gemeenteraadsverkiezingen

Morgen over twee weken mogen we naar de stembus om voor de komende vier jaar onze dorpsraad te kiezen. Ik vind het belangrijke verkiezingen, omdat de dorpsraad beslist over de inrichting van mijn directe leefomgeving. Ik begrijp mensen dus niet, die de toekomst van het dorp laten afhangen van landelijke politici. Met die achtergrond keek ik gisteren naar het NOS verkiezingsdebat. Wat zouden Wilders, Rutte, Halsema, Bos vertellen over mijn dorp Huizen, de stad aan het water in 't Gooi!

Niks dus. PVV, CDA en VVD lieten weten dat gemeenten niet de OZB mogen verhogen, maar moeten snijden in subsidies en in de bureaucratie. Het eerste betekent minder geld voor sportclubs, theater, museum, bibliotheek, het tweede minder ambtenaren. Gerommel in de marge of grabbelen in de ton die niet van jou is. Op die manier vind je niet de € 34 miljard bezuinigingen die nu genoemd worden. Overigens weet ik uit mijn ambtelijke ervaring dat de soep nooit zo heet gegegeten wordt als ze opgediend wordt.

Ik ben dus met veel interesse gedoken in de partijprogramma's van de lokale partijen die in Huizen meedoen. Hier geen PVV en ook geen SP. Ik heb veel "voorzichtigheid" en "mitsen en maren" gelezen en een ontstellend gebrek aan visie en durf. Veel programma's lijken op elkaar in het napraten in dezelfde vage en wollige kreten. "Als het kan" moet de verbinding tussen haven en Oude Dorp aantrekkelijk worden. Nergens staat hoe! En dat is nou juist zo interessant nu BNI blijft zitten en er een groot en massief LIDL kantoorgebouw aan de andere kant komt.

Natuurlijk willen alle partijen de mooie panden in de oude dorp behouden, "als het kan" en als de eigenaren willen meewerken. Maar afdwingen willen de politieke partijen niet. En het goede voorbeeld wil de gemeente niet geven. Hoe het nieuwe winkelcentrum in de Keucheniusstraat eruit gaat zien, laat de gemeente over aan de projectontwikkelaars. Stel je voor dat je je vingers brandt. En er is geen partij die niet vindt dat Huizen veiliger moet worden.

Als je zo flink doorredeneert hebben we het grootste deel van de politici niet nodig in dit dorp. En dat is nog eens een flinke bezuiniging. En als je dan nog een stap verdergaat en je maakt van 't gehele Gooi een stad van rond de 250.000 inwoners scheelt dat een fors bedrag aan salaris voor wethouders, raadsleden en topambtenaren. Dan mogen wij gewoon naar de bibliotheek, naar sportverenigingen, genieten van kunst en cultuur en hoeven de lasten ook niet omhoog! Wie durft de bal op te gooien.

Egypte (3) - het eeuwig leven

Ra:

“Ik weet: voor hem, voor mij, voor hen met mij
Gaat eens het einde als een afgrond open;
Maar als ik, omziend, van hun lichte rij
’t Begin verdwenen vind, kan ik soms hopen
Te bouwen aan de eeuwigheid voorbij.”

Ligt in deze prachtige regels van J.J. Slauerhoff niet verborgen de achtergrond en oorzaak van de overweldigende toeristische belangstelling van de moderne westerse mens voor deze zo gesloten cultuur?

Egypte (2) - Abbas

Abbas was onze Egyptische gids, die ons zo heeft laten genieten van de kunstschatten van het Oude Egypte. Dat "Oude" benadrukte hij keer op keer en wij zijn er helaas niet aan toegekomen hem te vragen naar de relatie tussen het Oude Egypte en het moderne. Ik betwijfel trouwens of hij op de vraag een antwoord had gegeven. Weliswaar noemde Abbas ons "zijn vrienden", maar het was vanaf het moment dat hij ons van het vliegveld haalde duidelijk dat hij de regels bepaalde.

Onze groep moest aan hem wennen en hij aan ons. Abbas betekent leeuw. Hij deed erg zijn best om een vriendelijke te zijn, maar dan moesten we hem wel zonder mitsen en maren volgen. Dat is voor een groep Nederlanderse toeristen niet vanzelfsprekend. Het wilde dus wel eens botsen. En dat was niet gemakkelijk, omdat deze Egyptische man niet wilde discussieren en al helemaal zijn eigen belang niet kon relativeren.

Op een morgen was hij zelf te laat. Hij had ons ontboden voor een vroeg vertrek om zeven uur, maar op dat tijdstip waren wij er wel en hij niet. Toen hij kwam opdagen begroette hij ons op zijn gewone manier, meldde dat ons weer een hele mooie en interessante dag te wachten stond en liet ons in het ongewisse over zijn vertraging.

En toch was Abbas een goede gids. Hij wist veel, kon het goed brengen en sprak vlekkeloos Nederlands met een aangename zachte Arabische keelklank. Alle goede Egyptische gidsen hebben een gedegen opleiding gevolgd aan de Universiteit van Cairo en spreken de taal van de bezoeker. Abbas sprak niet alleen Nederlands. Hij leerde ook nog Zweeds.

Aan het einde van de week waren wij aan hem en hij aan ons gewend. Hij had vakantie, vertelde hij en wij vonden dat een goede gelegenheid om zijn vrouw en kinderen te helpen. "Dat vindt mijn vrouw niet leuk" zei hij en lachte er verlegen bij. Bij het leren van de Nederlandse taal moet hij ook iets opgestoken hebben van onze leefstijl. Eens vroeg hij of wij allemaal "feministen" waren. Zelfs de mannen in de groep knikten ja.

Egypte!

We zijn terug van een achtdaagse Egypte reis en hebben koffers vol indrukken mee teruggebracht. Niet alleen van de prachtige grafkelders en tempels vol kunstschatten, maar ook van het volk, dat leeft in een land vol culturele rijkdom dat ladingen toeristen trekt, waar het geen weg mee weet. Dat leidt tot een vorm van massatoerisme, wat een klein deel van de Egyptenaren stinkend rijk maakt en de rest van het volk in grote armoede achterlaat. De Egyptische regering probeert de werkgelegenheid te stimuleren, maar het lukt niet.

Ik ga er hier natuurlijk iets over vertellen, maar het is echt te veel om het in een keer te doen. Dus eerst maar eens een kort verslag van onze reis.

We zijn gevlogen naar Luxor, volgens onze Egyptische gids, die vloeiend Nederlands sprak, de stad met de grootste hoeveelheid monumenten ter aarde. De Egyptische regering is in ieder geval van plan om van de stad een groot openbaar museum te maken, waarvoor alle huizen, winkels, openbare gebouwen, en hotels moeten wijken. Die worden successievelijk afgebroken en verplaatst. Alleen moskeeën en Koptische kerken worden gespaard, omdat ze voor de hedendaagse Egyptenaar heilig zijn.

We bezochten de Vallei der Koningen, de veel kleinere vallei der koninginnen - op het verschil tussen mannen en vrouwen in het vroegere en hedendaagse Egypte kom ik vast nog terug - de tempel van de vrouwelijke farao Hatsepsoet, de tempels van Karnak en Luxor en het Luxor museum met prachtige beelden uit het oude Egypte.

Vervolgens reisden we op een Nijlcruisestomer naar Edfu en Komombo om daar ook tempels te bekijken; door de woestijn naar Aboe Simbel en weer terug over de Nijl naar Luxor. We zagen de zwaarbewaakte Aswandam en het Nassermeer, en een granietgroeve met de onafgemaakte Obelisk. We kregen uitleg over het bouwen van tempels en het oprichten van Obelisken. En we begrepen steeds minder van alle wonderen om ons heen.

We hebben steenhouwers bezocht, parfumeriemakers, papyruskunstenaars en goudsmeden. We hebben gevaren op een feluca, een nijlzeilschip zonder motor. We hebben geen rondrit gemaakt in een koets met paard ervoor en ook niet op een drommedaris gezeten. Dat werd ons iets te gek.

We zullen weken nodig hebben om alle indrukken de juiste plaats te geven. Daar gaan we de tijd voor nemen. U hoort van ons.

Nooit meer Auschwitz

Vandaag wordt herdacht dat precies vijfenzestig jaar geleden Russen het vernietigingskamp Auschwitz bevrijdden. In het vernietigingskamp werden in de oorlog door de Nazi's meer dan een miljoen mensen vermoord, voor het meer dan grote deel Joden. Er waren nog zo'n 7500 gevangenen aanwezig toen het kamp op 27 januari 1945 werd bevrijd.

Vandaag is er in Polen bij het vernietigingskamp een herdenking. Aanwezig zijn onder anderen bondskanselier Merkel, de Franse president Sarkozy en de Poolse premier Kaczynski. Er zijn geen hoogwaardigheidsbekleders uit Nederland afgereisd naar Polen. In Auschwitz werden tijdens de oorlog 60.000 Nederlandse Joden vermoord. Zijn de Nederlandse hoogwaardigheidsbekleders dat vergeten?

Ik lees en ik lees en lees

Laat me je boekenkast zien en ik weet wie je ben, luidt een bekende zienswijze. Maar van wie is die boekenkast? De boeken van Ger en mij staan bij in onze boekenkast door elkaar. Hoe moet dat nu? Zal een vriend en kenner die zich voor de kast posteert weten van wie wat is? Kunnen wij dat gebruiken als een test voor vriendschap. Kom, kom staan en zeg op! En dan turven.

Wie van ons leest poëzie?
Wie leest Philip Roth, Amos Oz, Coetzee, Pamuk en Naipaul?
Als je van poëzie houdt, houd je dan ook van Reve? En waarom dan?
Wie al die Russen en Hongaren?
Wie de boeken over WO II?
Wie Brakman?
Wie Voskuil en Alberts, of hebben die niets met elkaar?
Wie Virginia Woolf, of lezen we die niet meer?
Waarom geen Kluun en Heleen van Royen?
Waarom wel de Prooi?

Zo kan ik nog wel een poosje doorgaan, maar ik denk dat die goede vriend voor de kast de weg al kwijt is. Of vertwijfeld kijkt van Ger naar mij en zich realiseert dat die noch mij noch haar kent. Want zo is het in het leven. Je komt eens langs, verbaast je en reist dan weer verder ons met de boeken achterlatend.

Fanny!

Portretten van een Liefde

"Henk beschrijven, bevatten, eerlijk weergeven, hem recht doen, zijn buitengewone, sprankelende, erudiete persoonlijkheid- ik kan het niet. Ik kan hem alleen schilderen. Dat is mijn vak. Dat is mijn talent en mijn beperking. Dankzij Henk en bakken energie en volharding wordt het wat..."

Gisteren zagen we in De Fundatie in Zwolle de vijfenvijftig portretten van Henk Jurriaans die Marte Röling na zijn dood heeft geschilderd. Doeken van twee bij twee meter waar het leven van afspat. Popart portretten met grote streken in typische Röling kleuren (geel, roze, rood en af en toe iets anders). Sommige op het doek gesmeten andere fraai af- en bijgewerkt.

Portretten van een overweldigende liefde, zonder opsmuk of komma's. De dood laat zich niet overwinnen, maar deze portretten halen de dode wel dichterbij.

Ze komen er aan, gemeenteraadsverkiezingen

Nog zes weken wachten en dan mogen we naar de stembus om onze volksvertegenwoordigers in dit dorp te kiezen. De troepen lopen zich warm. Berichten sijpelen door over lijsten, en programma's. En ook over problemen om geschikte kandidaten te vinden. Vraag is natuurlijk of de mensen die nu op de lijsten staan geschikt zijn of uit nood erop geplaatst. Ik ga hier nu niet zeggen wat ik van individuele kandidaten vind. Dat zou ik ook niet kunnen, want ik ken ze niet allemaal. Wel een paar en daar ben ik blij mee, omdat ze jong zijn en ambitieus en zich al regelmatig hebben laten horen en zien.

Vooral spannend is hoe de gemeenteraad van Huizen eruit gaat zien na 3 maart a.s.? Blijft de VVD bijvoorbeeld de grootste partij en als dat niet zo is, wat betekent dat dan voor de machtsverhoudingen in dit dorp. Want na 3 maart a.s. moet er ook een nieuwe burgemeester komen en de kleur van die burgemeester is erg afhankelijk van de kleur van de grootste partij.

En wie gaan er regeren? De drie wethouders hebben zich alle drie bereid verklaard nog vier jaar samen verder te willen. Zij kunnen het goed vinden. Maar nu de PvdA er landelijk slecht voorstaat, is het maar de vraag of VVD, CDA en PvdA samen genoeg zetels krijgen voor een stevige meerderheid. Fractievoorzitter Maarten Hoelscher doet er alles aan om te laten weten dat zijn partij verder wil, maar willen de grote broers dat ook. En hoe verstandig is het om je voor de verkiezingen al zo eenzijdig te binden.

De belangstelling voor de politiek groeit, las ik in het jaarbericht van kamervoorzitter Gerdi Verbeet. En misschien is dat in Huizen ook wel zo, gezien de groeiende hoeveelheid ingezonden mededelingen in de Huizer Courant. Overigens ben ik daar niet erg optimistisch over. Ook de gemeenteraad van Huizen heeft de neiging procedures en het onderling gekissebis belangrijker te vinden dan wat er in het dorp moet gebeuren. Maar misschien kan het jong geluid daar verandering in brengen. We gaan de campagne hardnekkig volgen en zullen er hier regelmatig kond van doen. En we gaan natuurlijk vooral naar de boodschap kijken. Wat willen ze met ons dorp!!

De dynamiek van de politiek

Gisteren keek ik naar het tweede deel van Andere Tijden over het NIOD onderzoek Screbrenica. De twee uitzendingen over dit onderzoek zijn door redactie goed getimed. Het eerste deel werd uitgezonden vlak voor het verschijnen van het rapport van de Commissie Davids over de inval van Irak, het tweede deel vlak erna. Vergelijking tussen de twee gebeurtenissen dringt zich op. Dat deed presentator Hans Goedkoop niet. Die wilde een boodschap kwijt over het optreden van de politiek en Kan Peter Balkenende in het bijzonder na het verschijnen van het rapport Davids.

Hij vatte de dynamiek van de politiek als volgt samen: "Het gaat in de politiek om overleven, niet van de slachoffers in Srebrenica of in Irak, maar van politici hier. Onderzoek een buitenlandse tragedie en de politiek brengt die terug tot een Haagse rel. Dat is de dynamiek van de politiek. In het debat van gisteravond klaagde de Tweede Kamer er zelf over om er vervolgens weer gewoon mee door te gaan. Niks leren van de geschiedenis."

De presentator heeft gelijk over de reactie van Balkenende, Bos, Rouvoet c.s. na het rapport Davids, maar niet over de reactie van het Paarse kabinet Kok toen het NIOD rapport over Srebrenica was verschenen. Want tot ieders grote verbazing stapte naar aanleiding van dat rapport het hele kabinet op. Zonder te verwijzen naar het verleden, zonder iets af te doen op de kwaliteit van het onderzoeksrapport, maar weten wat het antwoord moet zijn op zo'n drama. Mondhouden en opstappen! Want vooral dat laatste vond ik in het optreden van Kok groots!

Het kan dus anders! Leer de les van het verleden, zou ik BBR willen toevoegen. En misschien zien we dat dadelijk in de eerste week van februari als deze regering (is het dat woord nog wel waard) moet komen met een echte reactie op het rapport over Irak. Want ogenschijnlijk is de premier nu onder druk van de PvdA overstag gegaan bij het volkenrechtelijk mandaat, maar hoe gaat hij dat doen bij de "tunnelvisie". Het besluit was genomen in de thans spreekwoordelijke driekwartier en daarna nooit meer heroverwogen, betwijfeld of iets wat op gezond verstand lijkt. Ik denk dat de premier daar niet zo makkelijk mee wegkomt, tenzij de PvdA hem een handje helpt. God moge het verhoeden.

Nu het zoet!

Iedereen die het doet, weet hoe moeilijk het is ... Afvallen. Mensen vragen me wel eens hoe ik het doe, of gedaan heb, en vooral hoe ik het volhoud. Ik kan daar een spannend verhaal over vertellen, maar dat doe ik niet. Ik kreeg van vrienden uit Amerika een hulpprogramma, dat ik jullie niet wil onthouden.


1) Zorg voor een goede back up.

Zonder hulp proberen vet te verliezen is niet de goede manier. Neem een dokter, een trainer, een workout partner, vrienden, geliefden, desnoods de vijanden in je hoofd. Onderzoek leert dat je het meest heb aan een gezondheidsdeskundige en een workoutpartner. Zorg snel dat je deze twee mensen hebt en werk dan aan de rest van je team!

2) Gebruik een plan.
Als je niet weet wat je doet, doe het dan niet. Het bespaart een hoop teleurstelling. Maak een plan, weet wat je doet, houd je eraan.

3) Verander je programma iedere vier weken
Dat houd je lichaam en je geest wakker en fit.

4) Minder eten werkt beter dan meer bewegen
Trainen als een beest en eten als hetzelfde beest helpt niet. Als je vet wilt verliezen, moet je weinig vet eten, zodat je het vet op je lijf verliest. Eat gezond en natuurlijk in kleine(!) porties. Zorg voor de goede hoeveelheid vezels, proteïnen en groenten. Eet alleen vet dat gezond is, en drink veel water en thee.

5) Stop op tijd
Zet een streep! Stel een doel. Als je er bent, is het goed! Ook je lijf kent zijn grenzen. Luister er goed naar!

Het Zout is op!

Het zout is op in Nederland. Het gaat in het nieuws nergens anders over. Er mag van Maria van der Hoeven, bestaat die nog?, nieuw zout gewonnen worden, en dat vindt niet iedereen leuk. Het is slecht voor het grondwaterpeil in Friesland en daar gaan we dus nog meer over horen. En als het zout er niet snel is, gaat Rijkswaterstaat rijwegen of rijbanen afsluiten. Iedereen vraagt zich nu af hoe ze dat willen doen nu ze hebben laten weten dat te willen overleggen met gemeenten en provincies. En die werken niet zo snel, zoals we allemaal weten. Dus tegen de tijd dat het lauw water regent, kunnen we een besluit verwachten. En ik wed dat er dan nog onverlaten bezwaar en beroep gaan instellen

Het zout is op! Veertig jaar geleden werkte ik een winter in Klosters, Graubunden, Zwitserland. Ik maakte bedden op, bediende in de eetzaal, waste af en moest een keer in de week met een busje Engelse gasten halen op het vliegveld Kloten bij Zürich. Er lag veel sneeuw, zoals niet ongewoon is in een wintersportgebied. Dacht u dat ze daar zout strooien?

En mijn vriendin Hetty woont in Montana, Amerika. Ook daar sneeuwt het de hele winter, soms weinig en soms heel erg veel. Daar hebben ze geen zout, wel sneeuwschuivers. Die gaan voorop en de gewone man gaat er in Convoy achteraan. Allemaal een stuk beter voor het milieu en ook veel beter voor de nerven.

Laten we er nu eerst eens voor zorgen dat het openbaar vervoer kan rijden en laat dat zout daar maar liggen. En nu niet roepen dat ik ouwerwets ben. Het roer moest toch om. Is een mooi begin.

Nieuwjaar in Huizen

Vrijdag ging ik naar het traditionele Nieuwjaarsconcert van Harmonieorkest Prinses Irene en gisteren naar de Nieuwjaarsreceptie op het Gemeentehuis. Ik ben een liefhebber van Prinses Irene, en was ook benieuwd hoe de nieuwe eigenaren (ze noemen zich geloof ik Beheersstichting) van Theater De Graaf het concert zouden aankleden. Ik verwachtte een leuke, warme en gezellige bar, waar we na afloop van het vrolijke concert met een hapje en een drankje wat na zouden kunnen praten.

Maar niets van dat al. De Graaf is nog even ongezellig als het altijd is geweest. Het is dat Het Harmonieorkest zo hartverwarmend speelt, maar anders zou je er toch nooit meer een voet over de drempel zetten.

Gisteren vroeg ik Berry Westland, voorzitter van Irene, die dus ook op de Nieuwjaarsreceptie in het Gemeentehuis was, hoe dat nou toch kan. “Ze hadden geen mensen”, vertelde hij. En omdat ze hem dat op het laatste moment hadden laten weten, kon hij ook niet bijspringen. Wat een droefenis. Voortaan maar gewoon spelen in het Eigen gebouw aan de IJsselmeerstraat.

En dan de Nieuwjaarsreceptie op het Gemeentehuis. Ik houd niet van recepties en al zeker niet als we met z’n allen in de rij gaan om het gemeentebestuur de hand te schudden. Maar ik ging wel. Allereerst omdat ik er als voorzitter van Behoud het Oude Dorp niet kan ontbreken en ten tweede, ik geef het toe, omdat ik benieuwd was naar de nieuwjaarstoespraak van de burgemeester.

Ik was niet de enige. Toen Frans Willem van Gils getooid met burgemeestersketting achter het spreekgestoelte plaatsnam, werd het muisstil en het bleef zo. Iedereen wilde graag horen of hij iets ging zeggen over het rumoer op het gemeentehuis. Dat deed hij maar een keer en nog grappig ook “Ik was in ieder geval niet te lui om deze speech te schrijven.” Verder meldde hij wel het artikel in de Gooi en Eemlander van 29 december jl waarin mensen die anoniem wilden blijven de gelegenheid hadden gekregen om een boekje open te doen. Zij hadden zichzelf gediskwalificeerd en zo wilde hij het laten. Applaus klonk op.

Natuurlijk werd mij door verscheidene mensen gevraagd of ik een verklaring had voor de val van het jongmens. Ik zat immmers in de selectiecommissie die hem vier jaar geleden unaniem heeft uitverkoren voor dit ambt. Hebben wij zitten slapen? Nee, dat hebben we niet. We hebben naar eer en geweten dit jongmens op deze plek gezet en dachten natuurlijk dat hij goed zou zijn voor Huizen. Misschien is hij dat ook wel geweest, maar nu is het op. Dat verbaast u en mij en een heleboel andere mensen. Het zij zo. Niet op alles is een antwoord.

In 2010 komt er een nieuwe burgemeester.

Je m'apelle Youn

Natuurlijk wens ik een ieder die dit leest een vredig, gezond en gelukkig 2010!







Onze wereldburger heeft een naam. Hij heet Youn, dat is Bretons voor "Geschenk van de Goden". En is het niet een Godsgeschenk zo'n ventje?

Elise en zoon gaan vanmorgen naar huis. Het gaat dus allemaal goed.

De Nieuwe Wereldburger

Dit is 'm! Gisteren geboren om half negen 's morgens. Opname gemaakt rond half vier. Hij was toen dus zeven uur oud. En al heel levendig en nieuwsgierig.

Met Elise gaat alles goed. Met Marc ook. Is wel even wennen.

Wij wachten met spanning op de naam. Nomen est Omen.

It's a boy!

als je de foto's groter wilt zien, moet je er even op klikken.

Het is een jongetje! Ja, werkelijk een jongetje! Het nieuwe leven van Elise en Mark, de gelukkige ouders. Vanmorgen geboren en moeder en kind maken het goed en de vader ook! Ger en ik zijn de koning te rijk. Al weken leefden we ook in stille verwachting. En nu is het er! 3200 gram zwaar, het haar van Elise en de lippen van Mark. Veel meer weten we niet. Vanmiddag mogen we gaan kijken en natuurlijk gaan we daarna hier de foto's plaatsen! Meer foto's staan op Picasa, mijn fotosite.

Voor wie doen we het?

Het gaat om de appelbomen, de luchtballonnen, het spel en niet de knikkers. Laat 2010 een jaar zijn met aandacht en respect, met veel muziek en weinig woorden.

Het Nederlandse maaiveld

Met stijgende verbazing volg ik het gedoe rond Laura Dekker, het zeilmeisje. Ik vind het zo typisch Nederlands dat de overheid zich bemoeit met incidenten. Laura wil als jongste de wereld rondzeilen en nu heeft een of andere zot bij de Raad van de Kinderbescherming bedacht, dat ze daar niet volwassen genoeg voor is. Alsof er geen andere en treurige kinderzaken zijn om je druk over te maken. Er liggen inmiddels honderden rapporten die duidelijk maken dat het met de Jeugdzorg in Nederland treurig is gesteld. De Tweede Kamer gaat ook een eigen onderzoek doen, ook al zo iets waar ik me druk over kan maken. Zijn al die onderzoeken dan niet goed genoeg, of kunnen al die politici niet lezen alleen maar praten? En ondertussen jaagt men een 14-jarig meisje dat niet onder het maaiveld wil verdwijnen de stuipen op het lijf en het land uit.

Kan niet iemand ingrijpen? Ik heb de kamerleden nog geen vragen horen stellen aan de minister. En ook de pers houdt zich rustig. Zijn we dan met z'n allen verdwenen in het zompige Nederlandse polder landschap? Wat een treurige geschiedenis!

De Crisis in mijn leven

Woensdag liepen Ger en ik in de binnenstad van Utrecht op weg naar het Catharijne Convent voor de afsluiting van onze cursus Kunstgeschiedenis, toen wij aan werden gesproken door een jongeman met filmcamera en microfoon in zijn hand.
“Mag ik u iets vragen”, vroeg hij hoopvol een afwijzing verwachtend.
“Natuurlijk”, zei ik, nergens bang voor.
Hij stopte mij de microfoon in mijn handen en richtte zijn camera op mij.
“Hoe lang gaat het duren?” vroeg ik. Wij moesten op tijd zijn voor de rondleiding.
“Dertig seconden”, zei hij conform de eisen van deze tijd.
“Doet u maar!”, zei ik, inmiddels wel een beetje nieuwsgierig wat er zou gebeuren.
Hij keek door zijn lens en vroeg “Wat is de crisis in uw leven?”
Zonder nadenken antwoordde ik “ouder worden” en verbaasde mezelf. Maar ik kreeg niet de tijd om na te denken, want hij vuurde de volgende vraag op me af.
“Wat is de crisis hier” en hij maakte met zijn vrije hand een cirkel om zich heen. Die vraag was niet zo moeilijk om te beantwoorden, omdat Ger en ik net hadden verzucht dat al die winkels met hun open, uitnodigende deuren energie sleurpen. Dus dat zei ik hem.
Dat was het. Hij bedankte mij en we konden onze weg naar het Catharijne Convent vervolgen. Maar voor mij is de kous nog niet af. Want voor het eerst had ik mezelf horen bekennen dat ouder worden niet vanzelf gaat.

Huizen moet bruisen (vervolg)

Vrijdagavond hebben we genoten van de orachtige muziek van The Messiah van Handel. Dit keer niet in het Concertgebouw in Amsterdam of in de Grote Kerk van Naarden, maar gewoon hier om in de hoek in De Zenderkerk aan de Gemeenlandslaan. Wat een onvergetelijke avond boden de Christelijke Oratorium Vereniging Excelsior, vier prachtig zingende solisten met de mannelijke altus en de vrouwelijke sopraan als uitblinkers, en een sterk spelend begeleidingsorkest. En dat gewoon in de buurt. Wat een vertrouwd gezicht hoe rond kwart voor acht van alle kanten veel volk toestroomde.

Het verbaasde me opnieuw wat dit dorp, dat zich ten onrechte wil profileren als stad aan het water, op kunstgebied heeft te bieden. Waar halen we het vandaan? We hebben een grote muziekvereniging met verschillende orkesten en ensembles, die er nu al jaren voor zorgen dat bij iedere gelegenheid volop te genieten valt. We hebben The Pride, die zelfs internationeel van zich doen spreken, we hebben twee bloeiende toneelvereniging, waarbij vooral De Plankeniers niet bang zijn af te wijken van het traditionele en veilige repertoiretoneel voor amateurgezelschappen. Bij hen geen Arsenicum en Oude Kant, maar Festen. En sinds kort hebben we ook een Bulgaars pianiste die virtuoos en fluweelzacht Chopin speelt.

Van de laatste zullen we dit Chopin jaar vast nog meer horen. Ik hoor zelfs fluisteren dat zij in de kunst feestwijk iedere avond voor ons gaat spelen. Ik verheug me er nu al op. Waar een klein dorp toch groots in kan uitblinken.

Geschiedenis van een Paard

Een oude ruin vertelt zijn levensverhaal aan zijn stalgenoten. Hij werd geboren met een wit-bonten vacht en hierom door zijn moeder met minachting verstoten. Later maakte hij in zijn jeugdige onschuld een merrieveulen uit zijn stoeterij het hof en werd gekastreerd. Hij werd verkocht aan een frivole officier die hij trouw diende. Zijn prachtig afgemeten pas bezorgde hem zijn naam "Kholstomier" wat "ellestok" ("ellenteller") betekent. Hij wint zelfs een wedren voor zijn meester, wat deze geld en eer bezorgt. Maar deze absurde vent beloont hem met een resem zweepslagen tijdens een helse achtervolging op zijn vluchtende maîtresse. Dan begint voor Kholstomier voorgoed de aftakeling, het begin van een mooi en melancholisch verhaal, dat Tolstoï schreef in 1864, drie jaar nadat de Russische boer uit de slavernij bevrijd werd.

Met deze parabel hekelt Tolstoï de bezitsdrang van de mens.

Ik moet steeds aan deze parabel denken als ik mensen hoor roepen "Eigen volk eerst", of "Dit Land is mijn land". En ook dit weekeinde ging het paard van Tolstoi door mijn hoofd, toen Charlotte en Ron het verhaal vertelden over hun Egypte reis. Zij hebben veel indrukwekkende kunstschatten bewonderd en waren vol van het bloedend hart van hun Egyptische gids die betreurt dat hij hen de Steen van Rosetta en de buste van Nefertite niet kon laten zien, omdat die in Londen en Berlijn te zien zijn.

Alsof er geen toevalligheid bestaat, las ik in Trouw dat Egypte grote moeite doet om die schatten terug te krijgen, maar dat ze in Londen en Berlijn doof zijn. Zij hebben die schatten legaal verkregen en daarmee is de kous af.

Alsof hier alleen de wet geldt, alsof deze kunstschatten niet tot de ziel van het Egyptische volk horen en ieder weldenkend mens zal vinden dat ze terug moeten naar waar ze vandaan zijn gekomen. Ze zou van kunstminnaars in deze moderne tijd toch andere overwegingen verwachten.

Boycotten dus en niet die schatten in Berlijn en Londen gaan zien.

De idioot in het bad

Als je het fijn vindt om af en toe een gedicht te lezen, kun je vanaf nu terecht op mijn nieuwe blog. Fanny K. en ik hebben die in het leven geroepen omdat wij van gedichten houden en deze liefde met anderen willen delen.

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
Haast dravend en vaak hakend in de mat,
Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
Gaat elke week de idioot naar 't bad.

De damp die van het warme water slaat
Maakt hem geruster : witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
Bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
Hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
Hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
En om zijn mond gloort langzaam aan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
Zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
Zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
Komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
Hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
Hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
En hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,
En stevig met een handdoek drooggewreven
En in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
Stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren
En wreed gescheiden van het veilig water-leven,
En elke week is hem het lot beschoren
Opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - -
Uit: Parken en Woestijnen van M.Vasalis (1909-1998)

Mijn verwarrende wereld

Het is een bekend gegeven, hoe meer je leest over de wereld hoe minder je begrijpt. Dat is ook een troost, want misschien ligt het dus niet alleen aan mij. Een rijtje raadsels:

VVD vrouwen. Sinds Neelie Eurocommissaris is, ben ik een van de vele fans van haar. Neelie is stijl in de leer, werkt hard, weet waar ze over praat en als ze haar mond opendoet, begrijp ik ook nog eens waar ze het over heeft. Toen ik las dat Elisabeth Post, waarnemend commissaris van de koningin is geworden in Noord-Holland, dacht ik "dat is goed" en verbaasde me opnieuw over mezelf. Want Elsabeth is ook van de VVD. Ik heb Elisabeth leren kennen toen ik in Hilversum werkte. Elisabeth was het beste gemeenteraadslid dat er was in Hilversum. Elisabeth was streng in de leer, werkte hard, wist waar ze het over had, en als ze het niet wist, vroeg ze het. En Elisabeth heeft net als Neelie een fiere presentatie. Wie doet me wat! Omdat al het goede in drieën is, moest ik op zoek naar de derde goede VVD vrouw. Gelukkig kon ik die niet direct vinden, want Letitia Griffith, wethouder Economische Zaken in Amsterdam en nu lid van de Tweede Kamer, vind ik niet stevig genoeg; Erica Terpstra of Annemarie Jorritsma, doen me te veel aan vrouwelijke PvdA bestuurders denken. Ik weet wel een derde, maar die is al jaren dood. Dus zijn Neelie en Elisabeth toevallige bevliegingen en hoef ik mijn politieke idealen niet te wantrouwen.

De OV chipkaart Vorige week gingen we naar de Kunsthal in Rotterdam voor de Hoppertentoonstelling, die overigens veel meer dan alleen Hopper bleek te zijn. Wij hadden gehoord dat je alleen met OV ChipKnip mag reizen in het Rotterdams Openbaar Vervoer en vroegen ons af hoe we aan zo'n modern ding konden komen. Internet afgezocht waar wel stond dat je moest aanvragen en activeren en opladen, maar niet waar je dat zou kunnen doen. Ik werd er zelfs een beetje nerveus van en hoopte dat we zouden kunnen lopen. Het bleek allemaal heel eenvoudig. Een aardige Rotterdamse RET beambte gaf ons een aangevraagde, geactiveerde en opgeladen OV Chipkaart. Toen bleek dat je in de Rotterdamse tram gewoon nog met een strippenkaart kunt betalen.

Uruzgan Alle buitenlandse missies vind ik eigenlijk westerse arrogantie. "Wegwezen dus uit Afghanistan" dacht ik tot vorige week Obama liet weten dat hij nog 30000 jongens gaat sturen om eerst op- en daarna af te bouwen. Wat moest ik nou met die boodschap van de door mij bewonderde Obama. Zijn boodschap klonk helder, bood een uitweg uit de impasse van plotseling vertrek en in de steek laten. Het leek of hij erover nagedacht had. En nu weet ik het niet meer. Maar ik neig tot meedoen.

Hoop Vandaag begint de klimaattop in Kopenhagen. De wereldleiders, inclusief onze Balkenende, gaan samen afspraken maken over de redding van de aarde. Althans, dat zouden ze moeten doen. Maar vorige week stonden er berichten van wetenschappers in de media, dat ze dat beter niet kunnen doen. De een vond dat de afspraken niet meer kunnen worden dan een slap aftreksel van wat zou moeten en de ander vond dat de aarde zichzelf wel kan redden. Was ik net van plan om een zuinige auto te kopen en zonnepanelen op het dak te zetten. Wat moet ik nu?

Gelukkig is het maandag geworden en begint er een nieuwe week met nieuwe kansen.

Salome

Salome op een van de zuilen van het Romaanse klooster Saint Michel de Canigou in de Pyreneeën (12e eeuw).

De bijbeltekst uit Marcus 6, vers 25 t/m 29
25 En zij, terstond met haast ingaande tot den koning, heeft het geëist, zeggende: Ik wil, dat gij mij nu terstond, in een schotel, geeft het hoofd van Johannes den Doper.

26 En de koning, zeer bedroefd geworden zijnde, nochtans om de eden, en degenen, die mede aanzaten, wilde hij haar hetzelve niet afslaan.


27 En de koning zond terstond een scherprechter, en gebood zijn hoofd te brengen. Deze nu ging heen, en onthoofdde hem in de gevangenis;

28 En bracht zijn hoofd in een schotel, en gaf hetzelve het dochtertje, en het dochtertje gaf hetzelve harer moeder.

Dit "dochtertje" Salome heeft veel kunstenaars geïnspireerd. Gisteren zagen wij in het Muziektheater de opera van Richard Strauss, gebaseerd op de roman van Oscar Wilde. Salome is de dochter van Herodias, en de stiefdochter van koning Herodus. De familie leeft in zonden. Herodus heeft Herodias afgepakt van zijn broer en heeft zijn oog laten vallen op zijn stiefdochter. Herodus vraagt Salome om voor hem te dansen. Zij eist daarvoor het hoofd van Johannes de Doper, die door Herodus gevangen is genomen, omdat hij hun zondig leven doorziet. Zo gebeurt het. Salomé danst en het hoofd van Johannes de Doper wordt haar gebracht.

Dit bijbelverhaal is door Strauss bewerkt tot een heftige dramatische gebeurtenis met prachtige muziek. In de versie van de Nederlandse Opera was de handeling naar de moderne tijd verplaatst en kregen we alle liederlijkheid in leer en plastic breed uitgemeten op het toneel. Het drama en de muziek bleven fier overeind door de eenheid van tijd, plaats en handeling en het ontbreken van een pauze in de voorstelling. We hielden anderhalf uur ons adem in en de oren wagenwijd open. Wat een theater.

Niet alle bezoekers konden het waarderen. Na afloop hielden veel mensen de kaken dicht en de handen in de zakken. Wij niet. Wij vonden het ontroerend mooi en hebben met volle teugen genoten.

Wat is een mens?

Ik kijk naar de negendelige serie over De Oorlog op zondagavond. De laatste aflevering ging over de jodenvervolging. Ik heb de laatste tijd veel gelezen en gehoord over deze verschrikking. Ik heb De Welwillende gelezen van Jonathan Little, en Kinderen van Stalin van Owen Matthews. En mijn vriendin Thamar heeft met het Auschwitz comité een reis gemaakt naar de kampen Auschwitz, Birkenau, Majdanek en Sobibor. Zij heeft ons haar foto's getoond en het verhaal van de reis verteld.

Ondanks dit alles kan ik wat er is gebeurd niet bevatten. Ik ben in 1946 geboren en heb dus wat ik weet van horen zeggen. Soms wil ik graven om het te begrijpen. Vooral Max Aue in De Welwillenden heeft me een eind op weg geholpen. Hij laat zien dat als een mens eenmaal heeft gekozen voor een idee of een ideaal, de volgende stap onvermijdelijk is. Max Aue, de hoofdpersoon uit de Welwillenden is een weldenkende jongen met een keurige opvoeding en een degelijke opleiding. Hij kiest voor het nationaal socialisme en zet alle twijfels opzij. Ook als hij onmenselijke opdrachten krijgt.

Ik heb me altijd afgevraagd of het in de oorlog niet bekend was dat er miljoenen mensen op grote schaal werden vermoord. Thamar liet foto's zien van een vernietigingskamp met een stad op de achtergrond. De mensen moeten de rook hebben gezien en de stank hebben geroken. Mensen konden het hebben geweten. De vraag werd in de aflevering van zondag beantwoord. In het Parool van november 1943 stond een brief van een uit Auschwitz teruggekeerde kamparbeider, die gedetailleerd vertelt dat de gaskamers in Auschwitz werden vergroot, omdat capaciteitsuitbreiding nodig was. En mensen die de verzetskrant niet onder ogen kregen, moeten zich toch ook afgevraagd hebben waarom de Duitsers alle kinderen en bejaarden en zieke mensen afvoerden. Dat kon toch niet zijn om te gaan werken.

Waarom wilden mensen het niet weten? Omdat ze zich zo iets ongekends en barbaars niet konden voorstellen? Omdat ze het wegdrukten omdat ze niet wisten wat ze zouden moeten doen? Het antwoord op die vraag werd in de uitzending niet gegeven. Is deze barbarij eigen aan het menszijn. Velen vinden van wel en ik wil het niet accepteren.

Mijn hemel

Schrijfoefening voor een bijdrage aan de Hemelserie in Trouw.

Toen mijn moeder vijfentwintig jaar geleden aankondigde dat haar leven ging eindigen, troostte ze mij met de woorden: "Ga ik eindelijk naar mijn God." Mijn moeder had een opmerkelijke relatie met de God, die ze tot de hare had verklaard. Het was niet de God van de christelijke kerk. Daar had ze niet zo veel mee. Omdat haar moeder na de dood van haar vader straatarm achterbleef met twee kleine kinderen, kreeg ze af en toe wat toegestopt van de kerk, een zakje kolen, een brood. De onuitgesproken boodschap daarbij was: wij willen liever niet dat u zich in de kerk laat zien.

Mijn moeder zong toen ze volwassen was in een kerkkoor. Dat deed ze totdat haar hart zo zwak werd, dat ze geen geluid meer kon voortbrengen. Ze zong met overgave en een hele mooie altstem. Mijn vader zong ook. Maar die wilde niet met mijn moeder in het koor, omdat ze daar ritmisch zongen. In zijn kerk zongen ze nog een noot per tel. Daar was geen zangkoor tegen opgewassen.

In de kerk van mijn vader, mocht mijn moeder niet deelnemen aan het Heilig Avondmaal, omdat ze geen belijdenis had gedaan. De twee jaar lagere school die ze heeft genoten, stelden haar net in staat om een schots en scheve brief te schrijven en de koppen van de krant te lezen. Ze schreef vooral graag aan een van haar stiefbroers, die in de Heer was en haar daar uitgebreide brieven over schreef. Tegenover zijn Bijbelkennis stelde zij haar goedheid.

Toen ik klein was gingen we vaak samen naar de kerk. De dienst zochten we dan wel goed uit. Het moest een dominee zijn die in de wereld stond en er moest veel gezongen worden. Ik zong graag met haar mee. Bij tijd en wijle stokte de adem in mijn keel, omdat ze van die hemelse geluiden liet horen. Dan kan ik even alleen maar naar haar luisteren.

Toen ze oud en versleten was, praatte ze dikwijls over haar Heer en ik hoorde het aan. Ze was er vast van overtuigd dat ze bij hem ging komen. Ze deed er niet sentimenteel of dweperig over. Het was haar rotsvaste geloof. Er daar is ze nu dus. Waar mijn moeder is daar is de hemel.

Huizen moet bruisen (vervolg)

Even heeft het erop geleken. De gemeente schreef evenementenbeleid, recreatiebeleid, en toeristenbeleid. Misschien is de volgorde verkeerd. Vergeef me dat. De bedoeling was duidelijk. Huizen moet op de kaart gezet worden als de haven van 't Gooi. Er moeten bezoekers komen en die moeten veel geld gaan uitgeven. Om die bezoekers te trekken worden er jaarlijks drie grote evenementen georganiseerd, een kunstfestival in het voorjaar, een botterfestival in september en een winterboulevard rond Kerst en Oud en Nieuw. Klinkt nog steeds veelbelovend. Maar nu de uitwerking.

Wie gaat het doen en vooral wie gaat het betalen. Niet de gemeente. Die hebben een stichting Marketing Huizen in het leven geroepen en die krijgt voor het kunstfestival € 10000 te verdelen. Dat is een fractie van het bedrag voor de Huizerdag bijvoorbeeld. En die wordt nog niet eens aangemerkt als "groot evenement".

Is het niet vreemd, om niet een ander woord te gebruiken, dat de gemeente wil profiteren van de naamsbekendheid van Huizen, daar mooie plannen voor maakt, maar er geen geld bij wil leggen. En is het niet nog vreemder dat de gemeente niet beter luistert naar al die kunstenaars en oprechte amateurs die in Huizen al jaren voor een paar stevige en goedbezochte evenementen zorgen. Ik vraag me af wat de Stichting Marketing Huizen kost en of we met dat geld niet beter de evenementen hadden kunnen bekostigen.

Kleur bekennen

Soms word ik echt blij van het nieuws. Zoals vanmorgen toen ik op de website van het NOS journal het bericht las dat drie Europese topvrouwen ervoor pleiten dat de eerste EU president een vrouw moet zijn!! De topvrouwen zijn Neelie Kroes, Margot Wallström, vice-voorzitter van de Europese Commissie, en Diana Wallis, vicevoorzitter van het Europees Parlement. Alle drie uiterst geschikt om EU president te worden. Bijkomend voordeel is dat in één klap de helft van de Europese bevolking Europa minded wordt.

Naar de mening van de vrouwen is "de juiste man op de juiste plek vaak een vrouw". Ze schrijven dat in de Financial Times, bij uitstek een mannenblad. Er is volgens hen geen gebrek aan vrouwelijke gegadigden met kwaliteiten en competenties.

De EU-leiders beslissen donderdag tijdens een speciale top in Brussel wie de banen krijgen. Al weken circuleren namen van bleke mannen als Jan Peter Balkenende, Van Rompuy en de Luxemburger Jean-Claude Juncker. Wie zal daar nu warm van worden. Geeft mij Neelie maar.

Door vrouwen in de topbanen te benoemen wordt Europa "rijker en representatiever" en komt de EU "dichter bij zijn burgers". De nieuwe Europese Commissie die binnenkort wordt geïnstalleerd, zal volgens het drietal waarschijnlijk uit minder vrouwen bestaan dan het huidige EU-bestuur.

Achter gesloten deuren wordt kennelijk onderhandeld. Meestal is de uitkomst een complete verrassing. Laat het dat dit keer niet zijn en kom met Neelie for president. Al mijn schroom en scepsis over Europa gooi ik direct over boord.

Arlington Park

Ik en de boekenclub lazen Arlington Park van de Engelse schrijfster Rachel Cusk. We kregen het vrieskoud van het boek. Het gaat over een viertal huisvrouwen van rond de 35 in een upper-middle class suburb van London. Ze zijn zonder uitzondering depressief en gefrustreerd. Het zijn “Desperate Housewives”, maar dan zonder de humor, of Gooise vrouwen, maar dan minder plat. Aan alle vier is een fikse steek los. Ze zijn druk met het bedenken wat anderen vinden dat ze zouden moeten doen. En ondertussen doen ze niet veel meer dan kinderen naar school brengen, van school halen, shoppen, koffie drinken, kinderen van school halen, eten koken en zich afvragen wat er toch mis is. Het ultieme verzetje is een samenetentje met de mannen erbij. Die overigens hun eigen ding doen, terwijl de vrouwen koken in de keuken en naar elkaar kijken.

Ik had het boek op de lijst gezet, omdat jonge vrouwen in deze leeftijd me fascineren. Ze zijn vaak sterk en mooi en het leven ligt voor hen. Ik zie ze in de sportchool werken aan hun lijf om mooi en strak te blijven en vraag me af hoe ze leven. Wat willen ze en wat kunnen we van ze verwachten. Ik had ergens gelezen dat Ciska Dresselhuys het boek Ronald Plasterk had aangeraden om dezelfde reden. Kijk hoe ze leven en doe er iets aan. Hij is immers de minister van Emancipatie moet ze gedacht hebben.

Na het lezen van het boek, vroeg ik me af of het boek een klucht is, een parodie of een beschrijving van de werkelijkheid. En zelfs bij een parodie moet het toch een tikje op de werkelijkheid lijken. Het kan toch niet waar zijn, dat zoveel talent en energie worden verspild aan niets doen. Want als ik al ooit heb gedacht dat kinderen opvoeden het ultieme genot van vrouwen is, heeft dit boek me ontnuchterd. Vrouwen en kinderen houden elkaar in een ijzeren greep van afhankelijkheid. Dat geeft weinig glans.

Dus weggooien die afhankelijkheid. Kruip uit je hol, neem het heft in handen, werp het juk af, zet je man achter het fornuis als je maar enigszins denkt dat je lijkt op die vrouwen in Arlington Park. Wat zal er zich veel schoons ontpoppen.

Ashton Brothers en Nederlands Blazers Ensemble

Soms mooi, soms rauw, heel erg veel, en snel en vooral rommelig: de voorstelling/het concert van The Ashton Brothers met het Nederlands Blazers Ensemble getiteld Midsummernights Dream. Ik had er met spanning naar uitgekeken, maar het werd een grote flop.

Dat de ensembles elkaar hebben opgezocht om samen theater te maken valt te begrijpen. Ze zoeken beide het bijzondere en unieke en schuwen daarbij niet het gebruik van ongewone middelen. Dat ze iets van elkaar wilden leren is ook niet zo gek. Het NBE speelt prachtig muziek, maar kan nog wel iets leren op het gebied van thatermaken en The Ashton Brothers bewonderen de hoge kwaliteit van de NBE muzikanten. Maar er komt meer kijken om theater te maken. Er moet ook nog iets verteld worden en dan is een verzameling burleske scenes niet genoeg.

De bedoeling van de twee groepen was een spraakmakende show maken. Ze hadden er flink wat tamtam voor gemaakt. En gezien de belangstelling vooraf was spraakmakend gelukt. Maar was het ook echt wat? Ik vond van niet. Beide gezelschappen deden hun kunstje, en dat deden ze op de vertrouwde manier goed. Soms deden ze voorzichtig iets samen, zoals het slotakkoord en de xylofoon partij. Maar nergens werd het een geheel. En als het er even op begon te lijken en ik mijn aden inhield, werd de act afgebroken en ingeruild voor de volgende.

Wat mij betreft hadden de kunstenmakers langer de tijd mogen nemen om er iets van te maken. Dan had het NBE meer kunnen brengen dan schetter-tetter muziek en hadden de Ashton Brothers een ons bij de keel kunnen grijpen. Mislukt dus. Jammer. Uithuilen en opnieuw beginnen. En misschien is het goed om niet langer alleen op jacht naar effect te gaan.

Vrouwen in de Kunst van de 19e eeuw

als je op het affiche klikt wordt het zo groot dat je het kunt lezen!

Drie jaar Bloggen

Drie jaar geleden startte ik dit weblog. Ik houd van schrijven en heb veel te vertellen. Maar ik had er niet over nagedacht of een weblog wel het geschikte medium is voor mijn verhalen. Meestal ben ik nogal lang van stof en daar leent een weblog zich niet voor. Een weblog is voor de korte, spitse boodschappen.

En nu blijkt ook nog dat een weblog een beperkte houdbaarheid heeft. Kreeg in het begin nog wel reacties op mijn teksten, die blijven nu uit. En dat begint te knagen. Voor wie schrijf ik dit weblog eigenlijk? En moet ik niet iets doen om wel gelezen te worden. Moet ik me focussen, beperken tot een thema, en als dat zo is wat moet het dan zijn.

Ik ging op zoek naar tips en vond op het web een lijst van kwaliteiten waarmee een weblog kan boeien:

Het weblog geldt als autoriteit voor actualiteit en verdieping binnen een vakgebied;

Het weblog geeft een unieke visie op een bepaald vakgebied;

Het weblog is altijd actueel met ontwikkelingen binnen een vakgebied;

Het weblog geldt als hub naar andere websites en weblogs, door het weblog te volgen blijf je ook op de hoogte van wat er elders op het internet te lezen valt en kom je in contact met andere blog(ger)s;

Het weblog geeft een kijkje in de keuken van de organisatie;

Het weblog is het gezicht van iemand die zich profileert als professional, expert of goeroe;

Het weblog draagt regelmatig concrete tips die volgers direct concreet voordeel opleveren;

Het weblog schijnt licht over onderwerpen die elders niet worden beschreven (unieke content);

Het weblog beantwoordt concrete vragen van het publiek;

Het weblog stelt vragen waarvan het publiek niet wist dat ze ze hadden.

En nu? Kennelijk moet ik nu kiezen. En dat is niet zo gemakkelijk, want eigenlijk wil ik alles behalve publieksgericht schrijven. Ik wil de lezer niet bedienen, tevreden stellen, naar de mond praten. Ik wil de lezer verrassen, opstoken, emotioneren. Ach arme. En waarmee dan wel? Dan zul je toch iets unieks moeten verzinnen en dat had je al gedaan, namelijk je eigen favoriete onderwerpen. En zo is de cirkel rond. Als u een tijdje niets hoort, weet u dat ik met mijn twijfels in een webhoekje ben beland.

ADHD Televisie

De jeugdzorg in Nederland loopt vast. Deskundigen luiden de noodklok. Doordat ouders van kinderen met lichte problemen naar de jeugdzorg lopen voor een advies, kunnen moeilijke jongeren niet geholpen worden. Ouders van de laatste groep zijn wanhopig en terecht. Uitbreiding van de jeugdzorg heeft geen zin, want kennelijk creëert hier aanbod de vraag. Net als bij die files trouwens!

Ouders moeten dus zelf weer gaan opvoeden en niet voor iedere wissewas hulp gaan vragen. Hoogleraar Hermans van Jeugd en opvoeding die op televisie zij licht op het probleem liet schijnen had met een vriend en klasgenoot van de lagere school een klassefoto erbij gepakt en had geteld hoeveel van de leerlingen in zijn klas nu voor het etiket ADHD in aanmerking zouden komen, die vroeger werden bestempeld als druk, verlegen, ongeconcentreerd. Met al die kinderen is het zonder deskundige hulp goed gekomen.

Vanmorgen zapte ik langs Zappelin, de kindertelevisie. Wat een herrie, wat een drukte. Veel schreeuwen en hard hollen. Als ik nog geen ADHD had, zou ik het krijgen. Waarom sturen we kinderen met zogenaamde ADHD niet gewoon naar de sportschool? Laat ze daar eerst eens uitrazen en geef ze vervolgens structuur! Flink aanpakken. En de ouders erbij!

Ruiter en paard

Zaterdag zagen Ger en ik in het Museum Beelden aan Zee in Schevingen sculpturen van de Italiaanse beeldhouwers Marino Marini en Manzu. De kardinalen en poppenmeisjes van Manzu lieten we links liggen, omdat we alle aandacht nodig hadden voor de ruiterstandbeelden van Marino Marini. Jaren geleden zagen we van hem De Engel In de stad in het Museum van Peggy Guggenheim in Venetië. En toen wist ik al niet wat ik ermee moest. Kijk zelf.



Kunstkenners die het beter weten dan ik zeggen dat we hier een verrukte boer zien op zijn paard, die in WO II vliegtuigen ziet overkomen en er een erectie van krijgt. Ik zie hele andere dingen. Ik zie een karikatuur van Benito Mussolini afgebeeld als een klein jongetje dat geniet van zijn macht. Armen wijd, hoofd omhoog en zwaard naar voren. Dat laatste doet me denken aan de woorden van Gabrielle, de homoseksuele journalist uit Una Giornata, die tegen La Loren zegt als ze vol vrouwentrots haar plakboek van Mussolini laat zien: "Ik hoor dat hij 's morgens een paard bestijgt en 's avonds de vrouwen. Arme paarden, arme vrouwen."

Marini heeft tientallen ruiterstandbeelden gemaakt. En reageert ermee op de geest van de tijd waarin hij leeft. Wie niets te zeggen heeft, vertelt steeds iets nieuws. Maar zij die betekenis geven herhalen hun woorden. Met zijn beelden reageert Marini op de tijd waarin hij leeft. Na de oorlog is de verhouding tussen man en paard verstoord. Er is niets vrolijks en natuurlijks meer aan. De relatie is vol van spanning en dramatiek. De man op het paard heeft de grootste moeite om overeind te blijven. Hij heeft waardigheid en waarde verloren.

Het is niet voor niets dat in de stad Rotterdam een grote abstracte ruiter op paard staat.

Beeldvrouwen in beeld

Woensdag 28 oktober a.s. vertoon ik in het Kunstcafé mijn documentaire Beeldvrouwen. Dat klinkt heel wijs, en dat is het ook. Hij laat zien hoe DE Vrouw die nu in de tuin staat te pronken tot stand is gekomen. In de uitnodiging staat: Vier (Beeld)vrouwen zijn twee jaar intensief bezig geweest met het maken van “De Vrouw”. De transpiratie en inspiratie die nodig was om van een blok van 400 kilo dolomiet een beeld te maken werd vastgelegd op video door Nel Hoogmoed – in haar tuin staat “De Vrouw” nu te pronken. Ger Sjerps en Charlotte Fontein werkten, samen met beeldhouwer Fanny Kiezenberg, hard en ruig met hamers en beitels. In het Kunst- en Cultuurcafé wordt het unieke beeldverslag van de wording van De Vrouw in grootbeeld vertoond. De vier “Beeldvrouwen” praten daarna over de hoogtepunten en dieptepunten in hun ervaringen met een weerbarstig stuk steen.

Het maken van de documentaire kostte me de nodige hoofd- en hartbrekens. Vooral het indikken van het materiaal tot 25 minuten beeld, deed veel zweet en tranen vloeien. Ik ben maar een amateur die met een eenvoudige DVD camera het wordingsproces van het beeld heeft vastgesteld. Achteraf had alles beter gekund. Ik had moeten werken met een scenario, ik had veel beter op licht en geluid moeten letten, ik had er niet zo irritant tussendoor moeten kwekken. Maar toch, en ik durf het bijna niet te zeggen, ben ik niet ontevreden. Al was het alleen al dat ik heb vastgelegd wat nooit terugkomt en waar vier vrouwen veel lol aan hebben beleefd.

Dieven in de nacht

Zag gisteravond laat met verbijstering hoe het Scheringa museum werd leeggehaald door collega's van ABN AMRO! Spookachtig en onwerkelijk. Had dit niet anders gekund? Had niet even iemand zijn hand kunnen opsteken en roepen: "Wachten even! Even nadenken" Misschien meneer Zalm, de bestuursvoorzitter van ABN AMRO en vroeger medewerker van de heer Scheringa. Of anders meneer Bos, die geloof ik de baas is van die meneer Zalm. Maar kennelijk is het nu de bedoeling om de heer Scheringa geheel naakt in de spotlights te zetten.

Natuurlijk komen vandaag in de media praatprogramma's allerlei bestuurlijke lieden uitleggen dat het officieel toegestaan is. Misschien zelfs dat het officieel wel moest. Maar mij en misschien ook nog wel wat anderen kunnen ze er niet van overtuigen dat het niet anders had gekund. Als je er een bordje neerhangt "van ABN AMRO/de staat der Nederlanden" en wat mannetjes neerzet lopen we echt niet met die kunstwerken onder de arm de deur uit. Hebben we nog een beetje fatsoen?

Huizen moet bruisen

Deze legpenning is ontworpen door Natalie Hoogeveen voor de Kunstprijs Huizen.



De wil is er, nu de actie. Gisteren presenteerde de Stichting Marketing Huizen plannen om van Huizen een aantrekkelijke pleisterplaats te maken. In de Botterwerf waren vele nieuwsgierigen verzameld om het verhaal te horen. Ik zag drie wethouders, geen burgemeester, ik zag hoge ambtenaren, de voormannen van de Stichting Actief Huizen, van de Stichting Botterwerf, van de Stichting Huizerdag, de voorvrouw en voorman van de Stichting Kunstpicknick, van de Stichting Kunst- en Cultuur, van de Marktkooplieden en ik zag de mannen van het Nautisch Havenkwartier. Er was dus veel gelegenheid om de relatiekring uit te breiden.

Wethouder Janny Bakker presenteerde wat er op het gebied van recreatie tot nu toe allemaal is gebeurd. Stapels plannen, beleidslijnen, uitgangspunten, voornemens. Zij riep de aanwezigen op om nu verder te gaan en stappen te zetten. Ik keek rond en vroeg me af wie dat moest gaan doen. De hardwerkende lieden van de achtergrond waren er niet. Die waren aan het werk. Ik kwam net van de opening van de tentoonstelling ONE LICNO, She Personally in het Huizer Museum, waar directeur Elganan Jelsma had verteld, welk een klus het was geweest om de tentoonstelling mogelijk te maken.

Laten we vooral niet vergeten dat er dankzij die hardwerkende lieden op de achtergrond al veel gebeurt. Afgelopen weekeinde was de Atelierroute met ondanks het slechte weer veel belangstelling. In het Huizer Museum, dat dit jaar voor het eerst meedeed kwamen driehonderd bezoekers. De Kunstpicknick in juni was goed bezocht, de Botterdagen waren mede dankzij het mooie weer een groot succes. De Huizerdag is al weer lang geleden en toen was ik er niet. In de Bibliotheek/Kunstuitleen is veel te beleven, iedere maand is er een Kunstcafé in de Boerderij, er zijn diverse muziek- en toneeluitvoeringen.

Wat willen we nog meer zonder elkaar voor de voeten te lopen? Wat is het unieke van Huizen en wat zou je dus kunnen uitbaten? Janny Bakker presenteerde plaatjes van de haven, het dorp, het plein 2000 en de natuur. Ze presenteerde niet hoe dat alles elkaar zou kunnen versterken. De gemeente wil haven en dorp met elkaar verbinden, zeggen ze. Vervelend dat er tussen die twee zo'n gapend gat ligt. En de kans om dat gat te dichten heeft de gemeente zelf verprutst door LIDL toe te staan om op de kop van de Havenstraat een groot kantoorpand te zetten. Niet de manier om een loop naar het dorp aantrekkelijk te maken.

Gaan we dus bruisen in het NHK en laten we het dorp zijn rust?

Ongevraagde aanwijzing

Er is iets met uw manier van lopen niet goed
Die klutsende gang maakt een goedje,
dat nood heet.
Het kleeft: laat zich niet inslikken,
maar evenmin uitspugen.
En het trekt, maar lenigende handen tasten
naar structuur:
schaamte bij alle betrokkenen.
U kunt ermee doorsporten maar
naast het sportveld ligt het kerkhof,
dat weet u.

Tonnus Oosterhoff

Omdat ik zoveel prettige reacties heb gekregen op het gedicht van Vasalis en ik die reacties zeer op prijs stel.

Briefwisseling M. Vasalis en G. van Oorschot

Ik lees met rode ogen de briefwisseling tussen de dichteres M. Vasalis en haar vriend uitgever Geert van Oorschot. Natuurlijk hoop ik er achter te komen, waarom Vasalis zo plotseling is gestopt na de drie bundels prachtige gedichten die ze in en vlak na de oorlog heeft geschreven.

De winter en mijn lief zijn heen.
Er zit een merel op het dak,
zijn keel beweegt, zijn snavel beeft
alsof hij in zichzelve sprak.

Hij luistert: uit een verre boom
klinkt als het ketsen van twee stenen
een vonkenregen van verlangen
zoo luid, zo helder en zo bang.

De merel stort zich met een kreet
vol wildheid in de voorjaarsvlagen.
Ik kan het bijna niet verdragen:
mijn voorjaar en mijn lief zijn heen.

Uit: Vergezichten en Gezichten.

Ik heb veel zorg besteed aan het overtikken van dit gedicht, omdat ik uit de brieven lees dat Vasalis zich vreselijk ergert aan gebruikers van haar gedichten die er slordig mee omgaan. Vasalis laat zich kennen als een pietje precies, een ongemakkelijk mens voor zichzelf in de eerste plaats. Ze blijft schrijven, maar alles wat ze produceert voldoet niet aan haar eigen hoge kwaliteitsstandaard.

De brieven geven ook een scherp beeld van het literaire bedrijf. Van Oorschot was niet alleen uitgever, hij was ook de geestelijk vader van literaire tijdschriften. Hij probeert Vasalis over te halen om toe te treden tot redacties, maar ze weigert dat in alle toonaarden. Ze voelt weinig voor het ongevraagd becommentariëren van werk van anderen. Maar als Van Oorschot haar vraagt wat ze vindt van zijn verhalen en novelles, kan ze ongenadig hard zijn.

De briefwisseling geeft vooral een beeld van een groeiende vriendschap. Naarmate de briefschrijvers ouder worden, laten zij meer van de ziel zien. Wie schrijft er nog brieven in dit twitter tijdperk? Wie gaat er nog eens echt voor zitten?

Jaap en Joopie

Op de website van het Nieuwsblad voor Huizen hebben 64 mensen laten weten dat Jaap en Joopie een vaste plaats verdienen in het huis-aan-huis blad. Heb nog niet kunnen vinden of de redactie dat voldoende vindt.

Huizer dialect

tis water en wijnd

In het Kunstcafe van gisteravond spraken binnen en buiten Huizers (ik waag me als buitenmens niet aan de Huizer spelling) met elkaar over de toekomst van het Huizer dialect. Aanleiding waren de T-shirts met Huizer spreekwoorden en gezegdes die op de Huizerdag te koop waren. Het werd duidelijk dat de leden van de Historische Kring Huizen er alles aan doen om het Huizer dialect te bewaren. Ze leggen verhalen, woorden, spreekwoorden en gezegdes vast op schrift en op geluidsdragers. Het staat deftig op de website van de Historische Kring. "het vastleggen in schrift van het Huizer dialect in de door de wetenschap voorgeschreven schrijfwijze."

Er was niemand in de zaal die het bestaansrecht van het Huizer dialect durfde te betwijfelen. Daarvoor was de overmacht aan liefhebbers te groot. Waarom zou je een gemeenschap ook een deel van zijn verleden en traditie willen afnemen. Maar na het gesprek blijft wel de vraag hangen hoe je het dialect levend zou kunnen houden. Is een jaarlijkse toneelvoorstelling in Huizer dialect daarvoor voldoende? Of gaat Pieter Hogenbirk zijn strip in het Nieuwsblad van Huizen in het Huizers schrijven?

Mensen leer je kennen door de taal die ze spreken. Vooral in de spreekwoorden en gezegdes zien we hoe mensen tegen hun wereld aankijken. Daarom is het goed dat al die spreekwoorden en gezegdes bewaard blijven. Er staan er al twintig op www.mijnwoordenboek.nl . Er bestaan er veel meer, hoorden we gisteren en het is te hopen dat die snel worden toegevoegd. Mijn woordenboek is van dialectsprekers voor dialectsprekers. Toevoegen van woorden en tekst is simpel.
Contactadres: Mevr. D. van Herwerden-Eendebak, tel. 035-5252851

Op de website van het Meertensinstituut voor studie naar taal en cultuur staan vijf geluidsfragmenten van het Huizer dialect. Als je de echte Huizer beter wilt leren kennen raad ik je aan eens goed voor het luisteren naar de fragmenten te gaan zitten. Je leert er de Huizer kennen als een eerlijk, recht toe recht aan mens met humor.

Dialectvergelijking kan inzicht geven over de verwantschappen van het Huizers met andere dialecten. Want die zijn er wel degelijk. Anders zouden verre vrienden als een Laarder, een West en een Oost Fries het Huizers niet zo gemakkelijk kunnen verstaan als ze doen.

Al die aandacht zal het dialect als levende taal niet redden. Maar het geeft het wel de eer die het toekomt. Hulde aan de mensen van het Kunstcafe dat ze daar een bijdrage aan hebben geleverd. Ga zo door met vergeten groepen in de schijnwerpers te zetten.

Vrouwen en hun mannen

Dit is een foto van Ellen Johnson Sirleaf, President van Liberia. Zo kan het ook!

Een ieder die mij kent zal weten dat ik niet veel begrijp van de aantrekkingskracht van mannen op vrouwen. Nou begrijp ik wel meer niet en soms accepteer ik dat maar gewoon. Maar mijn verstand schiet nu weer tekort als ik hoor dat Antilliaanse vrouwen hun mannen en echtgenoten aanbidden vooral als zij crimineel gedrag vertonen. En ik vrees dat dit niet op zichzelf staat.

Ik heb ooit eens geprobeerd te begrijpen waarom Italiaanse en Duitse vrouwen uit hun bol en erger gingen voor mismannetjes als Hitler en Mussolini. Ik dacht dat ik er iets van begreep toen in Una Giornata Particulare Sophia Loren de Nieuwe Tijd zag gloren. Zal dat het zijn? Beloven al die macho mannen dat het leven mooier, beter en dragelijker wordt als je hun hun gang laat gaan. Of zijn vrouwen gewoon bang om eigen verantwoordelijkheid te dragen, hun eigen leven vorm te geven en hopen zij mee te mogen bewegen op het succes van hun mannen?

Bij een interview in New York stond zelfs Maxima, schaapachtig te lachen, toen Willem Alexander haar keer op keer bot en bruut het woord ontnam. Zou hij niet begrepen hebben dat hij alleen maar op de troon kan komen - en God verhoede het - omdat zij zo haar best doet. Vrouwen aller landen verenig u en neem het heft in eigen handen. Kop omhoog en schudt de manen. Soms krijg ik zelfs zin om een Vrouwenpartij op te richten. Maar ik ben er niet van overtuigd dat mijn vriendinnen me niet in de steek zullen laten!!

Neem een voorbeeld aan Ellen Johnson Sirleaf, President van Liberia! Doe iets met je eigen talenten!

Depressie-epidemie en Trudy Dehue

De uitzending van Zomergasten met Trudy Dehue was een misser. Ik had me erop verheugd, maar de dames konden de klik niet vinden en babbelden de tijd weg. Het maakte me razend benieuwd naar het boek van Trudy Dehue De Depressie-Epidemie en dat heb ik nu gelezen. Het boek behandelt de veelzijdige geschiedenis van de woorden depressie en melancholie en de invloed van de pharmaceutische industrie op het gebruik van anti-depressiva. Het geeft ook antwoord op de vraag hoe het toch komt dat in een zo welvarend en vrij land als Nederland meer dan een miljoen mensen antidepressiva nodig hebben om te kunnen leven.

Trudy Dehue noemt depressie een "sociale constructie" en bedoelt ermee dat somberheid alleen een ziekte kan heten in een samenleving die somberheid onaanvaardbaar vindt en het als een geval voor de dokter ziet. Het is dezelfde reden waarom mijn jonge en moderne vrouwelijke orthopedisch chirurg zegt dat ik een spuit in mijn onwillige knie moet zetten en waarom in reclames het glitter en glamour leven wordt verheerlijkt. We hebben lijden weggepoetst uit ons bestaan. We kunnen het er niet bij hebben, omdat we denken dat we er de tijd niet voor hebben. We leven in een samenleving waarin we de snelle hap tot kunst verheffen.

En Trudy Dehue wil hier niet beweren dat somberheid niet vreselijk is. Haar vraag is waarom zoveel mensen het als een ziekte beschouwen die bestreden moet worden met pillen. En het boek dat ze hierover heeft geschreven is het waard om bij stil te staan of te zitten. Jammer dat Margriet van der Linden die kans heeft laten liggen. Het kan ook anders. Ik herinner me de uitzending van een of twee jaar geleden met Christien van Broeckhove, de Belgische Alzheimer onderzoekster. Die had ook geen simpel verhaal, maar Joris L. gaf haar alle gelegenheid om het uit te leggen. Daardoor werd ze voor mij een van de gedenkwaardigste Zomergasten. Voor mensen die haar hebben gemist. Binnenkort geeft ze een lezing in de Bibliotheek aan het Plein 2000 in Huizen.

Moderne retorica?

Gisteren in DWDD werd natuurlijk gesproken over de hoofddoekentax van Geert Wilders. Oud PvdA voorzitter Felix Rottenberg was geschokt, maar kon niet goed uitleggen waarom. Hij voorziet een spervuur van dit soort beledigende voorstellen, stelde hij en kennelijk is hij daar bang voor. We zagen de beelden en ook de reactie van Alexander Pechtold (slecht soort cabaret) en Femke Helsema (vergelijking met Iran). Aan het woord kwam ook een Leidse hoogleraar moderne retorica, die de retorische talenten van Wilders loofde. Hij gebruikte regelmatig het woord "schitterend" voor het betoog van de PVV leider en ook voor de hoofddoekenvondst. En Matthijs stookte het vuur hoog op.

Wat er nou zo "schitterend" was aan het betoog van Wilders ontgaat me. De vergelijking van het kabinet met een krakende auto vind ik gezocht en als iemand in mijn vriendenkring de "kopvoddentax" had gelanceerd, had ik het een flauwe grap gevonden. Ik vond de waardering ook niet wetenschappelijk gestaafd. Bij moderne retorica gaat het niet alleen om de verpakking, maar ook om de boodschap. Het woord "kopvoddentax" is slecht gevonden en laat heel veel ruimte voor hoeden, keppels, en andere haarbedekkingen. De reacties van Pechtold en vooral die van Agnes Kant die even tussendoor en dus niet serieus een tax op waterstofperoxide voorstelde waren raker.

Laten we vooral de kop koel houden, zoals Hugo Borst stelde. Wilders is een provocateur en weet hoe hij zijn electoraat moet bespelen. Die vinden het leuk als hoogwaardigheidsbekleders belachelijk worden gemaakt. Daar moeten ze vooral zelf niet aan meedoen. Dus gewoon serieus je werk doen en Wilders benaderen als een voorbijtrekkend fenomeen.

En zeker niet als een kampioen in moderne retorica! Of ik snap het niet meer en is al het gebler en geschreeuw op televisie van tegenwoordig ook de norm geworden. Wordt het geen tijd dat Maththijs, Jeroen en Paul Witteman hun rol in het publieke debat eens onder de loep nemen. Ik vind het nu wel erg His Masters Voice.

Ze staat!

Zaterdag heeft Thom A. De Vrouw met hulp in de tuin geplaatst. Ze staat nu dus! En ze is prachtig. Kijk zelf maar.

Vinden we nog iets?

Oud premier Van Agt presenteerde bij Pauw en Witteman zijn boek over de Palestijnse Zaak "Een schreeuw om Recht". Hij werd stevig aan de tand gevoeld en al die tijd vroeg ik me af wat de jongetjes nu zelf van de kwestie vonden. Van Agt was duidelijk. Hij was tot inzicht gekomen en schaamde zich er niet voor. Beter laat dan nooit, zei hij. En hij vindt, dat het getuigt van wijsheid om op een eenmaal ingenomen standpunt terug te kunnen komen. Hij veegde de vloer aan met een partijgenoot, die van de televisiemakers de gelegenheid had gekregen om Van Agt een katholiek te noemen die dicht bij de hemelpoort nu gauw zijn hachje probeerde te redden. "Flauw" noemde hij het gelaten, of hij al lang wist wat er in de christelijke kuip zit. Hij laakte de houding van Alexander Pechtold, die hij een groot politiek talent noemde, omdat hij in Zomergasten geen partij had willen kiezen.

Hij kreeg van Pauw en Witteman alle gelegenheid om zijn standpunt naar voren te brengen. Maar wat vonden deze mannen er nu zelf van? Of zitten zij zo opgesloten in het kleurloze, Haagse politieke wereldje, dat ze geen standpunt willen innemen. Pas toen zij het fragment lieten zien van het met grof geweld omzagen van de olijfbomen van Palestijnen door het Israëlische leger, leek het een beetje op kleur bekennen. Maar daar bleef het ook bij.

Kleurloos geneuzel, vind ik het. Misschien vind ik daarom de praatprogramma's van Vrouwen op Vara en Net5 wel veel interessanter dan Pauw en Witteman, DWDD en K + B. bij elkaar. Zowel in Vrouw en Paard als in De tafel van 5 vinden ze er iets van. Geef ze nog even de kans, ondanks de kijkcijfers.

Zwanen veroorzaken lange file

In de categorie opmerkelijk nieuws:

Op de A2 tussen Breukelen en knooppunt Oudenrijn hebben twee zwanen voor een lange file gezorgd. Het mannetje en vrouwtje staken de snelweg over waarbij er één door een auto werd geschept. Na de aanrijding wilde de andere zwaan niet van de zijde wijken van het zwaargewonde dier. Daardoor ging iedereen op de rem staan.

Houdgreep
De rechterrijstrook werd afgesloten om de zwanen van de weg te halen. Op de A2 ontstond een file van tien kilometer.

Het duurde een uur voordat een dierenambulance ter plaatse was, omdat die niet dezelfde bevoegdheden heeft als een normale ambulance. Zo mag er niet over de vluchtstrook gereden worden en stond de ambulance dus ook vast in de file.

Ondertussen hield de verkeerspolitie het dier in een houdgreep gevangen onder een jas.

Helaas verhaalt het bericht niet of de gewonde zwaan het heeft gehaald.

Atelierroute Eemnes

Aanstaande zondag zijn alle ateliers open in Eemnes. Ook het atelier van beeldhouwer Fanny Kiezenberg. Daar is ons beeld De Vrouw te bewonderen dat dan klaar is.

Fanny is in haar atelier op de Wakkerendijk van 10.00 tot 17.00 uur. Het atelier van Fanny is meer dan een bezoek waard. Naast het beeld van dolomiet marmer, De Vrouw, staat er

*Een vooroverbuigende badende vrouw in brons, hoog ± 27 cm.
*Een winterkoning van brons;
*Ook een -in opzet- beeldje van was van een gekroonde winterkoning die in een kale boom zit waar ijskristallen aan bevestigd zijn.
"King of the world" heet het beeldje, dat laat zien dat een vogel in een kale boom zingt: het tropisch bos wordt gekapt en het biologisch evenwicht wordt verstoord, terwijl de 'global warming' zijn gang gaat en de ijskristallen dreigen te smelten.

U ziet het originele winterkoninkje in was, de siliconen mal met gipsen steunmal die Fanny erom maakte, een gegoten wasmodel van de winterkoning en de uiteindelijke door de bronsgieter gegoten winterkoning.
Zo krijgt u een idee van het lange en arbeidsintensieve proces van het idee tot het uiteindelijke beeld. In dit traject verandert het beeld zes maal, van 1) idee in het hoofd van de kunstenaar, via 2) in was weergegeven vorm 3) mal (negatieve vorm) 4) gegoten wasmodel, 5) bij bronsgieter weer een negatieve vorm via een invormmal, 6) bronzen beeld.

Adres:Wakkerendijk 84, 3755 DD Eemnes.

Zet, als u met de auto komt, die in de berm aan de overkant. Niet op het fietspad of op de weg!

Moedig maar dom

PvdA voorzitter Lilianne Ploumen lanceerde op haar weblog de stelling dat PvdA leden die het grote geld verdienen in de semi-publieke sector niet meer in aanmerking kunnen komen voor politieke benoemingen. Het grote graaien moet maar eens afgelopen zijn. PvdA en CDA worstelen al een tijdje met het onbegrip in de samenleving over de hoge salarissen van vele partijgenoten, die in de semi-publieke sector (onderwijs, ziekenhuizen, zorg, publieke omroepen, woningbouwcorporaties)een goed betaade baan hebben gevonden. Vaak hen toegeschoven door partijgenoten. Hoon en onbegrip is hun deel.

Nu de kranten er vol van staan, kost het stemmen. Dus is het tijd voor het grote woord: veelverdieners die partijlid zijn kunnen geen burgemeester of commissaris van de koningin meer worden. Dat zal die grootverdieners een malle zorg zijn. Die willen immers niet de publieke zaak dienen, want dan gaan ze er in geld flink op achteruit.

En dat PvdA en CDA nu krokodillen tranen huilen is van de gekke. Zij hebben er immers met hun "marktwerking" voor gezorgd dat dit allemaal kan. In plaats van met een goed plan te komen om aan het veelverdienen een einde te maken bijvoorbeeld met subsidievoorwaarden, komt een PvdA coryfee met dit domme plan.

Het zal de stembusuitslag voor de PvdA geen goed doen!

Waar bemoeien ze zich mee

Ik dacht dat het wel langs zou waaien, de opwinding over het 13-jarig meisje dat in haar eentje de wereld rond wil zeilen. Maar ik heb me vergist. De Raad van de Kinderbescherming houdt vol en nu gaat aanstaande vrijdag de rechter uitmaken of ze wel of niet mag gaan. Ik kan me niet voorstellen dat de rechter zich voor dit karretje laat spannen. Waarom heeft hij de lieden van de Raad trouwens niet direct naar huis gestuurd?

Wat een onzin! Alsof er niet duizenden kinderen die het echt nodig hebben op hun zorg en bescherming wachten. Er was een veel gemakkelijker en rechtlijniger weg. De ouders hebben toestemming gevraagd om de leerplicht op te schorten. De leerplichtambtenaar heeft geweigerd. Dus als het meisje gaat, zijn zij in overtreding en moeten ze beboet worden.

Gaan we nu ook al die ouders die hun jonge kinderen naar turninternaten sturen of meenemen op de rug de bergen op of volstoppen met vette spullen of toestaan dat ze zich in coma zuipen uit de ouderlijke macht zetten. Houd toch op! Bezint eer gij begint. Waarom halen we eigenlijk die oude spreekwoorden niet uit de kast!

Een ander geluid(2)

Gelukkig laat niet iedereen in dit land zijn oren hangen naar Wilders. Gisteren zagen we in Nova dat studenten en docenten van de Erasmus Universiteit zich verzetten tegen het ontslag van Tariq Ramadan. Volgens hen heeft de Universiteit geen zelfstandig besluit genomen, maar zich laten lenen voor de politieke spelletjes van het Rotterdams college. Want, alweer volgens hen, Tariq Ramadan is de bruggenbouwer die hij zou moeten zijn, hij kent de Moslim wereld, wil verbindingen leggen tussen wij en zij. En, zeggen zij, als banden met het zogenaamde repressieve regime in Iran zo slecht zouden zijn, waarom verbreekt de Erasmus Universiteit dan niet de banden met de universiteit van Teheran, die immers ook wordt gefinancierd door datzelfde regime.

Deze studenten en docenten kunnen wel nadenken, wat de politiek in Nederland allang verleerd is. Wat ik eigenlijk het meest vervelende aan deze hele zaak vind, is dat GroenLinks meedoet aan dit zwart-wit denken. En juist van die partij had ik het tegengeluid willen horen. Het zal me toch niet gebeuren dat ik de overstap moet maken naar de waterige D66 verhalen van Alexander Pechtold.

Een ander geluid

Geert Wilders domineert het publieke debat in Nederland. Zondag liet hij weten dat de PVV alleen in Amsterdam en Almere mee doet aan de Gemeenteraadsverkiezingen van maart volgend jaar. Hij kan in de andere steden geen geschikte kandidaten vinden en wil LPF achtige toestanden voorkomen. En meteen toeteren de andere partijen dat het laf is, onverstandig of verstandig, al naar gelang zij er baat bij denken te hebben. Had gewoon even uw mond gehouden.

Gisteren ontdeed Rotterdam zich van bruggenbouwer Tariq Ramadan, niet omdat hij niet kan bouwen, maar omdat hij niet meer geloofwaardig is. Een tijdje geleden kwam hij ook al in opspraak door opmerkingen over de plaats van homo's en vrouwen in de Islam. Nu omdat hij uitzendingen maakt voor een tv zender die door de Iraanse regering wordt gesteund.

Er is maar een conclusie mogelijk: het Rotterdams college heeft geen behoefte aan een bruggenbouwer. Want om bruggen te bouwen moet je twee kampen verbinden. Dat kan niet als het ene kamp het andere niet wil zien. Daarmee sluit het Rotterdams college zich aan bij de publieke opinie in Nederland, dat er maar een vorm van integratie is, namelijk assimilatie. U wordt gelijk aan ons en anders dondert u maar op!

Eigenlijk vind ik dat wel een prettig duidelijk standpunt. Dan hoef ik niet mijn hoofd te breken over het zwellende geluid van al die wollige uitspraken over homo's, dat je het wel mag zijn, maar niet mag doen. Dan weet ik dat vrouwen maar een recht hebben, namelijk het aanrecht. En dan hoef ik ook niet krom te liggen, als Rouvoet een evangelisch congres over het gezin opent.

Dus: kom uit de kast a.u.b. Doe als Geert en laat weten waar u staat! En doe dat niet op de achterbakse manier van het college van Rotterdam.

Depressie-epidemie (vervolg)

Afgelopen zondag lieten de keutelende zomerdames me met een hoop vragen zitten. Daar houd ik niet van. Dus ging ik op zoek naar antwoorden. Allereerst wilde ik weten wat er mis ging in het gesprek. De meeste reageerders zijn het wel met me eens. Laat ik het eens vriendelijk zeggen: Margriet is niet nieuwsgierig genoeg om dit programma te presenteren. Ze kent het truucje, maar als de gast niet meteen alle troeven op tafel gooit, weet ze niet hoe ze verder moet spelen. Gelukkig is van haar drie volgende gasten er maar een echt interessant. Overigens handhaaf ik mijn voorstel: gooi de handdoek in de ring.

De tweede vraag is wat Trudy Dehue nu eigenlijk beweert in haar boek. Want in het programma zei ze steeds opnieuw dat ze alleen nieuwsgierig is naar de oorzaken van het toenemende gebruik van anti-depressiva, maar dat ze geen oordeel heeft. Dat gelooft natuurlijk niemand. Maar ik wil wel graag weten of het erg is dat 1 miljoen Nederlanders anti-depressiva slikken en een heleboel anderen naar andere hulpmiddelen grijpen om zich gelukkig te voelen? En als het al erg is, wil ik wel graag weten waarom.

Natuurlijk ga ik het boek ook lezen. En een ieder die wil weten hoe je wel interessant over dit onderwerp kunt praten verwijs ik naar de RVO uitzending van Kijken in de Ziel, iedere dinsdagavond op Nederland 2, waarin Coen Verbraak een stuk of tien gerenommeerde psychiaters ondervraagt. En die komen niet zo gemakkelijk weg.

Zomergasten nu al mislukt

Wat gaat er mis met Margriet van der Linden en de Zomergasten? Gisteren was de derge gast Trudy Dehue, hoogleraar wetenschapstheorie in Groningen en auteur van het spraakmakende boek De depressie-epidemie. Ingriedienten voor een boeiende televisie-avond. Ik had me erop verheugd. Maar het werd helemaal niks! De dames konden elkaar niet vinden, keutelden wat langs elkaar, en alleen de gekozen fragmenten maakten de avond enigszins goed. Maar als het zo moet, heb je geen presentator nodig!

Ik heb vanmorgen de reacties gelezen en iedereen vond de aflevering mislukt. Maar over de schuldige verschillen de meningen. Na de eerste zomergasten aflevering met Viktor en Rolf dacht ik het te weten. Margriet van der Linden mist de kennis, de interesse en vooral het inlevingsvermogen om met weerbarstige gasten om te gaan, zeker als ze ook nog eens uit een andere wereld komen. Na de tweede aflevering aarzelde ik, omdat ze Prem R. goed aan de teugels hield. Maar nu weet ik het weer zeker. Ik heb nog niet eerder een interviewer zo pijnlijk zien uitglijden. De essentie van het boek van Dehue, namelijk de verwondering over de explosieve toename van het gebruik van antidepressiva in onze "gelukssamenleving" heeft Margriet niet begrepen.

Ze vroeg ernaar en mevrouw Dehue probeerde het uit te leggen, maar het kwam niet aan. En zo lastig was het echt niet. Dus dan maar vragen of het erg is. Maar daar wilde mevrouw de wetenschapper zich niet over uitlaten. Daar ben ik niet voor, zei ze. Maar waar dan wel voor, zou een goede gespreksleider doorvragen. Maar als je de achtergrond niet hebt, zit je met een bek vol tanden. Margriet herhaalde de eerdere vragen en mevrouw Dehue herhaalde de antwoorden. Zo draaiden de dames de hele avond ongemakkelijk om elkaar heen.

Ik kreeg dus geen antwoord op de prangende vragen die me bezighouden over dit onderwerp: Waarom heeft mevrouw Dehue, die geen geesteswetenschapper is maar een wetenschapstheoreticus, dit populair wetenschappelijk boek geschreven over een zo precair onderwerp? Als ze heeft willen waarschuwen wie dan en waarvoor? En had ze dat dan niet beter in een vakblad kunnen doen?

Maar wat me nog sterker bezighoudt; op grond van welke kwaliteiten is deze Margriet van der Linden uitverkoren om dit bijzondere programma te presenteren? En zou het niet verstandig zijn als ze zelf de handdoek in de ring gooit na deze twee grote zeperds en erkent dat het iets te hoog of desnoods te ver is gegrepen? Of gaat de VPRO haar redden?

Tot toen aan toe ging alles goed

Tot toen aan toe ging alles goed.

Rijkdom is leegte op glanzende tegels
Armoede dozen vol halfvolle potten
Rijk een veranda met uitzicht op niets
Arm een balcon met gereedschap en fietsen
Weelde is niets te hoeven bewaren
Armoede reddert van winter naar winter
Rijkdom is stilte en stilte achter stilte
Armoede haast.

En zo genoten zij dag en nacht
Van wit en van stilte en van water glad
De stenen stenen en het mos dat daar lag.

Judith Herzberg