Het Nahuwelijk

De VPRO zendt zondagavond een programma uit over het Nahuwelijk. (zondagavond 5 oktober 2008, NED 2, 20:15 tot 22:20 uur) Het gaat over de vraag of het mogelijk is om na een verbroken liefdesrelatie nog op goede voet met elkaar om te gaan? Veel ex-partners is het niet gelukt, Charlotte en mij wel. Hebben wij nu een zogenaamd nahuwelijk. Dat denken wij wel en daarom zullen we met meer dan gewone belangstelling kijken.

In VPRO Thema een zoektocht naar het recept voor een goed nahuwelijk. Wat zijn de voorwaarden?Alle paren die aan het woord komen hebben een gezamenlijk belang: kinderen, een zaak, een huis. Charlotte en ik hadden samen de boerderij, een auto en een hond. Maar dat is natuurlijk niet genoeg. Dat hadden al die mensen die ruziemaakten en elkaar nu haten ook. Je moet ook nog iets met elkaar willen. En je moet niet al te teleurgesteld zijn, dat de ander iets en iemand anders wil. En het gaat ook niet vanzelf. Zeker het eerste jaar hebben we ons regelmatig afgevraagd of alle pijn en verdriet de moeite waard was. Dat was het. Al meer dan vijfentwintig jaar lezen en schrijven we met elkaar tot wederzijds genoegen.

Overigens komen wij niet in beeld. We hadden ons wel opgegeven, maar door misverstanden liepen de afspraken spaak. Misschien gaan we zelf nog wel eens een mooi verhaaltje maken van onze gezamenlijke zorg voor de boerderij, de poezen en de kippen, onze partners en voor elkaar.

Piepers

Genoeg te beleven in de wereld en ik heb al een week geen blog geschreven. Kredietcrisis? Begrijp ik niets van, maar dat reddingsplan lijkt me water naar de zee dragen. Eerst nadenken heren! En mevrouw Palin kan hier ook niet helpen. Het gegier over allochtonenjongeren? Moet niet gekker worden. De veiligheid in die wijken wordt steeds beter, maar omdat in Gouda paniek is, sturen we nu kruisraketten en F 16's. Nee, dan kan ik beter dicht bij huis blijven.

Gisteren rooiden vijfenveertig leerlingen van het Wellant College uit Naarden 5500 kilo aardappels voor de Voedselbank. De aardappels stonden op een veldje van het Goois Natuur Reservaat op de hoek van de Ceintuurbaan en de dokter Kuyperlaan. De aardappels en de bewerking waren geschonken door het Huizer Kaas Gilde. Loonbedrijf Post uit Eemnes heeft ze gepoot en gerooid. In juni hebben een paar mensen, onder wie Ger en ik, onkruid getrokken. Donderdag werden ze machinaal uit de grond gehaald en vrijdag geraapt.

De clienten van de Voedselbank bleven onzichtbaar en dat riep veel vragen op, zowel van omstanders als van de pers. Kunnen ze niet of willen ze niet? Zijn ze wel gevraagd. Ik moest het antwoord schuldig blijven. Ja, vreemd voor een hogepoep, dat weet ik. Ik vertelde de journalist van Trouw dat de bijbedoeling van de Voeselbank altijd is geweest, de clienten te activeren om hun situatie in eigen hand te nemen. Maar dat moet je wel kunnen. En ik loop lang genoeg mee in deze wereld om te weten dat geluk niet gelijk verdeeld is.

Nog een discussiepunt. De Voedselbank is opgericht als doorgeefluik in de voedselketen. Alles wat onverkoopbaar wordt omdat er een vlekje aan zit, is nog wel eetbaar. In de praktijk is gebleken dat groenten en fruit, als er een vlekje aan zit, niet bewaard kunnen worden om donderdags in het voedselpakket opgenomen te worden. En verse groenten en fruit zijn wel broodnog voor vitamines en een gezond leven en een gezond leven is weer nodig om je situatie in eigen handen te nemen. Die 5500 kilo aardappelen bevatten heel veel vitamines en kunnen heel lang bewaard worden.

Daar liep ik dus bij dat aardappelveld met al die vragen. Wie het antwoord weet, mag het zeggen. De leerlingen hebben zich er niet mee beziggehouden, die hebben geraapt en hoe!

Huizen gaat Bruizen(2)

Vandaag in de haven Botterdag, gisteren South Sea Jazz Festival, vorige week in het dorp Huizerdag, drie weken geleden op het Gooimeer Skutsjessielen, volgende week braderie in de Oostermeent. Allemaal in september, als de zomer op zijn eind loopt en gewone mensen weer aan het werken moeten wennen. Vandaag was het gezellig druk, gisteren viel de opkomst tegen ondanks Janne Schra en Room Eleven, vorige week op de Huizerdag was veel volk, maar weinig te beleven, het skutsjessielen was voor het laatst.

Huizen zoekt een groot evenement als toeristische trekker. Geen van bovengenoemde activiteiten alleen zal veel mensen van buiten Huizen trekken. Maar misschien ontstaat door een koppeling in een weekeind wel iets waarvoor horden mensen naar haven en dorp zullen komen. Dan ligt de haven vol met skutsjes, botters en lemster aken, dan is er op vrijdag de "vlootschouw" van de bruine vloot, en de "Taeje Bôkkesrace," voor het bedrijfsleven, dan is er op vrijdagavond te genieten van oude lullenmuziek en worden op zaterdag voor de kust de wedstrijden gevaren. Op de wal zijn er de hele dag zowel in het dorp als in de haven voldoende gekke dingen te zien, te doen en te beleven.

Op zaterdagavond sluiten we met een spetterend South Sea Jazz Festival op twee of meer podia, een groot en een klein. Er is voortdurend te genieten van Jazz muziek van alle soorten voor alle mensen. De afsluiting is een fantastisch vuurwerk boven het water, dat het einde van de zomer symboliseert. Niet te missen!!!

Gij zult niet stelen

De zomer is voorbij, Wijnand Duyvendak zit thuis op de blaren en al die brave borsten zijn op zoek naar een nieuwe hype. Maar gelukkig is nog niet iedereen uitgedacht. In Binnenlands Bestuur van 22 augustus schrijft Sjors van Beek over een onderbelicht aspect van de zaak Duyvendak, nl. de structurele onwil van de overheid om informatie te verstrekken. Duyvendak wilde via de inbraak informatie verkrijgen die maatschappelijk van belang is, maar die de overheid niet wilde vrijgeven. Openbaarheid van bestuur was in 1981 nog niet bij wet geregeld. De WOB werd pas in 1991 ingevoerd. Volgens die wet is alle overheidsinformatie openbaar tenzij. En dat tenzij is expliciet geregeld.

Desondanks is het nog steeds lastig om de overheid te dwingen tot openheid. Alleen fanatieke doorbijters, zoals bijv. Willem Oltmans en Spijkers, is dat gelukt. Waar waren de fotorolletjes van Screbenica en op grond van welke informatie heeft de regering besloten deel te nemen aan de oorlog in Irak. Inbreken mag niet, natuurlijk niet, net zo min als een brood stelen door arme mensen. Maar soms breekt nood wetten.

Huizer Museum

Ik ben altijd nogal kritisch geweest over de waarde van het Huizer Museum voor het culturele leven in ons dorp. Volgens mij kan er meer dan er nu gebeurt, en dat vind ik jammer. Vooral voor al die goedwillende mensen die het museum een warm hart toedragen en hun ziel en zaligheid aan het museum hebben verpand. Die ziel en zaligheden zijn gelijk ook het moeilijke punt. Want al die mensen willen met het museum niet hetzelfde en daarom zit het museum nog steeds in dat moeilijk bereikbare pand op de Achterbaan, heeft het museum ruimtegebrek door een te grote diversiteit, is het museum veel te weinig open.

Op de Huizerdag van afgelopen zaterdag zag ik wat er ook kan. In de bovenruimte van het museum hingen de prachtige natuurfoto's the Wildlife Photographer of the Year tentoonstelling. De ruimte van het museum was goed gebruikt. Bij elke foto hing een zinnige uitleg van de fotograaf. Als liefhebber kon je ook nog zien met welk toestel de foto was gemaakt, welke lens was gebruikt. Om jaloers van te worden.

Deze tentoonstelling past in het streven van het museum om de plaats op de culturele kaart te versterken. Maar daar past ook bij dat de bereikbaarheid van het museum wordt verbeterd en de openingstijden worden verruimd. Want al twee keer eerder had ik geprobeerd de tentoonstelling te bezoeken. De eerste keer was de Achterbaan opgebroken, de tweede keer stond ik voor een gesloten deur.

Het museum kan dat niet op eigen kracht. Nu de verhuizing naar het Nautisch Havenkwartier van de baan is, moet het huidige museum woekeren met de bestaande ruimte. Bestuur en gemeente zouden zich moeten bezinnen op de taken van het museum. Want door te blijven hinken op verschillende gedachten, wordt aandacht en geld versnipperd en blijft er weinig over.

Onze vaste briefschrijver

Bij mijn rondgangen door het dorp kom ik wel eens iets tegen dat me verwondert. Dan moet ik me inhouden om niet een ingezonden brief aan de Huizer Courant te schrijven. Ze zien me komen iedere week: onze vaste briefschrijver. Gelukkig heb ik dit weblog, waarop ik het een en ander kwijt kan. Daar ga ik dan:

Bloot mag weer in Huizen: deze opzienbarende mededeling haalde opnieuw de landelijke pers. Was al die heisa dan voor niets? Ik heb de regels maar eens opgevraagd. En Pas Op! De adder onder het gras: Het college kan altijd nog ingrijpen als het ze niet bevalt. Dit staat er:

"Het college van burgemeester en wethouders behoudt zich, gelet op hetgeen is bepaald onder 1 en de preambule, het recht voor om kunstwerken te weren op plaatsen ter hoogte van wachtruimten, indien deze kunst gerelateerd is aan onderwerpen als oorlog en genocide, dierenleed en goede zeden en voor het publiek confronterend kan zijn. "

Einde skutsjessielen: Juist nu er van alles gebeurt in dit schone dorp om Huizen op te stoten in de vaart der volkeren, komt er een einde aan een evenement, dat zo goed past bij Huizen. Gelukkig heeft de burgemeester beloofd dat hij gaat proberen het skutsjessielen te redden. Misschien is het een idee om op de dag dat de skutsjes hun wedstrijd varen, ook andere platbodems wedstrijden te laten zeilen. Dus skutsjessielen op de Botterdagen, met daaraan gekoppeld zeilwedstrijden in andere klassen. Dat kan natuurlijk niet allemaal op een dag. Dus misschien is het een idee om de zondag ook te gebruiken. In de toekomst dus Bruine Dagen in Huizen.

Toeristische Informatie Punten (TIP's): Een 'TIP' is een locatie in een gemeente van waar vandaan toeristische activiteiten kunnen worden ondernomen. Ze staan in negen Gooise gemeenten.

De TIP's zijn dubbelzijdige kantelpanelen. Op een zijde van het paneel staat lokale informatie. Hierop kan men lezen wat er allemaal te doen is in de gemeente.Huizen profileert zich met de slogan "Huizen, haven van 't Gooi". Maar de Oude Kerk en De Boerderij worden ook genoemd als bezienswaardigheden.

Op de andere zijde staat informatie over het gewest. Zo maakt de TIP duidelijk dat de gemeente onderdeel uitmaakt van de regio Gooi- en Vechtstreek, door een vogelvlucht-impressie met daarop aangegeven de belangrijkste toeristische trekpleisters in de regio.

In onze gemeente staan twee TIP's, meldt het persbericht van de gemeente. Ik op zoek. De TIP bij de haven heb ik niet kunnen vinden. De TIP bij De Oude Kerk per ongeluk, omdat ik geld moest trekken bij het postkantoor en mijn fiets er bijna tegenaan plaatste. Ongetwijfeld is er plaatsingsbeleid gemaakt door de regio, maar wat mij betreft is dat nu al mislukt.

Het beeld (6)

Omdat ik de laatste dagen veel vragen krijg over de toestand van het beeld, hier een korte stand van zaken.

Iedere woensdag hakken leermeester Fanny en haar leerlingen Gerda en Charlotte er lustig op los. De hand van de meester is dwingend. Nu er nog grote brokken verwijderd moeten worden, freest Fannu groeven in de steen. Vervolgens hakken Ger en Charlot de steen weg tot op de bodem van de groef. Iedere woensdag wordt er zo'n vijf tot zes kilo steen weggehakt. De meester is erg tevreden over de leerlingen en omgekeerd.

Er komt een moment, en dat moment is niet meer ver weg, dat er fijn gewerkt moet worden. Fanny vertelde me afgelopen vrijdag bij de onthulling van de regentes, dat zij afgelopen woensdag een van de borsten van het beeld heeft blootgelegd. Ik heb dat nog niet gezien, maar zodra er een foto van is, zal ik die publiceren.

Leermeester, leerlingen en opdrachtgever hopen dat het beeld volgend voorjaar onthuld kan worden. Ger en ik hebben al een plek bestemd in de tuin waar het volgens ons mooi zal staan. Het oog moet erop vallen als je over het pad naar de voordeur loopt en wij willen het kunnen zien uit de keuken- en kamerramen. Ik kan niet wachten tot het voorjaar, hoewel ik het fijn vind dat ik deze wordingsgeschiedenis helemaal meemaak.

De foto die ik nu laat zien is gemaakt op 28 juli jl. Inmiddels zijn we al weer twaalf kilo verder. Als je meer foto's wilt zien, druk dan op foto's op de rechterzijde van dit weblog.

God bless America

Nu de twee partij conventies zijn afgelopen ben ik niet geruster geworden op een goed resultaat in november. Ik vind het niet slim van de Democraten om de Hillary kiezers zo bot te negeren. En omgekeerd vind ik het erg handig van MacCain om diezelfde aanhang te verleiden met een vrouwelijke kandidaat voor vice-president. Sarah Palin is mijn smaak niet, maar dat zal niemand verbazen. Ik heb het niet zo op mensen die alleen in naam van een ander kunnen praten. Maar ik ga ook niet stemmen. Of al die Amerikaanse vrouwen er ook zo over denken, is maar de vraag.

Ik las vanmorgen in De Pers dat Sarah Palin's populariteit groeit. Ze is nu ook al het rolmodel voor veel Nederlandse vrouwen in de provincie, omdat ze zo opgewekt gezin en carriére combineert. Ze vergelijken haar met Tineke Huizinga, onze staatssecretaris van Verkeer met dat zuinige mondje. Ze vergeten dat die blunder na blunder begaat en er alleen maar ongelukkig bij kan kijken. Dat doen trouwens wel meer vrouwelijke politici, maar daarover een andere keer.

Doet uw ogen open seksegenoten. Rolmodellen zijn uit de tijd. Dat hebben we allemaal gehad. Het gaat nu om serieuze problemen, die een volwassen oplossing nodig hebben. Ik denk nog steeds dat Hillary Clinton daarvoor het meest in huis had. Nu zij van het toneel is verdwenen, is Obama het beste alternatief. Maar nogmaals, na het zien van de twee conventies met al die tranenroerende persoonlijke verhalen, ben ik er niet meer gerust op. Ik blijf het volgen.

Rondje polder

Zondagmorgen vroeg stapten we op de fiets voor een Hollands wenrondje. Ervaring leert dat we dat het beste aan de overkant in de polder kunnen doen, omdat je daar niet zoveel Gooise mensen tegenkomt. Op de dijk werden we tegengehouden door een grote dwarsliggende boomstam, een rood-wit lint, een hek en een vriendelijke mevrouw met oranje hes, die ons vertelde dat er WK triathlon werd gehouden en dat we er dus niet door mochten.

Wij wilden langs het water in de hoop een glimp op te kunnen vangen van onder vol zeil varende Friese skutsjes die huiswaarts keerden na deelname aan het laatste Huizer skutsjessiel evenement van zaterdag. Als we niet langs de dijk konden, ging dat niet lukken. Op de vraag hoe we dan konden, kon de vriendelijke mevrouw ons geen antwoord geven. En dus liet ze ons door. Als we maar goed aan de linkerkant van de dijk bleven.

Een eind verderop werden we opnieuw gestopt. De kop van de wedstrijd kwam eraan. Wij verstopten ons achter de hekken en zagen de eerste mannen op volle snelheid de bocht nemen. Niet iedereen bleef achter het hek. Toen een jonge man geen gehoor gaf aan de vriendelijke raad van een van de officials om de wedstrijd niet te verstoren, kwam een motoragent hem te hulp. De brave borst zwichtte voor het gezag en kwam met de staart tussen de benen terug achter het hek.

In Almere Haven waren vertrek en aankomst georganiseerd. Er werd door veel mensen aangemoedigd, geklapt, gespeakerd, gegeten en gedronken. Een eind verderop zagen we in het water een achtergebleven zwemmer proberen de lange vier kilometer te voltooien. Zou een latertje worden. In het Flevopark moesten we opnieuw kruipdoor-sluipdoor roodwinte linten en officials. Een fietsend echtpaar dat drie weken in het jaar in de polder fietst - kennelijk ook last van Gooigenoten - wees ons de weg. Maar helemaal lukte het pas toen een vriendelijke militair en zijn vriendelijke militairende vriendin ons een stukje over het parcours lieten lopen. Daar zagen we achterblijvers zwoegen op de fiets. De mannen keken verbeten, veel vrouwen groetten vriendelijk terug.

In de polder werd ook gewerkt. De grote boer rooide zijn aardappelen en uien. Dat mag in de polder op zondag. Sommige triathleten genoten ervan zagen we 's avonds op StudioSport. Wij zijn weer gewend en gaan er voor goede moed en zin tegenaan.

Komkommertijd

We zijn er weer. Vier weken hebben we ons vermaakt met mooie boeken en dwalen door de eindeloze natuur in frankrijk. Heel af en toe heb ik een krant gekocht om de verrichtingen van onze meiden en jongens in Bejing te volgen. Vooral veel bewondering voor de prestaties van de hockey en waterpolomeiden, de vrouwenacht en de lichte dubbeltwee. Die waren vier jaar geleden ook al goed, maar kwamen er toen net niet aan. Doorgaan hebben ze toen tegen elkaar gezegd, met dit resultaat. Knap, heel erg knap. Als u niet weet over wie ik het heb, toch door blijven lezen. Want er is nog iets waar ik me druk over heb gemaakt.

Omdat in het verweg dorp in Frankrijk alleen De Telegraaf verkrijgbaar was, heb ik de kwestie Duyvendak kunnen volgen. Ik dacht dat het een echte Telegraaf ballon was en dat alle serieuze kranten in Nederland zich wel met andere zaken zouden bezighouden. Niet dus! Wat een armoede, vind ik dit. En wat jammer dat GroenLinks is gezwicht voor al dit gekwetter! En dat nu Jacqueline Cramer zich ook al verlaagt tot liegen over haar actieverleden. Misschien weet u het ook niet meer, maar in het verleden hadden wij opvattingen over de inrichting van de samenleving. En als de autoriteiten dan niet thuis gaven, gingen wij de straat op! Ik heb ook het een en ander op mijn kerfstok, en ben daar trots op.

Tot gauw

Effectief Leiderschap

Er wordt veel geklungeld aan de top. Noem mij een mens die tevreden is met zijn werk en zijn werkgever. In veel ogen zijn bazen zakkenvullers, nitwits, zwevers, uitbuiters of arrogante klootzakken. Allemaal hebben ze gemeen dat ze er niets van begrijpen en niet willen luisteren naar medewerkers met veel ervaring.

Met een beetje geluk worden ze met een zak vol geld naar huis gestuurd. Maar meestal is de volgende die verschijnt niet veel beter. Managen is een kunst en een kunde en veel managers beheersen die niet. Drie weken Tour de France lieten de verschillen duidelijk zien.

Wielrennen is een sport van individuen. Jarenlang is de tour gedomineerd door topwielrenners, die al dan niet proper hun teamgenoten voor zich lieten werken. Lance Armstrong was de laatste van die mohikanen. De slimste wint, de rest volgt. Veel te managen viel er niet. Dat is nu anders. Er zijn geen uitgesproken favorieten meer, controles op stimulerende middelen zorgen voor nivellering en het winnen van de tour hangt van meer factoren af.

Daarom ben ik blij dat Carlos Sastre de Tour heeft gewonnen. Sastre maakte deel uit van een vriendenteam en aan het hoofd van dat vriendenteam stond een vriendenmanager. Die vriendenmanager wist dat als je de Tour wilt winnen je na drie weken in Parijs de snelste tijd moet scoren. Cruijf zei al dat als je wilt winnen, je er in ieder geval een in moet schoppen. Of met een fietsvariant: als je alleen het juiste achterwiel kiest, kom je nooit als eerste over de streep. Om de Tour te winnen moet een renner fysiek en mentaal sterker moest zijn dan de anderen.


Die vriendenmanager maakte een team van negen goede wielrenners en hij smeedde een duivels plan. Etappe na etappe liet hij zijn zes van zijn renners sleuren aan de kop van het peleton. Drie potentiele kanshebbers werden gespaard tot de bergen. De rest reed de longen uit het lijf en het peleton uit de wielen. "Riss heeft een plan", joelde alle commentatoren door de microfoon. Zij wisten alleen niet welk plan. En dat wisten de ploegleiders van de andere ploegen ook niet en dus wisten zij niet wie ze moesten volgen. Dat ze zelf in de aanval konden gaan, hadden ze zich niet bedacht. Want wielrennen was tot nu vooral volgen.

Met al dat gesleur werd het een slopende tour, die alleen gewonnen kon worden door een topfitte coureur in een topfit team. En natuurlijk had de ploegleider ervoor gezorgd dat zijn team topfit was. Dat hoorde immers tot zijn plan. Na de laatste bergetappen had hij de nummer een van twee van het klassement in handen.

En toen kwam de laatste zet. In de laatste bergetappe had zijn team de gele trui om de schouders. Maar bij de verkeerde persoon. De ploegleider wist dat de gele truidrager nog te jong was om de tour te winnen. En dus fopte hij alle volgers die bij de gele truidrager in het wiel gingen zitten. Een van de andere ploegleden kreeg ruimte en nam op de berg twee minuten voorsprong. De andere ploegleiders waren gerustgesteld, want de nieuwe gele truidrager zou nooit kunnen winnen, omdat hij geen goede tijdrit in de benen had.

Wat een misrekening. Want mentale fitheid speelde ook een rol in het duivelsplan. En waar anderen aan de druk van het secondenspel ten onder gingen, reed de uiteindelijke winnaar met een glimlach om de lippen.

Wat leert deze Tour: als je wilt winnen heb je een plan en de juiste mensen nodig.

Room Eleven in the Concertgebouw

Hoe snel kan het gaan? Heel snel, als je hard werkt en een beetje geluk hebt. Dat dachten we toen we gisteren in een stampvol Concertgebouw genoten van de show van Janne Schra en Room Eleven. Drie jaar geleden trad ze op in het KunstCafe, nu stond ze te stralen op het podium van de beroemdste muziekzaal van ons land.

Eerlijk gezegd was het begin nog een beetje onwennig. Er zijn altijd die lange, brekebenende trappen bij opkomst. Je bent groot als je langzaam af durft dalen om optimaal te kunnen genieten van de spanning in de zaal. Sommige artiesten zoeken een uitweg via de zijtrappen van het podium. Room Eleven had gekozen voor een mix. Een trommelaar in de zaal en de leden van de band verdeeld over de twee trappen. Rommelig.

Twee weken geleden hadden we in dezelfde zaal Wouter Hamel gezien. We ontkwamen niet aan de vergelijking. En op alles scoort Janne hoger. Betere presentatie, meer theater en vooral een veel mooiere stem. Het blijft natuurlijk gek om dit soort jazzy muziek te brengen in een zaal met allemaal braaf zittende mensen. Als je vervolgens in staat bent om leven in zo'n zaal te brengen, ben je een echt talent. Wat mij betreft mag Janne wat maniertjes afleren en veel meer gebruik maken van haar vocale kwaliteiten. Knallen maar.

Het beeld (5)

Fanny zegt dat de vorm nu goed in de steen zit! Daar hebben die twee meiden dan ook hard voor gewerkt. Per sessie hakken ze in twee uur 4 – 6 kg steen weg. Dat doen ze natuurlijk op aanwijzing van de meester. Na afloop van de laatste sessie hebben we gevieren het beeld van alle kanten betast en bekeken. De achterkant zit er het beste in, zegt Fanny. De stand is goed. De voorkant is nog te massief, die leeft nog niet. Schouder en borsten moeten verder blootgelegd worden. Kan geen probleem zijn met al die vrouwen van vlees en bloed in de buurt. Half augustus gaan ze verder.

Huizen moet bruizen

Hoe dan wel, vroeg ik me af na het vorige blog. Huizen moet Bruizen! Of, moet Huizen wel bruizen. Waarom eigenlijk? Wie wil dat? Kennelijk zijn er heel veel dorpsbewoners die er helemaal geen zin in hebben, of die wat er is wel genoeg vinden. Anders zouden die terrassen zomers wel stampvol zitten en zouden ondernemers staan te dringen om in het dorp meer terrassen neer te leggen. Dan zou op Koninginnedag en op de Huizerdag een stroom Huizers door het dorp trekken en zouden bij het Skutsjezeilen aan de de oevers van het Gooimeer drommen mensen staan, vermaakt door Friese dweilorkesten. Dan zou het Huizer Museum te klein zijn voor de Natuur fototentoonstelling in het Huizer Museum, Art for Nature.

Of werkt het anders? De externe klankbordgroep suggereerde in de Toekomstvisie dat er een groot regioneel, landelijk of misschien zelfs internationaal evenement in Huizen moet komen. Allemaal mooi en aardig. Maar past het wel bij het dorp en de Huizers?

Alle vraaggesprekken met Huizers wijzen uit dat er behoefte is aan gezelligheid in het oude dorp. Iedereen wil al jaren meer terrassen op het Raadhuisplein. Kan toch niet zo moeilijk zijn, zou je denken. Maar zelfs dat lukt niet. Moeten we daar niet eens mee beginnen en vervolgens koesteren wat we al hebben en dat leuker, sprankelender, aantrekkelijker maken?

Wie het weet mag het zeggen!

Zondagsrust

De gemeenteraad van Huizen is hard op weg een karikatuur van zichzelf te maken, als we de berichten geloven in de Huizer Courant van vorige week. En dan laat ik hier de ingezonden brief van Dorpsbelangen Huizen over het Dualisme nog buiten beschouwing. Ik denk dat weinig mensen buiten de gemeenteraad, begrijpen waar die brief over gaat. En als ze het al begrijpen, zullen ze zich afvragen wat wij dorpsbewoners met dit gekibbel van volwassen raadsleden te maken hebben.

Ik doel hier wel op de ingezonden brief van de gehele VVD-fractie, waarin die tracht de coalitiegenoten van de PvdA een uitspraak te ontlokken over de zondagsrust. Uit het ook gepubliceerde antwoord van de PvdA fractie-voorzitter Rob van Nunspeet maken we op, dat over het koesteren van die zondagsrust iets is afgesproken in het coalitieakkoord, waarbij vooral rekening is gehouden met de gevoeligheden van coalitiegenoot CDA. Kennelijk is de VVD dat vergeten.

Er zijn trouwens meer raadsleden met een beperkt geheugen. Bij de bespreking in de gemeenteraad van de nota Toerisme, waarvan de krant uitgebreid verslag doet, wist CDA raadslid Joost Kok zich niet te herinneren dat volgens de Toekomstvisie het toerisme in Huizen niet stoelt op een, maar op twee peilers. Niet alleen de haven moet een toeristische trekker worden, maar ook het oude dorp. En een goedwillend PvdA fractielid kwam weer met de muziektent op de Oude Raadhuisplein die in de vorige raadsperiode vakkundig is afgeschoten. Andere raadsleden riepen andere losse toeristische flodders, zoals een fietsroute door het dorp, die er al is. En de wethouder temperde het enthousiasme, omdat volgens haar de ondernemers niet willen.

Het blijft na het lezen van al dit fraais toch de grote vraag wat onze volksvertegenwoordigers nu echt met dit dorp willen. Het lijken opnieuw schone woorden, maar geen echte keuzes. Met het toerisme dreigt het dezelfde kant op te gaan als met het dorpshart. Men wil wel wat, maar als er knopen doorgehakt moeten worden, schrikt men terug. Huizen moet bruizen, maar niet te veel. Het historisch karakter van het dorp moet toeristen lokken, maar voor het behoud van het historisch karakter heeft de gemeenteraad weinig oog. In de hele discussie over het toerisme is bijvoorbeeld de rol van het Huizer Museum niet genoemd, en ook niet al bestaande evenementen, die veel publiek trekken als de Atelierroute, de Kunstpicknick, het South Sea Jazzfestival, de Huizerdag en de Botterdagen.

Hoe zou het dan wel kunnen! De gemeenteraad zou zich allereerst eens grondig op de hoogte moeten stellen van alles wat er al gebeurt in haven en dorp. Vervolgens kan het bedrijven en organisaties uitnodigen die al jaren bezig zijn om Huizen aantrekkelijker te maken. En dan vooral luisteren dames en heren! Vervolgens moet het een professioneel bureau de opdracht geven om samen met die organisaties en bedrijven een toeristisch plan op te stellen. Maar dat alles alleen als de gemeenteraad bereid is ruimte te geven voor nieuwe initiatieven, en ruimte voor gezelligheid. Als we in het oude dorp op zondag alleen de kerkgang mogen bewonderen – jaren geleden kwamen daar trouwens bussen Japanners voor uit Amsterdam, maar toen droegen die kerkgangers nog klederdracht – kunnen we beter de centen in de zak houden. Dan hoeft er ook geen verbinding te komen tussen dorp en haven. In de haven kunnen de ondernemers dan hun eigen gang gaan.

Misschien toch eerst eens een keer echt met elkaar praten over de toekomst van het dorp. En dan niet in de krant, maar gewoon in de gemeenteraad, waar dit soort discussies thuishoren.

Il y a longtemps que je t'aime

Je zou toch willen dat je zelf deze poëtische titel had verzonnen. Wat een wereld vol warmte, troost en verwachting ligt er in verborgen. Il y a longtemps que je t'aime! Hardop zeggen en laten klinken. Dan komt het vanzelf vrij. Deze volzin klinkt in een kinderliedje, dat twee hoofdpersonen in de gelijknamige film van Philippe Claudel samen aan de piano zongen toen ze klein waren en nog in het paradijs leefden. De titel slaat vooral op hun terugkerende genegenheid voor elkaar. De oudste zus heeft vijftien jaar gevangen gezeten, omdat ze haar zoon heeft vermoord. De jongste neemt haar in huis, als ze vrijkomt. Dat is vreemd, omdat ze al die vijftien jaar niets van zich heeft laten horen.

In de film wordt het verhaal langzaam ingevuld. Met prachtig toneelspel laten de twee hoofdpersonen ons vanaf het begin geloven dat het tussen hen weer goed gaat komen. Maar de spanning blijft, omdat we willen weten wat er precies is gebeurd. Vooral de slotscene is adembenemend.

Gaat het zien, dus. En niet alleen voor de film, maar ook voor het nieuwe filmhuis Hilversum. Want met durf en hard werken hebben een stel vrijwilligers een filmhuis neergezet waar ze trots op mogen zijn. Drie smaakvol ingerichte filmzalen en een grandcafe bar, waar je graag wil zijn in een licht en open gebouw midden in de stad. Het kan dus nog. Als je er maar in gelooft.

Klus- en aannemingsbedrijf Hoogmoed-Sjerps

Maandag moest ik weer eens vertellen wie ik ben en wat ik doe. We zaten met twee gemeentelijke rekenkamercommissies voor de eerste keer bij elkaar om ons onderzoek naar de woningbouw in kleine kernen voor te bereiden. Ik zat zelf voor (eerste klus) en stelde voor een kennismakingsrondje te doen. Alle aanwezigen noemden hun naam en vertelden braaf wat ze in het dagelijks leven doen. Toen ik als laatste aan de beurt was, wist ik het ineens niet meer.

Wie ben ik: Nel Hoogmoed, 62 jaar, ongehuwd, geen kinderen, maar wel samenwonend.
Wat doe ik: ineens wist ik het. Mijn vriendin en ik runnen sinds een jaar een klus- en aannemingsbedrijf. We zijn om werk niet verlegen. We wieden onkruid wieden in het 2500 vierkante meter grote aardappelveld van de Voedselbank, we doen boodschappen met mensen die dat niet zelfstandig kunnen, we maken foto's van de Kunstpicknick, we controleren de financien van stichtingen met een ideel doel. We zitten commissies voor die het gemeentelijk handelen en wandelen controleren.

En tussendoor genieten we op de fiets van ons kikkerland, van ons huis in Frankrijk en van reizen in de grote wereld. We vinden de afwisseling tussen hand- en hoofdwerk prettig. We blijven er jong van geest bij en fit van lijf en leden. Alleen niet als we 's morgens stram opstaan.

Dit vertelde ik natuurlijk niet allemaal die avond. Ik brabbelde wat over belangrijk werk in het openbaar bestuur en sporen verdienen en moest er bij glimlachen. Toen ik later ergens las dat vrouwen maar niet willen doordringen in de top - welke trouwens -, dacht ik dat het de hoogste tijd wordt om ons zelf eens serieus te nemen. Ik ben dus sinds vandaag zelfstandig en vrijgevestigd consultant.

Fitte vutter

Niet altijd maar wel vaak besef ik dat ik het nogal heb getroffen in het leven. Dan kijk ik naar mezelf en zie dat het goed is. Dat gebeurt vooral op dagen, dat ik hoor dat vrienden of bekenden ernstig ziek zijn, dat ik mijn Alzheimer vriendin een bezoek heb gebracht, dat ik jonge mensen zie hollen, rennen, vliegen om van alles voor elkaar te krijgen, wat de volgende dag weer is vervlogen. Het gebeurt ook als ik al die ontevreden hoofden zie van die blonde dellebellen die met hun grote, ronkende jeeps door mijn dorp zie crossen om hun onvrede te compenseren. Dan geniet ik van mijn huis, de tuin, mijn vrienden, en mijn fiets.

Gisteren was het niet een sombere dag en toch had ik ook weer zo'n uitgelaten bui. Toen fietste ik in de duinen en zag veel evenbeelden langs komen. Fitte Vutters, bruingebrande, goedlachse, vrolijk geklede vijftigers en zestigers, die van de zon, de natuur, hun vrijheid en vooral van elkaar genieten. Ik bedacht me met een glimlach dat zij en wij de mensen zijn die van Balkenende c.s. weer aan het werk zouden moeten om de economie een duw te geven.

Gekke wereld. Eerst waren onze bazen blij dat ze van ons af waren en nu zouden andere bazen ons weer in dienst moeten nemen. Gaan ze niet doen, stelde ik mezelf gerust. Niemand wil ons hebben, omdat we te eigenwijs, te ervaren en vooral te serieus zijn. Dit hadden al die beleidsmakers zich maar eerder moeten bedenken. Wij fietsen gewoon verder!

Ik ken trouwens evenbeelden die veel en hard werken. Maar niet in een gewone, betaalde baan van acht tot vijf, maar in de rafelranden van de samenleving, waar goed en zinvol werk wordt gedaan, zodat al die jonge, drukke mensen hun ambitie kunnen blijven najagen. Ik zag opvallend veel opa's en oma's met hun kleinkinderen op de bagagedrager en vroeg me af of dat nu allemaal het gevolg is van die 6 Euro per uur, die ze nu trouwens ook weer af gaan schaffen. Ook niet goed nagedacht. Want het is toch idioot dat je eigen opa en oma geld vragen om op je te mogen passen, terwijl dat op zich al een beloning is.

Kunstpicknick

Kunstpicknick, Kunstcafé en Kunstprijs Huizen waren vier jaar geleden een kunstzinnige drieling. Ze stoelden op de gedachte om Huizer kunstenaars en kunstliefhebbers op ongedwongen wijze met elkaar in contact te brengen. De Kunstpicknick staat inmiddels als een huis. Afgelopen zaterdag was het al de vierde keer en het leek dit jaar drukker dan ooit. Veel mensen komen voor de enthousiaste optredens op het open podium en lopen en passant rond langs de kramen waar kunstenaars hun werk en hun kunnen aanbieden.

Vooral kinderen willen graag met verf, papier, klei aan de slag. Ingespannen en met het puntje van de tong tussen de tanden zetten ze hun streken op papier niet gehinderd door enige schroom. Prachtige kleurrige feestbeesten maken ze. Sponsor Rabobank had een heuse tekenwedstrijd georganiseerd. Dat is nog eens wat anders dan alleen geld geven of een auto showen.

De Kunstpicknick is geen kunstmarkt. Die is in juni in Laren op de Brink. Daar kunnen kunstenaars hun kunst verkopen. Dat lukt een paar bekende Huizer kunstenaars inmiddels ook. De Kunstpicknick is er vooral voor de ontmoeting. En ieder jaar is het weer verrassend wat er allemaal op kunstzinnig gebied is te beleven in Huizen. Ik heb vooral genoten van al die jonge mensen die met veel plezier en durf hun kunsten tonen op het open podium.

Hier en daar werd even gesproken over de recente rel met de blote tieten van Ellen Vroegh die inmiddels uit het gemeentehuis zijn verwijderd. Het is maar goed dat die gekwetste ambtenaren niet op de kunstpicknick zijn komen kijken, want daar was heel wat meer en uitdagender bloot te zien. Wat is toch die angst voor het blote die zo veel mensen bevangt? Ik zou er een weblog over vol kunnen schrijven. Maar dat doe ik even niet, want de bedoeling van dit weblog is dat ik de kunstpicknick in de zon zet.

Ik zag heel veel kunstenmakers die genoten van de aandacht voor hun werk, die graag hun passie voor kunst wilden delen, die kinderen inspireren, andere werelden laten zien, verschillen overbruggen, want kleur en vorm zijn voor ons allemaal.

Het is goed, dat Petra van Hartskamp die namens het college van burgemeester en wethouders van Huizen de kunstpicknick opende, nu ook zelf kon zien dat kunst leidt tot begrip en verbroedering. Jaag die gekwetste ambtenaren volgend jaar naar de kunstpicknick. Geef ze een penseel en verf en stel ze tentoon. Komen wij allemaal kijken.

Meer foto's van de Kunstpicknick staan op http://picasaweb.google.nl/NelHoogmoed/Kunstpicknick01 en http://picasaweb.google.nl/NelHoogmoed/Kunstpicknick02