders. Een is al erg genoeg, maar samen is het meer dan drie keer zo erg. Valt het te voorkomen? We vroegen elkaar of we het laatste lijsttrekkersdebat hadden gezien en of we iets wijzer waren geworden. Waar gaat het nog over? Ik had Job weer zien verpieteren bij al het verbale geweld van zijn collega's. Ik zag hem denken: "Waarom ben ik niet thuis gebleven?" Waarom heeft niemand hem gezegd dat hij de beste burgemeester van de wereld was en dus gewoon zichzelf had kunnen blijven.

Ik heb niets nieuws gehoord. Mijn keus was al bepaald. En ik gruwel van het idee dat dit stel blaaskaken ons uit de maatschappelijke malaise moet bevrijden. Waarom gaan ze niet in de kamer zitten en laten het landsbestuur over aan ervaren vrouwen en mannen met minder grote ego's. Ik weet er wel een paar: Guusje en Neelie, Herman, Hans (en niet die Wiegel), Andre, Elisabeth. Mensen die in de schaduw van deze politieke klucht hard werkend, deskundig en betrouwbaar hun werk doen.

Alsjeblieft niet Mark, Jan Peter en Geert.

De Politiek is een man

De Politiek is een man. Komt het daardoor dat ik het steeds vervelender vind? Even leek het erop of Neelie terug zou komen en dat er tussen Neelie en Femke echt iets te kiezen viel. Maar Neelie liet zich in het Brusselse hok stoppen en nu staan de haantjes weer vooraan. Nu moet ik dus laveren tussen mijn afkeer van dit haantjesgedrag en mijn belangstelling voor de toekomst van dit land. Omdat ik vrouw ben, heb ik de kunst van laveren niet geleerd.

Geef vrouwen de macht is mijn oproep. Femke of Neelie. Het maakt me niet veel uit. Er valt vast minder te lachen maar meer te kiezen. En misschien worden de problemen dan ook eens een keer opgelost. Niet uren, dagen, maanden, jaren vergaderen, maar knopen doorhakken. Dan leggen we de lasten op de schouders die dat het beste kunnen dragen. Dan gaan we niet honderden kilometers snelweg aanleggen, waardoor er steeds meer auto gereden wordt. Dan pakken we eindelijk een keer die rotjochies aan, die zo veel last op straat veroorzaken. Dan hoeven niet hele volksstammen landgenoten over de grens gezet te worden en kunnen we wat meer ontspannen omgaan met elkaar.

Misschien mogen we dan ook nog van bijzondere kunst genieten, die het leven zoveel kleurrijker en verrassender maakt en die zonder steun van de overheid verdwijnt in het gedreun van de oneliner. Nu kunnen we alleen gruwen van vervelend politiek theater, dat zich nooit vernieuwt en altijd maar weer hetzelfde versje dreint.

Hoort zegt het voort!

Het was even schrikken. Las ik ineens op de voorpagina van de Huizer Courant mijn eigen tekst uit mijn weblog over het unieke concert in de Oude Kerk. Wist ik niks van. Niemand had me iets gevraagd. Schrik ging gauw over in blijdschap. "Ik word gelezen" en kennelijk vinden de ervaren journalisten van de Huizer Courant mijn bevindingen ook nog de moeite van het publiceren waard.

En het werd nog vreugdevoller toen Frans Bianchi, een van de initiatiefnemers van de Huizer Kunst- en Cultuurweek, reageerde op de tekst. Hij wilde een correctie. Ik sprak over een handjevol mensen in de kerk, terwijl hij er wel 250 had geteld. Even rekenen. Als er 1350 mensen in de kerk kunnen, is 250 dan een handjevol. Ik ga er niet over steggelen. Ik had een bomvolle kerk verwacht en was teleurgesteld. Dat was mijn boodschap. Die heeft de reactie van Frans Bianchi niet weggenomen. Was het maar waar.

Ik vind het overigens prima als mensen mijn teksten gebruiken. Maar op een voorwaarde! Dat als er iets te reageren valt, het gebeurt op dit weblog, zodat het een en het ander wel met elkaar in verband blijft. Anders wordt dit weblog ook een grabbelton.

Ani Avramova

Gisteren togen Ger en ik naar de bibliotheek voor het pianorecital van pianiste Ani Avromava. Twaalf stukken van Chopin, omdat het Chopinjaar is. Gelukkig waren voor deze gelegenheid alle stoelen bezet. Wat een genot, wat een talent, wat een gave en welk een prachtige muziek. Je zou willen dat deze pianiste veel meer te horen is.

Vorige keer noemde ik het talent van Ani wat oneerbiedig een krent in de pap. Ik bedoelde er serieus mee, dat je kwaliteit moet koesteren, in the spotlight moet zetten, een podium moet geven. De bibliotheek was omgetoverd tot een kleine, sfeervolle concertzaal. Het publiek luisterde ademloos. Zo'n talent geeft de Huizer Kunst- en Cultuurweek, kunnen we trouwens niet een poëtischer naam vinden, glans.

Deze avond stond Ani geprogrammeerd naast een concert van De Gooise Operette in de theaterzaal van De Graaf. Daar was ook veel moois te horen. Maar ook hiervoor was het publiek niet in grote getale opgekomen. Hoe kan het toch dat dezelfde Operette in 't Spant in Bussum drie avonden een volle zaal trekt, terwijl in ons schone dorp er niet meer komt kijken dan een mug en een paardentand. Moeten Huizer nog kunstwarm gemaakt worden?

Dan moeten we het anders doen. Dan moeten we serieus kiezen. Willen we in zo'n week aardig vermaak en voor ieder wat wils, of willen we Kunst met een grote K? Het kan zelfs samen, als je maar helder programmeert! Dan is er een KUNSTweek met een tweetal spetterende concerten, waarvoor iedereen die van muziek houdt wil uitlopen. Een aan het begin van de week en een aan het einde. Daartussen kunnen allerlei kunstactiviteiten worden georganiseerd met voor ieder wat wils. En alsjeblieft laat de Kunstpicknick terugkomen!

Kunstgrabbelton in Huizen

Deze week is het Kunstweek in Huizen. Bedoeling is Huizen toeristisch op de kaart te zetten met een winterweek, een voorjaarsweek en een najaarsweek. De Stichting Marketing Huizen promoot. Ik denk althans dat het zo bedoeld is. Gisteren begon het met een concert van pianiste Ani Avramova en het harmonieorkest Prinses Irene in de Oude Kerk. Een prachtig concert door een fantastische pianiste met een goed ondersteunend harmonie-orkest. Het zou storm moeten lopen! Dit is immers het neusje van de zalm. Maar in de sfeervolle Oude Kerk zaten een handje vol mensen, die overigens ten volle genoten. De wegblijvers krijgen overigens woensdagavond een nieuwe kans, als Ani Avramova een Chopin recital geeft in de bibliotheek.

Waar waren al die mensen? Liepen die nog boodschappen te doen in het dorp. Waren ze bij het Brugfeest van Jan Schra en Maja Boot, waar zo'n ander groot talent uit Huizen zou optreden, dochter Janne Schra? Wisten ze het niet, of willen ze niet?

Ondanks de tweepagina grote advertentie in de Huizer Courant, de foldertjes en aanplakbiljetten hoor ik veel mensen die het geheel is ontgaan dat er feestweek is. Of die uit de hoeveelheid aan activiteiten, de krenten uit de pap niet kunnen halen. Er is altijd wel iets in het dorp, zeggen ze, en zelden iets bijzonders. Dus als er iets bijzonders is, schreeuw het van de daken en laat het niet verzanden in de grabbelton. Uitlichten, zouden theatermakers zeggen!

Of geldt in Huizen ook dat het gevaarlijk is je kop boven het maaiveld te steken. Ik ga in ieder geval woensdag weer genieten.

Fanny Kiezenberg is overleden

Onze vriendin Fanny Marie Rose Gerardine Kiezenberg is maandag 24 mei jl. overleden. We wisten allemaal dat het zou gaan gebeuren en toch raakt het me diep. Het is erg onvoorstelbaar dat ze er niet meer zal zijn:

Niet meer in het Kunstcafe op de eerste rij,
Niet meer hakkend in haar atelier,
Niet meer met en onder haar leerlingen,
Niet meer in het Filmhuis, dat ze heeft neergezet
Niet meer in ons midden
Niet meer die klaterende lach
Dat bijzondere gesprek.

Maar “zolang iemands naam genoemd wordt, leeft hij voort”.

Daarom is het een goed idee dat de Huizer Kunstprijs voor Jeugdig Talent voortaan haar naam zal dragen: De Fanny Kiezenbergprijs. Haar vormkracht, ambachtelijkheid, haar wilskracht en doorzettingsvermogen mogen een voorbeeld zijn voor alle jonge kunstenaars in spe.

Fanny leeft voort in ons hart en in haar werk. Niet alleen in haar beelden, maar ook in haar woorden.

Er is gelegenheid tot afscheid nemen en schriftelijke condoleance op zaterdag 29 mei, 15.00 – 17.00 uur in Uitvaartcentrum Rebel, Ceintuurbaan 45, 1271 BG Huizen.
De afscheidsdienst voor Fanny zal worden gehouden op maandag 31 mei om 10.30 uur in De Grote Kerk, Marktstraat 13, 1411 CX Naarden-Vesting.
Na de dienst is er gelegenheid tot condoleren in bovengenoemde kerk.
De begrafenis zal in besloten kring gaan plaatsvinden.
Bloemen: liefst voorjaarskleuren.

Een goede buur

Ze groeien als paddenstoelen, de buurtverenigingen. Zijn een reactie op de afwezige overheid. Vooral in buurten waar veel last is van vandalisme, denken bewoners dat ze samen sterker zijn dan alleen. En gelijk hebben ze. Als twintig paar ogen op straat kijken, zien ze meer dan een paar ogen. Overigens vraag ik me wel af de bordjes "Buurtpreventie" slimme criminelen echt afschrikken.

De buurtvereniging De Eenheid van de Wolfskamerbuurt doet meer dan alleen aan vandalismebestrijding. Bewoners van de Wolfskamerbuurt kijken ook naar elkaar. En nog verder: ze spreken elkaar ook aan als er iets gebeurt wat opvalt. Bijvoorbeeld het onderhoud van de tuinen. Kom daar maar eens om in deze tijd. Overigens doet mijn buurman op de keurige Breezand dat ook. Die liet ons laatst weten dat hij het fijn vindt om te weten als we weg zijn, maar ook wel graag zou willen dat we ons melden als we terug zijn. Het geeft me een warm gevoel dat hij op ons let.

De bewoners van de Wolfskamerbuurt vechten samen voor het behoud van hun buurt. Samen staan ze sterk. Maar inmiddels doen ze ook leuke dingen met elkaar, zoals samen barbecuen en wedstrijden zonnebloemkweken. De oude tuindorpgedachte komt langzaam terug. Zonde om dat af te breken, toch?

Grootgrondbezit

Ons huis in Frankrijk ligt in het stil en landelijk gebied. Vanuit ons huis kunnen we verschillende uitgezette wandelingen maken en dat doen we met veel plezier.In Frankrijk worden uitgezette wandelingen duidelijk gemarkeerd: Grand Randonees met roodwitte banden, Petites Randonees met roodgele en Randonees de Pays met geelwitte. Voor alle zekerheid nemen wij altijd een stafkaart mee, zodat we moeilijk kunnen verdwalen. De charme van uitgezette wandelroutes is dat ze de wandelaar door stille, landelijke en onbekende gebieden leiden. Soms kan dat alleen als boeren hun erf openstellen. Veel Franse boeren doen dat op voorwaarde dat je hun vee ongemoeid laat. Daar zijn we ze erg dankbaar voor.

Dit voorjaar gebeurde het ons echter voor het eerst, dat de wandeling was omgelegd omdat de eigenaren van priveterrein de toegang tot hun gebied hadden afgesloten. Veelal zijn dat geen boeren, maar stedelingen die een piedaterre op het land hebben gekocht. Die hebben hun stadse gewoonten meegenomen. De eerste eigenaar had een groot hek op zijn oprijlaan gezet, dat alleen electronisch te bedienen valt. Als hij niet thuis is, gaat het hek dus niet open en moet de nietsvermoedende wandelaar een andere weg zien te vinden. Een plakaat op een boom wees ons de weg door over een moeilijk begaanbaar bos. De tweede had niet de moeite genomen een hek te plaatsen, maar had gewoon de merktekens van de boom verwijderd. Toen we na zorgvuldig spoorzoeken vermoedden dat het pad over privéterrein liep werden we begroet door een chien mechant, die meestal harder blaffen dan bijten. Toen de eigenaar tevoorschijn kwam en ons duidelijk maakte dat wij ons op verboden gebied bevonden, wezen we haar op haar verplichtingen om in ieder geval een omleiding te markeren.

Ik moest aan dit alles denken toen ik in de HuizerCourant las dat het bospad tussen de Oud Bussumerweg en de Sijsjesberg is afgesloten omdat de gemeente de grond heeft geruild met een van de grootgrondbezitters in Huizen. Waarom bij die ruil niet de voorwaarde gesteld dat het pad open blijft? Nu is het verweer van de gemeente dat het pad nog nimmer openbaar gebied is geweest, terwijl ik er toch meerdere keren vrijelijk gebruik van kon maken.

Het zou toch erg sjiek zijn als de nieuwe grootgrondbezitter een gebaar zou maken en het pad weer open zou stellen. Adel verplicht!

digitale politici

Rond de gemeenteraadsverkiezingen was het druk met Huizer politici op de digitale snelweg. Maarten Hoelscher, de fractievoorzitter van de PvdA en Erwin Ormel van de VVD, hielden trouw een weblog bij, waarin ze ons eerst lieten weten waarom wij op hun partijen moesten stemmen en vervolgens hoe blij ze waren dat ze aan de macht waren gebleven. Ook Kees de Kok van het CDA en Larissa Landre hielden voorzichtig ook een weblog bij. Zij allen hadden zich gevoegd bij wethouder Janny Bakker die al veel langer gebruikmaakt van het medium.

Maar nu is het ineens stil, oorverdovend stil. Erwin Ormel heeft sinds 15 april niet meer geschreven. Reden onbekend. Maarten Hoelscher is ook afgehaakt. Hij heeft wel een reden gegeven. Hij heeft even genoeg van alle kritische geluiden. Ook Kees de Kok is sinds 28 maart stil. GroenLinks blijft actief op de digitale snelweg, maar het is mondjesmaat. Alleen Janny Bakker blijft trouw schrijven.

Misschien barst het circus dadelijk weer los nu we op 9 juni een nieuwe landsregering moeten vormen. Maar dan zullen het vooral de landelijke politici zijn die zich laten horen. Moet u trouwens ook zo wennen aan Job Cohen in dat verkiezingscircus. Zou het niet beter zijn geweest als hij gewoon in Amsterdam was gebleven, en het campagnevoeren aan anderen had overgelaten.

Nog even terug naar die Huizer politici! Vervelend dat zij nu weer in de schulp van de bekende raadzaal zijn gekropen, waar nooit iemand hen lastig komt vallen. Ik houd wel van de persoonlijke commentaren op wat er gebeurt in het politieke bedrijf. Anders zouden we eens kunnen vergeten dat politici ook maar mensen zijn. Dus hup Erwin, Maarten, Kees en Larissa. Laat ons weten hoe het er voor staat.

Het jarjatgevoel

We zijn er weer en dat valt niet mee, moet ik zeggen. Leven in twee werelden is luxe, maar heeft een schaduwzijde. Je moet steeds schakelen bij de overgang van rust naar hectiek en omgekeerd en naarmate ik ouder word gaat schakelen minder goed. In de maand op het land in Frankrijk hadden we trouwens ook last van de grote wereld. Er was een lange Franse treinstaking, die ons belemmerde naar huis te gaan voor een begrafenis van een dierbare. En de aswolk van de IJslandse vulkaan ging ook ook niet aan ons voorbij, omdat onze vrienden uit Nederland die met de trein naar Frankrijk zouden komen voor een bezoek vastzaten op het vliegveld van Boekarest. Begrijp je het niet. Doet er niet toe. Bedoeling is om te zeggen dat de grote wereld om de hoek kwam kijken.

Maar het was natuurlijk in de eerste plaats genieten van ons Franse leven op het land. En daarbij hielp het warme voorjaarsweer. Er vlogen zelfs al zwaluwen rond het huis en de kersen- en perenbloesem stond volop in bloei. Wat een weelde. Links en rechts de geluiden van onze boerenburen, die het land aan het bewerken zijn, de zure lucht van de geiten vermengd met de heerlijke zoete geur van de bloeiende brem. Zonder televisie hebben we ineens zeeen van tijd om alle boeken te lezen, waar we thuis niet aan toekomen. Ik las Museum van de Onschuld van Pamuk, De dood heeft mij een aanzoek gedaan van Kristien Hemmerechts, Het Veer van Istanbul van Irene van der Linde met de sfeervolle foto's van Nicole Seghers, Koetsier Herfst van Charlotte Mutsaerts, De Milieubeheerder van Nadine Gordimer en ik ben begonnen aan De Kwestie God van Karen Armstrong. Voor alle bangerikken voor de Turken is vooral Het Veer van Istanbul een aanrader. Ik was al niet bang, maar nu denk ik wat een rijkdom als ze aan zouden sluiten bij Europa! Of bestaat dat binnenkort ook niet meer?

We zijn weer thuis! Valt niet mee. Maar het komt wel weer goed.