Mijn wondere wereld

Er is meer wereld dan de Haagse wereld. Gisteren trokken we op de fiets naar het Oosten. Daar troffen we in het weiland bij Nijkerk een koppel Indische ganzen met jongen. Indische ganzen zijn in ons land zeldzaam. De mening van deskundigen over hun herkomst is tweeërlei. De ene groep zegt dat ze mee zijn gevlogen met andere ganzen die in hun trek ons land aandoen. De andere groep zegt dat ze ontsnapt zijn uit een dieren- of vogelpark. Zeker is, dat ze daar met z'n vijven in het weiland liepen alsof ze hier horen.

De enclyclopedie zegt over de Indische gans, dat "hij van oorsprong een bewoner is van de Mongoolse en Chinese hoogvlakten. Tijdens de barre winters daar trekken de vogels weg naar onder andere India, waaraan de gans haar naam dankt. Inmiddels weet de Indische gans zich hier wel prima te handhaven. Indische ganzen zijn gemakkelijk te herkennen. In vlucht en op de grond zijn ze erg licht en lijken op afstand gezien wel bijna wit te zijn. Van dichtbij vallen de dwarsstrepen op het achterhoofd op."

De Indische gans is eigenlijk geen gans, maar een grote eend, net als de Nijlgans, die hier ook ooit is komen aanwaaien en die zich zo hevig heeft vermenigvuldigd, dat veel boeren nu klagen over een plaag. Gelukkig kun je vogels niet gemakkelijk het land uitzetten.

Om te voorkomen dat al die vogelaars met hun grote toeters de rust van de opvoedende ganzen gaan verstoren, ga ik hier niet verklappen, waar we ze zagen.

Familiedag

Zoekplaat: Wie hoort bij wie? Centraal staan de drie zussen Sjerps! Maar wat is een familie zonder kinderen en kleinkinderen? En voor dat laatste is aanhang nodig. Die staan er ook op. En de fotograaf staat achterop.

Net een gewoon mens

Sinds de formatie-onderhandelingen zijn begonnen is Geert Wilders net een gewoon mens geworden. Het lijkt erop dat hij graag wil regeren en dat hij daarvoor een heleboel wil inleveren. In de vroege morgen na de verkiezingen gaf hij zijn AOW standpunt al weg. Gisteren schikte hij zich naar de wens van informateur Rosenthal om niet met de pers te praten over wat binnenskamers wordt besproken. Hij gaat vast nog veel meer weggegeven. Misschien is veel meer de vraag waaraan hij gaat vasthouden.

Zijn kiezers schijnt het niet te deren. Ik heb echt even gedacht dat zijn aanhang zo groot was vanwege zijn stelling dat de AOW leeftijd niet verhoogd hoeft te worden, en dat er 10000 mensen in de zorg en 10000 politieagenten op straat bijkomen. Maar ook dat gaat hij weggeven, evenals de gekozen ministerpresident, de afschaffing van de Eerste Kamer, de afschaffing van het Europees Parlement en het afschaffen van alle kunstsubsidies. Wat blijft er dan over?

- het handhaving van de hypotheekrenteaftrek, omdat de VVD dat ook wil
- stoppen met re-integratie, omdat de VVD dat ook wil
- levenslange gevangenisstraf na drie zware misdrijven, omdat de VVD dat ook wil
- geen verjaring bij gewelds- en zedenmisdrijven.
- geen taakstraffen; geen TBS; geen vervroegde invrijheidstelling bij goed gedrag.
- etnische registratie van iedereen.
- verlaging van de strafrechtelijke meerderjarigheidsgrens van 18 naar 16 jaar
- vrijheid van onderwijs, maar wel sluiting van alle islamitische scholen
- directe uitzetting van Niet-Nederlanders die een misdrijf plegen
- volledige immigratiestop voor mensen uit islamitische landen
- stop op de bouw van nieuwe moskeeën en sluiting van islamitische scholen
- afschaffen stemrecht voor niet-Nederlanders bij gemeenteraden
- vreemdelingen zonder een baan dienen Nederland te verlaten
- verbod op het dragen van een boerka en op de koran; belasting op hoofddoekjes
- invoering van een quotum voor asielzoekers; maximaal 1.000 personen per jaar.

Deelname van de PVV aan de regering gaat iets kosten. Ik ben benieuwd hoe ver de VVD en het CDA zullen gaan. In Nova liet men zien wat de gevolgen zijn in Denemarken van de gedoogsteun van de extreem nationalistische Deense Volkspartij voor een liberaal-conservatief minderheidskabinet. Achter de schermen en dus onzichtbaar voor democratische controle zorgt de DVP ervoor dat Denemarken een keurig land is geworden. Emigreren?

I

Ere wie ere toekomt

Als we al mogen spreken van een succes voor het eerste Kunst- en Cultuurfestival in Huizen, is dat niet te danken aan de Stichting Marketing Huizen. In het artikel in de Huizer Courant van deze week pronkt secretaris Hans Borremans van de SMH met andermans veren. De week is een succes geworden door de durf en het enthousiasme van een paar hard werkende mensen. De Stichting Marketing Huizen zou voor sponsoring, voor de publiciteit en voor de vergunningen zorgen en alle drie zijn mislukt. Daardoor zaten er bij prachtige uitvoeringen veel te weinig mensen. Dat was vervelend voor de kunstenaars die optraden. Het is ook vervelend voor de durfals als zij moeten bijpassen uit eigen zak.

In het artikel staat ook dat de SMH voor volgend jaar € 51000 vraagt voor organisatiekosten van de Stichting zelf. Dat is veel geld voor niets doen! Het zou dus van wijsheid getuigen als de gezamenlijke raadscommissies deze € 51000 rechtstreeks voor de activiteiten bestemmen. Dan hoeven de mensen die hun nek hebben uitgestoken en wie de eer toekomt, niets zelf te bekostigen en valt er voor veel mensen veel moois te genieten.

Dus beste raadsleden. Wees wijs. Krab op uw hoofd en steek het geld rechtstreeks in de kunst.

Goedemorgen Nederland

Jan Peter komt niet meer terug. Dat is dus gelukt. Maar hoe nu verder met dit zompige land achter de dijken. Hoe komt het dat al die zogenaamde nuchtere landgenoten op een partij als de PVV hebben gestemd? Zijn alle bekrompen christenen overgestapt? Nemen we elkaar niet serieus meer. Zijn we geheel het spoor kwijt geraakt?

Vanmorgen gaf Herman Pleij, de cultuurhistoricus die ook steeds mocht optreden als het Fortuyn effect verklaard moest worden, uitleg. Alle mensen die op televisie het grote geld en de grote mond voorbij zien komen, willen dat ook. De gewone politici gaan daar niet voor zorgen, denken zij. Die zorgen alleen voor elkaar. Maar in zo'n anti-establishment figuur als Wilders, die lak aan alles heeft, geloven zij wel. En als die het ook niet voor elkaar krijgt, hebben ze in ieder geval kunnen lachen. Het lijken wel Italianen met hun Berlusconi.

Eigenlijk is Emiel Roemer, de nieuwe aanvoerder van de SP, veel leuker. Waarom hebben al de verdwaalde gasten daar niet op gestemd? Die doet toch ook net alsof er geen economische crisis is, alsof we niet hoeven te bezuinigen. Die wil toch ook niet morrelen aan de AOW leeftijd en aan het ontslagrecht. En die heeft ook nog serieuze plannen voor de gezondheidszorg. Maar misschien is die voor het volk toch net iets te netjes, te redelijk. Misschien past Wilders toch beter in de Oranjegekte.

Gaat het goedkomen? Wie gaat er met de PVV? Want VVD en PVV samen is niet genoeg voor een meerderheid. Daar moet nog wat bij. GroenLinks en D66. Dan val ik van mijn stoel en ga ik zeker inpakken! We blijven elkaar toch wel serieus nemen.

De Grote Dag

Vanmorgen vroeg naar de stembus gegaan. Ik kon niet wachten. Dan is het maar gebeurd en hoef ik niet langer te vechten tegen de aandrang om niet te gaan. Niet te gaan uit protest tegen de absurditeit van het gebodene.

Bij het stembureau kwam ik mijn buurman tegen. Goed geslapen? Niet helemaal. Toch erg bevreesd voor vier jaar Rutte, Balkenende en Wilders. Een is al erg genoeg, maar samen is het meer dan drie keer zo erg. Valt het te voorkomen? We vroegen elkaar of we het laatste lijsttrekkersdebat hadden gezien en of we iets wijzer waren geworden. Waar gaat het nog over? Ik had Job weer zien verpieteren bij al het verbale geweld van zijn collega's. Ik zag hem denken: "Waarom ben ik niet thuis gebleven?" Waarom heeft niemand hem gezegd dat hij de beste burgemeester van de wereld was en dus gewoon zichzelf had kunnen blijven.

Ik heb niets nieuws gehoord. Mijn keus was al bepaald. En ik gruwel van het idee dat dit stel blaaskaken ons uit de maatschappelijke malaise moet bevrijden. Waarom gaan ze niet in de kamer zitten en laten het landsbestuur over aan ervaren vrouwen en mannen met minder grote ego's. Ik weet er wel een paar: Guusje en Neelie, Herman, Hans (en niet die Wiegel), Andre, Elisabeth. Mensen die in de schaduw van deze politieke klucht hard werkend, deskundig en betrouwbaar hun werk doen.

Alsjeblieft niet Mark, Jan Peter en Geert.

De Politiek is een man

De Politiek is een man. Komt het daardoor dat ik het steeds vervelender vind? Even leek het erop of Neelie terug zou komen en dat er tussen Neelie en Femke echt iets te kiezen viel. Maar Neelie liet zich in het Brusselse hok stoppen en nu staan de haantjes weer vooraan. Nu moet ik dus laveren tussen mijn afkeer van dit haantjesgedrag en mijn belangstelling voor de toekomst van dit land. Omdat ik vrouw ben, heb ik de kunst van laveren niet geleerd.

Geef vrouwen de macht is mijn oproep. Femke of Neelie. Het maakt me niet veel uit. Er valt vast minder te lachen maar meer te kiezen. En misschien worden de problemen dan ook eens een keer opgelost. Niet uren, dagen, maanden, jaren vergaderen, maar knopen doorhakken. Dan leggen we de lasten op de schouders die dat het beste kunnen dragen. Dan gaan we niet honderden kilometers snelweg aanleggen, waardoor er steeds meer auto gereden wordt. Dan pakken we eindelijk een keer die rotjochies aan, die zo veel last op straat veroorzaken. Dan hoeven niet hele volksstammen landgenoten over de grens gezet te worden en kunnen we wat meer ontspannen omgaan met elkaar.

Misschien mogen we dan ook nog van bijzondere kunst genieten, die het leven zoveel kleurrijker en verrassender maakt en die zonder steun van de overheid verdwijnt in het gedreun van de oneliner. Nu kunnen we alleen gruwen van vervelend politiek theater, dat zich nooit vernieuwt en altijd maar weer hetzelfde versje dreint.

Hoort zegt het voort!

Het was even schrikken. Las ik ineens op de voorpagina van de Huizer Courant mijn eigen tekst uit mijn weblog over het unieke concert in de Oude Kerk. Wist ik niks van. Niemand had me iets gevraagd. Schrik ging gauw over in blijdschap. "Ik word gelezen" en kennelijk vinden de ervaren journalisten van de Huizer Courant mijn bevindingen ook nog de moeite van het publiceren waard.

En het werd nog vreugdevoller toen Frans Bianchi, een van de initiatiefnemers van de Huizer Kunst- en Cultuurweek, reageerde op de tekst. Hij wilde een correctie. Ik sprak over een handjevol mensen in de kerk, terwijl hij er wel 250 had geteld. Even rekenen. Als er 1350 mensen in de kerk kunnen, is 250 dan een handjevol. Ik ga er niet over steggelen. Ik had een bomvolle kerk verwacht en was teleurgesteld. Dat was mijn boodschap. Die heeft de reactie van Frans Bianchi niet weggenomen. Was het maar waar.

Ik vind het overigens prima als mensen mijn teksten gebruiken. Maar op een voorwaarde! Dat als er iets te reageren valt, het gebeurt op dit weblog, zodat het een en het ander wel met elkaar in verband blijft. Anders wordt dit weblog ook een grabbelton.

Ani Avramova

Gisteren togen Ger en ik naar de bibliotheek voor het pianorecital van pianiste Ani Avromava. Twaalf stukken van Chopin, omdat het Chopinjaar is. Gelukkig waren voor deze gelegenheid alle stoelen bezet. Wat een genot, wat een talent, wat een gave en welk een prachtige muziek. Je zou willen dat deze pianiste veel meer te horen is.

Vorige keer noemde ik het talent van Ani wat oneerbiedig een krent in de pap. Ik bedoelde er serieus mee, dat je kwaliteit moet koesteren, in the spotlight moet zetten, een podium moet geven. De bibliotheek was omgetoverd tot een kleine, sfeervolle concertzaal. Het publiek luisterde ademloos. Zo'n talent geeft de Huizer Kunst- en Cultuurweek, kunnen we trouwens niet een poëtischer naam vinden, glans.

Deze avond stond Ani geprogrammeerd naast een concert van De Gooise Operette in de theaterzaal van De Graaf. Daar was ook veel moois te horen. Maar ook hiervoor was het publiek niet in grote getale opgekomen. Hoe kan het toch dat dezelfde Operette in 't Spant in Bussum drie avonden een volle zaal trekt, terwijl in ons schone dorp er niet meer komt kijken dan een mug en een paardentand. Moeten Huizer nog kunstwarm gemaakt worden?

Dan moeten we het anders doen. Dan moeten we serieus kiezen. Willen we in zo'n week aardig vermaak en voor ieder wat wils, of willen we Kunst met een grote K? Het kan zelfs samen, als je maar helder programmeert! Dan is er een KUNSTweek met een tweetal spetterende concerten, waarvoor iedereen die van muziek houdt wil uitlopen. Een aan het begin van de week en een aan het einde. Daartussen kunnen allerlei kunstactiviteiten worden georganiseerd met voor ieder wat wils. En alsjeblieft laat de Kunstpicknick terugkomen!

Kunstgrabbelton in Huizen

Deze week is het Kunstweek in Huizen. Bedoeling is Huizen toeristisch op de kaart te zetten met een winterweek, een voorjaarsweek en een najaarsweek. De Stichting Marketing Huizen promoot. Ik denk althans dat het zo bedoeld is. Gisteren begon het met een concert van pianiste Ani Avramova en het harmonieorkest Prinses Irene in de Oude Kerk. Een prachtig concert door een fantastische pianiste met een goed ondersteunend harmonie-orkest. Het zou storm moeten lopen! Dit is immers het neusje van de zalm. Maar in de sfeervolle Oude Kerk zaten een handje vol mensen, die overigens ten volle genoten. De wegblijvers krijgen overigens woensdagavond een nieuwe kans, als Ani Avramova een Chopin recital geeft in de bibliotheek.

Waar waren al die mensen? Liepen die nog boodschappen te doen in het dorp. Waren ze bij het Brugfeest van Jan Schra en Maja Boot, waar zo'n ander groot talent uit Huizen zou optreden, dochter Janne Schra? Wisten ze het niet, of willen ze niet?

Ondanks de tweepagina grote advertentie in de Huizer Courant, de foldertjes en aanplakbiljetten hoor ik veel mensen die het geheel is ontgaan dat er feestweek is. Of die uit de hoeveelheid aan activiteiten, de krenten uit de pap niet kunnen halen. Er is altijd wel iets in het dorp, zeggen ze, en zelden iets bijzonders. Dus als er iets bijzonders is, schreeuw het van de daken en laat het niet verzanden in de grabbelton. Uitlichten, zouden theatermakers zeggen!

Of geldt in Huizen ook dat het gevaarlijk is je kop boven het maaiveld te steken. Ik ga in ieder geval woensdag weer genieten.

Fanny Kiezenberg is overleden

Onze vriendin Fanny Marie Rose Gerardine Kiezenberg is maandag 24 mei jl. overleden. We wisten allemaal dat het zou gaan gebeuren en toch raakt het me diep. Het is erg onvoorstelbaar dat ze er niet meer zal zijn:

Niet meer in het Kunstcafe op de eerste rij,
Niet meer hakkend in haar atelier,
Niet meer met en onder haar leerlingen,
Niet meer in het Filmhuis, dat ze heeft neergezet
Niet meer in ons midden
Niet meer die klaterende lach
Dat bijzondere gesprek.

Maar “zolang iemands naam genoemd wordt, leeft hij voort”.

Daarom is het een goed idee dat de Huizer Kunstprijs voor Jeugdig Talent voortaan haar naam zal dragen: De Fanny Kiezenbergprijs. Haar vormkracht, ambachtelijkheid, haar wilskracht en doorzettingsvermogen mogen een voorbeeld zijn voor alle jonge kunstenaars in spe.

Fanny leeft voort in ons hart en in haar werk. Niet alleen in haar beelden, maar ook in haar woorden.

Er is gelegenheid tot afscheid nemen en schriftelijke condoleance op zaterdag 29 mei, 15.00 – 17.00 uur in Uitvaartcentrum Rebel, Ceintuurbaan 45, 1271 BG Huizen.
De afscheidsdienst voor Fanny zal worden gehouden op maandag 31 mei om 10.30 uur in De Grote Kerk, Marktstraat 13, 1411 CX Naarden-Vesting.
Na de dienst is er gelegenheid tot condoleren in bovengenoemde kerk.
De begrafenis zal in besloten kring gaan plaatsvinden.
Bloemen: liefst voorjaarskleuren.

Een goede buur

Ze groeien als paddenstoelen, de buurtverenigingen. Zijn een reactie op de afwezige overheid. Vooral in buurten waar veel last is van vandalisme, denken bewoners dat ze samen sterker zijn dan alleen. En gelijk hebben ze. Als twintig paar ogen op straat kijken, zien ze meer dan een paar ogen. Overigens vraag ik me wel af de bordjes "Buurtpreventie" slimme criminelen echt afschrikken.

De buurtvereniging De Eenheid van de Wolfskamerbuurt doet meer dan alleen aan vandalismebestrijding. Bewoners van de Wolfskamerbuurt kijken ook naar elkaar. En nog verder: ze spreken elkaar ook aan als er iets gebeurt wat opvalt. Bijvoorbeeld het onderhoud van de tuinen. Kom daar maar eens om in deze tijd. Overigens doet mijn buurman op de keurige Breezand dat ook. Die liet ons laatst weten dat hij het fijn vindt om te weten als we weg zijn, maar ook wel graag zou willen dat we ons melden als we terug zijn. Het geeft me een warm gevoel dat hij op ons let.

De bewoners van de Wolfskamerbuurt vechten samen voor het behoud van hun buurt. Samen staan ze sterk. Maar inmiddels doen ze ook leuke dingen met elkaar, zoals samen barbecuen en wedstrijden zonnebloemkweken. De oude tuindorpgedachte komt langzaam terug. Zonde om dat af te breken, toch?

Grootgrondbezit

Ons huis in Frankrijk ligt in het stil en landelijk gebied. Vanuit ons huis kunnen we verschillende uitgezette wandelingen maken en dat doen we met veel plezier.In Frankrijk worden uitgezette wandelingen duidelijk gemarkeerd: Grand Randonees met roodwitte banden, Petites Randonees met roodgele en Randonees de Pays met geelwitte. Voor alle zekerheid nemen wij altijd een stafkaart mee, zodat we moeilijk kunnen verdwalen. De charme van uitgezette wandelroutes is dat ze de wandelaar door stille, landelijke en onbekende gebieden leiden. Soms kan dat alleen als boeren hun erf openstellen. Veel Franse boeren doen dat op voorwaarde dat je hun vee ongemoeid laat. Daar zijn we ze erg dankbaar voor.

Dit voorjaar gebeurde het ons echter voor het eerst, dat de wandeling was omgelegd omdat de eigenaren van priveterrein de toegang tot hun gebied hadden afgesloten. Veelal zijn dat geen boeren, maar stedelingen die een piedaterre op het land hebben gekocht. Die hebben hun stadse gewoonten meegenomen. De eerste eigenaar had een groot hek op zijn oprijlaan gezet, dat alleen electronisch te bedienen valt. Als hij niet thuis is, gaat het hek dus niet open en moet de nietsvermoedende wandelaar een andere weg zien te vinden. Een plakaat op een boom wees ons de weg door over een moeilijk begaanbaar bos. De tweede had niet de moeite genomen een hek te plaatsen, maar had gewoon de merktekens van de boom verwijderd. Toen we na zorgvuldig spoorzoeken vermoedden dat het pad over privéterrein liep werden we begroet door een chien mechant, die meestal harder blaffen dan bijten. Toen de eigenaar tevoorschijn kwam en ons duidelijk maakte dat wij ons op verboden gebied bevonden, wezen we haar op haar verplichtingen om in ieder geval een omleiding te markeren.

Ik moest aan dit alles denken toen ik in de HuizerCourant las dat het bospad tussen de Oud Bussumerweg en de Sijsjesberg is afgesloten omdat de gemeente de grond heeft geruild met een van de grootgrondbezitters in Huizen. Waarom bij die ruil niet de voorwaarde gesteld dat het pad open blijft? Nu is het verweer van de gemeente dat het pad nog nimmer openbaar gebied is geweest, terwijl ik er toch meerdere keren vrijelijk gebruik van kon maken.

Het zou toch erg sjiek zijn als de nieuwe grootgrondbezitter een gebaar zou maken en het pad weer open zou stellen. Adel verplicht!

digitale politici

Rond de gemeenteraadsverkiezingen was het druk met Huizer politici op de digitale snelweg. Maarten Hoelscher, de fractievoorzitter van de PvdA en Erwin Ormel van de VVD, hielden trouw een weblog bij, waarin ze ons eerst lieten weten waarom wij op hun partijen moesten stemmen en vervolgens hoe blij ze waren dat ze aan de macht waren gebleven. Ook Kees de Kok van het CDA en Larissa Landre hielden voorzichtig ook een weblog bij. Zij allen hadden zich gevoegd bij wethouder Janny Bakker die al veel langer gebruikmaakt van het medium.

Maar nu is het ineens stil, oorverdovend stil. Erwin Ormel heeft sinds 15 april niet meer geschreven. Reden onbekend. Maarten Hoelscher is ook afgehaakt. Hij heeft wel een reden gegeven. Hij heeft even genoeg van alle kritische geluiden. Ook Kees de Kok is sinds 28 maart stil. GroenLinks blijft actief op de digitale snelweg, maar het is mondjesmaat. Alleen Janny Bakker blijft trouw schrijven.

Misschien barst het circus dadelijk weer los nu we op 9 juni een nieuwe landsregering moeten vormen. Maar dan zullen het vooral de landelijke politici zijn die zich laten horen. Moet u trouwens ook zo wennen aan Job Cohen in dat verkiezingscircus. Zou het niet beter zijn geweest als hij gewoon in Amsterdam was gebleven, en het campagnevoeren aan anderen had overgelaten.

Nog even terug naar die Huizer politici! Vervelend dat zij nu weer in de schulp van de bekende raadzaal zijn gekropen, waar nooit iemand hen lastig komt vallen. Ik houd wel van de persoonlijke commentaren op wat er gebeurt in het politieke bedrijf. Anders zouden we eens kunnen vergeten dat politici ook maar mensen zijn. Dus hup Erwin, Maarten, Kees en Larissa. Laat ons weten hoe het er voor staat.

Het jarjatgevoel

We zijn er weer en dat valt niet mee, moet ik zeggen. Leven in twee werelden is luxe, maar heeft een schaduwzijde. Je moet steeds schakelen bij de overgang van rust naar hectiek en omgekeerd en naarmate ik ouder word gaat schakelen minder goed. In de maand op het land in Frankrijk hadden we trouwens ook last van de grote wereld. Er was een lange Franse treinstaking, die ons belemmerde naar huis te gaan voor een begrafenis van een dierbare. En de aswolk van de IJslandse vulkaan ging ook ook niet aan ons voorbij, omdat onze vrienden uit Nederland die met de trein naar Frankrijk zouden komen voor een bezoek vastzaten op het vliegveld van Boekarest. Begrijp je het niet. Doet er niet toe. Bedoeling is om te zeggen dat de grote wereld om de hoek kwam kijken.

Maar het was natuurlijk in de eerste plaats genieten van ons Franse leven op het land. En daarbij hielp het warme voorjaarsweer. Er vlogen zelfs al zwaluwen rond het huis en de kersen- en perenbloesem stond volop in bloei. Wat een weelde. Links en rechts de geluiden van onze boerenburen, die het land aan het bewerken zijn, de zure lucht van de geiten vermengd met de heerlijke zoete geur van de bloeiende brem. Zonder televisie hebben we ineens zeeen van tijd om alle boeken te lezen, waar we thuis niet aan toekomen. Ik las Museum van de Onschuld van Pamuk, De dood heeft mij een aanzoek gedaan van Kristien Hemmerechts, Het Veer van Istanbul van Irene van der Linde met de sfeervolle foto's van Nicole Seghers, Koetsier Herfst van Charlotte Mutsaerts, De Milieubeheerder van Nadine Gordimer en ik ben begonnen aan De Kwestie God van Karen Armstrong. Voor alle bangerikken voor de Turken is vooral Het Veer van Istanbul een aanrader. Ik was al niet bang, maar nu denk ik wat een rijkdom als ze aan zouden sluiten bij Europa! Of bestaat dat binnenkort ook niet meer?

We zijn weer thuis! Valt niet mee. Maar het komt wel weer goed.

Youn, 90 dagen

Om het gemis goed te maken, en als je er geen genoeg van kunt krijgen, kijk bij "foto's van Nel".

Met Alzheimer leren leven?

Gisteren sprak Prof.Dr.Christien van Broekhoven, gerenommeerd Vlaams wetenschapper, over de stand van zaken in het onderzoek naar Alzheimer. Het was een lezing in de serie die de Vrienden van de Bibliotheek organiseren. We weten meer niet dan wel, sprak ze, en hoe meer we weten, hoe moeilijker het is de puzzelstukken bij elkaar te leggen. Alzheimer is een ziekte van de vergrijzing. En hoe grijzer we worden hoe meer Alzheimer er zal zijn.

Het onderzoek is nog niet zo ver dat we weten wat de oorzaken zijn van Alzheimer, laat staan dat we het kunnen genezen of voorkomen. Hier helpt geen pilletje. We moeten dus leren leven met Alzheimer. Want het kan niet zo zijn dat voor alle mensen met Alzheimer in de toekomst een plaats is in een verzorgings- of verpleeghuis.

De vereniging Alzheimer Nederland speelt een belangrijke rol bij het leren omgaan met Alzheimer. Zij geven informatie over de ziekte in alle fasen van het proces en zij organiseren Alzheimer cafés waar lotgenoten een keer in de paar maanden elkaar kunnen ontmoeten en met elkaar kunnen praten. Lotgenoten zijn niet alleen de mensen die aan Alzheimer lijden, maar ook hun partners, familie en vrienden.

De vereniging Alzheimer Nederland wil verder gaan. Zij willen in alle regio's vaste dementie ontmoetingscentra organiseren, waar alle mensen terecht kunnen die op een of andere wijze met Alzheimer worden geconfronteerd.

Ik wou dat er nu al zo'n centrum in de buurt is. Want de omgang met mijn vriendin die Alzheimer heeft, roept bij iedere ontmoeting veel vragen bij me op. Doe ik wel goed wat ik doe, kan het niet beter, hoe kom ik te weten wat er in haar hoofd leeft, wat is haar en onze toekomst? Gelukkig kon ik gisteren veel vragen stellen aan de mensen van Versa Welzijn die bij de lezing aanwezig waren. Want als we moeten leren leven met mensen met Alzheimer, moet iemand ons dat wel leren.

"Over"

Wolkers en Bomans, Alleen op een Eiland! Wat een belevenis dit luisterboek over de zomer van 1971, toen de schrijvers Godfried Bomans en Jan Wolkers achtereenvolgens een week na elkaar alleen op het onbewoonde Rottumerplaat verbleven. Zij hadden tot hun beschikking een klein geel tentje, proviand voor een week en een "praatpaal" van Rijkswaterstaat. Iedere dag rond de klok van twaalf deden zij verslag van hun belevenissen. Aan de wal op de Bredenburg zat Willem Ruis, die de vragen stelde.

Het gebruik van zo'n praatpaal vereist een hele bijzondere techniek van communiceren. Je kunt alleen praten als je het woord hebt. En dat woord krijg je als de ander je het geeft met "over". Misschien een idee voor tegenwoordige praatprogramma's waar nu iedereen maar door elkaar zit te kakelen. Maar daar heb ik het even niet over.

Het waren hele bijzondere uitzendingen en ook heel verschillend. Bomans, die als eerste was gegaan, voelde zich hondsberoerd op het eiland. Hij kwam zijn tent niet uit. Was bang voor de wind en het water, en kon niet wachten tot hij eraf gehaald werd. Van dat alles deed hij verslag in kieze, keurige bewoordingen. Wolkers genoot met overvolle teugen van alles wat hij zag, hoorde en beleefde. Hij at zelfgevangen garnalen en zeesla en vertelde erover op zijn eigen rauwe, ongepolijste manier.

Aan Willem Ruis de taak om er een spannende uitzending van te maken. Op de luistercd's staan niet alleen de uitzendingen, maar ook de gesprekken voor en na de uitzendingen over hoe het moest gaan worden en hoe het was. Keer op keer probeert Ruis Wolkers in toom te houden die naast het plezier dat hij beleeft aan vogels en zeehonden, zich ook kapot ergert aan de luchtmacht die regelmatig overkomt en aan het vuil dat hij overal aantreft. Hij geeft daar in opgewonden bewoordingen de politiek en de multinatonals de schuld van. Ruis wijst Wolkers erop dat de uitzendingen worden uitgezonden door de Vara in samenwerking met de Avro. "En de luisteraars van die laatste omroep zullen al die schuttingwoorden niet zo leuk vinden."

Hij kan hem echter niet stoppen. "Het is toch zo!"zegt Wolkers en vindt dat iedereen dat moeten weten. En Ruis kan hem tijdens de uitzending niet stoppen, want zolang Wolkers praat en niet "over" geeft, heeft hij het woord.

Bomans blijft zelfs in zijn eenzaamheid op het eiland een keurige heer, die zelfs na aanmoedigingen van Ruis over zijn eigen ellende in nette bewoordingen blijft vertellen. In mijn herinnering had Bomans de week niet uitgezetenen, maar mijn herinnering klopt niet. Het was op het randje, en hij kan niet wachten op het moment dat hij wordt verlost, maar hij houdt het vol.

Ineens realiseerde ik me dat ik zat te luisteren naar drie dode heren.

Rituelen in Huizer gemeenteraad

Rituelen geven extra gewicht en waarde aan belangrijke gebeurtenissen. Ze zijn bedoeld om die gebeurtenissen te markeren, neer te zetten. Het ritueel heeft als gebaar geen eigen waarde. Het ontleent zijn waarde aan de bijdrage die het levert aan de belangrijke gebeurtenis.

In het theater van de Huizer gemeenteraad is veel ritueel. Ook gisteravond toen de nieuwe raad het collegeprogramma voor de komende vier jaar besprak. De tribune zat vol met familie en achterban van de nieuw te benoemen raadsleden en wethouders. Ook zaten er ex raadsleden en steunfractieleden. We waren dus onder elkaar!

De insiders op de tribune wisten allemaal al lang uit krant, weblogs en hearsay wat er gebeurd was tijdens de formatie van het nieuwe college. Toch werd het ons nog eens omstandig uitgelegd door de formateur. Omdat het zo hoort en het altijd zo gaat. Vervolgens wilden de woordvoerders van de nieuwe collegepartijen ons doen geloven hoe blij ze waren met het accoord en natuurlijk wat ze allemaal hadden binnengesleept. Stel je voor dat een van hen ons had uitgelegd hoe moeilijk het was geweest en wat hij allemaal had moeten inslikken. Het had het feestje bruusk verstoord.

En toen kwam de oppositie aan het woord. Alsof we dat niet allang wisten, legden zij uit waarom ze dit collegeaccoord niet zouden tekenen. En alsof het al niet lang genoeg had geduurd, kwam er ook nog een tweede termijn met een herhaling van zetten. Stel je voor dat dat ritueel er niet was geweest. Dat had de rust en de orde verstoord en het feestje had een andere betekenis gekregen.

Even dreigde een nieuwkomer het ritueel te verstoren. Zij moet zich afgevraagd hebben of ze wel in het goede theater zat.

Ik hecht aan rituelen omdat het ons dwingt stil te staan bij belangrijke gebeurtenissen. Maar of het ritueel in de Huizer gemeenteraad bij gaat dragen aan de populariteit van dit theater wens ik te betwijfelen. Bij de volgende raadsvergaderingen zullen de tribunes weer leeg zijn.

Cohen en Obama (2)

Cohen is niet Obama netzomin als Nederland Amerika is. En toch heb ook ik in een eerder blog een relatie gelegd, net als al die vermaledijde PvdA'ers die nu teruggeroepen zijn door het slachtoffer zelf. Hoe komt het dan dat ik die beiden met elkaar in verband bracht! Ik schaarde het onder de noemer hoop en misschien is dat wel een te groot woord. Ik vind ze gewoon een verademing in het grauwe land van politici die elkaar na kwekken en kwaken. Als ze op televisie verschijnen doe ik mijn oren en ogen open om te horen wat ze te vertellen hebben. En ze gaan ergens voor, voor een betere wereld,voor een beter Amerika en voor een beter Nederland. En ze weten hoe zo'n wereld eruit ziet en kunnen je dat ook nog uitleggen.

Ik heb veel bewondering voor Obama dat hij de zorgwet door het Huis van Afgevaardigden heeft geloodst. Hij heeft het juiste moment kunnen inschatten en er alles voor opzij gezet. De wereld moest even op hem wachten! Is dat erg? Nee, natuurlijk niet. Obama heeft ook nog ministers en een vice-president.

Die zal Cohen straks ook hebben. Dus is het onzin om te stellen dat hij straks stuk gaat lopen op zijn gebrek aan kennis van de economie. Hij wordt toch geen minster van Economie of van Financiën? En als die grote financiele jongens een gewoon mens niet kunnen uitleggen waar het in de financiele wereld om draait, moet je ze alleen maar wantrouwen. Dus ik geloof er wel in. Liefst op Links!