Room Eleven in the Concertgebouw

Hoe snel kan het gaan? Heel snel, als je hard werkt en een beetje geluk hebt. Dat dachten we toen we gisteren in een stampvol Concertgebouw genoten van de show van Janne Schra en Room Eleven. Drie jaar geleden trad ze op in het KunstCafe, nu stond ze te stralen op het podium van de beroemdste muziekzaal van ons land.

Eerlijk gezegd was het begin nog een beetje onwennig. Er zijn altijd die lange, brekebenende trappen bij opkomst. Je bent groot als je langzaam af durft dalen om optimaal te kunnen genieten van de spanning in de zaal. Sommige artiesten zoeken een uitweg via de zijtrappen van het podium. Room Eleven had gekozen voor een mix. Een trommelaar in de zaal en de leden van de band verdeeld over de twee trappen. Rommelig.

Twee weken geleden hadden we in dezelfde zaal Wouter Hamel gezien. We ontkwamen niet aan de vergelijking. En op alles scoort Janne hoger. Betere presentatie, meer theater en vooral een veel mooiere stem. Het blijft natuurlijk gek om dit soort jazzy muziek te brengen in een zaal met allemaal braaf zittende mensen. Als je vervolgens in staat bent om leven in zo'n zaal te brengen, ben je een echt talent. Wat mij betreft mag Janne wat maniertjes afleren en veel meer gebruik maken van haar vocale kwaliteiten. Knallen maar.

Het beeld (5)

Fanny zegt dat de vorm nu goed in de steen zit! Daar hebben die twee meiden dan ook hard voor gewerkt. Per sessie hakken ze in twee uur 4 – 6 kg steen weg. Dat doen ze natuurlijk op aanwijzing van de meester. Na afloop van de laatste sessie hebben we gevieren het beeld van alle kanten betast en bekeken. De achterkant zit er het beste in, zegt Fanny. De stand is goed. De voorkant is nog te massief, die leeft nog niet. Schouder en borsten moeten verder blootgelegd worden. Kan geen probleem zijn met al die vrouwen van vlees en bloed in de buurt. Half augustus gaan ze verder.

Huizen moet bruizen

Hoe dan wel, vroeg ik me af na het vorige blog. Huizen moet Bruizen! Of, moet Huizen wel bruizen. Waarom eigenlijk? Wie wil dat? Kennelijk zijn er heel veel dorpsbewoners die er helemaal geen zin in hebben, of die wat er is wel genoeg vinden. Anders zouden die terrassen zomers wel stampvol zitten en zouden ondernemers staan te dringen om in het dorp meer terrassen neer te leggen. Dan zou op Koninginnedag en op de Huizerdag een stroom Huizers door het dorp trekken en zouden bij het Skutsjezeilen aan de de oevers van het Gooimeer drommen mensen staan, vermaakt door Friese dweilorkesten. Dan zou het Huizer Museum te klein zijn voor de Natuur fototentoonstelling in het Huizer Museum, Art for Nature.

Of werkt het anders? De externe klankbordgroep suggereerde in de Toekomstvisie dat er een groot regioneel, landelijk of misschien zelfs internationaal evenement in Huizen moet komen. Allemaal mooi en aardig. Maar past het wel bij het dorp en de Huizers?

Alle vraaggesprekken met Huizers wijzen uit dat er behoefte is aan gezelligheid in het oude dorp. Iedereen wil al jaren meer terrassen op het Raadhuisplein. Kan toch niet zo moeilijk zijn, zou je denken. Maar zelfs dat lukt niet. Moeten we daar niet eens mee beginnen en vervolgens koesteren wat we al hebben en dat leuker, sprankelender, aantrekkelijker maken?

Wie het weet mag het zeggen!

Zondagsrust

De gemeenteraad van Huizen is hard op weg een karikatuur van zichzelf te maken, als we de berichten geloven in de Huizer Courant van vorige week. En dan laat ik hier de ingezonden brief van Dorpsbelangen Huizen over het Dualisme nog buiten beschouwing. Ik denk dat weinig mensen buiten de gemeenteraad, begrijpen waar die brief over gaat. En als ze het al begrijpen, zullen ze zich afvragen wat wij dorpsbewoners met dit gekibbel van volwassen raadsleden te maken hebben.

Ik doel hier wel op de ingezonden brief van de gehele VVD-fractie, waarin die tracht de coalitiegenoten van de PvdA een uitspraak te ontlokken over de zondagsrust. Uit het ook gepubliceerde antwoord van de PvdA fractie-voorzitter Rob van Nunspeet maken we op, dat over het koesteren van die zondagsrust iets is afgesproken in het coalitieakkoord, waarbij vooral rekening is gehouden met de gevoeligheden van coalitiegenoot CDA. Kennelijk is de VVD dat vergeten.

Er zijn trouwens meer raadsleden met een beperkt geheugen. Bij de bespreking in de gemeenteraad van de nota Toerisme, waarvan de krant uitgebreid verslag doet, wist CDA raadslid Joost Kok zich niet te herinneren dat volgens de Toekomstvisie het toerisme in Huizen niet stoelt op een, maar op twee peilers. Niet alleen de haven moet een toeristische trekker worden, maar ook het oude dorp. En een goedwillend PvdA fractielid kwam weer met de muziektent op de Oude Raadhuisplein die in de vorige raadsperiode vakkundig is afgeschoten. Andere raadsleden riepen andere losse toeristische flodders, zoals een fietsroute door het dorp, die er al is. En de wethouder temperde het enthousiasme, omdat volgens haar de ondernemers niet willen.

Het blijft na het lezen van al dit fraais toch de grote vraag wat onze volksvertegenwoordigers nu echt met dit dorp willen. Het lijken opnieuw schone woorden, maar geen echte keuzes. Met het toerisme dreigt het dezelfde kant op te gaan als met het dorpshart. Men wil wel wat, maar als er knopen doorgehakt moeten worden, schrikt men terug. Huizen moet bruizen, maar niet te veel. Het historisch karakter van het dorp moet toeristen lokken, maar voor het behoud van het historisch karakter heeft de gemeenteraad weinig oog. In de hele discussie over het toerisme is bijvoorbeeld de rol van het Huizer Museum niet genoemd, en ook niet al bestaande evenementen, die veel publiek trekken als de Atelierroute, de Kunstpicknick, het South Sea Jazzfestival, de Huizerdag en de Botterdagen.

Hoe zou het dan wel kunnen! De gemeenteraad zou zich allereerst eens grondig op de hoogte moeten stellen van alles wat er al gebeurt in haven en dorp. Vervolgens kan het bedrijven en organisaties uitnodigen die al jaren bezig zijn om Huizen aantrekkelijker te maken. En dan vooral luisteren dames en heren! Vervolgens moet het een professioneel bureau de opdracht geven om samen met die organisaties en bedrijven een toeristisch plan op te stellen. Maar dat alles alleen als de gemeenteraad bereid is ruimte te geven voor nieuwe initiatieven, en ruimte voor gezelligheid. Als we in het oude dorp op zondag alleen de kerkgang mogen bewonderen – jaren geleden kwamen daar trouwens bussen Japanners voor uit Amsterdam, maar toen droegen die kerkgangers nog klederdracht – kunnen we beter de centen in de zak houden. Dan hoeft er ook geen verbinding te komen tussen dorp en haven. In de haven kunnen de ondernemers dan hun eigen gang gaan.

Misschien toch eerst eens een keer echt met elkaar praten over de toekomst van het dorp. En dan niet in de krant, maar gewoon in de gemeenteraad, waar dit soort discussies thuishoren.

Il y a longtemps que je t'aime

Je zou toch willen dat je zelf deze poëtische titel had verzonnen. Wat een wereld vol warmte, troost en verwachting ligt er in verborgen. Il y a longtemps que je t'aime! Hardop zeggen en laten klinken. Dan komt het vanzelf vrij. Deze volzin klinkt in een kinderliedje, dat twee hoofdpersonen in de gelijknamige film van Philippe Claudel samen aan de piano zongen toen ze klein waren en nog in het paradijs leefden. De titel slaat vooral op hun terugkerende genegenheid voor elkaar. De oudste zus heeft vijftien jaar gevangen gezeten, omdat ze haar zoon heeft vermoord. De jongste neemt haar in huis, als ze vrijkomt. Dat is vreemd, omdat ze al die vijftien jaar niets van zich heeft laten horen.

In de film wordt het verhaal langzaam ingevuld. Met prachtig toneelspel laten de twee hoofdpersonen ons vanaf het begin geloven dat het tussen hen weer goed gaat komen. Maar de spanning blijft, omdat we willen weten wat er precies is gebeurd. Vooral de slotscene is adembenemend.

Gaat het zien, dus. En niet alleen voor de film, maar ook voor het nieuwe filmhuis Hilversum. Want met durf en hard werken hebben een stel vrijwilligers een filmhuis neergezet waar ze trots op mogen zijn. Drie smaakvol ingerichte filmzalen en een grandcafe bar, waar je graag wil zijn in een licht en open gebouw midden in de stad. Het kan dus nog. Als je er maar in gelooft.

Klus- en aannemingsbedrijf Hoogmoed-Sjerps

Maandag moest ik weer eens vertellen wie ik ben en wat ik doe. We zaten met twee gemeentelijke rekenkamercommissies voor de eerste keer bij elkaar om ons onderzoek naar de woningbouw in kleine kernen voor te bereiden. Ik zat zelf voor (eerste klus) en stelde voor een kennismakingsrondje te doen. Alle aanwezigen noemden hun naam en vertelden braaf wat ze in het dagelijks leven doen. Toen ik als laatste aan de beurt was, wist ik het ineens niet meer.

Wie ben ik: Nel Hoogmoed, 62 jaar, ongehuwd, geen kinderen, maar wel samenwonend.
Wat doe ik: ineens wist ik het. Mijn vriendin en ik runnen sinds een jaar een klus- en aannemingsbedrijf. We zijn om werk niet verlegen. We wieden onkruid wieden in het 2500 vierkante meter grote aardappelveld van de Voedselbank, we doen boodschappen met mensen die dat niet zelfstandig kunnen, we maken foto's van de Kunstpicknick, we controleren de financien van stichtingen met een ideel doel. We zitten commissies voor die het gemeentelijk handelen en wandelen controleren.

En tussendoor genieten we op de fiets van ons kikkerland, van ons huis in Frankrijk en van reizen in de grote wereld. We vinden de afwisseling tussen hand- en hoofdwerk prettig. We blijven er jong van geest bij en fit van lijf en leden. Alleen niet als we 's morgens stram opstaan.

Dit vertelde ik natuurlijk niet allemaal die avond. Ik brabbelde wat over belangrijk werk in het openbaar bestuur en sporen verdienen en moest er bij glimlachen. Toen ik later ergens las dat vrouwen maar niet willen doordringen in de top - welke trouwens -, dacht ik dat het de hoogste tijd wordt om ons zelf eens serieus te nemen. Ik ben dus sinds vandaag zelfstandig en vrijgevestigd consultant.

Fitte vutter

Niet altijd maar wel vaak besef ik dat ik het nogal heb getroffen in het leven. Dan kijk ik naar mezelf en zie dat het goed is. Dat gebeurt vooral op dagen, dat ik hoor dat vrienden of bekenden ernstig ziek zijn, dat ik mijn Alzheimer vriendin een bezoek heb gebracht, dat ik jonge mensen zie hollen, rennen, vliegen om van alles voor elkaar te krijgen, wat de volgende dag weer is vervlogen. Het gebeurt ook als ik al die ontevreden hoofden zie van die blonde dellebellen die met hun grote, ronkende jeeps door mijn dorp zie crossen om hun onvrede te compenseren. Dan geniet ik van mijn huis, de tuin, mijn vrienden, en mijn fiets.

Gisteren was het niet een sombere dag en toch had ik ook weer zo'n uitgelaten bui. Toen fietste ik in de duinen en zag veel evenbeelden langs komen. Fitte Vutters, bruingebrande, goedlachse, vrolijk geklede vijftigers en zestigers, die van de zon, de natuur, hun vrijheid en vooral van elkaar genieten. Ik bedacht me met een glimlach dat zij en wij de mensen zijn die van Balkenende c.s. weer aan het werk zouden moeten om de economie een duw te geven.

Gekke wereld. Eerst waren onze bazen blij dat ze van ons af waren en nu zouden andere bazen ons weer in dienst moeten nemen. Gaan ze niet doen, stelde ik mezelf gerust. Niemand wil ons hebben, omdat we te eigenwijs, te ervaren en vooral te serieus zijn. Dit hadden al die beleidsmakers zich maar eerder moeten bedenken. Wij fietsen gewoon verder!

Ik ken trouwens evenbeelden die veel en hard werken. Maar niet in een gewone, betaalde baan van acht tot vijf, maar in de rafelranden van de samenleving, waar goed en zinvol werk wordt gedaan, zodat al die jonge, drukke mensen hun ambitie kunnen blijven najagen. Ik zag opvallend veel opa's en oma's met hun kleinkinderen op de bagagedrager en vroeg me af of dat nu allemaal het gevolg is van die 6 Euro per uur, die ze nu trouwens ook weer af gaan schaffen. Ook niet goed nagedacht. Want het is toch idioot dat je eigen opa en oma geld vragen om op je te mogen passen, terwijl dat op zich al een beloning is.

Kunstpicknick

Kunstpicknick, Kunstcafé en Kunstprijs Huizen waren vier jaar geleden een kunstzinnige drieling. Ze stoelden op de gedachte om Huizer kunstenaars en kunstliefhebbers op ongedwongen wijze met elkaar in contact te brengen. De Kunstpicknick staat inmiddels als een huis. Afgelopen zaterdag was het al de vierde keer en het leek dit jaar drukker dan ooit. Veel mensen komen voor de enthousiaste optredens op het open podium en lopen en passant rond langs de kramen waar kunstenaars hun werk en hun kunnen aanbieden.

Vooral kinderen willen graag met verf, papier, klei aan de slag. Ingespannen en met het puntje van de tong tussen de tanden zetten ze hun streken op papier niet gehinderd door enige schroom. Prachtige kleurrige feestbeesten maken ze. Sponsor Rabobank had een heuse tekenwedstrijd georganiseerd. Dat is nog eens wat anders dan alleen geld geven of een auto showen.

De Kunstpicknick is geen kunstmarkt. Die is in juni in Laren op de Brink. Daar kunnen kunstenaars hun kunst verkopen. Dat lukt een paar bekende Huizer kunstenaars inmiddels ook. De Kunstpicknick is er vooral voor de ontmoeting. En ieder jaar is het weer verrassend wat er allemaal op kunstzinnig gebied is te beleven in Huizen. Ik heb vooral genoten van al die jonge mensen die met veel plezier en durf hun kunsten tonen op het open podium.

Hier en daar werd even gesproken over de recente rel met de blote tieten van Ellen Vroegh die inmiddels uit het gemeentehuis zijn verwijderd. Het is maar goed dat die gekwetste ambtenaren niet op de kunstpicknick zijn komen kijken, want daar was heel wat meer en uitdagender bloot te zien. Wat is toch die angst voor het blote die zo veel mensen bevangt? Ik zou er een weblog over vol kunnen schrijven. Maar dat doe ik even niet, want de bedoeling van dit weblog is dat ik de kunstpicknick in de zon zet.

Ik zag heel veel kunstenmakers die genoten van de aandacht voor hun werk, die graag hun passie voor kunst wilden delen, die kinderen inspireren, andere werelden laten zien, verschillen overbruggen, want kleur en vorm zijn voor ons allemaal.

Het is goed, dat Petra van Hartskamp die namens het college van burgemeester en wethouders van Huizen de kunstpicknick opende, nu ook zelf kon zien dat kunst leidt tot begrip en verbroedering. Jaag die gekwetste ambtenaren volgend jaar naar de kunstpicknick. Geef ze een penseel en verf en stel ze tentoon. Komen wij allemaal kijken.

Meer foto's van de Kunstpicknick staan op http://picasaweb.google.nl/NelHoogmoed/Kunstpicknick01 en http://picasaweb.google.nl/NelHoogmoed/Kunstpicknick02

Verkiezingen in Amerika

Ik had dit weblog bijna de titel Obama en Verdonk gegeven, of Rita en Barack. Maar dat leek me toch iets te simpel. Ik zal het uitleggen. In mijn vorige weblog verkneukelde ik me over de ruzie tussen Rita en een vaar haar vriendjes over de financiering van haar beweging Trots op Nederland. Nu lees ik dat Obama, zeer tegen zijn eerdere belofte in, heeft besloten gebruik te maken van kleine en grote geldschieters om zijn campagne te financieren. Hij denk dat hij alleen met veel geld de verkiezingen kan winnen. En de 85 miljoen dollar waarop hij en ook zijn tegenstander MacCain recht hebben uit de staatskas is kennelijk niet genoeg.

Is daar iets mis mee? Ja, daar is iets mis mee. En daarvoor kan ik wijzen op de private financiering van bewegingen als die van Fortuyn en Verdonk. Want veel van die geldschieters, en vooral de grote geldschieters willen iets terug voor hun geld. Bij die lieden is niets voor niets. Ze willen roem, voordeel of een mooi baantje. En als ze dat niet krijgen, maken ze ruzie. Zij voelen zich immers niet gebonden aan de goede zaak, zij voelen zich alleen gebonden aan hun eigen roem en rijkdom.

Daarom had Obama beloofd dat hij in zijn campagne geen gebruik zou maken van deze geldschieters. Nu hij deze belofte heeft gebroken is dat natuurlijk voer voor zijn kritikasters. En die komen niet alleen van rechts, maar ook uit zijn eigen partij. En die heeft het al zo moeilijk nu veel aanhangers van Hillary Clinton hebben laten weten dat ze niet of niet op Obama gaan stemmen. De Democraten hebben nu ernstig behoefte aan een gesloten front. Hillary wil wel mee doen. Maar dan moet Obama niet zelf roet in het eten gooien. En het verbreken van verkiezingsbeloftes smaakt de kiezer slecht. Genoeg voorbeelden te vinden.

Rita en haar vriendjes

Kan toch niet waar zijn. Rita heeft ruzie in de tent. Nu al. En ze gooien het ook nog op straat. Dat Rita het me zo gemakkelijk zou maken, had ik niet gedacht. Ik had geprobeerd de vuile was binnen te houden. Rita niet. Die schrijft in een nieuwsbrief dat haar ex-vriend en adviseur Ed Sinke geld van Trots op Nederland naar een eigen rekening heeft overgemaakt. Je kon erop wachten. Al die gulle vriendjes van Rita doen het natuurlijk niet voor niks. Die willen iets terug. Naamsbekendheid, een baantje, of gewoon geld.

Daar gaat het me dus niet om. Wat ik niet snap is dat Rita dat niet heeft voorzien en er tevoren over heeft nagedacht hoe ze zou reageren als het gebeurde. Nu maakt ze het haar kritikasters wel erg gemakkelijk. Gooit ze nu al de handdoek in de ring? Wil ze er soms van af?

Overigens staat dit hele verhaal smeuiger op www.geenstijl.nl met prompte foto van Rita.

even iets heel heel anders

Vannacht kwam ik mijn ouders tegen door Hagar Peeters geb. 1972

Vannacht kwam ik mijn ouders tegen,
twee bleke schimmen die naar elkaar
toe negen in het witte licht van een lantaarn.
Aan hun geluk te zien kon ik nog niet
geboren zijn.
Ze waren jong en heel verliefd.
Een groot verdriet bedroefde mij
omdat ik wist hoe het zou verdergaan.

Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had.
Hij lachte hard zoals hij nog vaak doet,
We wisselden een beleefde groet
en daarna scheidden zich weer onze wegen.
'Wacht maar,' riep ik hen na,
wij komen elkaar nog wel eens tegen.
Gearmd gingen ze zwijgend om een hoek.

Zijn Amerika

Bart Jan Spruyt is ook in Amerika geweest. Wie zegt u? Bart Jan Spruyt, een van de columnisten van Binnenlands Bestuur. Hij was in Rancho Sante Fe, een van de rijkste dorpen in Amerika, het weer was er goddelijk en Bart Jan houdt van basketball. Hij was op een congres van neo-conservatieven en het was hem opgevallen dat het debat in Amerika over de gevaren die de wereld bedreigen van zoveel hoger niveau is dan in Nederland. Wij hebben immers geen Wall Street Journal, geen New York Times, geen The Weekly Standard, en gaat bij ons het gedoe tussen links en rechts wel over de fundamentele verschillen die Obama en MacCain in hun strijd gooien.

Hij vindt het opmerkelijk dat wij Amerikanen dom, dik en oppervlakkig noemen. Hij vindt dat ze een stijl van denken en leven hebben die oneindig veel warmer, serieuzer en hoogstaander is dan onze kleingeestigheid en liberale wereldvreemdheid. En hij wist erop dat Amerikanen alleen al in de vorige eeuw ons drie keer uit de brand hebben geholpen.

Zo dat is even andere koek, dan mijn zoete koek. Maar Bart Jan heeft ook in een duur hotel gezeten met zijn hoogbegaafde vriendjes. Ik heb wat rondgetourd en me vooral laten verrassen. Ik geloof in de goede bedoelingen van de Amerikanen. Ik bewonder hun optimisme, hun werkkracht, maar die twee hebben ook de schaduwzijde van het zwart-wit denken en het ongebreidelde geloof in eigen gelijk. Met een aanvulling van ons relativisme en cultuurpessimisme, moet er iets goed uit kunnen komen. Dan moeten we wel onbevangen naar elkaar gaan kijken en luisteren.

Mijn Amerika

Nu we al weer een week terug zijn, wordt het tijd om voorlopig af te ronden. Helemaal afronden gaat natuurlijk niet, omdat zo'n intense ervaring deel gaat uitmaken van de ogen waarmee je naar de wereld kijkt.

Mijn Amerika is natuurlijk allereerst mijn vrienden die er wonen en leven. Hettie in Montana en Anja in Florida. Ze hebben er geluk gezocht en gevonden, en dat is heel wat. Ze willen allebei niet terug, hoewel ze de gezelligheid van Nederland missen. De een is net Amerikaan geworden, omdat ze het gedoe met de groene permit moe werd. De ander niet, omdat ze de noodzaak nog niet voelt. In hun huizen vonden we de Nederlandse gezelligheid.

Mijn Amerika zijn de onbegrensde mogelijkheden, de ruimte, de natuur, de hoop, de ogen gericht op de toekomst. En mijn Amerika is het land van de tegenstellingen. Veel Amerikanen eten gezond - in iedere shopping mall vind je een grote ecofood afdeling - maar ze rijden ook ongezond vele mijlen in hele grote auto's. Een derde van de Amerikanen is te dik, veel te dik, de andere twee derden suffen zich driekwart in de rondte om dun te blijven, vaak veel te dun. Amerikanen werken knoert hard, nemen weinig tijd voor ontspanning. Maar in het verkeer zijn ze vriendelijk, tolerant en houden ze zich aan de maximumsnelheid. Ik viel er bijna in slaap met mijn SUVvi automaat.

Ik heb ook ervaren dat Amerikanen in verwarring zijn. Keer op keer werd me met onzekere ogen gevraagd wat wij in Europa van hen vinden. Maar dat willen ze niet echt weten. Vermoedelijk weten ze zelf ook wel, dat alleen ongebreideld optimisme de problemen van deze tijd niet kunnen oplossen. Al was het alleen al omdat de gestegen benzineprijzen grenzen stellen aan het ongelimiteerd autorijden. Ook zij zien de grote kloof tussen arm en rijk. Ze zijn misschien wat kinderlijk, ze zijn niet dom.

Veel van die mensen hebben hun hoop gevestigd op Barack Oboma. Hij is een charismatische persoonlijkheid, die veel mensen in vervoering kan brengen. Ik hoop dat hij meer in huis heeft. Want alleen charisma is niet goed genoeg. Wat mij betreft mag hij Hillary erbij nemen, en dan niet alleen omdat ze vrouw is en kiezers bij de les kan houden, maar vooral om haar ervaring, werkkracht en denkvermogen. Was het niet knap dat ze vier dagen na haar nederlaag al zo enthousiast en met overtuiging haar steun voor Obarack uitsprak. "For the sake of the country!" Hupsakee, wat een veerkracht.

Ik heb me laten verrassen in Amerika. Door het zwartwit denken, de preutsheid, de liefde voor het land, de overweldigende natuur, de ruwheid van het bestaan. Ik weet natuurlijk ook wel dat DE Amerikaan niet bestaat. Maar ik heb gezien dat veel Amerikanen het optimisme, de werkkracht, het geloof in de toekomst delen. Daar kunnen wij nog wat van leren.

Verzameling dom

Ik had het al gehoord in Amerika van bevriende bloggers: in Huizen is een rel ontstaan rond een paar schilderijen met blote tieten. Helaas had niemand me een afbeelding gestuurd van de kunstwerken, zodat ik mijn eigen fantasie moest laten werken. Resultaat: fraaie, maar aanstootgevende en fel realistische tieten. Bij thuiskomst las ik de kranten en zag ik waar het echt om gaat. Onschuldige knipselachtige figuratieve kleurrijke afbeeldingen. Hoe kon het college zich zo laten misleiden??? Heeft het zonder kennis te nemen van de schilderijen het oor laten hangen naar een paar ongetwijfeld brave ambtenaren die zich aan het bloot stoorden.

Kan gebeuren, zou je zeggen, als het college bij nadere beschouwing tot inkeer zou zijn gekomen. Maar dat is kennelijk erg moeilijk in de politiek. Onder leiding van onderkoning Carel Bikkers (VVD) en gevolgd door de paladijnen Rob van Nunspeet (PvdA) en Bert Rebel (CDA) besloten de collegepartijen de schuld voor de opwinding bij de kunstenares te leggen. Die had de publiciteit gezocht en dat had ze niet mogen doen. Foei, foei!! Alsof het hier niet om kneuterige dorpspolitiek gaat.

In de met spoed bijeen geroepen raadsvergadering hielden de verantwoordelijk wethouders Petra van Hartskamp (VVD) en Liesbeth Tijhaar (PvdA) braaf en volgzaam hun mond. Zij lieten de verdediging van het collegebesluit - en voor alle zekerheid: college zijn zij - over aan de heren Bikkers, Rebel en Van Nunspeet. Opnieuw een bewijs dat die heren in het dorp op een weinig overdachte en doorzichtige wijze aan de touwen trekken. Hoe dom kun je zijn?

Dat zoiets kan gebeuren in de christelijke dorpen van de bijbelbelt is erg genoeg, maar dat het gebeurt in het tweeenveertig duizend inwoners tellende Huizen is echt van de gekke. Dat bij het CDA nog niet is doorgedrongen dat kunst een eigen betekenis en een eigen dynamiek kent, die niet in regels is te vangen, is jammer. Maar dat PvdA en VVD zo hun oren laten hangen is ronduit laf!

Wordt het geen tijd voor een boycot van het exposeren in de openbare ruimte van het Gemeentehuis van Huizen, totdat het college en de collegefracties met excuses en berouw zijn gekomen? Kennelijk biedt zakenman Hans van der Hulst in de Graaf Wichman voorlopig een aantrekkelijk alternatief.

Wat een vertoning! Ga u schamen!

Primaries in Montana

Morgen gaan de achthonderdduizend inwonersvan Montana naar de stembus. Voor Hillary niet interessant genoeg om langs te komen. Obama heeft een flitsbezoek gebracht aan een Indianen reservaat. Morgen kiezen ze niet alleen de democratische kandidaat voor het presidentschap, ze kiezen ook rechters, sheriffs, officieren van justitie, vertegenwoordigers in de senaat. In sommige steden koppelen ze hieraan vast een referendum over een of ander lokaal onderwerp, zoals het behoud van een bibliotheek, de aanleg van een weg.

Natuurlijk zijn wij Europeanen vooral geinteresseerd in de race voor het presidentschap. Als je naar de verkiezingsborden kijkt en het bezoek aan de campagnekantoren van de kandidaten gaat Obama dik winnen. Dat is opmerkelijk want Montana is een van die witte, christelijke MidWest staten van Amerika. Ook hier ligt de verklaring in de boodschap van hoop en verandering, die vooral jonge Amerikanen aanspreekt.

Hillary kan zelfs met een overwinning haar achterstand niet meer inlopen en moet nu hopen op een besluit van de Democraten om Florida en Michigan wel te betrekken bij de uiteindelijke kandidaatstelling. Er is namelijk nog een beweging die de kandidaatstelling kan be"invloeden. Ook in Amerika maken de progressieven zich ongerust dat Obama het niet gaat redden tegen MacCain. Verkiezingspolls wijzen dat uit. Hillary maakt meer kans tegen MacCain. Of die verkiezingspolls ook rekening hebben gehouden met alle jonge mensen die genoeg hebben van de oorlogen, van het geschreeuw om de machtspositie van Amerika te behouden, van de eenzijdigheid en de introvertie van de amerikaanse politiek is de vraag. Nog belangrijker is of al die jonge mensen die nu massaal op Obama stemmen hun geloof in hem blijven houden.

Hi Folks, how are you today?

Amerikanen in Montana zijn vriendelijk en hulpvaardig. De eerste keren stonden we met de mond vol tanden bij zo'n overdonderende en luid uitgesproken begroeting. Wat zeg je in vredesnaam op zo'n vraag? "Great and you?" Gelukkig gebeurt er vervolgens niets. Dus net als bij ons. Op "Hallo, hoe gaat het met je?" zeggen wij ook nooit iets anders dan "goed", hoe beroerd we ons ook voelen. En toch is het hier anders! More relaxed. Zo'n vraag kan hier uitlopen in een gesprek over waar we vandaan komen, wat we hier zoeken en hoe we het vinden. Dan staat er niemand met zijn karretje tegen je hielen te douwen, te zuchten of te steunen of andere grimassen te maken.

Het verkeer is zo ontspannen en rustig dat je in slaap dreigt te sukkelen als je grote afstanden moet rijden. En om van de ene stad in de andere te komen kun je niet anders. Zo'n automaat houd je ook niet wakker. De afgelopen drie dagen hebben we west Montana verkend. We hebben 800 miles gereden, vier steden bezocht, veel geleerd over de geschiedenis van het wilde westen, een boottocht in de canyon van de Missouri gemaakt, scenic highways gereden, en heuse cowboys grote kudden koeien (moeders met kalfjes) over de weg zien drijven.

We hebben een indruk gekregen van het leven hier in het Wilde Westen en van de Amerikanen die hier wonen. DE Amerikaan zal wel niet bestaan, net zomin als de Nederlander. Maar ik heb mijn beeld wel wat bijgesteld. Amerikanen geloven nog steeds in een betere toekomst voor hun kinderen, die hier trouwens erg belangrijk zijn, denken nog steeds dat de wereld maakbaar is, als je maar hard werkt. Amerikanen zijn ook erg op zichzelf gericht. Als we vertellen dat we uit Nederland komen, kunnen ze dat niet plaatsen. En ze vragen dan ook niet verder.

Dat er een wereld buiten hun wereld bestaat ontgaat ze. En de televisie haalt ze niet uit die droom. CNN brengt wereldnieuws maar vanuit een Amerikaans perspectief. Op beelden uit Irak, zie je Amerikaanse militairen en Amerikaanse commentatoren. Hetzelfde geldt voor beelden uit China, Burma, Nigeria. Altijd weer Amerikaanse hoofden die het nieuws brengen, en altijd weer met dezelfde hoopvolle blik in de ogen. Hoe beroerd het nieuws ook is.

Amerikanen kunnen niet leven zonder hoop. Met koffers vol hoop zijn ze immers honderden jaren geleden naar dit land gekomen. Nu is Barack Obama de hoop van veel jonge mensen. Met Barack wordt alles anders, geloven ze hier. Want dat het anders moet beseffen ze ook hier. Maar Polls wijzen uit dat een strijd tussen Obama en MacCain gaat eindigen in winst voor de laatste. Want hoop OK, maar veranderen, vraagtekens.

Yellowstone National Park

We hebben vier dagen rondgetrokken in het oudste Nationale Park van Amerika. We zagen het in verschillende gedaanten. De eerste dag was het hoogzomer, de tweede en de derde dag diep winter met sneeuw en temperaturen onder nul, en de laatste dag was het allemaal redelijk normaal.

Yellowstone trekt jaarlijks 3,5 miljoen bezoekers, die alleen in mei, juni, juli en augustus het park kunnen bezoeken. De rest van het jaar is het door sneeuw en ijs ontoegankelijk en onbegaanbaar. Die 3,5 miljoen mensen komen allemaal met auto's, kleine, grote en hele grote mobile homes. Sommigen komen voor een quick tour en rijden flitsend, klikkend overal langs. Sommigen komen voor een langere periode om te genieten van de rust, de stilte, de natuur en al het andere moois. Yellowstone herbergt de grootste verzameling unieke thermale verschijnselen met hoog spuitende geisers, warm water bronnen die vreselijk te keer gaan en fel gekleurde warmwater pools.

We zagen Yellowstone in fel zomerse zonneschijn die alles extra diepe kleuren geeft. We zagen het ook in de sneeuw, die alle kleur doet verdwijnen en doet vermoeden hoe bar en onbarmhartig het er swinters moet zijn. We hadden het bloedheet en ijskoud. Gelukkig kunnen de Amerikanen hier goed stoken.

In Yellowstone leven beren, wolven, elanden, herten en heel veel bisons. Hoewel we heel veel gewandeld hebben en niet altijd alleen de begane paden hebben gevolgd, zijn de beren ons bespaard gebleven. Die zijn door de aanhoudende kou weer terug in hun holen gekropen. En vermoedelijk heeft de berenbel die Ger aan haar rugzak draagt die moedige enkeling afgeschrikt.
Misschien was wel het spectaculairst de diepe en smalle Canyon van Yellowstone River. Natuurlijk kennen we de Gorges van de Tarn, van de Eyrieus, van de Ardeche, en hebben we in de Alpen diepe rivierdalen gezien. Maar die zijn op de een of andere manier allemaal door mensen betreden en zelfs geexploreerd. Deze Canyon niet. Er was eens een pad naar een van de watervallen, maar dat is in de loop der tijden onbegaanbaar en ontoegankelijk geworden.

De lezer die nu zoekt naar foto's moet ik nog even teleurstellen. We hebben er veel gemaakt, maar die moeten op een of andere manier nog uitgeladen en internetklaar gemaakt worden. Dat is dus nog niet gelukt. Ik laat de beelden nu dus nog maar even aan de fantasie over.

Watermanagement

Voor Willem Alexander job to do here. Het smeltwater stroomt nog steeds met donderend geraas door de anders zo droge kreek langs het huis. Eerst was het alleen maar leuk en spannend, maar nu het niet stopt worden veel mensen in de omgeving toch een beetje ongerust. Zo'n 50 meter beneden ons stroomt het water over de weg, omdat de buis onder de weg al dat water niet aan kan. Mensen hebben geprobeerd een dammetje te bouwen om het water om te leiden, maar dat moet toch ergens heen en zoekt nieuwe paden over de weg.

Het voetbalveld aan de andere kant staat blank. Als het zo door blijft gaan zal het een meer worden, omdat het nergens naar toe kan. De vroeger natuurlijke loop van de kreek naar Yellowstone River hebben de voetballiefhebbers afgegraven. Dat heb je er nu van. Gisteren waren twee stoere cowboy jongens met een shovel driftig en met veel geraas bezig om dammen te leggen. Wij gingen kijken en zagen dat het water zich zo niet laat temmen. Daar is meer kracht en misschien wel vindingrijkheid voor nodig.

Hier geen waterschappen en dijkgraven. Ik vroeg Hettie wie dit nu gaat oplossen? Zij lachte wat. Er is een vereniging van landeigenaren, maar die zijn deze wilde hoeveelheden water niet gewend. De bestuurders zien we regelmatig met hun jeeps en trucks stoppen bij het water, kijken, praten en vervolgens weer wegrijden. De dam boven moet gerepareerd, maar wie gaat dat doen en vooral betalen. Het verhaal wordt vast vervolgd als we terug zijn uit Yellowstone.

Bozeman

Bozeman is met 80.000 inwoners de op een na grootste stad in Montana. Het ligt op 1800 m hoogte in een grote vlakte. Vanmorgen reden wij er heen om onze SUVVi op te halen, die ons morgen naar Yellowstone Park gaat brengen. Maar eerst keken we wat rond in de stad. Bozeman is Mainstreet en Mainstreet is Bozeman. Daar komt alles samen. Er zijn twee bioscopen waar ze alternatieve films draaien, er is het campagne kantoor van Barack Obama, er is de nieuwe bibliotheek, er zijn salons en bars, er is StarBucks met heerlijke koffie en grote fauteuilles en er zijn hele leuke winkels.

Wij snuffelden rond in een Quilt store, omdat in de etalage een prachtig kleurig wandkleed hing, ontworpen door Afghaanse vrouwen en genaaid door vrouwen uit Bozeman. We zouden het zo willen inpakken, meenemen en bij ons aan die lange wand willen hangen. Er zijn ook veel Art Galleries met die typische schilderkunst van het Wilde westen: Buffels, cowboys, bold eagles, en heel veel prairie. Soms zo realistisch mogelijk geschilderd, met overweldigende natuur als decor, maar af en toe ook met wat lijnen en vlekken die nog iets te fantaseren over laten.

Door Main Street rijdt al het verkeer van Bozeman, ook die hele grote Amerikaanse vrachtauto's met hun dikke neus. Toen we op een terras een Mexicaanse taco aten, viel op dat je al die auto's nauwelijks hoort, omdat het langzaam soevend rijdt, niet toetert en omdat Mainstreet heel erg breed is.

In Bozeman Main Street is geen hoogbouw. Er staan wat oude bakstenen gebouwen van drie tot vier etages hoog en daartussen houten laagbouw, waar meestal salons of bars in zijn gevestigd. De Montanezen zijn heel erg vriendelijk en behulpzaam. Overal waarwe onze neus naar binnen staken, vroeg men zangerig " how are you today and where are you from". We weten nog steeds niet of we antwoord moeten geven. Tot nu toe zeggen we: We're fine and how are you. En vervolgens wat we nodig hebben.

We hebben nu dus zo'n dikke SUVvi. Even wennen aan de automaat. Maar wij rijden nu dus ook zoevend rond. Wie doet ons wat? Morgen gaan we naar Yellowstone beren kijken.

Wilde Westen

Gisteravond kwam een kudde herten op bezoek. Niet een oftwee herten, maar zo'n twintig. En dat is nog bescheiden, zei Hettie. Zij komen uit de bergen en op hun weg naar de rivier beneden eten ze alles wat groen is onderweg. Rond het huis is gras en dat is natuurlijk aanlokkelijke kost. De moestuin, met nog lekkerder kost, is beschermd met een groot hek. Ik zag ze kijken, maar ze doen geen poging binnen te dringen. Ze hebben nog geen jongen. Die komen nog en misschien gaan we ze nog wel zien.

Vanmorgen hoorde Hettie een ongewoon geruis. Ook Robertus wist eerst niet wat het was. Wij hadden elke dag gesproken met elkaar over de laatste wens dat er weer water in de kreek zou komen. Als je iets graag wilt, moet je er lang en veel aandenken en dan gaat het misschien wel gebeuren. Wij hadden de woorden nog niet herhaald, toen Robertus kwam melden dat er water door de kreek stroomde. Niet een druppel, niet twee druppels, maar een forse stroom. Het is de laatste dagen zo warm geweest, dat de sneeuw in razende vaart smelt, zodat de dammetjes boven het niet houden en het water zijn eigen weg vindt naar beneden.

Wij volgden de stroom zowel naar beneden als naar boven door barre steppen waar de sneeuw net was gesmolten. Het was oppassen voor losse stenen en ratelslangen die hier ook zitten. We zagen prachtige mosjes, kleine lelies en andere kleurrijke bloemen. We zagen ook voetafdrukken van grote beesten. We zijn veilig thuisgekomen, waar we vanmiddag Robertus in zijn moestuin hebben geholpen.

We hebben wel foto's gemaakt, maar die zijn nog niet uitgeladen. Morgen gaan we naar Bozeman om de huurauto op te halen en een mobiele telefoon te kopen. Daar gaan we ook de foto's op CD laten zetten, zodat we jullie wat kunnen laten zien. Want wat we zien is moeilijk in woorden te vangen.

Mountain lions

Het ruige leven overweldigt ons. Gisteren kregen we van Robertus een rondleiding door zijn moestuin die Hettie en hij eigenhandig en met veel doorzettingsvermogen hebben veroverd op de stenige bodem. Alles is hier heftig. We zitten op 1600 m hoogte. Vorige week waaide hier nog een sneeuwstorm, terwijl het nu tussen de 25 en 30 graden is. De sneeuw smelt en het water komt met veel geraas en gedonder naar beneden. De natuur ontwaakt, maar nog heel voorzichtig. Jonge blaadjes zitten net aan de boom.

Vandaag gingen we naar Chico Hotsprings om te zwemmen in heerlijk warm water. In het grote bad had het water een aangename temperatuur, in het kleine bad kookte het. Chico is meer dan een zwembad. Er is een eenvoudig hotel, een bar, een saloon, een park en een grote moestuin met kweekkas. Het was er aangenaam en relaxed toeven.

Daarna maakten we onze eerste wandeling in Montana Mountains. We liepen een flink eind een dirty road af. Ik hoopte op schaduw, maar die was er maar weinig. Ik was blij dat we hoed en trui met lange mouwen aan hadden. Ik begrijp nu waar het woord rednecks zijn oorsprong vindt. De zon schijnt onbarmhartig fel.

We zagen allerlei vreemde planten en bloemen. Omdat het klimaat zo bar is, overleeft alleen wat hard en taai is. Het meeste is klein en fel van kleur. En dat tegen een grijsblauwe achtergrond van salie. We zagen een bold eagle hoog in de lucht, die volgens de Indianen geluk brengt aan reizigers en we zagen fel blauwe bluebirds.

We zagen niet de mountainlion, maar hoorden wel dat die was gesignaleerd. De mountainlion is de poema, die hier kennelijk voorkomt. Dat wisten we niet. We hadden ons voorbereid op beren en wolven, niet op agressieve grote katers. Iedereen hier in huis doet er een beetje laconiek over. Maar ik had het even niet. Hoe bestrijd je in vredesnaam zo'n beest met grote klauwen?

Geland

We zijn veilig geland na een lange reis.
We gingen om tweeuur plaatselijke tijd naar bed en toen was het
dus in Nederland tien uur 's morgens. Goed doorgehaald dus.

De strenge Amerikaanse veiligheidsmaatregelen zorgden voor
veel oponthoud en hilariteit. Op Schiphol werden we
opgevangen door een vriendelijke mevrouw
in uniform, die zich voorgestelde als onze
" veiligheidsinspecteur voor deze reis".
Ze vroeg ons de hemd van het lijf over wie
de koffer had ingepakt en waar en hoe
en of we hem al die tijd hadden bewaakt, en wie
ons naar Schiphol had gebracht.
Toen dat allemaal achter de rug was werden we gevisiteerd.
Bij aankomst in Minneapolis werd dit allemaal
herhaald. Maar hier moesten we ook vingerafdrukken
afgeven en een irisscan toestaan. Toen ik dacht dat het
achter de rug was, ging het apparaat af en werd ik
opnieuw verdacht. Een Amerikaanse veiligheidsinspecteur
haalde een metaaldetector over mijn hele lijf en visiteerde
me nogmaals extra nauwkeurig.
Allemaal erg vriendelijk, maar niet leuk.

Toen we in de rij stonden werd onze handbagage besnuffeld
door een hasjhond. Het kostte moeite, maar we bleven rustig.

Hettie stond ons op te wachten op het vliegveld van Bozeman.
Weerzien meer dan hartelijk. In de lucht hadden we al de
eerste besneeuuwde toppen ontwaard van het landschap hier.
Daar hebben we gisteren in de volle zon volop van genoten.

Hettie woont in een groot en ruim mobilehome midden in een
prairieachtig Wildwestlandschap met hoge besneeuwde
toppen als decor. Op twee mijl afstand stroomt Yellowstone River.
We hebben de eerste wandeling gemaakt over het ruige land.
We hebben ook de eerste herten gezien, en veel kleine, sterke
alpenbloemen. We zijn ook al rood gebrand.

Vanmorgen gaan we naar de warme baden van Chico Springs.

Koffer gepakt

Het zit er allemaal in. Kaas, drop, kaasvlinders, ketjap, gedichtenbundel, bergschoenen, zakmes, petje, badpak voor de hotsprings. We proberen ons al dagen een voorstelling te maken van het leven in het verre Montana. Niet gelukt ondanks Google Earth en een paar foto's. Leeg land met af en toe een nederzetting, een rivier en highways.

Het mag nu wel gebeuren. Maar het duurt nog een uurtje of vijf voordat we vliegen. We moeten drie uur van te voren op Schiphol zijn voor alle safetyprocedures. Uiteindelijk duurt zo'n reis dan toch wel heel erg lang! Overigens zijn we er nogal rustig onder. Charlotte brengt ons weg, Thamar zwaait ons uit en Hettie zal ons verwelkomen. Moet toch allemaal lukken.

America he're we come

Morgen vertrekken we. We gaan vliegen naar Minneappolis en daarna naar Bozeman in Montana. De vlucht duurt op papier vijftien uur waarvan vier uuur tussenstop. Als we aankomen is het in Bozeman elf uur 's avonds. Dat is Nederlandse tijd zeven uur 's morgens. Dat wordt dus een lange dag morgen. Gelukkig haalt Hettie ons op. Van het vliegveld naar haar huis in Emigrant is ongeveer tachtig mijl. Van de spectaculaire omgeving zullen we in het donker dan nog niet veel kunnen zien.

Hettie is een vroegere vriendin van me, met wie ik in Den Haag basketbalde. Toen ik eenentwintig was, hebben wij samen een zomerseizoen in een Nederlands hotel in Zell am See gewerkt. Toen Hettie met Amerikaanse echtgenoot en twee kinderen naar Amerika vertrok, zijn we elkaar uit het oog verloren. Acht jaar geleden klonk haar stem op mijn antwoordaparaat. "Ik ben Hettie, ben jij Nel? En als dat zo is, wil je me dan bellen?" Dat deed ik en zo troffen we elkaar, toen ze op een spaarzaam bezoek in Nederland kwam, omdat haar jongste zusje ziek was.

Het klikte en ik beloofde dat ik haar zou komen opzoeken. Dat gaat nu dus gebeuren. Hettie heeft inmiddels twee kinderen erbij gekregen en een nieuwe man. Twee en twee is vier. Van de vier kinderen wonen er twee in de buurt. Die zal ik dus ontmoeten. Van de andere twee woont er een in Londen en de ander in Washington D.C.

Hettie heeft foto's gestuurd van de omgeving. Die is meer dan spectaculair. Wild, ruim en ruig. Met man en macht maken ze nu de wegen in de buurt sneeuwvrij, omdat op Memorial Day (gedenkdag voor alle militairen die zijn omgekomen) het zomerseizoen begint. "Huur maar een 4WD", zei Hettie, want het kan hier begin juni ook nog flink sneeuwen. Het huis ligt op 1800 m hoogte. Dat is nog eens wat anders dan de 675 m van Jarjat.

Overmorgen weten we meer. Spannend hoor.

Vrouwen op televisie

Hoorde gisteren in de Wereld Draait Door dat Hans Beerekamp, tv recensent van de NRC, aanstaande zaterdag in de NRC resultaten presenteert van een onderzoek naar talking heads in spraakmakende tv programma’s. Hij heeft een top 100 gemaakt van de personen die we het meest zien. Hij lichtte alvast een tipje van de sluier. Er staan vooral politici op de lijst, en weinig vrouwen op de lijst. Natuurlijk staat Rita Verdonk in de top tien, maar verder ontbreken haar seksegenoten.

Worden die niet gevraagd, of willen ze niet? En is dit nu een pre of juist een min? Of doet het er gewoon niet toe, dat dit soort televisieprogramma's van en voor mannen zijn. Volgens Maarten Bril, die gisteren side-kick was, vergeef me het woord, doet het er niets toe, omdat al die figuren gewoon niks te zeggen hebben. En dan is het dus een compliment dat vrouwen ontbreken. Die hebben die leuterprogramma's niet nodig om aan het woord te komen.

Ben bang dat het niet zo simpel ligt. Vrouwen staan best graag op het podium. Kijk naar al die prachtige jonge zangeressen en actrices. Waarom dan niet met je hoofd op televisie? Moet een andere reden voor zijn. Ik ga het ze vragen en laat het weten.

Het autoverkeer in Huizen

Mijn collega-blogger Knipoog maakt zich ook al zorgen over het toenemend autoverkeer in Huizen en benoemt dat als het grootste probleem voor de toekomst. In de toekomstvisie van dit gemeentebestuur staat wel genoemd dat Huizen wil groeien naar 50.000 inwoners, maar staan niet de flankerende maatregelen genoemd voor het autoverkeer. Volgens zijn waarneming moeten auto's in de ochtendspits wel drie keer wachten voor rood als ze van de Nieuw-Bussumerweg de Crailoseweg op willen. Om nog maar niet te spreken van de opstoppingen bij de oprit van de A1.

Het tweede probleem dat hij noemt is het hufterig gedrag van ouders die hun kinderen met de auto naar de Van der Bruggenschool brengen.

Ik had wel een aantal oplossingen, zoals:
No-auto zones rond scholen van 1 km;
De toegang tot het oude dorp voor auto's heel erg duur maken;
Een grote parkeergarage met in- en uitgang aan de Ceintuurbaan;
De veerboot naar Amsterdam Centraal gauw in de vaart nemen;

Maar hij vindt mij een "dromer".

Tegenspreken

Heeft U filosoof John Gray gezien bij de VPRO in tegenlicht? Niet? Heeft u wat gemist. Althans als u geïnteresseerd ben in andere meningen. Gray schreef een boek getiteld Black Mass, dat veel stof deed opwaaien. Gray trekt in het boek ten strijde tegen het utopisme. Het utopisme heeft doorheen de menselijke geschiedenis geleid tot veel terreur en bloedvergieten, zo beweert John Gray terecht. Het Duits nationaal-socialisme en het Bolsjewisme worden al lang door iedereen beschreven als totalitair en utopisch, maar bij de Britse filosoof houdt het probleem niet op bij de twee meest brutale politieke regimes die de moderne wereld heeft gekend. Zowat iedere poging tot het bereiken van vooruitgang wordt door hem beschreven als utopisch, totalitair en bedreigend voor de wereldorde.

Gray stelt het idee van de vooruitgang ter discussie als een typisch Christelijk begrip. Romeinen en Grieken dachten nog dat de geschiedenis cyclisch is, het komt en het gaat. Maar met de heilsverwachting van de Christenen gaat het mis. Het leidt tot overspannen verwachtingen, tot risico's en avonturen, tot geldsmijterij, tot uitputting van de aarde en ga zo maar door en door en door.

Velen vragen zich af als ze Gray gehoord of gelezen hebben, wat meest bedreigend is, het utopisme van de moderniteit of het cynisme van Gray? Ik weet het antwoord. Gray is sceptisch over het vooruitgangsgeloof, over de bedoelingen van de westerse wereld in Irak en Afghanistan, over de zegeningen van de democratie. Het gaat er niet om of hij gelijk heeft. Het gaat erom dat hij ons, en zeker de wereldleiders, aanzet tot denken. Maar misschien is die hoop ook wel een utopie en karakteriseert een leider zich juist door een gebrek aan hersens.

BAAL van Brecht

Hoogste tijd voor het zoet der aarde! Zag in Schouwburg Almere een prachtvoorstelling van BAAL van Brecht van het Ro-theater en werd er heel erg blij van. In BAAL dendert een jongeman door het leven. Hij wil zich ontworstelen aan de burgerlijke moraal van zijn tijd. Brecht schreef BAAL in 1918, toen we nog neukten onder de dekens. BAAL zoekt de absolute vrijheid en sleurt anderen mee in zijn levenslust.

Brecht geeft een theatermaker alle gelegenheid om uit te pakken en dat heeft Alice Zuidwijk van het Ro-theater gedaan. Allereerst heeft zij BAAL laten vertolken door een actrice en niet zomaar een. De Vlaamse Fania Sorel speelde BAAL als een ontwapenend en brutaal jongmens midden tussen hoeren, nachtbrakers en gokkers. De zes andere spelers wisselden voortdurend van rol en karakter. Ze blijven de hele voorstelling op het toneel en als toeschouwer is er veel te zien. Ook al omdat decor en licht kleur en vaart aan de voorstelling geven. En in BAAL produceert Brecht prachtige poëtische teksten.

In de toneelwereld van dit kikkerland woedt kennelijk de discussie of je Brecht in deze tijd nog wel kunt spelen. Of de thema's niet zijn achterhaald. Idiote vraag. BAAL vertelt het verhaal van een mens dat zijn eigen weg moet vinden. Alsof dat niet van alle tijden is. En als je er de vorm en vaart aan geeft die het Ro-theater vond, zou het stromen volk moeten trekken. Niet dus. In Schouwburg Almere zaten een halve man en een paardenkop. Dat die genoten is fijn voor hen. Vooral omdat het wel eens de laatste keer kan zijn dat ze dicht bij huis mooie dingen kunnen zien. Want een lege zaal zal niet leiden tot nieuw toneelaanbod in deze nieuwe schouwburg, die het zo goed kan hebben. Voor het Ro-theater moeten we over een tijdje naar Rotterdam.

Als je een stukje BAAL zelf wilt zien kun je op youtube.com kijken.

Gewoon slaan dames!

Net thuis en vallen we toch weer geheel met de neus in de boter! Ik had het 's middags al kunnen weten. In de rubriek Persoonlijk van Binnenlands Bestuur las ik dat Digh Ishta interim hoofd communicatie bij VROM was geworden. Ik ken Ishta als paard van stal als de PvdA weer eens in de problemen zit. Overigens vind ik dat hij zichzelf heeft overleefd net overigens als de Partij die hij moet gaan helpen. Hebben ze daar nou werkelijk niks beters?

Maar het ging de hele avond niet over deze spindoctor. Het ging allemaal over het slopen van minister Ella Voogelaar. Ella had zich tijdens een bezoek aan een zgn. prachtwijk laten overvallen door een irritante interviewer van GeenStijl.nl. Het begon nog aardig: "Oh wat leuk, ik ken u", maar toen de jongeman haar treiterig vroeg naar de spindoctor, suggereerde zij dat ze van geen spindoctor wist. Interessant?! Het lijkt erop dat die spindoctor haar is opgedrongen. Ze heeft natuurlijk niet naar de wijze raad willen luisteren en stapte zo in de valkuil.

Als ik minister was zou ik het wel weten. Niks spindoctor! Vervelende journalisten of volk dat zich ervoor uitgeeft krijgt gewoon lik op stuk. Ik heb genoten toen minister Ien Dales een irritante Wouke van Schellenburg, die nu zo vrolijk reclame zit te maken voor de ING, met een tasje van zich af mepte. En dezelfde Wouke kreeg van Pim Fortuyn ook een sneer toen ze vettig bleef doorvragen. Geen spindoctors alsjeblieft, want die leren politici alleen maar lege hulzen verkopen. Wel narren en tegensprekers die politici leren verbaal en fysiek weerbaar te worden. Ik bied me wel aan.

Twee dagen snelweg

Na een bliksem bezoek aan het huis van Ger in Jarjat, Ardesch, Frankrijk en 2200 km snelweg, vraag ik me af wat al die duizenden vrachtwagens die de snelwegen overvol maken toch vervoeren. Vroeger kon je dat zien aan de opschriften op de laadbakken: bier van Heineken, waskaarsen uit Gouda, meubels van mensen die verhuizen van het ene naar het andere land, citrus uit Spanje. En daartussen door dan al die veetransporten, waarvoor je je ogen dicht deed als je er langs reed.

Nu staat op bijna alle vrachtwagens waar ze ook vandaan komen “international transport” of soms deftiger “logistics”. Wat erin zit kun je aan de buitenkant niet meer zien en dat is voor nieuwsgierige mensen zoals ik heel vervelend. Want hoe krijg je die vrachtwagens van de weg, als je niet weet hoe noodzakelijk ze zijn? Alleen God weet wat er allemaal inzit en de Franse politie, die stevig controleerde langs de autoroute.

Wat slepen we in hemelsnaam toch allemaal heen en weer over onze aardbol. Ik heb in Frankrijk tussen het harde werken door veel oude kranten gelezen waarin voortdurend aandacht wordt gevraagd voor het welzijn van moeder aarde en haar bewoners. De rijken vervuilen, terwijl de armen honger lijden. Waar blijven de oplossingen? Ger en ik hebben er eens flink over gefilosofeerd tijdens die 2200 kilometers. Zou het helpen als de we de autokilometers op rantsoen zetten? Iedere inwoner van een rijk land krijgt een beperkt aantal privé kilometers en per land krijgen we er gezamenlijk ook nog enige, die verdeeld mogen worden door de regeringen.

Ja, ik weet het. We kunnen natuurlijk ook gewoon thuisblijven.

Puntkomma

Even helemaal niks.

Subcultuur

Hoor ik toch ineens tot de subcultuur van homo's en lesbo's. Dat zou niet erg zijn, als die groep niet ineens van kleur zou zijn veranderd. Een onderzoek van Nova, Gaykrant en COC wijst uit dat homo's en lesbo's goed zijn voor 5 - 10 kamerzetels en dat we overwegend rechts stemmen. Dat was een jaar of tien wel anders! Toen stemden we vooral links. Kennelijk hebben we het te goed gekregen en hebben we nu iets te verliezen. En dus rukken wij naar rechts en stemmen op VVD, Wilders en vooral op Verdonk!

Welk een kille wind waait er toch in dit land. Natuurlijk ben ik ook wel eens bang, als ik hoor dat in Iran homo's worden opgehangen, en ik voel me solidair met homovrienden die in Amsterdam in elkaar worden geramd. Maar dat is toch nog geen reden om je aan te sluiten bij zo'n eendimensionele mevrouw als Rita Verdonk of zo'n charlatan als Wilders. Je hoeft toch maar even naar je vriendelijke vrienden te kijken om te weten, dat onze vrijheid om te zijn wie we zijn bij de meesten van onze landgenoten niet ter discussie staat.

Als we er met z'n allen voor zorgen dat iedereen in dit land perspectief heeft, naar school gaat of werkt, rechten en plichten kent, dan zal het schoppen naar de vreemdeling wel ophouden. Of vergis ik me en moeten we allemaal weer de straat op met trommels en bellen?

Trouwambtenaren moeten alle huwelijken sluiten

De Commissie Gelijke Behandeling vindt nu ook dat trouwambtenaren niet mogen weigeren homo-huwelijken te sluiten. Als ze dat toch doen, kan de gemeente ze ontslaan of een andere functie aanbieden. De adviezen van de commissie hebben geen rechtskracht en dat is jammer. Want in het regeerakkoord staat nog steeds dat weigerambtenaren rechtsbescherming krijgen en in een op de zeven of acht gemeenten werken weigerambtenaren. Zij mogen volgens deze regering dus niet worden ontslagen. Wat het allemaal waard is, is dus nog steeds niet duidelijk. De trouwambtenaar die weigert homohuwelijken te sluiten is naar de commissie gelopen om zijn gelijk te halen. Hij had beter rechtstreeks naar de rechter kunnen lopen. Waarom doet niemand dat eigenlijk? Of heb ik een stukje geschiedenis gemist? Het kabinet zal naar buiten wel iets geroepen hebben over een praktische oplossing en naar binnen dat het een crisis niet waard is. Maar ik heb wel behoefte aan duidelijkheid. Houden we ons nu wel of niet aan de wet in dit kikkerland?

Overigens vindt de commissie ook dat het feministisch weekblad Opzij geen mannen mag weigeren die redacteur willen worden van het blad. Opzij vindt dat het blad een voorbeeldfunctie heeft. De Commissie vindt dat Opzij bij gelijke geschiktheid wel de voorkeur mag geven aan een geschikte vrouw.

Verkiezingen in Italie en Amerika

Ik gruwel van al die meiden, jong en oud, die zo dol zijn op hun Sylvio of Barack, omdat die mannen zo'n charisma hebben. Ik zie ze joelen, juichen en soms zelfs huilen en denk maar steeds: "Gebruik je verstand." Ik las jaren geleden de studie van Maria Macciochhi, VROUWEN EN FASCISME. Dat gaat natuurlijk over de verheerlijking van de rol van de vrouw en vooral van de moeder. Dat leidde ertoe dat bij de publieke optredens van Mussolini vrouwen in extase geraakten en hun kop verloren. Niet een enkeling, maar duizenden. Het is toch te gek, dat zo'n foute dwaas als Berlusconi nu weer aan de macht gaat komen in Italië.

En dan Barack Obama in Amerika. Ook zo'n charismatische vent, zeggen al die meiden. Ik zag hem laatst glimlachend lopen omringd door zijn aanhang en vroeg me af of zijn benen de weelde kunnen dragen. Natuurlijk zijn de aanhangers van Clinton en MacCain op zoek naar een kras op zijn brave ziel om hem van de winst af te kunen houden. Nou schijnt die in een besloten bijeenkomst voor fundsraising in San Francisco krasse uitspraken te hebben gedaan over brave mensen in Amerika. Dit is de gewraakte zin:

“… it’s not surprising then that they get bitter, they cling to guns or religion or antipathy to people who aren’t like them or anti-immigrant sentiment or anti-trade sentiment as a way to explain their frustrations.”

Het gaat dus over de frustratie van harde werkers en de manier waarop ze dat uiten. Het is een algemene uitspraak, maar als je hem fout wilt uitleggen zou dat kunnen. Voor Obama is het vervelend dat het zijn reputatie voedt van kandidaat van de elite. De uitspraak is gedaan achter gesloten deuren, waar geen journalisten werden toegelaten. Dat komt nu dus ook in het licht. En er zijn al twijfels over zijn oprechtheid. Deze uitspraak kan daar een schepje bovenop. Maar ik denk toch dat er meer moet gebeuren om hem van de winst op Hillary af te houden. En dat Hillary iets op eigen kracht moet vinden.

En die MacCain maar wachten op zijn kans.

Voorjaar

Het gaat er nu echt van komen. De krentenbomen staan op springen, het speenkruid bloeit overdadig en op het veldje achter het oude gemeentehuis bloeit daslook. Het heeft even geduurd, maar de natuur kun je nog wel vertrouwen gelukkig. Gisteren reed ik in de vroege morgen een rondje Eempolder. In het wazig morgenlicht lijkt het of de wereld tot rust is gekomen. Schijn bedriegt, dat weet ik ook wel, maar ik kan wel heel intens genieten van de zwanen die zich in volle pracht uitdossen, de rosse grutto's die nu al een week of twee in het plasje fourageren voor hun verre tocht naar het Noorden, en van een groep hoog zwevende ooievaars op zoek naar een goede broedplek.

's Avonds reed ik in het avondlicht naar Zaltbommel. De populieren langs de rivieren kleuren prachtig koper, de ondergaande zon weerspiegelt rood in het trage water. In de file had ik alle tijd om ervan te genieten. Voor mij mag het nog wel een tijdje verwachting blijven. Als het eenmaal zomer is, is er immers weer een voorjaar voorbij.

Ons Dorp

In de Huizer Courant staat een verslag van de raadsvergadering over de Oranjeweeshuis-appartementen. De gemeenteraad van Huizen is accoord gegaan met de bouw van een vierverdiepingen hoog appartementencomplex op een van de mooiste plekken in het oude dorp. Alleen Leefbaar Huizen en de SGP waren tegen. De PvdA vindt het eigenlijk niet passend, maar kon niet anders, vinden zij. De andere partijen vinden het zielig voor de familie Van der Roest, die in de achtertuin wonen. Maar het algemeen belang moet voorgaan.

Het verslag in de krant toont opnieuw aan welke kant het opgaat met waardevolle, historische en karakteristieke panden in Huizen. College en gemeenteraad hebben de mond vol over de waarde van het oude dorp, maar als het erop aankomt geven ze niet thuis. Dan wint het grote geld. Dat was zo met de boerderij van Theeuwissen op de hoek van de Lindenlaan en de Tuinstraat, dat is nu ook weer zo met de Oranjeweeshuisappartementen. Is het dan zo vreemd dat veel mensen denken dat niet de politiek regeert in Huizen, maar de projectontwikkelaars? Zouden de dames en heren van college en raad echt denken dat toeristen naar huizen komen om een appartementengebouw te bekijken van dertien in een dozijn?

Grote vraag blijft waarom de politiek niet wil aangeven wat ze met het hele dorphart (het gebied rond Kerk en Oude Raadhuisplein) wil en hoe dat gebied er uit moet zien in de toekomst. Alleen maar roepen dat het aantrekkelijk moet worden, helpt niet erg. Hoe gaan we bijvoorbeeld voorkomen dat de oude kerk wordt weggedrukt tussen afschuwelijke hoogbouw? De Oranjeweeshuisappartementen zijn al vijf meter opgerukt richting Kerk, als er straks gebouwd gaat worden in de Keucheniusstraat, rond de pastorie, en in het blok Voorbaan, Raadhuisstraat, zal de kerk van meerdere kanten worden bedreigd. Wordt het niet eens tijd om uit te spreken hoe dat voorkomen gaat worden. In veel andere gemeenten met een historisch karakter wordt het gebied rond de kerk gekoesterd en gebruikt voor gezelligheid. Kan dat niet in het diep Christelijke Huizen?

Het lijkt er verdacht veel op dat de gemeenteraad niet wil breken met de traditie in Huizen, dat eerst plannen worden gemaakt door de bouwers die veel geld moeten opbrengen en dat vervolgens de politiek met grote krokodillentranen het nakijken heeft. Het kan ook anders, dames en heren. Maar daarvoor moet u wel uw blik verruimen en eens om de hoek gaan kijken. Bijvoorbeeld in Hilversum.

Het historisch buurtje rond de Laanstraat in het centrum van de stad is in historische staat hersteld. Dat is gebeurd met veel oog voor kwaliteit. En u gelooft het misschien niet, maar het heeft ook nog geld opgeleverd. Ons Gebouw aan de Havenstraat in Hilversum, vroeger in gebruik door o.a. De Vara, wordt gerestaureerd - niet gesloopt dus - en herbestemd voor jongerenhuisvesting. Dat zou in Huizen ook kunnen, maar dan moet er wel buiten de dorpsgrenzen worden gezocht naar bouwers die echt geinteresseerd zijn in het historisch erfgoed. En als u dat niet wilt, dames en heren van de politiek, roept u dan niet dat het oude dorp zo waardevol is. Laat dat dan gewoon maar aan het particulier initiatief over, zoals u nu ook doet. En stuur dan ook geen monumentenschildjes rond die de mensen zelf moeten bevestigen.

Het Beeld(6)

Ger en Charlotte hakken er lustig op los onder dwingend toezicht van de beeldhouwer Fanny. Iedere woensdag krijg ik enthousiaste verhalen over de vorderingen en iedere donderdagmorgen de foto's van de voortgang. Vanmorgen liet Fanny tevens weten, dat ze erg tevreden is over de hulpjes. "Jemig, wat kunnen die meiden werken, zeg". En naar aanleiding van de foto's op de website, kreeg ik meer hulp aangeboden. "Ik wil ook wel hakken", liet een nicht van Ger weten, die in juli het huis in Jarjat heeft gehuurd en dacht dat het beeld daar stond. Dat is niet zo. Het beeld staat in het atelier van Fanny op de Wakkerendijk in Eemnes.

Het is gek, dat ik, hoewel ik de opdrachtgever ben nu nog minder band en binding heb met het beeld dan de meester en haar meiden. Ik bekijk het op afstand en een keer in de zoveel tijd, ga ik kijken. Ik begrijp dat ik binnenkort moet komen, omdat er een belangrijke fase aanbreekt: blijft het beeld naakt of niet? Kennelijk mag ik dat beslissen. Ik ga woensdag oog-in-oog die beslissing nemen.

Naar Damascus

In Schouwburg Almere Try-out bezocht van Naar Damascus, toneelbewerking van drie toneelstukken van AugustStrindberg met een zelfportret van de rusteloos zoekende kunstenaar op het toneel gezet door Toneelgroep Amsterdam. Alles goed! Schouwburg Almere goed, want groot, ruim, en open; toneelstuk mooi neergezet door theatermannen Pierre Audi en Jean Kalkman, met weinig middelen maar optimaal gebruik van het licht en ruimte; en met overtuiging gespeeld door Jacob Derwig. De tekst moet ook mooi zijn geweest, maar die hebben we maar voor de helft kunnen verstaan. Toch genoeg te zien om te genieten.

Naar Damascus: De titel van het stuk is ontleend aan het verhaal van de apostel Paulus, die op weg naar Damascus tot het inzicht komt, dat hij Christenen niet moet vervolgen, maar zich bij hen aan moet sluiten de leer van de Heer moet verkondigen. Paulus vertelt: ‘Toen is mij dit overkomen: ik was al dicht bij Damascus, toen er plotseling, midden op de dag, een sterk licht uit de hemel om mij heen straalde. Ik viel op de grond en hoorde een stem: Saul, Saul, waarom vervolg je mij? Ik vroeg: Wie bent u, Heer? Hij antwoordde: Ik ben Jezus van Nazaret die jij vervolgt. De mannen die bij me waren, zagen wel het licht, maar die stem, die tegen mij sprak, hoorden ze niet. Ik vroeg: Heer, wat moet ik doen? En de Heer zei tegen mij: Sta op en ga naar Damascus. Daar zal je gezegd worden welke taak je is opgelegd.

Deze dramatische gebeurtenis heeft Pierre Audi duidelijk geinspireerd tot zijn overweldigende enscenering, waardoor je af en toe zit te trillen in je theaterstoel. Wil je iets beleven? Gaat het zien, zou ik zeggen.

Terug en beduusd

We zijn er weer! Het heeft even gekost om bij te komen en onze weg te vinden in de veelheid van opwinding en gekrakeel. Er is wat dat betreft niet veel veranderd sinds ons vertrek, alleen is er nu wel een film, nou ja film? Noem je dat een film? Het is al net zo'n flutding als alle voorspellingen en alle reacties.

En dan is er ook nog het gedoe rond Van Gaal. Ook dat vind ik zo typisch Nederlands. Ik kon nergens vinden wat de stand was in de Eredivisie, maar wel dat Van Gaal en AZ of Van Gaal en de spelers, of AZ en de spelers met elkaar over hoop liggen. En of dat al niet kinderachtig genoeg is, gingen ze gisteren, op de dag voor het echte voetbal, daar nog eens over babbelen.

Inmiddels heb ik drie weken kranten doorgenomen en kan ik het nauwelijks geloven. Drie weken hebben de media zich nergens anders druk over gemaakt dan over die film, over de reacties op de film, en over de reacties op die reacties. Net alsof we geen andere problemen hebben die opgelost moeten worden. Wat doen we bijvoorbeeld met ons Onderwijs en met de uitputting van onze Aarde??

Ik vrees dat echte problemen te ingewikkeld zijn geworden voor infantiliserende politici en journalisten. Daar branden ze hun vingers niet meer aan. Maar wie gaat die problemen dan wel oplossen? Moeten we met z'n allen niet naar het Binnenhof om ze aan het echte werk te zetten.

Internationale Vrouwendag

De honderdste alweer! Overal zijn manifestaties en demonstraties. Haalt het iets uit?! Vast wel, alleen niet genoeg naar mijn zin. Met onderlinge solidariteit komen we er niet, ben ik bang. Dat voorkomt niet dat vrouwen worden mishandeld en verkracht en verminkt. En dat moet toch echt stoppen!!!

Homo-emancipatie

Met die homo's moet het nu wel goed komen, want Plasterk heeft een convenant gesloten met de vier grote steden en dat is gesanctioneerd door ons koningshuis met de aanwezigheid van Maxima. Natuurlijk, natuurlijk, ben ik nu heel erg blij, op mijn blozend bolletje o, zo blij. Want ik mag er helemaal bij horen.

Toch heb ik een paar bedenkingen. In de grote steden valt het wel mee met de homo-emancipatie, maar hoe zit het met onze buitengewesten. Laatst nog hoorde ik van vrienden, die in zo'n schoon landelijk dorp woonden, dat ze weggepest zijn met rotte eieren en tomaten met goedkeuring van de notabelen. Moeten Plasterk en Maxima daar geen zendingswerk gaan verrichten. Toen ik een tijdje geleden de afdeling van de ChristenUnie in Huizen vroeg hoe ze tegenover homo's stonden, kreeg ik geen antwoord. Voor zo'n plaatselijke afdeling kennelijk te moeilijk.

En wat betekent nu eigenlijk die aanwezigheid van Maxima? Beatrix en Balkenende moeten het goed hebben gevonden, dat ze er was. Komt dat omdat ze Plasterk zo'n leuke man vinden. Of vinden zij echt dat wij erbij mogen horen? Zei Balkenende laatst niet, dat je alleen een goed mens bent als je gelooft in God. En kunnen homo's wel in die God van Balkenende geloven?

Ineens heb ik het idee dat ik net als moslims een troeteldier van dit kabinet ben geworden. En ineens ben ik niet meer zo blij. Want die liefde gaat gauw over.

Wie wind zaait zal storm oogsten

Dit gezegde komt volgens mij ergens uit de bijbel, dus dat bijbelvaste drietal uit Den Haag dat ons nu een jaar bestuurt, zou dat toch moeten weten. Of misschien geldt het vooral voor dat ene CDA jongetje, zich onze premier noemend, dat er al een aantal keren blijk van heeft gegeven dat hij geen stuurmanskunst bezit. Onze premier is een brekebeen en hij wordt geflankeerd door zwijgzame stuntelaars, die hem graag zien vallen.

Kunnen ze daar in Den Haag niet iemand inhuren die wel enig overzicht, inzicht en gezag heeft. Een soort crisismanager. Misschien iets voor onze Majesteit?

OBA

Bezoek aan de OBA meer dan leuk! Vroeger kon je in een bibliotheek boeken lezen en boeken lenen. Nu kun je er veel meer. In de bibliotheek van Amsterdam kun je op de allerhoogste plek genieten van een imponerend uitzicht over de stad aan het IJ. Verder kun je er lekker, gezond en niet te duur eten in het restaurant, je kunt er tentoongesteld werk zien van schilders, schrijvers, fotografen en andere interessante figuren. Je kunt er hulp krijgen van professionele schrijvers bij het schrijven van je levensverhaal. Nee, ik ben niet langs gegaan voor dit blog. Je kunt er internetten als tenminste een van de 700 computers vrij is, want toen ik er was waren ze voor een groot deel bezet door jonge jongetjes die allemaal “Drugsrunner” speelden. Nou ja, beter op de computer dan op straat! En in de muziekcorner werd radio gemaakt door Adelheid Roosen met musici. Er is een filosofiecafé, de Boudewijn Buch collectie, de Hella Haasse zaal, het Reve museum. Je kunt er pianospelen. En je kunt er letterlijk en figuurlijk rondkijken.

In de eerste zeven maanden van het bestaan heeft de bibliotheek al een miljoen bezoekers ontvangen. Er klinkt een prettig geroezemoes, af en toe verlevendigt met muziekklanken, een lach, een schreeuw, of een mobieltoon. Typisch een huis voor Amsterdammers. Als je daar bij wilt horen, ben je welkom. Voor zeuren en zeiken weinig gehoor.

De hulpjes

Het beeld (5)

Er wordt weer hard gehakt aan het beeld, letterlijk en figuurlijk. Fanny, de beeldhouwer, heeft hulp gekregen van Ger en Charlotte. De steen, marmer uit de Dolomieten, is zo hard, dat Fanny het alleen niet redde. Nu werkt ze als een echte Michelangela met hulpjes. De groeven in de steen zijn van een freesmachine. Zij moeten voorkomen dat de hulpjes ontsporen.

Gaat Huizen de hoogte in?

Langzaam maar niet onopgemerkt wordt er in Huizen steeds hoger gebouwd. Voorlopig hoogtepunt zijn de tien etages van de Regentes bij het Drie In Een. Het is begonnen met New Port, vervolgens zijn de sfinxen er gekomen, de appartementen op de hoek van de haven en nu zijn er ook plannen voor hoogbouw op het terrein van de Vista. Hoogbouw is nodig om goedkope woningen te kunnen bouwen, zegt men. Dat is natuurlijk onzin, maar daar hoor je me even niet over. De genoemde hoogbouw is allemaal langs de randen van het dorp. En als het afgewisseld wordt met groen en er blijft genoeg ruimte, hoor je me er niet over.

Maar nu komt er ook hoogbouw in het dorp. En dan wordt het wel even anders. De gemeente is van plan om toe te staan dat er op de hoek van de Oranjeweeshuisstraat en de Havenstraat een appartementencomplex komt van vier etages. Dat is een unicum in het dorp en zal het aanzien van het dorp behoorlijk veranderen. De nieuwbouw van Expert en Phoenix en de zorgwooncombinatie op de hoek van de Tuinstraat en de Lindenlaan zijn tot nu toe de hoogste gebouwen in het dorp. Zij worden door veel mensen al als niet-passend in de schaal en maat van het dorp ervaren. Maar probeer eens zelf. Loop vooral eens door de Tuinstraat.

Wat gaat er nu gebeuren als het plan voor de Oranjeweeshuisappartementen doorgaat. Dan is het hek van de dam. Want als het op die plaats kan, waarom dan niet in het blok Voorbaan, Kerkstraat, Havenstraat, Raadhuisstraat. Daar heeft de gemeente ook plannen. Voorlopig zijn die nog drie hoog, maar geef ze een vinger en ze nemen de hele hand.

Met al die hoogbouw wordt het steeds drukker en voller in het dorp. Althans dat hopen de gemeente en de middenstand. Wat ze zich kennelijk niet realiseren is dat zolang de nieuwe parkeergarage er niet is in de Keucheniusstraat al die bezoekers met hun auto's door het dorp crossen. Dat er nu op vrijdag en zaterdag al niet meer te fietsen en te wandelen is in het dorp, speelt in het hoofd van die gemeentebestuurders geen enkele rol. Wat wel eigenlijk?

Wie gaat het onderwijs redden?

Er ligt nu een duidelijk rapport, waar de Tweede Kamer in april met de minister over gaat praten. En wat dan, vraag ik me af. Wie gaat nu het onderwijs redden. Plasterk? Misschien zal hij wel willen, maar hij zit gevangen in allerlei afspraken en systemen. Inmiddels hebben we een grote middenmanagementlaag in het onderwijs die zich met hand en tand zal verzetten. Die hebben nu de macht en het geld en zullen niet zo maar een stap opzij willen doen. De Kamer zal meer moeten doen dan ach en wee roepen. De kamer zal visie, betrokkenheid en daadkracht moeten tonen. Er zijn weinig kamerleden die ik op die drie heb kunnen betrappen.

Ik mag toch hopen dat het met dit rapport niet gaat als met alle andere onderzoeksrapporten. Ik kan me nog als de dag van gisteren de euforie over het onderzoek naar de Bouwfraude herinneren. Maar ondanks de vasthoudendheid van Marijke Vos en Jos van Gijssel is daar weinig mee gebeurd. En zijn zij beiden niet moedeloos uit Den Haag vertrokken?

Den Uyl

Het dreigde me door de afwerking kunstprijzen bijna te ontglippen, maar gelukkig zag ik gisteren nog een staartje van het stof dat neerdaalt na het verschijnen van de biografie van Anet Bleich over Den Uyl. Bij Pauw en Witteman, die hoe langer hoe vervelender worden, zaten Saskia Noorman-den Uyl en Ed Nijpels. Ze zeiden verstandige dingen over de rol van Den Uyl bij het redden van de monarchie. Overigens had die van mij mogen vallen, maar dat doet er even niet toe. De Oranjes zorgen volgens velen voor de rust en stabiliteit in dit land.

De bijlage bij het rapport van de commissie van drie, waarin wordt uitgelegd dat Prins Bernard ook van een tweede vliegtuigfabriek geld had gevraagd, besloot hij vertrouwelijk te houden onder druk van Juliana en Beatrix. Zij dreigden met aftreden. Ik kan me voorstellen dat parlementariërs die de Oranjes niet zo hoog hebben zitten, dat vertrouwelijk houden een doodzonde vinden. Dat Femke Halsema vragen zou gaan stellen hadden we kunnen voorspellen. We kennen haar immers als recht in de leer en dat is goed. Het is nu aan het kabinet om te besluiten of die bijlagen openbaar worden gemaakt.

De jongetjes Pauw en Witteman snapten het niet of wilden het niet begrijpen en begonnen op hun rellerige toontje te zoeken naar vuur en rook en gegis en gesis. Saskia Noorman-den Uyl verwees hen geduldig (maar God hoorde haar brommen) naar de regels die gelden in dit land. Jongetjes af! En Den Uyl bleef staan. Zelfs Nijpels noemde hem in het behandelen van dit geval een staatsman.

Kunstprijzen 2007

Wat een heerlijk vrolijk en ontspannen feest afgelopen zaterdag. Wij wilden de kunstenaars centraal en dat is helemaal gelukt. De kleine muzikantjes tokkelden op de toy piano die Maarten had meegenomen, of bliezen een paar tonen op hun blaasinstrumenten. Emmy en Hans Zitman maakten reclame voor het Huizer Museum, en Ton Prins was zo enthousiast over de Kunstpicknick dat het daar in juni vast storm gaat lopen. De show werd gestolen door de drie Visio's, die voor hun kleurrijke ontwerpen voor de affiche een klein cadeautje kregen en door multitalent Rave de Graaf. De Gooi en Eemlander staat er vol van.

Bij de lof van de jury voor het fenomenale werk van Eddy van Wessel sprongen me de tranen in de ogen. Natuurlijk gaan we ervoor zorgen dat deze wereldfotograaf een overzichts-tentoonstelling krijgt. Ik ga hier natuurlijk niet al die andere kandidaten noemen. Wel dat ze zo leuk hun kunsten lieten zien op uitnodiging van Maarten. Ik had eigenlijk gehoopt dat hij Anna Kovasec, die Bas en Martijn vertegenwoordigde ten dans had gevraagd. Zou hij kunnen dansen trouwens. Hij heeft er wel de uitstraling voor.

We gaan nu een jaartje overslaan. Echt nodig vind ik dat niet, omdat er heel veel talent is in Huizen. Maar volgens kenners, en die zijn er velen, moeten we voorkomen dat er verzadiging optreedt.

Mysterie kangoeroewoning opgelost

Dankzij wethouder Janny Bakker en de raadsleden Monica Lemmens en Gerrit Pas is het mysterie van de kangoeroewoning op de Patrijslaan opgelost. Althans, ik denk dat het is opgelost, maar de VVD fractie zwijgt en die alleen kunnen uitleggen waarom ze niet met de stemming hebben meegedaan. Die prominente VVD'er speelt dus nog steeds op de achtergrond en wie het is en wat die wil weet ik niet. Maar waarom de kangoeroewoning niet mocht weet ik nu wel. De aanvrager wilde hem op een plaats waar een groenbestemming op rust. Weliswaar mocht de gemeente van de provincie die groenbestemming opheffen, maar dat wilde de meerderheid van de raad niet. Dat hoefde ook niet, want op het gewraakte perceel was ook een zogenaamd rood stuk waar de aanvrager de kangoeroewoning zonder problemen had kunnen bouwen. Die wilde dat niet. En wat die weggelopen VVD'ers wilden? Wie gaat het zeggen!

Tijd voor Onderwijs

Het rapport van de commissie Dijsselbloem is knoert hard over de Haagse politiek: die heeft de afgelopen twintig jaar de kwaliteit van het onderwijs verkwanseld! Het staat er en het schokt behoorlijk na. Er worden in het rapport geen zwarte Pieten gegeven en dat is maar goed ook. Want hier geldt collectieve schuld! Geen enkel kamerlid heeft de verantwoordelijke ministers een halt toegeroepen. Al die Haagse politici hebben gedacht dat zij op de stoel van de leraar konden gaan zitten. Ze hebben van de leraar een marionet gemaakt en zijn loyaliteit misbruikt. Een forse beloning voor leerkrachten die het vol hebben gehouden is op zijn plaats.

Het rapport is het zoveelste bewijs dat politici in Den Haag te veel met zichzelf en te weinig met de samenleving bezig zijn. Fnuikend voor het onderwijs, en ook fnuikend voor de samenleving. Want wat voor onderwijs geldt, geldt natuurlijk ook voor de andere beleidsterreinen. Met name de zorg voor de zwaksten in de samenleving is in Den Haag niet in goede handen. Als je jong en gezond bent en een baan hebt, kun je jezelf wel redden in dit kikkerland, maar als je afhankelijk bent geworden, moet je maar afwachten wat ze in Den Haag voor ellendigs verzinnen. Denk maar aan het uitkleden van de thuiszorg voor zieken en gehandicapten, denk aan het tekort aan handen aan het bed in de verpleeghuizen. Lees de verhalen over oude mensen die een keer in de week worden gewassen, af worden gesnauwd, die iedere keer een ander aan hun bed zien en niet mogen klagen. En al die managers in driedubbelgrijs maar roepen dat het allemaal erg meevalt!

Op de dag dat het rapport verscheen, zaten ze in de Tweede Kamer te steggelen over het afschaffen van de vissenkom, het verbieden van dieren in het circus, en een verbod op hengelen. Ongetwijfeld hele belangrijke zaken voor een enkeling, maar het lijkt op blussen van de brand onder water. Misschien kunnen we al die jongens en meisjes allemaal in de speeltuin stoppen en belangrijke zaken overlaten aan mensen die er verstand van hebben.

Goed onderwijs staat of valt bij de kwaliteit van de leerkrachten. Den Haag moet ervoor zorgen dat die fatsoenlijk worden opgeleid en betaald. En verder bepaalt Den Haag alleen de leerdoelen, en controleert of scholen zich eraan houden. Maar scholen bepalen zelf hoe ze het onderwijs willen inrichten. Ouders kiezen de school die het best bij hun kind past. Zo eenvoudig is het.

Geen Tineke Netelenbossen meer, geen Jo Ritzens, geen Deetmannen of erger. Bizar trouwens dat die nu nog boter op hun hoofd hebben! Direct achter het behang plakken.