Samen leven samen werken?

Het kabinet Balkenende IV propageert een betrokken samenleving. Burgers moeten meedoen en verantwoordelijkheid voor zichzelf en voor elkaar tonen. De drie christenvrienden hebben het zo bedacht. En het klinkt sympathiek. Maar hoe nu verder? De Burgerraad voor het Regeringsbeleid, een zelfbenoemd orgaan, dat de regering gevraagd, maar vooral ongevraagd van advies dient, toont aan dat de kreet niet meer is dan window dressing, een wassen neus.

Een lid van de Burgerraad, een betrokken burger dus, stuurde een e-mail naar alle 430 gemeenten met een hulpvraag. Hij wil een senioreneethuis oprichten en wil hulp. Slecht dertien procent van de gemeenten reageert min of meer inhoudelijk. De rest reageert helemaal niet of alleen met een ontvangstbevestiging.

Op de website van de Burgerraad http://www.burger-raad.nl/brr/onderzoek staat een selectie van de e-mails die gemeenten terugstuurden. Ik herken het geworstel, het afschuifsysteem, de goede bedoelingen en het gebrek aan kennis. In de meeste gemeenten is de "dienstverlening op het gemeentehuis" niet goed geregeld, omdat het ondanks de mooie beloften geen prioriteit heeft. Ambtenaren die zo'n e-mail van een burger ontvangen, weten vaak al niet aan wie ze de e-mail moeten sturen. En als ze dan een collega hebben gevonden, hopen ze dat het goed komt. Een volgsysteem bestaat meestal niet.

Het gaat op het gemeentehuis niet om de dienstverlening, ondanks alle schone beloften, het gaat om het politieke proces, het spel tussen college van burgemeester en wethouders en de gemeenteraad. Het gaat om het papier en het gepraat. Ambtenaren die zich daarmee bezighouden, de zogenaamde beleidsambtenaren, hebben meer aanzien dan de gewone ambtenaren, hoewel zij zelden een burger zien of horen.

In de gemeente Huizen is het niet veel anders. De burgemeester doet ernstig zijn best om ons anders te doen geloven. Hij schrijft in het Burgerjaarverslag zijn eigen schone beloften. Maar ook in Huizen weet de mens in de straat niet wat ze op het gemeentehuis doen. Het gaat goed zolang je een paspoort of rijbewijs nodig hebt, en als je ozb belasting moet betalen. Maar o wee als je iets ingewikkelders wilt. Dan is Leiden in last. Want de ambtenaar is opgeleid om de regels te volgen. Als die zelfstandig moet handelen raakt die de kluts kwijt.

Ooit gehoord van een excellente opleiding voor ambtenaren?

LAF 1 Van Sluis naar huis

De afgelopen vijf dagen fietsten we een deel van de Lange Afstands Fietsroute 1, de zogenaamde Noordzee route. Overigens wel met enige aanpassingen. Nadat Charlotte ons vrijdag had afgezet in Vlissingen, namen we de fietsboot van Vlissingen naar Breskens over de Wester Schelde. We wilden de volgende morgen beginnen in Sluis in of op Zeeuws Vlaanderen. Die fietsboot is een verhaal op zich, maar ik aarzel of ik dat hier ga vertellen en doe het nog even niet.

Bij onze fietstocht over Zeeuws Vlaanderen op weg naar Sluis, viel ons weer op hoe ongerept dit land is. Het lijkt net of het niet bij het drukke Nederland hoort. Grote lappen kleurrijk bebouwd land doorsneden door kleine dijkweggetjes en hier en daar een verzameling huizen, die zichzelf namen hebben gegeven als Nummer Een of Paal 1857. Sluis is wel wat drukker, omdat het op de grens ligt van België en Nederland en onze buren er nog steeds erotisch vertier komen zoeken.

De tweede dag pakten we de route en reden langs het Zwin richting Breskens. Daar namen we voor de tweede keer het fietsveer en opnieuw verbaasde het me hoe onvriendelijk de toegang is geregeld. Je moet een kaartje met barcode kopen, dat moet je in een apparaat stoppen, dan gaat een poortje open, daar moet je je fiets en jezelf snel door heen wurmen, omdat het poortje zich anders weer sluit en je voor een gesloten deur staat. Als dit allemaal is gelukt, moet je wachten voor een groot, zwaar hek totdat je wordt toegelaten op de boot. Gelukkig maakt de tocht over het water van de Westerschelde veel goed.

We fietsten dwars over Walcheren door Middelburg en Veere naar de Oosterschelde kering, het pronkstuk van de Deltawerken. Zelfs ik word dan een beetje trots op onze mannen van Rijkswaterstaat, die in Middelburg een heel groot kantoor hebben. Brouwersdam en Haringvlietdam vallen daarbij in het water. Over Goeree en Voorne Putten fietsten we naar het veer over De Nieuwe Waterweg. Hier gelukkig nog echte kaartjesknippers.

Op het vaste land moesten we van de route af, omdat we een Vrienden van de Fiets adres hadden gevonden in De Lier. De Lier ligt midden in het Westland, waar men al lang geen komkommers en tomaten meer teelt, maar bloemen. De volgende morgen pikten we de route weer op bij Hoek van Holland en reden langs bekend terrein over Kijkduin en Schevingen naar Zandvoort. Daar hadden we ook een Vrienden van de Fiets overnachting gereserveerd.

Vrienden van de Fiets is net zoiets als Bed and Breakfast, alleen betaal je een vaste prijs van € 17. Dat is niet veel voor een bed en een ontbijt. In De Lier sliepen we voor die € 17 in een fraai verbouwde grote boerderij. In Zandvoort met drie fietsende Duitsers, en de eigenaresse, dat is dus samen zeven mensen in een vierkamerappartement. Ik had het er wat benauwd. Gelukkig waren strand en zee dichtbij en kregen we bij het avondeten een fantastisch, spookachtig onweer boven zee.

De volgende morgen, dat was dus gisteren, maakten we ons klaar voor de laatste etappe Zandvoort - Huizen. Voordat we vertrokken namen we afscheid van het strand, de duinen, de zee en het spreekwoordelijke licht. Nu ging het immers landinwaarts, langs drukke wegen en door Haarlem en Amsterdam. Het was over met de rust en de verre uitzichten. Pas na Muiden kon ik weer wat verder kijken.

Na 360 km in vijf dagen kwamen we gisteren om vijf uur aan op het Breezand. Beetje moeie benen heb ik wel.

De foto's staan op flickr (zie links)

KARAVAAN - 12, 13 en 14 juli

Karavaan, een groot kunstspektakel van de provincie Noord-Holland, opent vanavond om 21.30 uur haar 15e editie met een muzikaal spektakel aan het IJsselmeer in Hoorn. Holland Symfonia brengt samen met solisten met verschillende achtergronden een Ode aan het water: de liefde stroomt naar zee (Toon Tellegen). Charlotte Margiono, Frank Groothof, Jeroen Zijlstra, Andre Post, Anthony Heitweiler, Ricky Koole en de zangeressen van She Got Game zijn vanavond te beluisteren. Samen met Holland Symfonia brengen zij onder andere enkele delen uit Four Sea Interludes van Benjamin Britten, de Piet Hein Rapsodie van Peter van Anrooy, het beroemde duet uit de Parelvissers van Georges Bizet, John Ewbanks De Zee en een meezingmedley over de zee. De toegang voor dit concert is gratis en tevens te bezoeken op vrijdag 13 en zaterdag 14 juli in Hoorn.

Vrijdag 13 juli treedt Room Eleven met Janna Schra op in Hoorn. En vrijdag en zaterdag is er nog veel meer te beleven in Hoorn, zoals straattheater, kunstpicknicks en lekker eten. Op www.karavaan.nl staat het hele programma.

Alle kansen voor alle kinderen!

Zo luidt de titel van de ambitieuze plannen die minister Andre Rouvoet, minister voor Jeugd en Gezin, vorige week in de Tweede Kamer presenteerde. Alle kansen voor alle kinderen, ik schrijf het nog maar eens een keer. En eigenlijk zou ik het nog een keer moeten opschrijven om te begrijpen dat zo'n titel niks zegt. En toch roepen die plannen veel reacties op en dat is toch eigenlijk heel erg vreemd, want wie zou dit niet willen: Alle kansen voor alle kinderen.

Nou zegt de minister dat de overheid ervoor gaat zorgen, voor alle kansen voor alle kinderen en misschien zit daar wel het probleem. Want minister Rouvoet heeft misschien erg veel vertrouwen in zijn overheid, en dat siert hem, maar er zijn maar weinig gewone mensen die dat vertrouwen met hem delen.

Als ouders falen, gaat de overheid ingrijpen! En zelfs als ouders niet falen, maar de overheid denkt dat ze dat misschien in een verre toekomst wel zullen gaan doen, gaat de overheid vertellen wat ze moeten doen. Fantastisch zo'n super-ouder, en zeker een van christelijke huize? Nee, natuurlijk niet. Als we nu al lezen dat hulpverleners in de jeugdzorg op allerlei manieren steken laten vallen, laat ik maar niet uitweiden, dan moet je er toch niet aan denken dat diezelfde mensen nog meer zeggenschap krijgen.

En denk nu niet dat ik vind dat er niets moet gebeuren. Iedereen die zijn ogen opendoet en goed om zich heen kijkt, ziet dat veel kinderen niet gelukkig zijn. Vooral ouders zouden moeten zien, dat hun kinderen te dik zijn, dat ze de hele dag voor de televisie hangen, dat ze uit verveling niet met hun handen van andermans spullen af kunnen blijven, dat ze zich op school niet gedragen. En het gros van die ouders zullen zich toch ook afvragen hoe dat komt? En als ze het antwoord hebben gevonden, komt pas het echte probleem. Hoe geef je kinderen een toekomst in een wereld die nauwelijks oog voor ze heeft, die steen en been klaagt als ze zich laten horen, waarin het onderwijs wordt verwaarloosd, waarin kinderen alleen nog handigheidjes leren, of voor een gebrek aan aandacht worden afgekocht met snoep en spelletjes?

Ik zou het wel weten als ik minister was voor Jeugd en Gezin. Ik denk dat ik al het geld dat nu wordt verspild in de jeugdzorg, zou gebruiken om kinderen van 8 tot 8 en 5 dagen in de week en 46 weken per jaar naar school te sturen, waar zij van goede leraren goed onderwijs krijgen. En ja heus, die leraren worden goed betaald en worden door kinderen en ouders met ouderwets respect behandeld. Kunnen die ouders hun eigen ding blijven doen en weinig verpesten.

Zo niet dan volgt voor ouders en leerlingen samen een heropvoedingscursus.

Huizen is de grote verliezer!

Gedeputeerde Staten van Noord Holland hebben een besluit genomen over de bestuurlijke organisatie van 't Gooi in de toekomst. Aan de westzijde van 't Gooi komt er een nieuwe grote gemeente bestaande uit Bussum, Naarden, Muiden en Weesp. Hilversum blijft bestaan zoals het nu is, dus inclusief de Hilversumse Meent, die Bussum zo graag had willen hebben. Blaricum en Laren mogen zelfstandig blijven en de voorgenomen samenwerking van deze twee gemeenten met Eemnes wordt gesteund. En Huizen? Huizen mag ook zelfstandig blijven, maar moet wel het Huizerhoogt afstaan aan Blaricum. Gedeputeerde Staten is doof geweest voor de wens om de Bijvanck en de Blaricummermeent bij Huizen te voegen.

Het is vreemd dat Gedeputeerde Staten er niet voor hebben gekozen om ook aan de oostzijde van 't Gooi een sterke, grote gemeente te maken met Huizen, Blaricum en Laren, zoals dat wel aan de westzijde gebeurt. Met dit besluit blijft 't Gooi een lappendeken, moeten drie kleine gemeenten straks tegen twee grote opboksen, blijft de bestuurlijke chaos in Blaricum bestaan, en komt de oplossing van regionale vraagstukken als milieu, vervoer en economie niet dichterbij.
Dit moeten Gedeputeerde Staten toch ook hebben bedacht. Waarom dan dit besluit? Dat blijft natuurlijk gissen. Overwegingen als draagvlak en bestuurskracht worden genoemd, maar je kunt toch onmogelijk volhouden dat er in Blaricum voldoende bestuurskracht is om op eigen benen te blijven staan. Het lijkt erop dat er andere overwegingen een veel grotere rol hebben gespeeld, zoals het gebruikelijk is in de politiek. Vinden Gedeputeerde Staten Huizen niet krachtig genoeg om een bindende rol aan de oostflank te vervullen? Hebben G.S. geen partij willen kiezen in het geruzie tussen Huizen en Blaricum? Of wachten G.S. op het voortschrijdend inzicht bij de politici in die gemeenten?

De staat van het land

Gelukkig zijn de politieke praatjesmakers weer terug op het toneel. En wordt het dus ook weer tijd om ze te volgen. Allereerst is er natuurlijk de minister-president, die zich overal laat zien om het applaus op te halen voor het compromis over het Europees Verdrag. Wacht maar Jan Peter. De krachtproef komt nog. Want na de zomer moet het kabinet beslissen of ze het verdrag in een referendum voorleggen aan het volk. Als je een beetje ballen hebt, ben je daar niet bang voor. Dan kun je uitleggen dat het nieuwe verdrag onze welvaart en geluk ten goede komt. Maar ja, de vraag is natuurlijk of deze politieke praatjesmaker moedig is.

En dan de minister van Defensie Van Middelkoop. De ChristenUnie heeft deze "zwaargewicht" de moeilijke post Defensie gegund. Ik kan er niets aan doen. Zo heet dat in het politiek jargon. Defensie is op eieren lopen en dat moet je kunnen en willen. Ik hoop dat van Middelkoop uit Barneveld komt, dan zou ik er iets moois van kunnen maken. Je kan aan alles zien, dat hij er niet enthousiast over is. Hij mist het strategisch inzicht.

Dat strategisch inzicht zit Ella Vogelaar in de weg als het gaat om haar verhouding met de woningcorporaties. Zij wil dat ze geld afstaan aan Den Haag om te investeren in de veertig probleemwijken. Dat willen die machtige woningcorporaties natuurlijk niet. Die willen investeren naar eigen inzicht. En om ze nu bij de moeilijke onderhandelingen niet voor het hoofd te stoten, heeft Ella besloten om de exorbitante salarissen van de bestuurders van die woningcorporaties niet openbaar te maken. Althans, dat denkt de NRC, en ik denk dat ze gelijk hebben. Strategische Ella heeft kennelijk niet begrepen, dat het volk er ook iets van vindt. En dat heeft lak aan strategisch inzicht. Dat wil duidelijkheid. Een man een man, een woord een woord. Doen wat je belooft.

En er zijn ook nog de kolencentrales van minister Cramer. Het goede mens heeft natuurlijk gelijk. Zolang al die windmolens en zonnepalen nog geen 5% van onze energie produceren en wij geen trek hebben in kerncentrales, moet het ergens anders vandaan komen. Iedereen met een beetje gezond verstand zal dat begrijpen. Maar waarom legt ze dat dan niet eens een keer behoorlijk uit. Waarom laat ze zich zo ringeloren door al die schreeuwers in Den Haag? Moet ze nog wennen?

Over de "versoepeling van het ontslagrecht" en de onwijze koppeling aan de tweehonderd duizend langdurige werkelozen heb ik al eerder geschreven. Donner probeerde het gisteren weer een keer uit te leggen. Maar hij is te stijf jurist om er zelf in te geloven. De bonden zullen er gehakt van maken.

Gelukkig is er ook nog onze minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Ronald Plasterk! Die doet wat verwacht mag worden: wie A zegt, moet ook B zeggen, en C doen. De Nederlandse canon wordt nu ingevoerd in het Nederlands onderwijs. Kan ik tenminste straks aan onze Franse schoondochter laten weten, waar wij Nederlanders trots op zijn. Gelukkig wel de Beemster en niet Pim Fortuyn.

Het beeld

Vandaag zijn Ger en ik naar de steen gaan kijken. "Hij is mooi", zegt Fanny "en goed te bewerken." Dat laatste betekent, dat hij niet al te hard is, maar ook niet te zacht. Waarom gebruik ik eigenlijk het mannelijk voornaamwoord voor steen. Is de steen mannelijk? Ook als er een vrouw uitgehouwen wordt. Deze steen doet zich in ieder geval mannelijk voor. Hij is stoer en hard, en trots nu hij rechtop staat. Voor mij lijkt hij ongenaakbaar. Ik zie in het geheel niet wat eruit moet komen.

Gelukkig denkt Fanny er anders over. Die heeft ervaring met stenen. En ze lijkt te weten wat ze wil. Minstens even belangrijk. Vanmiddag pakte ze een rood stuk krijt en tekende een vrouwenfiguur op de steen. "Hier komen de billen, de benen en de voeten," wees ze aan. Ik zie rode lijnen op de steen, maar mijn voorstellingsvermogen schiet tekort om er meer van te maken. Zal wel even wennen zijn. Maar het gaat wel gebeuren. En dat vind ik reuze spannend.

Het beeld

De Steen is gebracht! Hij staat nu levensecht en levensgroot in het atelier van Fanny aan de Wakkerendijk. Ik wilde de komst vastleggen met mijn nieuwe camcorder, maar de jongens van De Hazelaar wilden niet laten weten hoe laat ze kwamen. En toen ze kwamen, potdorrie, wilde ze de steen van 300 kilo niet eens naar binnen takelen. Tot hier mevrouwtje en niet verder. En daar stond Fanny met steen. Gelukkig hielpen huisbaas en Ton van de schalen om de steen binnen te krijgen. Nu niet allemaal gaan kijken, want Fanny heeft het druk met het voltooien van de Regentes en kan geen pottenkijkers gebruiken.

Na de Regentes is de Steen aan de beurt. Mijn zusje wilde weten wat het dan gaat worden. Dat weet ik niet. Dat is aan Fanny. Maar ik heb Fanny natuurlijk niet voor niks gekozen. En ik heb Fanny wel verteld, dat ik al jarenlang gek ben op rond, vol en volumineus. Ja, dat is inderdaad vreemd voor iemand die erzelf al zo veel van heeft. Maar toch is het zo. En misschien komt dat ook omdat ronde en volle beelden zo aaibaar zijn. Je kunt er je hand op leggen en dan gebeurt er iets. Er ontstaat contact en warmte. En daar houd ik van.

Versoepeling van het ontslagrecht

Het kabinet heeft weer een nieuwe hete aardappel koud gemaakt, de versoepeling van het ontslagrecht. Het CDA wil het graag, de PvdA en de CU zijn tegen. Het CDA wil het, omdat het CDA denkt dat door de versoepeling van het ontslagrecht al die 200.000 mensen die al veel te lang met een uitkering langs de kant staan, aan het werk komen. Misschien een beetje simpel gezegd, maar daar komt het wel op neer. Kennelijk denken onze christelijke politici, dat als er 200.000 werkenden worden ontslagen, er 200.000 banen vrijkomen en die 200.000 mensen die allang niet meer hebben gewerkt, probleemloos instromen. Alleen de politiek in Den Haag kan zoiets bedenken.

Daar in Den Haag, maken ze op al dat papier wat ze gebruiken, hun eigen werkelijkheden. Nu dus weer het ontslagrecht. Alsof er niet zonder ontslagen voldoende ruimte is op de arbeidsmarkt om mensen aan het werk te helpen. Voor die 200.000 die langs de kant staan of zitten, is echt meer nodig dan een vacature alleen. Maar dat vraagt kennis van de werkelijkheid buiten Den Haag en creativiteit. Wel eens gehoord van scholing en intensieve begeleiding?

Natuurlijk zijn de werkgevers enthousiast. Die kunnen zo gemakkelijk onwillig personeel lozen. Althans dat moeten ze gezien hun enthousiasme wel denken. Want ik denk niet dat ze staan te springen om die 200.000 van het CDA in dienst te nemen.

De bonden zwijgen en misschien is dat het beste wat je over zo'n onzinnig idee kunt doen.

Het beeld (2)

De steen is aangekomen na een lange, zware tocht uit de Italiaanse Dolomieten. Hij staat nu, 400 kg zwaar, bij De Hazelaar in Soest. Binnenkort wordt die verscheept van Soest naar het Atelier van Fanny aan de Wakkeredijk in Eemnes. Dan ga ik hem daar bewonderen en vastleggen.

Alvast een voorproef van het atelier, de verblijfplaats voor enige tijd. En ook foto's van de gastvrouw en wat andere gasten. .

Knipoog

In de vorige periode was ik lid van de gemeenteraad van dit schone dorp, dat sommigen overigens ten onrechte stad noemen. Veel dorpsgenoten weten niet dat ik de politiek de rug heb toegekeerd en spreken me aan over de grote stilte op het gemeentehuis. Gebeurt er nog wel wat, is dan de vraag. Ik moet het antwoord schuldig blijven, omdat ik de politiek de rug heb toegekeerd. Ik zei het al. Maar nu zo veel mensen me de moeilijke vraag stellen, vraag ik me toch af of er iets aan de hand is.

En dus ging ik een kijkje nemen op www.huizen.nl, de informatiebron van de regeerders van dit dorp. Ik kan niet veel spannends ontdekken. Vanavond vergaderen 27 raadsleden en vier collegeleden over verkeersmaatregelen om Plein 2000 verkeersveiliger te maken. Het gaat dan ook over een paar nieuwe bloembakken en zitjes op het plein. Zal het daarmee gaan borrelen en bruizen? Zou het niet verstandig zijn als al die 27 raadsleden vanavond een rondtocht over het plein gaan maken en de ogen goed opendoen. Je zou er pleinvrees van krijgen. Als het gemeentebestuur alle schone voornemens in de toekomstvisie serieus neemt, zal er echt meer moeten gebeuren.

En verder staat er niets op de agenda. Geen Raadhuisplein, geen Lidl, geen hoofdwinkelcentrum, geen Vista, geen havenplannen. Waar blijven die toch allemaal? Zouden ze op het gemeentehuis denken dat het allemaal vanzelf wel komt. Zijn ze in hun eigen compromissen gestikt. Het hoort wel een beetje bij dit schone dorp, dat maar geen stad wil worden. Polderen tegen de heuvelrug.

Glas aan zee

Gisteren was ik jarig. Eenenzestig ben ik geworden. Dat is inderdaad niet gering, heeft u goed begrepen. Ik ga het nu even niet hebben over wat ouder worden voor prettige en onprettige gevolgen heeft, hoewel ik stof te over heb. Misschien doe ik dat later, nog later. Of misschien toch even. Want dat ouder zijn betekende dat ik op een gewone doordeweekse dag door de duinen kon fietsen zonder dat ik door werkend weekend volk, dat te hard of te onbeholpen fietst, van de fiets werd gereden.

We begonnen in Noordwijk, fietsten door geurige duinen naar Katwijk, waar we constateerden, dat het een christelijk vissersdorp met boulevard is. Geen badplaats. Van Katwijk door geurende en bloeiende duinen naar de Wassenaarse slag en vervolgens door Meyendel naar Scheveningen. Dat is wel een echte badplaats, ondanks het vissersverleden en -heden. Op een van de vele, grote strandterrassen aten we een feestelijk Grand Dessert, reden langs de binnen- en de buitenhaven, door Duindorp van Brakman en Helga Ruebsamen en vervolgden toen naar Kijkduin. Hier liggen mijn wortels. Scheveningen ken ik nog uit de tijd dat het Kurhaus nog niet was gerestaureerd, dat Pia Beck er nog optrad, dat er een Palais de Dance was en dat je er de lekkerste sateh van heel Den haag kon eten. Ondanks alle nieuw- en hoogbouw, vind ik er nog heel veel herinneringen.

Maar waar blijft nu dat Glas aan Zee, zult u denken. Rustig aan, dat komt eraan. Het glas vonden we op Kijkduin. Kijkduin is een piepkleine badplaats aan de zuidzijde van Den Haag, meer bekend om de slag bij Kijkduin in 1672 dan als hedendaags oord van vertier. Dat is wel gek. Want het is er reuze gezellig en je vindt er een keer in de twee jaar op de boulevard met onbelemmerd uitzicht op zee een sculpture biennale. Dit jaar zelfs geopend door koningin Beatrix.

We bewonderden de ca. dertig glazen sculpturen van binnen- en buitenlandse kunstenaars. Vooral Tsjechen en Italianen schijnen zeer bedreven in het vormen van glas tot kunstobjecten. Wat een spannende weerspiegeling van het spel van zon, wind, zee en toeschouwer. Ik geloof toch al dat in alle beleven van kunst de persoonlijkheid van de liefhebber een hele grote rol speelt, maar hier wordt het ook zichtbaar. Alleen al de plaats van waar je naar het beeld kijkt, geeft zijn eigen beeld terug. Uren kun je kijken. Ook je eigen verhaal maken.

De tentoonstelling is nog tot 24 juni en maakt een bezoek aan Kijkduin de moeite waard. Je moet natuurlijk wel van zon, zee, wind en van jezelf houden.

Schrikken

Dat was even schrikkken gisteravond. Keek ik een paar weken geleden nog vol afschuw naar Zembla over de beleggingen van grote pensioenfondsen in foute bedrijven. Kon ik toen mijn bord nog schoon schuiven. Gisteravond werd dat veel lastiger. Toen bleef het niet bij afschuw en nijd. Zembla liet nu zien wat vier grote banken (ABN AMRO, Rabobank, ING Postbank en Fortis) doen met ons geld. Ook mijn geld, want dat staat bij de Postbank. Ik heb me wel vaak afgevraagd hoe het toch komt dat banken zo veel winst maken, maar heb dat altijd verklaard door gewone graaizucht. Veel van ons vragen en weinig teruggeven.

Ik heb me nooit afgevraagd in welke bedrijven Mijn Postbank mijn geld belegt. Ik dacht dat zo'n volksbank als de postbank geen foute dingen zou doen. Maar de postbank is sinds de overname door de ING een gewone graaibank geworden. En ik had beter moeten opletten!

Deze week

Veel gedaan in en met het dorp. Voor de stichting Behoud het Oude Dorp maak ik foto's van karakteristieke plekken. Nu zal mijn karakteristieke plek niet altijd dezelfde zijn als uw karakteristieke plek. Over de oude kerk zullen we het wel eens worden. Maar noemen we het dorpshart, het Oude Raadhuisplein ook karakteristiek. En karakteristiek voor wat dan wel? Mooi zou zijn als veel mensen hun karakteristieke plekken in het dorp zouden aanwijzen. Dan wordt het dorp misschien nog wel eens van ons allen.

Moet je om karakteristieke plekken aan te wijzen eerst weten wat het karakter van het dorp is, of werkt het omgekeerd? Als je twintig karakteristieke plekken hebt, kun je daar dan het karakter van het dorp uit afleiden. Soms raak ik door al dit geschrijf de weg kwijt. Maak u niet ongerust. Die vind ik ook wel weer terug.

Maar eerst was het schrikken toen ik maandag hoorde dat Hansje Dol in het ziekenhuis was beland. Gelukkig is ze ook al weer thuis. Maar het is wel een waarschuwing om minder hooi op haar vork te nemen. En die waarschuwing geldt niet alleen voor haar. Ik werk in het dorp met veel mensen die geheel vrijwillig en zonder betaling heel veel en soms te veel doen. Ik ga ze hier niet noemen, omdat ik daarmee de mensen tekort doe die ik niet ken. Mooi dat de politiek het vrijwilligerswerk roemt. Fijn dat een keer per jaar de lintjes worden uitgereikt aan mensen die zich bijzonder hebben ingespannen. Maar er zijn grenzen aan vrijwilligheid. En soms vraag ik me af of de politiek die wel voldoende in beeld heeft.

Twee weken geleden bezocht ik de gecombineerde raadscommissievergadering over de verdeling van het geld voor "nieuw beleid". Het gaat dan om een luttel bedrag van € 50.000 per jaar, waarvoor altijd veel te veel aanmeldingen. Al die aanmelders komen inspreken. Natuurlijk laten ze in de vijf minuten tijd die hen wordt gegund allemaal horen hoe noodzakelijk de bijdrage is van de gemeente voor het belangrijke werk dat zij doen. Ik zat er met het schaamrood op de kaken. Wat een afschuwelijke bedelpartij. Zo ga je toch niet om met de mensen die in dit dorp zorgen voor het goede sociaal-culturele-sportieve klimaat! Natuurlijk kunnen niet alle wensen worden gehonoreerd, maar wat heeft zo'n inspreekronde voor zin als niet in het openbaar de beslissing wordt genomen.

Ook veel gepraat over de toekomst van Behoud het Oude Dorp. Hansje is ons boegbeeld. En Hansje heeft helaas niet het eeuwige leven. Dus na Hansje moet er ook nog een Behoud het Oude Dorp zijn. Want de geschiedenis maakt duidelijk dat waardevolle dingen bij politici niet altijd in goede handen zijn. Dat ze met argusogen gevolgd moeten worden. Wij zoeken verbreding en veel mensen hebben zich aangemeld. Dat stemt hoopvol.

En dan die G8! De wereldleiders over onze wereld. Clubje spelen voor 6 miljard mensen. Geld beloven met grote woorden en vervolgens de hand op de knip houden. Gelukkig is er nu een vrouw bij die al die 7 mannen de baas was. Maar of het er echt beter van wordt?

Wandelende eilanden

Trouwe lezers van dit weblog, en die zijn er merk ik uit reacties, en weet dat ik blij met u ben, kennen mijn speciale liefde voor alles wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit. Daarom ging ik in op de uitnodiging van de Vogelwerkgroep Gooi en Vechtstreek om afgelopen zondag vogels te kijken bij de vogeleilanden in Huizen.

Eerlijk gezegd ging ik vooral voor de telescopen, omdat ik benieuwd was of ik door zo'n 2000 Euroding meer zou zien dan door mijn ANWB 100 Euro kijker. En ja hoor: Ik zag piepjonge bergeendjes alsof ze bij ons achter door de sloot zwommen. Mijn enthousiasme was groot en dat plezierde de vogelkijkers.

Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Het gaat niet om de vogels, niet om de vogelaars, maar om de vogeleilanden. Die zijn er neergelegd als compensatie voor de natuur die is verloren gegaan bij de oude pier. Maar nieuwe natuur is geen oude natuur en nu willen die eilanden zich niet gedragen zoals wij willen. Die eilanden bewegen en ze zijn hevig begroeid. Overigens hebben de vogels er veel minder last van dan de mensen langs de kant. Die ergeren zich dat de gemeente Huizen, Rijkswaterstaat en Staatsbosbeheer samen niet in staat zijn om de eilanden goed te onderhouden. Die ergeren zich ook dat honden naar de eilanden zwemmen en dat op het parkeerterrein motoren brommen.

Liggen die eilanden wel op de goede plaats? Zien we bij Durgerdam, Monnikendam, Marken, Volendam en alle andere plaatsen aan het IJsselmeer waar we ons zo graag mee vergelijken, vogeleilanden naast de monding van een drukke haven? Nee, die zien we niet. Het is dus eigenlijk jammer dat de eilanden de verkeerde kant opwaaien.

We gaan nog meer natuur maken. Binnenkort ligt in de Blaricummermeent een rivier en nog wel een meanderende! Vroeger op school leerde ik altijd dat je rivieren niet kunt aanleggen, omdat ze er al liggen. Maar de gemeente Blaricum staat natuurlijk boven de wet. Dus die zullen het vast wel kunnen. Ben benieuwd hoe die zich gaat gedragen. Rivieren kunnen immers monsters worden.

Clubje spelen

Ik geloof niet meer dat de jongens en meisjes van de politiek interesse hebben in wat we van hen vinden. In ieder geval willen ze niet meer met ons in debat. Ze praten vooral met elkaar. Nu is Balkenende op tournee langs zijn Europese collega's met ons standpunt over de EEG. Hebben we dat dan? Ik kan me nog herinneren dat we de Europese Grondwet hebben weggestemd. Ik kan me niet herinneren dat we daarna nog iets anders hebben gezien. Ik lees nu ook in de krant dat wij geen grondwet willen maar een verdrag. Hebben ze ons dat dan gevraagd? Of denken ze dat we dit keer braaf zullen zijn en gaan ze ons niets meer vragen?

De PvdA speelt ook clubje, maar het is daar denk ik niet echt leuk. Een paar grote jongens willen de baas zijn en dan blijft er voor de andere jongens en meisjes weinig te spelen. Die kunnen maar beter opzouten. Gek eigenlijk dat ze dat niet doen. Alternatief genoeg ter linkerzijde. En met Woutertje is het toch allang niet meer leuk spelen. Die probeert zijn huid te redden, en gaat steeds meer op zijn vriendjes in het kabinet lijken. Die kunnen ook zo nietszeggend op hele gewone vragen reageren. "Ik wacht af", zei hij wat ongemakkelijk, toen men hem vroeg of het niet gek is, dat hij zich heeft bemoeid met een onafhankelijk onderzoek naar de desastreuze uitslag van de laatste verkiezingen.

Ik dacht dat de collegepartijen in de Huizer Gemeenteraad zich ook bezondigen aan clubje spelen. Ik schijn me vergist te hebben. Er worden geen afspraken gemaakt in de achterkamers van de politiek. De drie partijen hebben het collegeprogramma heilig verklaard en zo lang de wethouders zich daaraan houden, mogen ze hun gang gaan. Nu is er wel een fors probleem met die toekomstvisie. De richting die de toekomstvisie aanwijst, een levendig dorp aan het water, is niet uitgewerkt in het collegeprogramma. Hoe moet dat nu?

Ik ben dus heel benieuwd naar het vervolg. En het consulteren van de Huizer bevolking helpt voor dit probleem geen lieve moeder. De gemeenteraad zal keuzes moeten maken. Daar kan men niet voor weglopen. En tot nu toe hebben de collegepartijen geen aanleiding gegeven om te veronderstellen dat ze dat kunnen.

Informeren of opinieren?? of gewoon niks!

De voorzitter van de gecombineerde raadscommissievergadering zat er gisteravond helemaal naast. Hij dacht dat hij een opinierende vergadering leidde, een vergadering waarin raadsleden elkaar en het college bestoken met ideeën en standpunten. Maar zijn eigen partij en de kornuiten van de VVD, hielden hun kaken stevig op elkaar en waren niet te betrappen op enig idee, laat staan een opinie. Dan kwam het CDA, de derde collegepartij beter uit de hoek. Die deden af en toe een duit in de hele lichte zak.

Wat zitten we hier dan eigenlijk te doen, vroeg de fractievoorzitter van GroenLinks zich af en met hem vele mensen op de tribune. "Luisteren", zei de plaatsvervanger van de plaatsvervangend fractievoorzitter van de VVD. Maar waar luister je naar als alle vragen schriftelijk zijn gesteld en beantwoord?

Kortom het was opnieuw een beschamende vertoning met collegepartijen die de zaken achter de dichte deuren regelen en andere raadsleden en de inwoners van Huizen in het duister laten tasten naar hun bedoelingen. Ik hoop toch werkelijk dat de luitjes op het gemeentehuis ophouden ons op te roepen om plaats te nemen op de tribune. Clubje spelen deed ik vroeger ook fijn met mijn vriendjes en vriendinnetjes in het geheim.

Voor elck wat wils

Wat is mooi en wat is niet mooi? Het houdt me bezig, sinds ik weer een paar weken in Frankrijk ben geweest, het leven daar een boel prettiger vind dan hier en nu van alles en nog wat lees over de "verrommeling van onze openbare ruimte". Het ontbreekt in ons land aan visie en aan een centrale regie zeggen de klagers. En ik ben geneigd dat te geloven. Maar als ik ons vergelijk met de Fransen ontbreekt het ons ook aan de liefde voor ons land. We zorgen graag goed voor ons zelf en voor anderen moest vroeger God zorgen en nu de overheid.

Maar in dit schone dorp gaan we er iets aan doen, lees ik ook. Het college van burgemeester en wethouders heeft een toekomstvisie voor Huizen het licht doen zien. Ons dorp, want zo wordt het in de titel genoemd, ondanks de 42.000 inwoners, wordt levendiger en aantrekkelijker en dan ook nog voor iedereen. Je gelooft je ogen niet.

We gaan mikken op 50.000 inwoners van divers pluimage, jong en oud, rijk en arm, gezond en hulpbehoevend. Die moeten hier allemaal kunnen wonen, leven, werken, recreëren, cultuur genieten. Het karakter van het oude dorp wordt versterkt, maar daarnaast is er ook ruimte voor nieuwe bedrijvigheid. Het plein 2000 en het Oude Raadhuisplein worden aangekleed, en in de haven komt plaats voor gezelligheid. Zelfs de natuurlijke verbinding tussen haven en het oude dorp wordt versterkt.

Dat is de visie, maar nu de regie! Om dit alles van de grond te krijgen, zullen er ook wat besluiten en maatregelen genomen moeten worden. Dit schoons ontstaat niet zo maar. Dus ik op zoek naar de maatregelen. Die zitten nog niet in de visie, dat is logisch. Maar die zou je toch minstens terug moeten vinden in de Voorjaarsnota. Daarin staan immers de voornemens van het college voor 2008 en volgende jaren.

Maar dan word ik toch wat stil: die 50.000 inwoners komen niet vanzelf, met de aanpak van het Raadhuisplein wachten we op het besluit over de Keucheniusstraat, Plein 2000 laten we aan de eigenaar van De Graaf over, alsof er niet ook een bibliotheek/kunstuitleen op het plein zit, voor de verbinding in de Havenstraat wachten we op het vertrek van BNI en de eigenaren van het Lucentterrein, en over de Keucheniusstraat is het al weer enige tijd oorverdovend stil. Veel ligt op de plank, maar hoe het eruit ziet, vermeldt het verhaal niet.

Huizen heeft een geschiedenis van pappen en nathouden. Polderen in optimaforma. Geert Mak waarschuwt tegen bestuurders die lang polderen zonder visie en vervolgens onder druk een besluit moeten nemen. Meestal komt er dan iets verschrikkelijk lelijks uit. Huizen let op uw saeck!

Huizer Museum, Kip

Op woensdag 28 maart schreef ik op dit weblog over de plannen van het Huizer Museum in het Nautisch Havenkwartier. Ik verbaasde me toen over de lauwe reactie van raadsleden op die plannen, en ik vroeg me af of het niet goed zou zijn om eens met een aantal kunstliefhebbers bij elkaar te gaan zitten om verder te praten over die plannen.

Dat laatste is gebeurd. Gisteren kwamen een dertiental mensen bij elkaar in Galerie De Rookerij van Peter Kos en Pieter Hogenbirk. Alleen de ambiance is al inspirerend. Het werd een boeiende bijeenkomst. Ben Moulijn van het Huizer Museum legde uit waarom het Huizer Museum wil verhuizen. Het museum heeft meer ruimte nodig om de ambities te kunnen waarmaken.

Hans van der Eijck en Jan Geesink presenteerden hun plannen voor het Nautisch Havenkwartier compleet met plattegronden, plaatjes en de planning. En Peter Kos maakte ons enthousiast over zijn ideeën voor de Krachtcentrale op het BNI terrein.

Als je dat allemaal naast elkaar legt en combineert met de ambities van het gemeentebestuur van Huizen uit de Toekomstvisie moet er iets "moois groeien" zoals Hansje Dol van Behoud het Oude Dorp het uitdrukte. Twee levendige centra, die elkaar moeten versterken en dus op een of andere manier met elkaar verbonden moeten worden.

Dat bedenken is allemaal niet zo moeilijk. Maar nu de rest. Voor de plannen van het Huizer Museum is geld nodig en politiek Huizen wil er niet in investeren. Dus moet het anders. Hoe dan wel? Er zat genoeg ondernemend mensenkapitaal aan tafel om daarover na te denken. De vraag is dan wel of de gemeente nog op een of andere manier een vinger in de pap wil houden. Misschien horen we dat nog.

La Douce France

We zijn er weer. Gisteren zijn we thuisgekomen na tweeëneenhalve week Jarjat. Jarjat is een gehucht in de Vivarais. De Vivarais ligt aan de Oostzijde van het Central Massif. Jarjat ligt in het Noordelijke, boeren, stille deel van de Vivarais. Het huis vormt samen met nog drie andere huizen het gehucht Jarjat. Links van ons woont een geitenboer, die ook fruit teelt. Rechts van ons woont een fruitteler. Beneden in het dal worden mais en graan verbouwt.

Het huis is een groot, stenen boerenhuis met veel ruimte en een open haard. In vroeger tijden woonden in het huis vier families van landarbeiders. Het huis is dertig jaar geleden gekocht als een bouwval en geheel met eigen handen opgebouwd. Het is nu goed bewoonbaar. Alleen moet je in de winter wel een extra jas meenemen. Jarjat ligt op 675 m NAP, en het kan er ´s winters knap koud zijn. Meestal ligt er sneeuw. Alleen deze winter niet.

Het dichtbijzijnde dorp is Vernoux. Vernoux is een regionaal centrum. In dat dorp zelf wonen misschien 400 mensen. In de omgeving van het dorp op boerderijen en in andere gehuchten, buurtschappen nog eens 5500. Het is er dus redelijk rustig. Je kunt in de omgeving mooi wandelen en fietsen, hoewel je voor dat laatste wel enige spierkracht en ausdauw moet hebben. Wij op de fiets zijn een bezienswaardigheid.

Op zondag 6 mei waren in Frankrijk de presidentsverkiezingen. Wij hebben op die dag een kijkje genomen op het stembureau in Vernoux. Het was er een drukte van belang. Ook hele oude mensen met handicap komen stemmen. Ze worden gebracht door familie of door mensen van de partij.

De opkomst in Vernoux lag op 84%, en eigenlijk vinden echte Fransen dat veel te laag. Frankrijk is immers de bakermat van de democratie en het zou de gewoonte moeten zijn, volgens de Fransen, dat iedereen van dat recht gebruik maakt. Mensen die dat doen, maken er ook iets van. Fransen moeten zich registreren om te mogen stemmen. Bij binnenkomst op het stembureau krijgen ze een stemkaart en een enveloppe. Vervolgens vullen zij eenzaam in een stemhokje met gordijn de kaart in. Stoppen die kaart in de envelop en komen dan te voorschijn om de envelop in zo´n grote groene stembus te stoppen. Even er boven houden en dan laten vallen! En vervolgens opgelucht ademhalen.

De volgende morgen zijn we speciaal de 10 km naar Vernoux gereden om een krant te kopen. Wat we al vreesden was gebeurd: Sarkozy had gewonnen. Fransen hopen dat hij het glorieuze Frankrijk weer doet herleven. Een Frankrijk als grote speler op het wereldtoneel, maar ook een Frankrijk dat de werkeloosheid en de tweedeling in de samenleving de baas kan.

Bij ons in de buurt was er veel rood gestemd. In een van de gehuchten gingen 144 mensen naar de stembus, dat was 100%, waarvan er maar een op Sarkozy had gestemd. Iedereen weet wie het is. Want in Frankrijk is kleur bekennen gewoonte.

In Frankrijk wonen veel buitenlanders, ook Nederlanders. Wij kennen er nogal wat. Zij mochten overigens niet stemmen. Zij waren niet blij met de uitslag. Kennelijk heeft Sarkozy aangekondigd dat aan de buitenlanders, die in Frankrijk wonen, nieuwe eisen worden gesteld. Wij wonen er niet. We gaan er alleen maar op vakantie en genieten van de rust, de ruimte, de natuur en het lekkere eten.

Nu zijn we dus weer thuis. Dat is ook leuk. Maar wel heel erg druk.

Beeld

Fanny Kiezenberg gaat een beeld voor ons maken. Al een tijdje zijn we op zoek naar een beeld, dat we op het grote, open plein in onze tuin kunnen plaatsen. We hebben beeldentuinen en galerieën bezocht, gekeken wat andere mensen in de tuin hebben, en vonden niets dat ons echt aansprak. Tijdens de kunst10daagse in de Kunstuitleen zag ik werk van Marloes van Eerden en ik aarzelde. Zou dat het zijn? Naast dat werk stond de badende vrouw van Fanny, en dat vond ik mooier. Ik kijk altijd met veel plezier naar de stevige torso's van Fanny, omdat ze nieuw en oud zijn, en omdat je op zoek moet naar de emotie.

Dus na rijp beraad (dat moet wel als je 62 en 60 bent) nodigden we Fanny uit om te komen praten over een beeld en te kijken naar de plek. We konden elkaar vinden op grootte, kleur, steensoort, en bedoeling. Ik vond het wel een moment.

Fanny ging op zoek naar de steensoort en liet ons weten dat Dolomiet in aanmerking komt. Dolomiet is een kalksteen uit de Dolomieten in Italie met een groene glans. We gingen kijken bij de steenhouwer op de Bestevaer en moesten even wennen. Ik vind het wat dof, liet ik Fanny weten en die reageerde dat voor een figuratief beeld de steensoort niet te levendig mag zijn, omdat het dan teveel afleidt.

Fanny heeft bij De Hazelaar in Soest een brok besteld van 35 cm x 35 cm x 1 m. Dat moet uit de berg worden gehakt in Italië en vervolgens per vrachtwagen naar Nederland worden vervoerd. Het zal nog een klus zijn om het brok in het atelier van Fanny te plaatsen, want het gaat rond de 300 kg wegen.

Boze dag

De zon scheen, maar van binnen stormde het. Zo voelde ik me zaterdagmorgen toen ik wakker werd. En in de loop van de dag werd het niet beter. 's Nachts had ik liggen woelen en draaien in mijn bed. Waar kwam die boze bui vandaan? Vrijdagavond hadden we een hoopvolle bijeenkomst met supporters van Behoud het Oude Dorp. Aanwezigen willen mee denken en mee doen om het karakter van het dorp te bewaren zonder dat het de leefbaarheid schaadt. Nou wil iedereen dat vermoedelijk wel, maar aan tafel zaten een aantal deskundigen.

Donderdag had ik een vergadering van de gemeenteraad bijgewoond en daar iets over geschreven in dit weblog. Gerrit Pas reageerde. Hij stuurde me zijn bijdrage aan het debat over het rapport van de rekenkamercommissie. Maar ik wist al dat hij het rapport heel serieus had genomen, zoals hij alles wat passeert serieus neemt. Zelfs het populistische initiatiefvoorstel van de PvdA over het dierenwelzijn.

En natuurlijk realiseer ik me dat hij en zijn fractiegenoten zich aangesproken voelen als ik in dit weblog het gedrag van Huizer politici op de korrel neem. Het geldt niet voor hen, maar moet ik iedere keer hen tot uitzondering benoemen? Er zijn wel meer serieuze raadsleden. Maar het is zo vervelend dat de politiek in Huizen wordt gedomineerd door een stel fractievoorzitters, die het verbale gevecht met elkaar belangrijker vinden dan de boodschap voor de inwoner van Huizen.

De vraag is natuurlijk waarom die goede mensen hun mond houden, als hun collegae politici de politiek belachelijk maken. Ik hoor ze denken: "het heeft geen zin, het is al jaren zo en er verandert toch niks."Mis dus. Het politieke klimaat wordt bepaald door de 27 leden van de Gemeenteraad met elkaar. En het wordt tijd dat al die hardwerkende mensen die het welzijn van het dorp belangrijker vinden dan het eigen ego hun neus aan het venster steken.

Daar zat ik allemaal aan te denken, toen ik zaterdagmorgen op de fiets stapte voor een rondje Vecht. Ik reed langs het grote parkeerterrein aan de haven en zag dat de Kermis werd opgebouwd. Ik zag ook waarom een stuk van de Wolfskamer is opgeofferd. Dat grote parkeerterrein is niet genoeg, kennelijk. De mobile homes van de kermislui staan geparkeerd op een haastig schoongemaakt stukje Wolfskamer. Ik kan niet zeggen dat al dat witte plastic mooi is in het groen.

Ik was op zaterdag gegaan om de drukke zondag te vermijden. Maar zo hadden meer mensen gedacht. Dus reed ik wel zo'n vijfhonderd fanatieke wandelaars tegen het lijf, die kennelijk op tijd binnen moesten zijn. Ze stapten verwoed voort, keken niet links of rechts en schrokken als ze me pas op het laatste moment zagen. Het was druk op het fietspad, want er liepen ook Nordic wandelaars met die prettige stokken die tussen je spaken komen, omdat ze zich zo breed mogelijk moeten maken. Echt een sport voor in dit overvolle kikkerland.

Toen ik er iets van zei, riep een vriendelijke dame me toe: "zeker het zonnetje in huis?". Ik moest er heus om grinniken. Aan zo'n woeste wandelaarster vroeg ik wat ze liepen om te bezien of ik ze kon vermijden. "Een wandeltocht", antwoordde ze naar waarheid. Ik kon mijn vraag niet beter stellen, omdat ze al weer vele passen verder was.

Ik dacht dat het niets zou worden, dat fietstochtje. Maar eenmaal uit de drukte kon ik vrij om me heen kijken naar de zwanen en ooievaars op het nest en de jonge eendjes in de sloot. Mijn boosheid ging echter pas over, toen ik in een van de bijvoegsels van de zaterdagse NRC de kop zag "zelfstandig, stoer en lomp, voila de Nederlandse vrouw!"

Clubje spelen

Door al dat geschrijf over politiek, wel erg, niet erg, leek het me goed om weer eens in het echt te gaan kijken. Dat kwam mooi uit. Gisteren vergaderde de gemeenteraad van Huizen over het rapport van de rekenkamer. De rekenkamer had uitgevonden dat er bij het ontstaan van de Graaf Wichman, het uitgaanscentrum van Huizen, het een en ander was gebeurd dat niet door de beugel kon. Om het niet te ingewikkeld te maken kun je zeggen, dat De Graaf de gemeente meer heeft gekost dan strikt noodzakelijk was en dat het toenmalige college de raad niet volledig heeft geinformeerd. Je zou zeggen "genoeg om over te praten" voor de dames en heren politici.

Kennelijk was dat al eerder gebeurd in een raadscommissie van fractievoorzitters. Want in deze raadsvergadering, het forum waarin alle zevenentwintig raadsleden zitten, en dat wordt uitgezonden op de lokale radio, werd weinig meer gezegd. En dat terwijl dit rapport van de rekenkamer de raad alle gelegenheid gaf om met elkaar eens stevig van gedachten te wisselen over de bestuurscultuur in Huizen. Ook in Huizen denken veel mensen dat ze maar wat doen daar op dat gemeentehuis.

Een van die weinige mensen die iets zei, was de heer Bikkers van de VVD en die kreeg uitgebreid de gelegenheid het beeld van een rommelende overheid te versterken. Natuurlijk, zei hij is het een politieke doodzonde om de raad niet volledig te informeren, en natuurlijk is het jammer dat de gemeente teveel heeft betaald, maar de toenmalige wethouders bedoelden het goed, en over een jaar of tien zal er wel weer zo'n rapport verschijnen over een ander groot project. Boodschap: dat hoort er nu eenmaal bij.

Wie zwijgt stemt toe, dacht ik, toen niemand hem interumpeerde. En dat stelt al die schone beloften over beterschap wel in een difuus licht. Leeft er in politiek Huizen werkelijk de behoefte om rekenschap en verantwoording af te leggen aan het volk, dat deze dames en heren heeft gekozen? We gaan het nauwgezet volgen.

Boter op het hoofd - Politiek toch erg?

Politici winden zich nu erg op over de teloorgang van de Belastingdienst, eens het paradepaard van Overheidsdienstverlening. De VVD roept zelfs dat het hele management vervangen moet worden. Dat is echt the limit! De VVD zou moeten weten, dat het probleem bij de Belastingdienst is veroorzaakt door de politiek zelf en met name door het kabinet Balkenende III, waarin VVD'er Zalm minister van Financien was. Van het ene moment op het andere werd de Belastingdienst verantwoordelijk voor de uitkering van de Zorgtoeslag, de Huurtoeslag en de uitkering Kinderopvang. Tegelijkertijd moest de Belastingdienst zwaar bezuinigen.

Het management van de Belastingdienst heeft toen geroepen dat van het ene op het andere moment dat niet kan. Dat er tijd voor nodig was om werkprocessen en automatisering aan te passen. Politici waren doof. Dat heb je als je never-nooit je handen uit de mouwen hebt gestoken. En dan nu roepen dat het managemet vervangen moet worden.

Politiek toch erg!?

Is politiek wel erg?

Ik ben niet verantwoordelijk voor de kop van mijn bijdrage in Uit en Thuis van de Gooi en Eemlander van donderdag jl., maar ik heb het wel gezegd. Het was een spontaan antwoord op de vraag "Politiek of Kunst?" "Kunst", zei ik en toen de journalist zich over dat antwoord verbaasde, deed ik de uitspraak. Politiek is voor mij net een doolhof, dacht ik erbij, en voor iemand die niet van het donker houdt, is dat vervelend. Lezers vragen me om uitleg en dat ga ik hier proberen.

Ik ken de politiek uit mijn tijd toen ik ambtenaar was in Hilversum (1990 - 2005). Het politieke leven in de Mediastad was in die periode van 15 jaar zeer roerig. Ik heb minstens tien colleges zien komen en gaan en allemaal met de beste bedoelingen. Dat was voor een deel toe te schrijven aan de opkomst en ondergang van Leefbaar Hilversum met voorman Jan Nagel. Maar het had ook te maken met het wantrouwen van de PvdA voor alle andere partijen in de raad, misschien met uitzondering voor de VVD. De politiek werd gedomineerd door een aantal grote ego's, die het soms wel, maar meestal niet met elkaar konden vinden.

Ik heb in Hilversum hele goede raadsleden meegemaakt en hele goede wethouders. Mijn favoriete raadslid was Elisabeth Post van de VVD, omdat ze kennis van zaken had, haar verhaal wist te verkopen, zich liet overtuigen als het moest en wars was van spelletjes. Voor mijn favoriete collegeleden moet ik kiezen tussen Hennie Borstlap (PvdA) en Barend Smit(D66). Met beiden had ik veel te maken en met beiden viel goed te werken. Vooral Hennie Borstlap wist wat ze wilde, en je moest van goede huize komen om haar op andere gedachten te brengen.

Hennie werkte met een gideons bende van ambtenaren en partijgenoten en dat was voor topambtenaren die daar niet bij mochten horen knap lastig. Barend werkte heel anders. Die was erg ontvankelijk voor nieuwe en goede ideeën uit de ambtelijke organisatie. Je moest wel met hem om kunnen gaan om zijn grappen en grollen te begrijpen. Er is een tijd geweest dat het Georganiseerd Overleg niet met hem om de tafel wilde, omdat zij dachten dat hij hen niet serieus nam. En met de afscheidstoespraak voor een van vele vertrekkende directeuren zou hij nu niet misstaan als Standup Comedian.

Ik ken de politiek ook uit mijn raadsperiode in Huizen. Het was wel even wennen aan de andere kant van de tafel. Ik deed mijn werk serieus en daar was niet altijd behoefte aan. Als we eerst naar de haalbaarheid van voorstellen keken en dan pas naar de inhoud, vond ik dat de omgekeerde volgorde. Mensen vonden me eigenwijs, tegendraads en onbuigzaam. Voorstellen van oppositiepartijen kwamen mij dikwijls zinniger voor dan voorstellen van de collegepartijen. Maar in de laatste periode van mijn bestaan als raadslid mocht ik er niet eens meer met belangstelling naar kijken, laat staan ze serieus nemen.

Om een goed raadslid te zijn, moet je het spel mee kunnen spelen. Dat wilde ik best, maar ik had sterk de indruk dat het spel werd gedomineerd door een paar grote, sterke ego's en dat afwijkend gedrag niet werd getolereerd. Gelukkig kreeg ik mooie afscheidswoorden van de burgemeester bij mijn vertrek uit de raad. Maar die woorden bevestigden dat ik beter aan de andere kant van de tafel had kunnen blijven. Daar zit ik nu dus weer. Het is goed zo.

Uit en thuis 2

Uit en Thuis

Nooit gedacht dat ik nog eens "prominent" zou worden. Wim van Dijk van de Gooi en Eemlander vroeg me of ik in de rubriek Uit en Thuis van de donderdageditie van Gooi en Eemlander wilde optreden. Ik ken die rubriek niet, maar ik vermoed dat Gooi en Eemlanders die aan de weg timmeren daarin zichzelf mogen portretteren. Wim vindt kennelijk dat ik zo'n timmerman ben. Dat verbaast me. Ik heb zelf nogal wat scepsis over de resultaten van al dat getimmer.

Ik zei dus ja, en vroeg me vervolgens af of de vraag is wie ik ben, of wat ik wil laten zien? Ik heb besloten om de vragen naar eer en geweten te beantwoorden. Wim was licht verrast en dus vroeg ik vervolgens aan Ger - mijn levensgezel -, wat zij denkt dat ik geantwoord heb op de volgende tien vragen:

Uit of Thuis? Theater of Stadion? Cabaret of Film? Elisabeth Schwarzkopf of Madonna?, Lekkerste eten? Welk boek ligt er op het nachtkastje? Kunst of politiek? Hoe laat naar bed?

Niet doen! Resultaat is verraderlijk.

De Passie van Gerrit Pas

De schilder Aad de Haas is de Passie van Gerrit. Over die passie vertelde hij - hoe toepasselijk - op Goede Vrijdag in De Kunstuitleen voor een gehoor van zo'n vijftig belangstellenden. Tijdens het tonen van de Kruisweg in kerk Wahlwiller waren die allemaal muisstil. Wat we te zien kregen was ook niet niks. In de zestien staatsies zagen we het lijden van Christus uitgebeeld in op het oog eenvoudige lijnen en heldere kleuren. Die eenvoudige lijnen en heldere kleuren krassen de eenzaamheid van het lijden op de ziel.

Gerrit vertelde waarom deze Rotterdamse kunstenaar hem zo bezighoudt. Aad de Haas (1920-1972) kwam in de Tweede Wereldoorlog in conflict met de bezetter. Zijn werk werd ‘ontaard’ verklaard en in beslag genomen, en hij werd gevangen gezet. Na de bevrijding kwam de diepreligieuze De Haas in conflict met de R.-K. Kerk toen hij deze kruisweg in de kerk van het Limburgse Wahlwiller schilderde. Het Vaticaan verbood zijn werk, met dezelfde argumenten als de nazi’s. Het werk past niet in de gevestigde opvatting van de heersende klasse. En wat gevaarlijker is, het werk spreekt de gewone mens aan en is daarmee een bedreiging voor de instituties.

Vooral de mens De Haas boeit Gerrit Pas: hij staat voor zijn overtuiging en zijn onafhankelijkheid. Hij is een non-conformist, een eenzame eenling die de strijd met de gevestigde orde niet schuwt.

Waar waren onze volksvertegenwoordigers?

Het platform Gehandicapten en Ouderen Blaricum – Huizen ( GO ) organiseerde in samenwerking met de Taskforce Handicap en Samenleving, een debat rond het thema ’ gelijke kansen ’. Meedoen, dicht bij huis, in eigen buurt, met vrienden en familie om je heen, klinkt misschien vanzelfsprekend voor veel mensen, maar is dit zeker niet voor iedereen. Mensen met een beperking – lichamelijk, psychisch en of verstandelijk, ondervinden vandaag de dag nog tal van belemmeringen in het dagelijkse leven. In een levendig debat kwamen vooral de zogenaamde ervaringsdeskundigen aan het woord. Mensen die vertelden wat het betekent als je pas op je veertigste zelfstandig mag wonen, of mensen met een psychische handicap die samen een woongroep willen vormen en dan veel tegenwind krijgen van de gewone mensen uit de buurt, omdat die bang zijn voor hun kinderen of voor de waardedaling van hun woning!

Als ik al dacht dat we het in dit kikkerland voor mensen met een handicap goed hebben geregeld, werden tijdens het debat mijn ogen geopend.

Leerzaam middagje, dacht ik. Zeker voor raadsleden die toch moeten beslissen over het wegnemen van de drempels. Ik keek om me heen en zag een raadslid. Ron Schaap van D66. De andere 26 schitterden door afwezigheid. Nou kan dat een keer voorkomen, denk ik. Maar het valt me op, dat de meesten schitteren door afwezigheid bij allerlei gebeurtenissen in het dorp.

Druk, druk, druk met vergaderen zeker!?

Weigerambtenaren

Zondag was er een manifestatie bij het homomonument in Amsterdam. Daar maakten vijf politieke partijen een afspraak met het COC, dat zij ervoor zullen zorgen dat er geen wettelijke regeling komt voor weigerambtenaren. Typisch zo'n poldercompromis. Een van die vijf partijen was de PvdA. Dat betekent dat er een meerderheid is in de Kamer.

Arie Slob, het nieuwe gezicht van de ChristenUnie, vond dat niet leuk. Hij begrijpt niet waar homo's zich zo druk over maken, zegt hij. En op z'n fier christelijks: "Dat kan zich wel eens tegen hen keren!".

Ik wil je wel een handje helpen Arie. Stel je maar eens voor dat homo trouwambtenaren gewetensbezwaar hebben om een christelijk paar in de echt te verbinden!

Zin in .... beeldhouwen?

Tien Kunstdagen! Zaterdag 24 en 31 maart werkten bekende en onbekende inwoners van Huizen onder de bezielende en deskundige leiding van beeldhouwer Michiel Linders aan een object, dat wordt opgebouw uit blokken mergel van 50 x 50 cm. Niks voor mij, had ik gedacht en ik beperkte me tot het maken van foto's en het kletsen met toeschouwers. Maar zaterdag werd de uitdaging om zelf iets te doen me toch te veel. Ik zag alle geconcentreerde hoofden en gebogen ruggen en voegde me bij Pieter, Hennie, Charlotte, Albert, Daan, Mohammed, pakte beitel, rasp en poetskwast en toog aan het werk. Ik voelde me een hele pief en beleefde aan den lijve, hoe prettig en ontspannend werken met mergel is.

De blokken gaan samen iets betekenen. Je kon het zien ontstaan afgelopen zaterdag. Ieder mag zijn eigen ding doen: Pieter nam de Huizer kap, Daan de noten van de balk, Hansje de vogel en Hennie de vlinder. Mohammed liet het Spraakwater herleven. Leermeester Michiel wees steeds op de noodzaak van onderlinge samenhang. Charlotte en ik gebruikten de staart van de poes van een ander om het ene aan het andere brok te koppelen. Wat mij betreft wordt het een portret van de huizer samenleving.

Wist u dat ....

Wist u dat de Venus van Willendorf het oudste gevonden vrouwenbeeldje is uit de geschiedenis, dat het 11 cm hoog is en een verrassende vorm heeft;
Wist u dat de regels "Alles van waarde is weerloos" van Lucebert zijn,
en dat Lucebert "helder licht" betekent;
Wist u dat het debuut van Jan Wolkers Serpentina's Petticoat is en niet Kort Amerikaans of Terug naar Oegstgeest,
En dat de architecten van de Sfinxen van Riedijk en Neutelings zijn en dat zij ook het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum hebben ontworpen, ja, die kleurige blokkendoos aan het begin van het Mediapark;
Wist u dat Fanny Kiezenberg niet alleen mooie beelden maakt, maar ook
heel veel weet,

Als u dat allemaal niet weet, heeft u wat gemist. Dat en nog veel meer had u allemaal kunnen leren tijdens de de Kunstquiz van de Kunstuitleen in het Kunstcafe gisteravond.

Lucebert,

De zeer oude zingt:

er is niet meer bij weinig

noch is er minder

nog is onzeker wat er was

wat wordt wordt willoos

eerst als het is is het ernst

het herinnert zich heilloos

en blijft ijlings
alles van waarde is weerloos

wordt van aanraakbaarheid rijken aan alles gelijk
als het hart van de tijd

als het hart van de tijd

Huizer Museum, Kip of ei

Gisteren sprak de commissie Welzijn over de plannen van een Huizer Museum in het Nautisch Havenkwartier. Het bestuur van het Huizer Museum heeft meer vierkante meters nodig en meer geld om de ambitie te verwezenlijken. Het bestuur denkt aan 1200 m2 vloeroppervlakte. Dat is ongeveer vier maal zoveel als de huidige bruto vloeroppervlakte in het Schoutenhuis. Voor die 1200 m2 is een investeringsbedrag van rond de € 1,7 miljoen extra nodig. Het bestuur wil graag dat het gemeentebestuur van Huizen toezegt, dat zowel de vierkante meters als het bedrag er komen. Daar komt het in het kort op neer.

Tijdens de vergadering bleek dat de raadsleden er niets voor voelen om dat toe te zeggen. Als het bestuur meer ruimte kan vinden, prima, maar de gemeente stopt er geen cent extra in. Gek eigenlijk. De gemeente wil immers iets met de toeristische en recreatieve mogelijkheden van de oude haven, en de gemeente wil ook iets met de rijke cultuur historie van het dorp, en natuurlijk dragen raadsleden het Huizer Museum een goed hart toe, maar daar blijft het bij.

Zouden de raadsleden denken dat het allemaal vanzelf komt. Want tijdens de vergadering bleken maar weinig raadsleden geinteresseerd in de inhoudelijke ambitie van het museumbestuur. Wat kunnen we eigenlijk gaan zien en beleven op die 1200 m2. Het museumbestuur zegt dat het dat nog moet uitzoeken, maar dat het dan wel eerst zeker moet weten, dat de meters en het geld er zijn. In het gekste geval hebben we dadelijk meters en geld en geen spullen om tentoon te stellen.

Is het niet verstandig om eens met een brede groep belanghebbenden en belangstellenden om de tafel te gaan zitten om naar de mogelijkheden van een museum in het nautisch Havenkwartier te kijken. En zou de gemeente de regie niet in handen kunnen nemen. Of gaat de gemeente de toeristisch-recreatieve invulling van het Nautisch Havenkwartier helemaal over laten aan het particulier initiatief? En betekent dat dan dat de initiatiefnemers van het Nautisch Havenkwartier zelf mogen bepalen wie en wat er worden toegelaten?

Kunst in Huizen (2)

Zaterdag was de Kunstuitleen omgetoverd in een atelier, waar prominente Huizers vol overgave zaagden en schaafden aan blokken mergel. Die blokken moeten samen een beeld gaan vormen, dat een plek krijgt in het Gemeentehuis. We weten nog niet precies wat het moet worden, maar dat maakt het juist spannend.

Zondag waren in de Kunstuitleen vier echte beeldhouwers op bezoek, Fanny Kiezienberg, Barbara Kluivers, Emile v.d. Kruk en Marloes Eerden. Zij lieten werk zien en vertelden over hun bedoelingen.

Twee fijne dagen kunst(be)leven op het Plein. Smaakt naar meer.

Kunst in Huizen

Kunst in Huizen leeft en beweegt. Zaterdag begint de Kunst10daagse en dan is er vooral in de Kunstuitleen en Bibliotheek weer een hoop te beleven. Zie voor het programma www.kunstpleinhuizen.nl. Maar er is meer! Ook het Huizer Museum laat van zich horen. Het bestuur van het Museum heeft plannen ontwikkeld voor een nieuw museum in het Nautisch Havenkwartier. Maar dat gaat niet zo maar, u raadt het al. Voor die plannen is geld nodig en waar haalt een armlastig museum dat nu niet meer dan 7000 bezoekers per jaar trekt, dat van daan?

Het museum heeft het inmiddels platgetreden pad bewandeld. Het heeft tegen beter weten aangeklopt bij het gemeentebestuur, want dat heeft jaren geleden al laten weten dat er geen extra geld bij komt. Met de verkoop van het Schoutenhuis in het dorp, waar het museum nu zit moet de bouw van een nieuw museum worden betaald. Dat gaat dus niet en dus is het museum op zoek naar meer geld.

Maar waar gaat het nu echt om, vraag ik me al enige tijd af. Wat wil het Huizer Museum nu precies in dat Nautisch Havenkwartier laten zien? En dat kan ik helaas nergens vinden. Er worden kreten geslaakt als "van heden naar verleden" en misschien ook nog wel terug. Die kreten ken ik uit de tijd toen ik in Hilversum samen met D66 wethouder Barend Smit plannen maakte om het Goois Museum op de Kerkbrink een nieuw smoel te geven. Maar daar zat een gedachte achter. We wilden in dat nieuwe museum ook de erfenis van Dudok een plek geven. Een bezoek aan het museum, met nieuwe vleugel van Han Ruijssenaars is overigens zeer de moeite waard, laat zien dat het aardig is gelukt.

Is er ruimte in 't Gooi voor nog zo'n museum? Dan moet het zich op een of andere wijze wel onderscheiden. En daar kan ik maar niets over vinden.

Mama Cash of Vrouwenmoed 3

Op 28 februari schreef ik in mijn blog over de 28-jarige Afghaanse Malalai Joya, een lid van de Wolesi Jirga, het eerste democratisch gekozen parlement van Afghanistan in 30 jaar. Zij verheft haar stem tegen de machtige stamleiders, die het volk achterlijk willen houden. Ik was diep onder de indruk van haar moed, van haar gevecht voor een rechtvaardige samenleving, waarin hoop is voor vrouwen en kinderen.

Ik heb altijd geloofd dat een rechtvaardiger wereld begint bij vrouwen, maar de laatste jaren was ik de moed verloren. Ik dacht dat het feminisme dood was, omdat Westerse vrouwen tevreden zijn met wat er is bereikt. Elise, de partner van Mark, zoon van Gerda heeft me uit de droom geholpen. Zij werkt sinds enige tijd bij Mama Cash. Mama Cash steunt vrouwen overal ter wereld in hun strijd voor een menswaardige samenleving. Overal in de wereld vechten moedige vrouwen tegen ongelijkheid, sexuele onderdrukking, huiselijk geweld, vernedering. Die vrouwen leggen zich niet meer bij mannelijke overheersing en oorlog. Die vrouwen durven hun stem te laten horen. En dat is nodig, want

Van alle mensen die in extreme armoede leven is 70% vrouw.
Vrouwen produceren 50% van alle voedsel op de wereld en bezitten 1% van alle landbouwgrond. Wereldwijd is huiselijk geweld één van de belangrijkste oorzaken van sterfte onder vrouwen tussen de 15-45 jaar.
Tweederde van de kinderen die geen onderwijs krijgt, is meisje.
Het aantal vrouwen dat gehandicapt raakt of sterft door geweld gericht op vrouwen is groter dan het aantal vrouwen dat sterft aan de gevolgen van kanker, malaria, verkeersongelukken en oorlogen bij elkaar opgeteld.

Er is ook goed nieuws.



Met elk extra jaar dat moeders naar school gaan, dalen de sterftecijfers van kinderen onder de vijf jaar met vijf tot tien procent.
Als meer vrouwen politiek actief worden, veranderen de publieke agenda’s, neemt corruptie af en verbetert de manier waarop er bestuurd wordt.
Investeringen in de gezondheid en educatie van vrouwen heeft niet alleen een positief effect op de vrouwen zelf, maar ook op hun gezinnen.
Als het inkomen van vrouwen stijgt, profiteren hun gezinnen daar meer van, dan wanneer het inkomen van mannen stijgt.

Mama Cash gelooft, dat als vrouwen hun rechten kunnen claimen, het leven van veel mensen beter zal worden. Vrouwenrechten zijn mensenrechten. Mama Cash is er net als ik van overtuigd dat sociale verandering bij vrouwen begint.

Mama Cash steunt moedige vrouwen. Als jij dat ook wilt, kun je op www.mamacash.nl lezen hoe je dat moet doen. Op de kleurrijke website staan veel voorbeelden van vrouwenprojecten overal in de wereld. Een bezoek is de moeite waard. Doen dus. Niet denken dat anderen het wel doen of dat het vanzelf gaat! En laat je stem horen.

Wilders en de anderen

Wilders is niet het probleem, betoogt oud hoogleraar sociologie Van Doorn in het NRC, maar de kleurloosheid van de andere politici. Wilders kan het debat beheersen, omdat hij niet krachtig wordt tegengesproken. Andere politici hebben nu ineens van het dubbele paspoort ook een probleem gemaakt, omdat mensen met een dubbele nationaliteit niet loyaal zouden zijn aan het Nederlandse gedachtengoed en de integratie belemmeren.

Daar gaat het niet om, lieve dames en heren. Een dubbele nationaliteit kan een probleem zijn voor gezagsdragers, als de tweede nationaliteit betekent dat de betreffende persoon onder de wetten van het land van herkomst kan vallen. Met mensen die in overheidsdienst willen treden, moeten de gevolgen van een dubbele nationaliteit worden besproken. Voor alle anderen is het een eigen keus.

Wilders speelt op het onderbuikgevoel dat veel landgenoten nog koesteren. Je mag hier wonen als je blank bent, met vrouw en kinderen in een nette wijk woont en geen stoute dingen doet. Als je dat allemaal niet bent, moet je je mond dichthouden, zo snel mogelijk zorgen dat je het wordt of vertrekken. Ik begin te geloven dat niet alleen mijn buurman zo denkt, maar ook een heleboel "nette politici". En dat doet me griezelen. Gelukkig spelen ze in het Theater aan 't Spui in Den Haag een toneelstuk waarin Balkenende en de zijnen ten grave worden gedragen.

Beste vrienden

Laatst trad mijn vriendin op in een televisieprogramma van de EO over jong dementerenden. Zij deed dat op haar geheel eigen wijze. Blijmoedig, open en ontroerend. Haar broer had per brief het programma aangekondigd, toen wij in Italie waren. Daardoor miste ik de directe uitzending. Met enig zoeken kon ik het programma vinden op Internet en ik heb het ademloos bekeken. Ogenschijnlijk is er niets te zien aan Fransje, behalve misschien de fel rood gekleurde wangetjes, die inspanning verraden. Ze praat samenhangend, ze glimlacht en begrijpt wat er gevraagd wordt, en ze speelt piano. We zien het herinneringsbriefje waarop staat: " 's Morgens piano spelen en liefst 's middags ook."

De overgang is als ze in beeld wordt gebracht bij de therapie waar ze de keren moet tellen dat ze met de bal rond de pionnen draait. Onderweg raakt ze het tellen kwijt en dat maakt haar onzeker. Als de therapeut haar vertelt wat ze had moeten doen glimlacht ze: "Oh ja, is dat zo?"

Ontroerend vond ik de manier waarop haar grote broer en zij vertellen hoe hij het haar mogelijk maakt om zelfstandig te blijven wonen. Hij verzorgt haar financiele administratie, zorgt dat haar rekeningen worden betaald, dat er niet te veel geld op haar rekening staat. Als de pas kwijt raakt, valt er niet veel te halen, lachen ze. Nog belangrijker is dat hij haar het gevoel geeft, dat ze er mag zijn, dat ze hem kan vertrouwen, dat hij haar niet in de steek laat. In de documentaire zie je een paar keer hoe hij het verleden voor haar invult, en zij zich de weg laat wijzen.

Ik heb haar laatst gevraagd hoe ze dat toch doet met fietsen. Ik heb een kaart, zei ze. Maar weet je dan waar je bent, vroeg ik onnozel in een poging het te begrijpen. "Als ik het weet, vraag ik het." Het klinkt simpel en misschien is het dat ook wel.

Over haar angsten wordt in de documentaire niet gesproken. Ze leeft van de ene in de andere dag en is blij met alles wat ze kan en doet. Ik bewonder haar.

Is het nog leuk in dit land?

In de Boekenweek, die vandaag begint, is satire, scherts en ironie het thema. Maar valt er nog wel wat te lachen in dit land? De meningen zijn verdeeld. Zaterdag schreef Margriet de Moor in NRC "Nederland is een laconiek land dat de hang naar theatraliteit mist." Dat is een andere manier om te zeggen, dat het hier saai en grijs. Niet veel te lachen dus, als De Ontdekking van de Hemel tot beste Nederlandstalige boek wordt gekozen, de platte lol van Paul de Leeuw het leukste is wat de televisie heeft te bieden, en we na de Gooise Vrouwen nu ook op Voetbalvrouwen worden getracteerd.

Maar gelukkig is er meer, als je maar goed kijkt. En dan bedoel ik niet de langzamerhand lachwekkende rommel op het spoor, en ik bedoel ook niet de zure glimlach van de luitjes van dit nieuwe normenkabinet, dat er maar niet in slaagt ons te laten weten dat we niet vertrutten. Nu mag Bonaire weer een provincie van Nederland worden - niet lachen - maar ze hoeven niet de Nederlandse wet over te nemen.

Wat is er dan wel? Twee voorbeelden uit mijn praktijk van de laatste weken: Er is Schudden, een nieuwe cabaretgroep, bestaande uit twee jonge mannen die meer brengen dan flauwe woordgrappen. Met relatief eenvoudige middelen en met veel Verbeelding nemen ze de toeschouwer mee naar andere werelden, die een klein beetje lijken op de onze, maar dan omgedraaid. Commedia del Arte? In ieder geval heb ik hard kunnen lachen.

En er is Mama Cash! Mama Cash is een vrouwenorganisatie - "er werkt een man, maar die gaat al weer weg" - die vrouwen steunt die de wereld een klein beetje beter proberen te maken. Meestal zijn dat vrouwen in landen waar anders denken en anders doen niet mag, en waar vrouwen niet worden gezien als mensen met dezelfde rechten als mannen. Mama Cash gelooft dat een betere wereld begint met vrouwen en dat geloof ik ook. Dus ga ik Mama Cash steunen en vind ik dat andere vrouwen dat ook zouden moeten doen.

Dubbel paspoort - de feiten

De huidige regels voor een dubbele nationaliteit zijn onlogisch en onrechtvaardig. Allereerst is er een discrepantie tussen de letter en de geest van de wet. Volgens de letter zou iedereen die de Nederlandse nationaliteit krijgt, zijn oorspronkelijke nationaliteit moeten opgeven. In de praktijk behoudt tachtig procent van de aanvragers van de Nederlandse nationaliteit ook zijn oorspronkelijke nationaliteit.

Zeventien van de ongeveer tweehonderd staten die de wereld rijk is staan niet toe dat mensen hun nationaliteit opgeven. Een van die landen is Marokko.

Andere landen staan juist niet toe dat mensen hun nationaliteit behouden. Surinamers, Chinezen, Indonesiers, Somaliers verliezen automatisch hun nationaliteit, als zij een andere vragen. Duitsers, Belgen, Italianen en inwoners van een aantal andere lidstaten van de EEG verliezen hun nationaliteit op grond van een verdrag.

Als Nederlanders een andere nationaliteit aannemen, verliezen ze automatisch hun Nederlandse nationaliteit!

Omdat aan het opzeggen van de oorspronkelijke nationaliteit nadelen en gevaren kleven, zou de praktijk moeten worden, dat mensen naast de Nederlandse nationaliteit hun oorspronkelijke nationaliteit mogen behouden. Dat voorkomt rechtsongelijkheid.

Daar zou niets tegen zijn als die mensen allemaal komen uit landen met hetzelfde rechtssysteem als het onze. Maar dat is niet zo.En dat kan leiden tot problemen als mensen met een dubbele nationaliteit het land van herkomst bezoeken. Zij worden namelijk geacht onder de staats- en rechtsopvattingen van dat land te vallen. Dus homosexuele Nederlanders, die ook een paspoort hebben van een streng Islamitisch land en dat land willen bezoeken, worden in dat land gevangen gezet of erger. Andere voorbeelden mag de lezer zelf bedenken.

Een ander probleem is de dienstplicht. Nederlanders met een paspoort van een land waar de dienstplicht nog bestaat, kunnen voor de dienstplicht in dat land worden opgeroepen. Dat geldt bijvoorbeeld voor Turkije.

Er is niets op tegen om het behoud van de oorspronkelijke nationaliteit als een individuele keuze te zien. Bij die keuze zou dan wel moeten horen, dat je zelf de gevolgen van die keuze draagt en dat die keuze het belang van Nederland niet mag schaden. En dan begint het probleem. Want hoe voorkomen we dat overheidsdienaren met een dubbele nationaliteit zichzelf en ons land in de problemen brengen? Wie het weet mag het zeggen.

Rosse grutto's

Vandaag zagen we op onze fietstocht door de Eempolder een grote groep rosse grutto's, die in ons land fourageren, voordat zij hun lange vlucht naar hun broedgebied in de Siberische toendra's beginnen. Ze komen overigens uit Mauretanië, waar zij overwinterd hebben. Rosse grutto's moet je niet verwarren met hun soortgenoten, de gewone grutto, die in ons land broedt, o.a. op de Blaricummermeent, die binnenkort wordt volgebouwd.

Als de grutto's en de tureluurs er zijn wordt het lente. Ter bevestigig zagen we ook madeliefjes en speenkruid. De gele kornoelje bloeit en er zitten dikke knoppen aan de krentenbomen. Het is allemaal wat aan de vroege kant, maar de lente kan voor mij niet vroeg genoeg komen.

In de Eempolder zat ook een enorme groep kolganzen zicht vol te vreten voor de lange overtocht naar Groenland of Noord Rusland. Misschien gaan ze wel samen op weg.

Florence

We zijn nu bijna een week terug. Ben de foto's aan het bewerken. We hebben helaas niet alle moois kunnen fotograferen. We mochten niet fotograferen, ook niet zonder flits, in het San Marco klooster, althans niet in de slaapcellen van de monniken. De muren van die cellen heeft Fra Angelico beschilderd met afbeeldingen uit het leven van Christus. De foto die ik hier laat zien, heb ik dus niet zelf gemaakt, maar van het Internet geplukt. De afbeelding stelt voor Jezus omringd door de martelwerktuigen die zijn volk gebruikte alvorens zij hem uitleverden aan de bezetter.

Deze afbeelding is dus te zien in een slaapcel van twee bij twee. Van die slaapcellen zijn er ongeveer dertig.

Teloorgang PvdA

Regeringsdeelname aan een kabinet met CDA en CU doet de Partij van de Arbeid geen goed. De PvdA is kleurloos in dit kabinet. Bij de onderhandelingen hebben ze nauwelijks iets binnengehaald en veel weggegeven. De partij wordt van links en van rechts bestookt en met succes. Ahmed Aboutaleb heeft nu moord en brand geschreeuwd dat hij door Wilders is aangevallen. Doe als Britta Böhler van GroenLinks zou ik zeggen. Leg uit wat een dubbel paspoort betekent, en zeg dat het al loyaal genoeg is dat je in dit land leeft en werkt en ook nog in de politiek gaat. En huil niet als een kleine jongen. Wees een kerel.

Ik vind het niet erg dat de PvdA aanhang verliest. Het zegt dat de kiezer op links ook behoefte heeft aan duidelijke standpunten en dat ze die bij de PvdA niet kunnen vinden. Er is voldoende alternatief. De overlopers zouden wat meer naar GroenLinks kunnen kijken.

Dit is voorlopig de laatste bijdrage over de politiek. Ik ga iets anders doen.

Rekkelijke en precieze ambtenaren

In de visie van dit nieuwe normenkabinet is het kennelijk toegestaan dat ambtenaren niet de wet uitvoeren als zij gewetensbezwaren hebben. Nou is de wet er niet voor niets in een democratische samenleving. De wet is er om burgers de zekerheid te geven dat zij niet met willekeur worden geconfronteerd. Dat zij niet van de ene ambtenaar wel een uitkering krijgen en van de andere niet bijvoorbeeld. Uitgangspunt van ons rechtssysteem is dat iedere Nederlander door de overheid op dezelfde manier wordt behandeld.

Maar .... christenen hebben stiekem nog een tweede overheid. Die heeft ook wetten uitgevaardigd, zelfs opgenomen in een heel dik boek, hoewel ze daar als leefregels alleen voor ingewijden in te herkennen zijn. Dat wetboek is voor veel christenen een belangrijker richtsnoer voor hun dagelijks handelen dan het wetboek van de aardse overheid. Wat mij betreft mag dat in hun privebestaan, thuis in hun huiskamer en in hun kerk, maar niet in het aardse bestaan, dat zij met anderen, waaronder ik, delen. Daar gelden de wetten van ons allemaal en dat zijn de aardse wetten.

Als je nu christelijke ambtenaren weigering toestaat op grond van hun geloof, waarom zou je die dan niet toestaan aan ambtenaren met een ander geloof of een andere overtuiging. Lieve mensen, zo zit de democratie niet in elkaar. Dan wordt het chaos en willekeur troef. Ambtenaren moeten de wet uitvoeren, niets meer en vooral ook niets minder. Als zij dat niet kunnen, moeten ze ontslag nemen.

Homohuwelijk, vervolg

Het college van Huizen heeft gereageerd op de vragen van GroenLinks over de ambtenaren die volgens het regeeraccoord van het nieuwe normenkabinet mogen weigeren om twee mensen van gelijk geslacht te huwen. En ook dit college van Huizen poldert er lustig op los. Ook dit college vindt namelijk dat een huwelijk tussen twee mensen van gelijk geslacht wettig is. Het ontbreekt er nog aan dat ze daarover zouden gaan glijden. Maar dat ambtenaren mogen weigeren zo'n huwelijk te sluiten, en dus mogen weigeren de wet uit te voeren, vindt het college niet discrimerend en in strijd met artikel 1 van de Grondwet.

Ik ga weer terug naar Italie. Daar doet men tenminste niet alsof!

Gevangenen

Begonnen met Michelangelo (zie twee bloggen geleden) en ook geëindigd. Kan ook bijna niet anders, als je naar Italie gaat. Had mijn twijfels, maar die zijn geheel verdwenen na het zien van de vier Gevangenen in de Galleria della Academia. Mocht er geen foto's nemen, maar een van hen staat in dit weblog van twee dagen geleden. De beeltenissen of de beelden zitten stuk voor stuk nog in de steen gevangen. De vraag is waarom Michelangelo de beelden niet heeft los gemaakt. De simpelste en meest gehoorde verklaring is, dat hij ze niet kon afmaken omdat hij teveel meningsverschillen had met zijn opdrachtgever, paus Julius II, over de betekenissen van de beelden in het geheel van het grafmonument van de paus, en omdat hij daardoor andere opdrachten voorrang heeft gegeven.

Ik denk dat ook nog een andere verklaring mogelijk is, als je goed kijkt en je probeert in te leven in de gemoedsgesteldheid van de beeldhouwer. Hij kon gewoon niet verder en vermoedelijk wilde hij ook niet, omdat de beelden op deze manier indringend uitbeelden wat gevangenschap inhoudt. Hoe kun je "gevangenschap" directer uitbeelden dan de mislukte poging tot ontworsteling uit de harde steen.

In dezelfde zaal staat nog een zogenaamd onafgemaakt beeld, nl. van Mattheus de evangelist. Dat beeld was bedoeld om aan de buitenkant van de Duomo te hangen, naast andere evangelisten. Ook deze figuur probeert zich los te maken van de steen. Je ziet de figuur zich inspannen om zich te ontworstelen, weg te lopen. Lukt niet. Het drama wordt uitgebeeld in de gelaatsuitdrukking.

Ik denk dat Michelangelo het zo heeft bedoeld. En zo niet? Geeft niet, ik zie het zo.