"Over"

Wolkers en Bomans, Alleen op een Eiland! Wat een belevenis dit luisterboek over de zomer van 1971, toen de schrijvers Godfried Bomans en Jan Wolkers achtereenvolgens een week na elkaar alleen op het onbewoonde Rottumerplaat verbleven. Zij hadden tot hun beschikking een klein geel tentje, proviand voor een week en een "praatpaal" van Rijkswaterstaat. Iedere dag rond de klok van twaalf deden zij verslag van hun belevenissen. Aan de wal op de Bredenburg zat Willem Ruis, die de vragen stelde.

Het gebruik van zo'n praatpaal vereist een hele bijzondere techniek van communiceren. Je kunt alleen praten als je het woord hebt. En dat woord krijg je als de ander je het geeft met "over". Misschien een idee voor tegenwoordige praatprogramma's waar nu iedereen maar door elkaar zit te kakelen. Maar daar heb ik het even niet over.

Het waren hele bijzondere uitzendingen en ook heel verschillend. Bomans, die als eerste was gegaan, voelde zich hondsberoerd op het eiland. Hij kwam zijn tent niet uit. Was bang voor de wind en het water, en kon niet wachten tot hij eraf gehaald werd. Van dat alles deed hij verslag in kieze, keurige bewoordingen. Wolkers genoot met overvolle teugen van alles wat hij zag, hoorde en beleefde. Hij at zelfgevangen garnalen en zeesla en vertelde erover op zijn eigen rauwe, ongepolijste manier.

Aan Willem Ruis de taak om er een spannende uitzending van te maken. Op de luistercd's staan niet alleen de uitzendingen, maar ook de gesprekken voor en na de uitzendingen over hoe het moest gaan worden en hoe het was. Keer op keer probeert Ruis Wolkers in toom te houden die naast het plezier dat hij beleeft aan vogels en zeehonden, zich ook kapot ergert aan de luchtmacht die regelmatig overkomt en aan het vuil dat hij overal aantreft. Hij geeft daar in opgewonden bewoordingen de politiek en de multinatonals de schuld van. Ruis wijst Wolkers erop dat de uitzendingen worden uitgezonden door de Vara in samenwerking met de Avro. "En de luisteraars van die laatste omroep zullen al die schuttingwoorden niet zo leuk vinden."

Hij kan hem echter niet stoppen. "Het is toch zo!"zegt Wolkers en vindt dat iedereen dat moeten weten. En Ruis kan hem tijdens de uitzending niet stoppen, want zolang Wolkers praat en niet "over" geeft, heeft hij het woord.

Bomans blijft zelfs in zijn eenzaamheid op het eiland een keurige heer, die zelfs na aanmoedigingen van Ruis over zijn eigen ellende in nette bewoordingen blijft vertellen. In mijn herinnering had Bomans de week niet uitgezetenen, maar mijn herinnering klopt niet. Het was op het randje, en hij kan niet wachten op het moment dat hij wordt verlost, maar hij houdt het vol.

Ineens realiseerde ik me dat ik zat te luisteren naar drie dode heren.

Rituelen in Huizer gemeenteraad

Rituelen geven extra gewicht en waarde aan belangrijke gebeurtenissen. Ze zijn bedoeld om die gebeurtenissen te markeren, neer te zetten. Het ritueel heeft als gebaar geen eigen waarde. Het ontleent zijn waarde aan de bijdrage die het levert aan de belangrijke gebeurtenis.

In het theater van de Huizer gemeenteraad is veel ritueel. Ook gisteravond toen de nieuwe raad het collegeprogramma voor de komende vier jaar besprak. De tribune zat vol met familie en achterban van de nieuw te benoemen raadsleden en wethouders. Ook zaten er ex raadsleden en steunfractieleden. We waren dus onder elkaar!

De insiders op de tribune wisten allemaal al lang uit krant, weblogs en hearsay wat er gebeurd was tijdens de formatie van het nieuwe college. Toch werd het ons nog eens omstandig uitgelegd door de formateur. Omdat het zo hoort en het altijd zo gaat. Vervolgens wilden de woordvoerders van de nieuwe collegepartijen ons doen geloven hoe blij ze waren met het accoord en natuurlijk wat ze allemaal hadden binnengesleept. Stel je voor dat een van hen ons had uitgelegd hoe moeilijk het was geweest en wat hij allemaal had moeten inslikken. Het had het feestje bruusk verstoord.

En toen kwam de oppositie aan het woord. Alsof we dat niet allang wisten, legden zij uit waarom ze dit collegeaccoord niet zouden tekenen. En alsof het al niet lang genoeg had geduurd, kwam er ook nog een tweede termijn met een herhaling van zetten. Stel je voor dat dat ritueel er niet was geweest. Dat had de rust en de orde verstoord en het feestje had een andere betekenis gekregen.

Even dreigde een nieuwkomer het ritueel te verstoren. Zij moet zich afgevraagd hebben of ze wel in het goede theater zat.

Ik hecht aan rituelen omdat het ons dwingt stil te staan bij belangrijke gebeurtenissen. Maar of het ritueel in de Huizer gemeenteraad bij gaat dragen aan de populariteit van dit theater wens ik te betwijfelen. Bij de volgende raadsvergaderingen zullen de tribunes weer leeg zijn.

Cohen en Obama (2)

Cohen is niet Obama netzomin als Nederland Amerika is. En toch heb ook ik in een eerder blog een relatie gelegd, net als al die vermaledijde PvdA'ers die nu teruggeroepen zijn door het slachtoffer zelf. Hoe komt het dan dat ik die beiden met elkaar in verband bracht! Ik schaarde het onder de noemer hoop en misschien is dat wel een te groot woord. Ik vind ze gewoon een verademing in het grauwe land van politici die elkaar na kwekken en kwaken. Als ze op televisie verschijnen doe ik mijn oren en ogen open om te horen wat ze te vertellen hebben. En ze gaan ergens voor, voor een betere wereld,voor een beter Amerika en voor een beter Nederland. En ze weten hoe zo'n wereld eruit ziet en kunnen je dat ook nog uitleggen.

Ik heb veel bewondering voor Obama dat hij de zorgwet door het Huis van Afgevaardigden heeft geloodst. Hij heeft het juiste moment kunnen inschatten en er alles voor opzij gezet. De wereld moest even op hem wachten! Is dat erg? Nee, natuurlijk niet. Obama heeft ook nog ministers en een vice-president.

Die zal Cohen straks ook hebben. Dus is het onzin om te stellen dat hij straks stuk gaat lopen op zijn gebrek aan kennis van de economie. Hij wordt toch geen minster van Economie of van Financiën? En als die grote financiele jongens een gewoon mens niet kunnen uitleggen waar het in de financiele wereld om draait, moet je ze alleen maar wantrouwen. Dus ik geloof er wel in. Liefst op Links!

God bless Obama

Het is hem gelukt! Amerikanen hebben hun zorgstelsel. Ondanks fel verzet van de Republikeinen die Obama deze politieke overwinning niet gunden. Wat heeft hij ervoor moeten vechten. Tot het allerlaatst toe. En niet om de Republikeinen te overtuigen, maar om zijn eigen partijgenoten over te halen voor de wet te stemmen. Want Amerika kent geen partijdiscipline. Democraten met een conservatieve achterban vreesden voor hun herverkiezing in oktober.

Obama is een politicus met een overtuiging! De overtuiging dat het socialer en rechtvaardiger kan in de wereld. En een politicus die voor die overtuiging wil vechten. Deze zorgwet had hem zijn kop kunnen kosten. "Als dat zo is, moet het maar!" heeft hij gezegd. De zaak was hem meer waard dan een tweede ambtstermijn.

Kennen wij dat soort politici nog in ons kikkerland. Politici die werkelijk iets te zeggen hebben vanuit een brede kijk op de wereld? Die niet leven in de waan van de dag en elkaar vliegen afvangen voor het snelle succes van de politieke barometer? Politici die niet bij het minste geringste hun snuit aan het televisievenster douwen, die tegen Pauw en Witteman, Nova en DWDD nee durven zeggen, nee nog even niet, even nog nadenken! En politici die bij tegenwind doortrappen en niet de draai kiezen.

Ik zie er niet zo veel. Maar nu de gevestigde orde het veld ruimt, komt er misschien ruimte voor nieuwe gezichten.

Gaat links nu links bestrijden?

In de peilingen zit de PvdA nu in de lift dankzij het Cohen effect. Maar dat gaat ten koste van D66, GroenLinks en de SP en daarmee ten koste van het linkse blok. Dat is niet de bedoeling. De PvdA met Cohen moet de PVV stemmers een alternatief bieden. Pas dan is er uitzicht op een regering over links en pas dan zal het beter leven worden in dit land.

Maar wat doen onze vrienden nu op links. Ze pissen elkaar de tent uit. Eerst was er het gedoe tussen de lokale PvdA en D66 over de wens van D66 om betrokken te worden bij de college-onderhandelingen. Niet zo'n gek idee als je twee zetels wint. De fractievoorzitter van de lokale PvdA reageerde daar zurig op. Dat had heel anders gekund. En nu weer het gedoe rond de benoeming van Lodewijck Asscher tot waarnemend burgemeester in Amsterdam. D66 reageert daar gebeten op en loopt weg van de onderhandelingstafel in Amsterdam. Het is het begin van de strijd om de stemmen aan de linker kant en het belooft weinig goeds.

De PvdA zou zich moeten realiseren dat progressieve mensen in dit land met argwaan naar de partij kijken. Wat hebben we al niet voor een gedraai meegemaakt. Nu het even goed gaat lijkt het erop alsof de oude zelfgenoegzaamheid terugkeert. Dat lijkt me niet wijs noch verstandig. En zeker niet de weg naar een groener en socialer Nederland.

Ik zou zeggen, groenen en socialisten verenig u en bepaal samen de strategie om het zuur op rechts te bestrijden. Toon uw verantwoordelijkheid en uw leiderschap. En houd in vredesnaam op met dat malle haantjesgedrag.

Minder Islam?

De PVV stopt met de college-onderhandelingen in Almere. Op hun belangrijke punt, minder islam, krijgen ze geen steun van de PvdA, en zonder de steun van de PvdA willen andere partijen niet meedoen. De PVV gaat dus in de oppositie en zal blijven kakelen als een kip zonder kop. Geen echte oplossingen, dus ook geen bestuursverantwoordelijkheid.

Moet ik hier nu blij mee zijn? Nee, natuurlijk niet. De onvrede van PVV stemmers zal hier alleen maar verder mee gevoed worden. Maar kan het anders? Nee, natuurlijk niet. Want de PVV zal toch niet gedacht hebben dat de PvdA in Almere een hoofddoekenverbod serieus zou nemen. Dus ze hebben zich bewust in de oppositie gemanoeuvreerd. Daar kun je immers gemakkelijker kakelen dan op het pluche.

Zelfs Ayaan Hirsi Ali vond dat de PVV niet de goede oplossingen biedt! Zij vindt dat moslims in dit land mogen blijven geloven, alleen dat ze de sociaal-culturele aspecten van hun geloof los moeten laten. Nu weten we dat die sociaal-culturele kanten van de islam heel veel gelijkenis vertonen met die van onze eigen orthodoxe christenen: de houden ook niet van vrouwen en homo's.

Ieder mag van mij denken en geloven wat hij wil, christenen en moslims, als hij maar respect toont voor zijn medemens ook als die er andere denkbeelden op nahoudt, en de wetten van dit land. Dat geldt voor moslims, maar ook voor christenen. Voor alle mensen die in dit land leven geldt dat zij er samen iets goeds van moeten maken.

De overheid moet daarbij helpen. Die moet met oplossingen komen. Moslims die een volwassen plek innemen in onze samenleving moeten rolmodel worden. Moslims die nu nog in de randen van onze samenleving verkeren moeten verplicht worden om deel te nemen. Als het aan mij zou liggen, kan het niet meer vrijblijvend. Maar ook voor niet moslims brengt leven in dit welvarende Nederland verplichtingen met zich mee. Alleen maar klagen is geen oplossing. Zoek elkaar op en praat met elkaar! Misschien komt het dan nog eens tot leven met elkaar.

Cohen en Obama

Na de machtswisseling bij de PvdA bevangt me hetzelfde gevoel als bij de winst van Obama in Amerika. Hoop. Zal het dan toch nog lukken, de verandering die zo broodnodig is. Eindelijk iemand die kan nadenken, die zich niet zal laten leiden door de waan van de dag, die zijn tegenstanders met respect zal behandelen en ze met argumenten zal bestrijden en die het goed zal kunnen vinden met zijn collega's op links. Cohen was in Amsterdam gewend om te werken met een linkse coalitie. Daar regeert al jaren de PvdA met GroenLinks.

En dan nu niet gaan roepen dat hij niet kan debaten (spreek uit "diebeten"). Want op debaten zitten we niet te wachten. Laten dat die anderen maar doen. We wachten op oplossingen voor de vele problemen waar we mee worstelen. Laat Cohen vooral zichzelf blijven en wegblijven waar hij niets te zoeken heeft.

En ook niet zeggen dat het in Amsterdam ook niet veilig is. Het klopt, ook in Amsterdam zijn veel jonge Marokkanen, die zich misdragen. Maar in Amsterdam is het herhaalgedrag van Marokkaanse jongeren lager dan in de andere steden die met hen moeten afrekenen.

En toch ga ik niet PvdA stemmen. Want ik wantrouw nog steeds veel partijgenoten van Cohen. Die hebben immers jarenlang de pragmatische opportunisten Kok en Bos bejubeld, en nooit naar zichzelf gekeken als het weer eens mis ging met de PvdA. Ik stem Femke en GroenLinks. Dat is samen met Job een heel sterk koppel.

Kunstpicknick gaat niet door!

"Door veranderingen in het Kunst en Cultuurbeleid van de Gemeente Huizen zal er in 2010 geen Kunstpicknick worden georganiseerd."

Zo staat het op de website van de Kunstpicknick. Inmiddels hebben ook de Gooi en Eemlander en het Nieuwsblad van Huizen over dit jammerlijk besluit geschreven. Ik ben zo'n trouw bezoeker van de Kunstpicknick, dat ik er ieder jaar rekening meehoud als ik mijn vakanties plan. Dit jaar hoeft dat dus niet, en dat vind ik meer dan jammer.

Nieuwsgierig ging ik op zoek naar de achtergronden van dit besluit. Wat zijn dan wel die "wijzigingen in het Kunst en Cultuurbeleid van de gemeente Huizen"??.

Eerst de feiten. De winkeliers van de Oostermeent organiseren op 29 mei a.s. de UIT markt UIT in Huizen voor de tweede maal in successie. In de uitnodiging stat: "deze manifestatie beoogt een podium te bieden aan alle kunst, kunstzinnige, culturele en recreatieve organisaties in Huizen en waar men zich kan presenteren aan de bevolking van Huizen en de regio. Met de Stichting Marketing Huizen is afgesproken UIT IN HUIZEN deel te laten uitmaken van de komende Kunst- en Cultuurweek en vormt daar min of meer de aftrap van. Winkelcentrum Oostermeent is hoofdsponsor en gastheer voor deze manifestatie."

De Stichting Marketing Huizen wil in samenwerking met de Stichting Kunst en Cultuur in de week van 28 mei t/m 6 juni een Kunst en Cultuurfestival organiseren in Huizen. Pogingen om de Kunstpicknick op te nemen in deze Kunst en Cultuurweek zijn mislukt en dat is heel jammer, omdat de Kunstpicknick een grote publiekstrekker is.

Maar is dat reden om de Kunstpicknick te laten vallen? Dat lijkt me iets te kort door de bocht. Het is toch echt heel iets anders of je tijdens het boodschappen doen, geniet van wat optredens en een blik werpt op de uitgestalde kunstwerken, dan een hele dag met de kinderen buiten op de speelweide kunstbeleven! Want tijdens de Kunstpicknick staat het zelf mee doen centraal.

Het bestuur van de Stichting Kunstpicknick denkt dat het gegeven dat kunstenaars niet hoeven te betalen voor het meedoen in De Oostermeent een reden zal zijn om niet in te schrijven voor Kunst Buiten. Hebben ze daar aanwijzingen voor? Zijn deelnemende kunstenaars betrokken bij dit besluit?

Dit besluit roept veel vragen op: Waarom zijn al die Stichtingsbesturen niet met elkaar om tafel gaan zitten om uit deze impasse te komen en de kunstpicknick te redden? Waarom zijn ze er anders? We kunnen het niet vragen aan de Stichting Marketing huizen, want de directeur is op vakantie. Waarom weten we nog steeds niet wat er in die Kunst en Cultuurweek gaat gebeuren en hoe we het feestelijke aan de grote klok gaan hangen. Wat heeft de gemeente hier mee te maken? En wie zijn de kinderen van de rekening?

Hertellen?

In Rotterdam gaan ze hertellen! En dat moet wel, omdat er veel geluiden zijn over onregelmatigheden! Toen ik in mijn werkzaam leven een poosje hoofd Burgerzaken was in Hilversum en wij een referendum over het parkeerbeleid deden, kwam de Ierse televisie mij vragen of stemmen met de computer betrouwbaar was. In Ierland stemden men nog met de hand en men had door dat het anders moest kunnen. Naar eer en geweten en in mijn beste Engels heb ik toen voor de Ierse camera geantwoord, dat stemmen met de computer betrouwbaarder is dan een stel aardige vrijwilligers de stemmen een-voor-een en handmatig te laten tellen. Ik vond de vraag toen niet van deze tijd en vind dat nog steeds niet.

Natuurlijk zaten er onzekerheden in het geautomatiseerde systeem. Met name dat de sleutel voor het systeem in commerciele handen was. Dat paste toen in de trend dat de overheid alles aan private partijen over liet. Natuurlijk is dat heel fraudegevoelig. Dat kan een kind bedenken. Omdat ik wel iets weet van automatisering, wilde ik weten wat er in het apparaat gebeurt en dat gingen de luitjes mij lekker niet vertellen.

Maar er is niets op tegen om die sleutel in overheidshanden te houden en goed te laten beveiligen. Het is toch van de hele dolle, dat je het eenvoudige tellen van stemmen, gewoon een streepje zetten bij een partij en dan alle streepjes bij elkaar optellen, niet door een computer zou laten doen.

Het blijft maar modderen met grote woorden! Waar zitten toch de mensen die eens goed gaan nadenken over wat je wel en niet met computers kan!? Die zitten bij private partijen en de overheid betaalt klauwen met geld om die mensen in te huren. In Rotterdam gaan ze nu handmatig hertellen. De pers mag meekijken. Succes ermee!

Radiostilte?

Vier dagen geleden zijn we naar de stembus geweest! In de aanloop zagen we overal politici die ons opriepen naar de stembos te gaan. Als ik over de Bovenmaatweg naar het dorp reed werd ik aangelachen door achtereenvolgens Janny Bakker, Carel Bikkers en Marian Rebel, die mij lieten weten dat zij het beste zijn wat het dorp is overkomen.

De kiezer heeft gesproken! De VVD mag formeren, de rest wacht af? Altans dat vermoed ik, want op de weblogs van de Huizer politici is het nu net alsof de komkommertijd is aangebroken. We lezen bij wethouder Janny B. de verkiezingsuitslag, bij lijsttrekker Maarten H. over het fluiten van een hockeywedstrijd en bij Erwin Ormel, prominent VVD fractielid dat hij zich druk maakt over het knullige feestje rond de uitslagen, en mijn favoriete raadslid Monica Lemmens laat ons weten dat ze ondanks 188 voorkeursstemmen geen raadslid zal worden. Over dat laatste kan ik nog wel iets zeggen, maar dat doe ik even niet.

Nergens vind ik iets over de bewegingen van de formateur Bikkers. Is hij al aan het praten en zo ja, met wie en vooral waarover. Zijn alle fractievoorzitters uitgenodigd, of stevent hij achter gesloten deuren en onder vier ogen af op een voortzetting van de coalitie tussen VVD, CDA en PvdA. Dan wordt het wel een smaldeel.

Ik vind het echt heel erg jammer dat de formateur zelf geen weblog bijhoudt en ons op de hoogte houdt van zijn vorderingen. Voor de verkiezingen struikelden we over politici die het allemaal zo goed met ons voor hebben. Nu zijn we weer gewoon het volk geworden, dat je dom moet houden. Vind ik wel een gemiste kans!

Venster op Almere

Gisteren gingen we naar de overkant om in Museum De Paviljoens het lichtwerk van kunstenaar Germaine Kruip te zien. Zeer de moeite waard om de oversteek te wagen! De tentoonstelling is ingericht in vier Paviljoens van Aue die Almere heeft overgenomen van de Dokumenta in Kassel. Bijzondere tentoonstelling in bijzondere gebouwen op een hele bijzondere plek. Meer foto's kun je zien als je op Mijn foto's klikt.

Want het was een vreemde ervaring om in Almere rond te lopen na de winst van de PVV bij de gemeenteraadsverkiezingen van afgelopen woensdag. Almere is ineens de stad van Wilders geworden. Ik keek met andere ogen rond in het futuristisch centrum, dat bijna niet van deze tijd en van dit land is. In Almere lopen veel jonge Nederlanders met een andere huidskleur, maar weinig Nederlanders uit de gebieden rond de Middellandse Zee. Ik zag er dus ook weinig vrouwen met hoofddoeken.

We liepen naar het stadhuis van Cees Dam om een kijkje te nemen in de ontvangsthal en in de raadzal. Dat laatste mocht niet. Allemaal strikt beveiligd! Achter de balie veel jonge vrouwen en allemaal zonder hoofddoek. Voor het stadhuis stonden twee protesterende vrouwen met hoofddoek. Zij droegen de tekst: “Mijn hoofddoek is mijn vrijheid”. We maakten net als veel andere voorbijgangers een praatje en gaven ze onze steun. ’s Avonds zag ik op de televisie een blonde dellebel van de PVV twijfelen aan de oprechtheid van deze vrouwen. Ik kan het bijzonder slecht hebben als vrouwen niet solidair zijn. Bij Fortuyn liep in het gevolg ook zo’n eng blond mens, Winnie de Jong. Is geloof ik aan emoties ten onder gegaan.

In Almere ook veel verkiezingsspandoeken: Stem voor Kunst en Cultuur hing er aan de bibliotheek. Ik mag hopen dat de PVV er ook naar gekeken heeft. Het experiment aan de overkant blijf ik nauwlettend volgen. Misschien kunnen we er iets van leren.

Het midden van Huizen

De uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen zijn verrassend. Niet dat D66 zou winnen en de PvdA zou verliezen. Maar wel het verlies van het CDA en de winst van de VVD. De komst van Jan Peter naar Huizen afgelopen dinsdag heeft dus niet geholpen. Ook niet het genante beeld van een bewonderende lokale lijsttrekker voor de grote voorman op het NOS Journaal. Misschien gaat het zelfgenoegzame gelijk het CDA nu eindelijk een keer opbreken. Op de weblog van lijsttrekker Janny Bakker is het al een tijdje stil.

Dat de VVD wint in Huizen moet iets te maken hebben met de landelijke trend. De VVD wint landelijk en de PVV doet in Huizen niet mee. Kennelijk hebben PVV kiezers de weg naar Dorpsbelangen en Leefbaar niet kunnen vinden. Het siert deze partijen dat ze niet het PVV liedje hebben gezongen.

Hoe nu verder in dit dorp. De factieleider van de PvdA Maarten Hoelscher gaat ervan uit dat de huidige coalitie door mag gaan. Voor de verkiezingen liet hij zich al in deze woorden uit en daags na de verkiezingen vertelt hij deze boodschap weer op zijn weblog. Zelfgenoegzaamheid zeker van het CDA afgekeken. Waar je mee omgaat word je mee besmet. Want als je van vijf naar drie zetels bent gezakt, zou ik even wachten tot ik gevraagd werd.

Overigens heeft de coalitie nog maar een hele krappe meerderheid van veertien zetels. In de tijd dat ik raadslid was, was dit ook zo en ik kan me herinneren dat ik niet ziek mocht worden of dissident als er spannende onderwerpen aan de orde waren. Ik denk dat formateur Carel B. naar een bredere samenstelling gaat zoeken. Maar hoe dat zal gaan zonder lastenverzwaring en forse bezuinigingen wacht ik met spanning af.

Kloof

Ja het is Youn en de foto is van Elise le Quil, zijn moeder.


Er is geen kloof tussen burger en politiek, zegt Henri Beunders in Trouw. Er is een kloof tussen de horizontale samenleving en het hiërarchieke, vertikale politieke systeem. Het volk wil meepraten en vooral meeschelden met weblogs, twitters, sms'en en politici luisteren alleen naar elkaar. De politiek heeft zijn eigen dynamiek. Oplossingen heeft Beunders ook. Zorg dat je als partij duidelijk laat zien, waar je voor staat, neem het volk serieus en houd op met elkaar te bestrijden.

Het gaat natuurlijk niet gebeuren en dat heeft alles te maken met ons veelpartijenstelsel. Voor ieder wat wils, maar als er vervolgens geregeerd moet worden, verbleken alle goede voornemens tot oude, ranzige erwtensoep.

Maar het kan nu anders. Het land heeft twee levensgrote problemen, die om radicale oplossingen vragen, nl. de uitputting van de aarde, en de kloof tussen arm en rijk die steeds groter wordt. Die twee kunnen verzoend worden, als afgezien wordt van steeds meer voor steeds minder. Daarvoor is visie en leiderschap nodig.

Ik zag gisteren vijf redelijke lijsttrekker bij Pauw en Witteman, die met elkaar tot een aardige meerderheid kunnen komen. Als zij elkaar kunnen vinden op oplossingen voor de twee grootste problemen, hebben wij na 9 juni toch snel een nieuwe regering die aan de slag kan.

Scheiding Kerk en Staat

De SGP wil dat het Openbaar Ministerie optreedt tegen de homoseksuele mannen en vrouwen die zondag herrie hebben gemaakt tijdens de eredienst in de St. Jan in Den Bosch. De SGP verwijst ervoor naar art. 146 van het Wetboek van Strafrecht, waarin staat

"Hij die door het verwekken van wanorde of het maken van gedruis hetzij een geoorloofde openbare samenkomst tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging, hetzij een geoorloofde godsdienstige of levensbeschouwelijke plechtigheid of lijkplechtigheid opzettelijk stoort, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee maanden of geldboete van de tweede categorie."

De achtergrond van het verhaal is in het kort dat de RK kerk de eucharistie weigert aan praktiserende homoseksuele mannen en vrouwen. Wat mij betreft moet de kerk dat vooral doen. We weten immers allang dat de Rooms Katholieke Kerk zich buiten de samenleving heeft geplaatst en het verbaast me daarom dat homoseksuele mannen en vrouwen nog steeds lid van die kerk willen zijn.

Maar laat die Rooms Katholieke Kerk dan ook zijn eigen bonen doppen en daartoe niet een beroep doen op het Openbaar Ministerie dat van ons allen is. Er zijn vast wel wat stevige niet-homoseksuele priesters die al die enge wel-homoseksuele mannen en vrouwen uit hun kerk willen verwijderen.

Actie voor Behoud van de Kunstpicknick!

Lenie Bos schildert het commentaar op de woordenwisseling in het Kunstcafé. De foto is van Susan Karsten.

Heeft het iets opgeleverd de woordenwisseling over kunst en cultuur in het Kunstcafé. Ik had er met spanning naar uitgekeken en toen ik op mijn fiets in de donkere nacht naar huis reed, had ik veel om over na te denken. Kunnen we echt de Wilhelminaschool in het Oude Dorp redden, er ateliers in vestigen en het ook een functie voor de buurt geven? Waarom wilde Bert Rebel van het CDA niet zeggen waarom zijn partij wil bezuinigen op de Kunstuitleen en De Boerderij? Waarom weet Marian Rebel van Dorpsbelangen Huizen niet dat ateliers in het NHK vanwege de hoge huurprijzen niet haalbaar zijn, tenzij de gemeente flink subsidieert, en dat het behoud van de Krachtcentrale een lieve duit zal kosten.

Maar ik was ook boos. Als het waar is dat er dit jaar geen Kunstpicknick zal zijn, je kan het je toch bijna niet voorstellen - gebeurt er waar ik al bang voor was. Door al het geroep over die idiote evenementenweek in juni gooien we nu weg wat van waarde is. Waarom niet koesteren wat goed is en kijken hoe je het kunt versterken. Maar niet "roept u maar" en we zien wel wat we ermee doen. Wat doet die Stichting Marketing Huizen eigenlijk! En waarom hebben we in De Boerderij niet harder geprotesteerd. Waarom waren al die Kunstenaar in het Kunstcafé zo braaf en lieten ze spreekstalmeester Michiel de kastanjes uit het vuur halen. Was het toch weer een bijeenkomst van oude getrouwen?

Ik wil een Actie voor Behoud van de Kunstpicknick. Wie doet er mee!!!

Voor en van Fanny

In de bedding
van je heupen wil ik slapen
door de hemel van je
ogen bedekt

je voeten zijn ver en toch
behoren ze bij je als een
vlieger zijn ze opgelaten
in een zomerdag

ik woon
in een ander huis; soms
komen we elkander tegen
ik slaap altijd zonder jou
en wij zijn altijd samen.

Hans Lodeizen



Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.


Hans Andreus

geheim

Ineens hebben we een nieuwe burgemeester in dit dorp. Een tijdje geleden zei Carel Bikkers, vice voorzitter van de raad, voorman van de VVD en onderkoning van Huizen (volgens Victor de Koninck) nog dat het niet nodig was, dat het teveel zou kosten en dat de luitjes op het gemeentehuis het zelf wel kunnen. Maar partijgenoot van Carel B. Elisabeth Post, die tijdelijk commissaris van de koningin is van Noord Holland wilde het anders. Huizen kan niet zonder burgemeester, vond zij kennelijk en toen zij een partijgenoot voorstelde, ging Carel B. ook om. VVD'ers onder elkaar? Het lijkt er op, want zowel CDA'er Jaap van As als PvdA voorman Maarten Hoelscher wisten van niets.

Deze week stelde de Huizer Courant de nieuwe burgemeester voor. Leuk verhaal, vooral als we lezen dat hij wel houdt van het werpen van een steen in de vijver. Als die steen maar niet als een boemerang terug slaat. Ik ben benieuwd of vanaf volgende week de krant weer vol zal staan met vragen over de kosten. Laten we zeggen dat na de verkiezingen van 3 maart a.s. gezocht gaat worden naar een nieuwe echte burgemeester en dat die zoektocht een maand of zes zal duren dan betekent dit toch weer een kostenpost van ca. 10 maanden een burgemeester salaris. Er zijn mensen in dit dorp die beter kunnen rekenen dan ik.

Ik neem aan dat raadsleden Carel B. nog wel gaan vragen naar de achtergronden van zijn draai en dat wij daar als meebetalende burgers nog wel iets over horen. Niet alles kunnen ze geheim houden op het gemeentehuis, legde Professor Elzinga uit in diezelfde Huizer Courant.

Lijsttrekkersdebat Huizen

Ik heb de verkiezingsprogramma's gelezen, de stemwijzer ingevuld en ik weet wat ik 3 maart ga stemmen. Toch ging ik vol verwachting naar het lijsttrekkersdebat in het gemeentehuis om te horen of de heren en dames politici wat concreter zouden worden over hun bedoelingen met dit dorp.

Voor de pauze was het een saaie avond. Er waren drie grote thema's voorbereid door groeperingen uit de samenleving. Dat lijkt spannend, maar niet als die groeperingen oude bekenden zijn van de dames en heren aan tafel. Dan krijgt zo'n debat een hoog ons-kent-ons gehalte en kijk ons nu eens leuk zijn. Gelukkig deden de jongeren van Rumoer, die na de pauze kwamen, hun naam eer aan en lieten zij de Huizer politici niet wegkomen met flauwe en vage antwoorden over fietspaden, rookverboden e.d.

Vanmorgen vroeg ik me af wat wegblijvers hebben gemist? De confrontatie tussen VVD leider Bikkers en de rest van de raad over de aanpak van eenzaamheid bij ouderen. Stoppen we "ze" in een huis vol met moderne apparatuur (VVD) of zorgen we dat "ze" kunnen deelnemen aan de samenleving als ze dat willen. Bikkers deed wel meer forse uitspraken. Het gat in de Keucheniusstraat wordt niet gevuld, zegt hij, omdat de projectontwikkelaars niet willen en de gemeente geen machtsmiddelen kan inzetten. Maar eigenlijk wil hier niet meer over Bikkers schrijven, omdat hij al heel veel ruimte kreeg van debatleider Victor de Koninck.

Eigenlijk heb ik niks concreets gehoord waarvan ik blij word. Janny Bakker vindt dat er al zo veel is bereikt in Huizen en noemde Het Nautisch Havenkwartier en het toeristisch beleid. Het een is er gekomen ondanks de politiek en het ander is louter papier. Eigenlijk vond ik de nieuwe leider van de PvdA Maarten Hoelscher het meest verfrissend. Hij weet waar hij over praat en gunde het CDA hun fietsenplan.

Gaat er nu veel veranderen in Huizen? Ambitie is er genoeg. Nu elkaar nog vinden op oplossingen. Het zal nodig zijn in deze tijden van krimp. Duurzaamheid is niet aan de orde geweest in het debat, terwijl daar veel te winnen valt.

gemeenteraadsverkiezingen

Morgen over twee weken mogen we naar de stembus om voor de komende vier jaar onze dorpsraad te kiezen. Ik vind het belangrijke verkiezingen, omdat de dorpsraad beslist over de inrichting van mijn directe leefomgeving. Ik begrijp mensen dus niet, die de toekomst van het dorp laten afhangen van landelijke politici. Met die achtergrond keek ik gisteren naar het NOS verkiezingsdebat. Wat zouden Wilders, Rutte, Halsema, Bos vertellen over mijn dorp Huizen, de stad aan het water in 't Gooi!

Niks dus. PVV, CDA en VVD lieten weten dat gemeenten niet de OZB mogen verhogen, maar moeten snijden in subsidies en in de bureaucratie. Het eerste betekent minder geld voor sportclubs, theater, museum, bibliotheek, het tweede minder ambtenaren. Gerommel in de marge of grabbelen in de ton die niet van jou is. Op die manier vind je niet de € 34 miljard bezuinigingen die nu genoemd worden. Overigens weet ik uit mijn ambtelijke ervaring dat de soep nooit zo heet gegegeten wordt als ze opgediend wordt.

Ik ben dus met veel interesse gedoken in de partijprogramma's van de lokale partijen die in Huizen meedoen. Hier geen PVV en ook geen SP. Ik heb veel "voorzichtigheid" en "mitsen en maren" gelezen en een ontstellend gebrek aan visie en durf. Veel programma's lijken op elkaar in het napraten in dezelfde vage en wollige kreten. "Als het kan" moet de verbinding tussen haven en Oude Dorp aantrekkelijk worden. Nergens staat hoe! En dat is nou juist zo interessant nu BNI blijft zitten en er een groot en massief LIDL kantoorgebouw aan de andere kant komt.

Natuurlijk willen alle partijen de mooie panden in de oude dorp behouden, "als het kan" en als de eigenaren willen meewerken. Maar afdwingen willen de politieke partijen niet. En het goede voorbeeld wil de gemeente niet geven. Hoe het nieuwe winkelcentrum in de Keucheniusstraat eruit gaat zien, laat de gemeente over aan de projectontwikkelaars. Stel je voor dat je je vingers brandt. En er is geen partij die niet vindt dat Huizen veiliger moet worden.

Als je zo flink doorredeneert hebben we het grootste deel van de politici niet nodig in dit dorp. En dat is nog eens een flinke bezuiniging. En als je dan nog een stap verdergaat en je maakt van 't gehele Gooi een stad van rond de 250.000 inwoners scheelt dat een fors bedrag aan salaris voor wethouders, raadsleden en topambtenaren. Dan mogen wij gewoon naar de bibliotheek, naar sportverenigingen, genieten van kunst en cultuur en hoeven de lasten ook niet omhoog! Wie durft de bal op te gooien.

Egypte (3) - het eeuwig leven

Ra:

“Ik weet: voor hem, voor mij, voor hen met mij
Gaat eens het einde als een afgrond open;
Maar als ik, omziend, van hun lichte rij
’t Begin verdwenen vind, kan ik soms hopen
Te bouwen aan de eeuwigheid voorbij.”

Ligt in deze prachtige regels van J.J. Slauerhoff niet verborgen de achtergrond en oorzaak van de overweldigende toeristische belangstelling van de moderne westerse mens voor deze zo gesloten cultuur?

Egypte (2) - Abbas

Abbas was onze Egyptische gids, die ons zo heeft laten genieten van de kunstschatten van het Oude Egypte. Dat "Oude" benadrukte hij keer op keer en wij zijn er helaas niet aan toegekomen hem te vragen naar de relatie tussen het Oude Egypte en het moderne. Ik betwijfel trouwens of hij op de vraag een antwoord had gegeven. Weliswaar noemde Abbas ons "zijn vrienden", maar het was vanaf het moment dat hij ons van het vliegveld haalde duidelijk dat hij de regels bepaalde.

Onze groep moest aan hem wennen en hij aan ons. Abbas betekent leeuw. Hij deed erg zijn best om een vriendelijke te zijn, maar dan moesten we hem wel zonder mitsen en maren volgen. Dat is voor een groep Nederlanderse toeristen niet vanzelfsprekend. Het wilde dus wel eens botsen. En dat was niet gemakkelijk, omdat deze Egyptische man niet wilde discussieren en al helemaal zijn eigen belang niet kon relativeren.

Op een morgen was hij zelf te laat. Hij had ons ontboden voor een vroeg vertrek om zeven uur, maar op dat tijdstip waren wij er wel en hij niet. Toen hij kwam opdagen begroette hij ons op zijn gewone manier, meldde dat ons weer een hele mooie en interessante dag te wachten stond en liet ons in het ongewisse over zijn vertraging.

En toch was Abbas een goede gids. Hij wist veel, kon het goed brengen en sprak vlekkeloos Nederlands met een aangename zachte Arabische keelklank. Alle goede Egyptische gidsen hebben een gedegen opleiding gevolgd aan de Universiteit van Cairo en spreken de taal van de bezoeker. Abbas sprak niet alleen Nederlands. Hij leerde ook nog Zweeds.

Aan het einde van de week waren wij aan hem en hij aan ons gewend. Hij had vakantie, vertelde hij en wij vonden dat een goede gelegenheid om zijn vrouw en kinderen te helpen. "Dat vindt mijn vrouw niet leuk" zei hij en lachte er verlegen bij. Bij het leren van de Nederlandse taal moet hij ook iets opgestoken hebben van onze leefstijl. Eens vroeg hij of wij allemaal "feministen" waren. Zelfs de mannen in de groep knikten ja.

Egypte!

We zijn terug van een achtdaagse Egypte reis en hebben koffers vol indrukken mee teruggebracht. Niet alleen van de prachtige grafkelders en tempels vol kunstschatten, maar ook van het volk, dat leeft in een land vol culturele rijkdom dat ladingen toeristen trekt, waar het geen weg mee weet. Dat leidt tot een vorm van massatoerisme, wat een klein deel van de Egyptenaren stinkend rijk maakt en de rest van het volk in grote armoede achterlaat. De Egyptische regering probeert de werkgelegenheid te stimuleren, maar het lukt niet.

Ik ga er hier natuurlijk iets over vertellen, maar het is echt te veel om het in een keer te doen. Dus eerst maar eens een kort verslag van onze reis.

We zijn gevlogen naar Luxor, volgens onze Egyptische gids, die vloeiend Nederlands sprak, de stad met de grootste hoeveelheid monumenten ter aarde. De Egyptische regering is in ieder geval van plan om van de stad een groot openbaar museum te maken, waarvoor alle huizen, winkels, openbare gebouwen, en hotels moeten wijken. Die worden successievelijk afgebroken en verplaatst. Alleen moskeeën en Koptische kerken worden gespaard, omdat ze voor de hedendaagse Egyptenaar heilig zijn.

We bezochten de Vallei der Koningen, de veel kleinere vallei der koninginnen - op het verschil tussen mannen en vrouwen in het vroegere en hedendaagse Egypte kom ik vast nog terug - de tempel van de vrouwelijke farao Hatsepsoet, de tempels van Karnak en Luxor en het Luxor museum met prachtige beelden uit het oude Egypte.

Vervolgens reisden we op een Nijlcruisestomer naar Edfu en Komombo om daar ook tempels te bekijken; door de woestijn naar Aboe Simbel en weer terug over de Nijl naar Luxor. We zagen de zwaarbewaakte Aswandam en het Nassermeer, en een granietgroeve met de onafgemaakte Obelisk. We kregen uitleg over het bouwen van tempels en het oprichten van Obelisken. En we begrepen steeds minder van alle wonderen om ons heen.

We hebben steenhouwers bezocht, parfumeriemakers, papyruskunstenaars en goudsmeden. We hebben gevaren op een feluca, een nijlzeilschip zonder motor. We hebben geen rondrit gemaakt in een koets met paard ervoor en ook niet op een drommedaris gezeten. Dat werd ons iets te gek.

We zullen weken nodig hebben om alle indrukken de juiste plaats te geven. Daar gaan we de tijd voor nemen. U hoort van ons.

Nooit meer Auschwitz

Vandaag wordt herdacht dat precies vijfenzestig jaar geleden Russen het vernietigingskamp Auschwitz bevrijdden. In het vernietigingskamp werden in de oorlog door de Nazi's meer dan een miljoen mensen vermoord, voor het meer dan grote deel Joden. Er waren nog zo'n 7500 gevangenen aanwezig toen het kamp op 27 januari 1945 werd bevrijd.

Vandaag is er in Polen bij het vernietigingskamp een herdenking. Aanwezig zijn onder anderen bondskanselier Merkel, de Franse president Sarkozy en de Poolse premier Kaczynski. Er zijn geen hoogwaardigheidsbekleders uit Nederland afgereisd naar Polen. In Auschwitz werden tijdens de oorlog 60.000 Nederlandse Joden vermoord. Zijn de Nederlandse hoogwaardigheidsbekleders dat vergeten?

Ik lees en ik lees en lees

Laat me je boekenkast zien en ik weet wie je ben, luidt een bekende zienswijze. Maar van wie is die boekenkast? De boeken van Ger en mij staan bij in onze boekenkast door elkaar. Hoe moet dat nu? Zal een vriend en kenner die zich voor de kast posteert weten van wie wat is? Kunnen wij dat gebruiken als een test voor vriendschap. Kom, kom staan en zeg op! En dan turven.

Wie van ons leest poëzie?
Wie leest Philip Roth, Amos Oz, Coetzee, Pamuk en Naipaul?
Als je van poëzie houdt, houd je dan ook van Reve? En waarom dan?
Wie al die Russen en Hongaren?
Wie de boeken over WO II?
Wie Brakman?
Wie Voskuil en Alberts, of hebben die niets met elkaar?
Wie Virginia Woolf, of lezen we die niet meer?
Waarom geen Kluun en Heleen van Royen?
Waarom wel de Prooi?

Zo kan ik nog wel een poosje doorgaan, maar ik denk dat die goede vriend voor de kast de weg al kwijt is. Of vertwijfeld kijkt van Ger naar mij en zich realiseert dat die noch mij noch haar kent. Want zo is het in het leven. Je komt eens langs, verbaast je en reist dan weer verder ons met de boeken achterlatend.

Fanny!

Portretten van een Liefde

"Henk beschrijven, bevatten, eerlijk weergeven, hem recht doen, zijn buitengewone, sprankelende, erudiete persoonlijkheid- ik kan het niet. Ik kan hem alleen schilderen. Dat is mijn vak. Dat is mijn talent en mijn beperking. Dankzij Henk en bakken energie en volharding wordt het wat..."

Gisteren zagen we in De Fundatie in Zwolle de vijfenvijftig portretten van Henk Jurriaans die Marte Röling na zijn dood heeft geschilderd. Doeken van twee bij twee meter waar het leven van afspat. Popart portretten met grote streken in typische Röling kleuren (geel, roze, rood en af en toe iets anders). Sommige op het doek gesmeten andere fraai af- en bijgewerkt.

Portretten van een overweldigende liefde, zonder opsmuk of komma's. De dood laat zich niet overwinnen, maar deze portretten halen de dode wel dichterbij.

Ze komen er aan, gemeenteraadsverkiezingen

Nog zes weken wachten en dan mogen we naar de stembus om onze volksvertegenwoordigers in dit dorp te kiezen. De troepen lopen zich warm. Berichten sijpelen door over lijsten, en programma's. En ook over problemen om geschikte kandidaten te vinden. Vraag is natuurlijk of de mensen die nu op de lijsten staan geschikt zijn of uit nood erop geplaatst. Ik ga hier nu niet zeggen wat ik van individuele kandidaten vind. Dat zou ik ook niet kunnen, want ik ken ze niet allemaal. Wel een paar en daar ben ik blij mee, omdat ze jong zijn en ambitieus en zich al regelmatig hebben laten horen en zien.

Vooral spannend is hoe de gemeenteraad van Huizen eruit gaat zien na 3 maart a.s.? Blijft de VVD bijvoorbeeld de grootste partij en als dat niet zo is, wat betekent dat dan voor de machtsverhoudingen in dit dorp. Want na 3 maart a.s. moet er ook een nieuwe burgemeester komen en de kleur van die burgemeester is erg afhankelijk van de kleur van de grootste partij.

En wie gaan er regeren? De drie wethouders hebben zich alle drie bereid verklaard nog vier jaar samen verder te willen. Zij kunnen het goed vinden. Maar nu de PvdA er landelijk slecht voorstaat, is het maar de vraag of VVD, CDA en PvdA samen genoeg zetels krijgen voor een stevige meerderheid. Fractievoorzitter Maarten Hoelscher doet er alles aan om te laten weten dat zijn partij verder wil, maar willen de grote broers dat ook. En hoe verstandig is het om je voor de verkiezingen al zo eenzijdig te binden.

De belangstelling voor de politiek groeit, las ik in het jaarbericht van kamervoorzitter Gerdi Verbeet. En misschien is dat in Huizen ook wel zo, gezien de groeiende hoeveelheid ingezonden mededelingen in de Huizer Courant. Overigens ben ik daar niet erg optimistisch over. Ook de gemeenteraad van Huizen heeft de neiging procedures en het onderling gekissebis belangrijker te vinden dan wat er in het dorp moet gebeuren. Maar misschien kan het jong geluid daar verandering in brengen. We gaan de campagne hardnekkig volgen en zullen er hier regelmatig kond van doen. En we gaan natuurlijk vooral naar de boodschap kijken. Wat willen ze met ons dorp!!

De dynamiek van de politiek

Gisteren keek ik naar het tweede deel van Andere Tijden over het NIOD onderzoek Screbrenica. De twee uitzendingen over dit onderzoek zijn door redactie goed getimed. Het eerste deel werd uitgezonden vlak voor het verschijnen van het rapport van de Commissie Davids over de inval van Irak, het tweede deel vlak erna. Vergelijking tussen de twee gebeurtenissen dringt zich op. Dat deed presentator Hans Goedkoop niet. Die wilde een boodschap kwijt over het optreden van de politiek en Kan Peter Balkenende in het bijzonder na het verschijnen van het rapport Davids.

Hij vatte de dynamiek van de politiek als volgt samen: "Het gaat in de politiek om overleven, niet van de slachoffers in Srebrenica of in Irak, maar van politici hier. Onderzoek een buitenlandse tragedie en de politiek brengt die terug tot een Haagse rel. Dat is de dynamiek van de politiek. In het debat van gisteravond klaagde de Tweede Kamer er zelf over om er vervolgens weer gewoon mee door te gaan. Niks leren van de geschiedenis."

De presentator heeft gelijk over de reactie van Balkenende, Bos, Rouvoet c.s. na het rapport Davids, maar niet over de reactie van het Paarse kabinet Kok toen het NIOD rapport over Srebrenica was verschenen. Want tot ieders grote verbazing stapte naar aanleiding van dat rapport het hele kabinet op. Zonder te verwijzen naar het verleden, zonder iets af te doen op de kwaliteit van het onderzoeksrapport, maar weten wat het antwoord moet zijn op zo'n drama. Mondhouden en opstappen! Want vooral dat laatste vond ik in het optreden van Kok groots!

Het kan dus anders! Leer de les van het verleden, zou ik BBR willen toevoegen. En misschien zien we dat dadelijk in de eerste week van februari als deze regering (is het dat woord nog wel waard) moet komen met een echte reactie op het rapport over Irak. Want ogenschijnlijk is de premier nu onder druk van de PvdA overstag gegaan bij het volkenrechtelijk mandaat, maar hoe gaat hij dat doen bij de "tunnelvisie". Het besluit was genomen in de thans spreekwoordelijke driekwartier en daarna nooit meer heroverwogen, betwijfeld of iets wat op gezond verstand lijkt. Ik denk dat de premier daar niet zo makkelijk mee wegkomt, tenzij de PvdA hem een handje helpt. God moge het verhoeden.

Nu het zoet!

Iedereen die het doet, weet hoe moeilijk het is ... Afvallen. Mensen vragen me wel eens hoe ik het doe, of gedaan heb, en vooral hoe ik het volhoud. Ik kan daar een spannend verhaal over vertellen, maar dat doe ik niet. Ik kreeg van vrienden uit Amerika een hulpprogramma, dat ik jullie niet wil onthouden.


1) Zorg voor een goede back up.

Zonder hulp proberen vet te verliezen is niet de goede manier. Neem een dokter, een trainer, een workout partner, vrienden, geliefden, desnoods de vijanden in je hoofd. Onderzoek leert dat je het meest heb aan een gezondheidsdeskundige en een workoutpartner. Zorg snel dat je deze twee mensen hebt en werk dan aan de rest van je team!

2) Gebruik een plan.
Als je niet weet wat je doet, doe het dan niet. Het bespaart een hoop teleurstelling. Maak een plan, weet wat je doet, houd je eraan.

3) Verander je programma iedere vier weken
Dat houd je lichaam en je geest wakker en fit.

4) Minder eten werkt beter dan meer bewegen
Trainen als een beest en eten als hetzelfde beest helpt niet. Als je vet wilt verliezen, moet je weinig vet eten, zodat je het vet op je lijf verliest. Eat gezond en natuurlijk in kleine(!) porties. Zorg voor de goede hoeveelheid vezels, proteïnen en groenten. Eet alleen vet dat gezond is, en drink veel water en thee.

5) Stop op tijd
Zet een streep! Stel een doel. Als je er bent, is het goed! Ook je lijf kent zijn grenzen. Luister er goed naar!

Het Zout is op!

Het zout is op in Nederland. Het gaat in het nieuws nergens anders over. Er mag van Maria van der Hoeven, bestaat die nog?, nieuw zout gewonnen worden, en dat vindt niet iedereen leuk. Het is slecht voor het grondwaterpeil in Friesland en daar gaan we dus nog meer over horen. En als het zout er niet snel is, gaat Rijkswaterstaat rijwegen of rijbanen afsluiten. Iedereen vraagt zich nu af hoe ze dat willen doen nu ze hebben laten weten dat te willen overleggen met gemeenten en provincies. En die werken niet zo snel, zoals we allemaal weten. Dus tegen de tijd dat het lauw water regent, kunnen we een besluit verwachten. En ik wed dat er dan nog onverlaten bezwaar en beroep gaan instellen

Het zout is op! Veertig jaar geleden werkte ik een winter in Klosters, Graubunden, Zwitserland. Ik maakte bedden op, bediende in de eetzaal, waste af en moest een keer in de week met een busje Engelse gasten halen op het vliegveld Kloten bij Zürich. Er lag veel sneeuw, zoals niet ongewoon is in een wintersportgebied. Dacht u dat ze daar zout strooien?

En mijn vriendin Hetty woont in Montana, Amerika. Ook daar sneeuwt het de hele winter, soms weinig en soms heel erg veel. Daar hebben ze geen zout, wel sneeuwschuivers. Die gaan voorop en de gewone man gaat er in Convoy achteraan. Allemaal een stuk beter voor het milieu en ook veel beter voor de nerven.

Laten we er nu eerst eens voor zorgen dat het openbaar vervoer kan rijden en laat dat zout daar maar liggen. En nu niet roepen dat ik ouwerwets ben. Het roer moest toch om. Is een mooi begin.

Nieuwjaar in Huizen

Vrijdag ging ik naar het traditionele Nieuwjaarsconcert van Harmonieorkest Prinses Irene en gisteren naar de Nieuwjaarsreceptie op het Gemeentehuis. Ik ben een liefhebber van Prinses Irene, en was ook benieuwd hoe de nieuwe eigenaren (ze noemen zich geloof ik Beheersstichting) van Theater De Graaf het concert zouden aankleden. Ik verwachtte een leuke, warme en gezellige bar, waar we na afloop van het vrolijke concert met een hapje en een drankje wat na zouden kunnen praten.

Maar niets van dat al. De Graaf is nog even ongezellig als het altijd is geweest. Het is dat Het Harmonieorkest zo hartverwarmend speelt, maar anders zou je er toch nooit meer een voet over de drempel zetten.

Gisteren vroeg ik Berry Westland, voorzitter van Irene, die dus ook op de Nieuwjaarsreceptie in het Gemeentehuis was, hoe dat nou toch kan. “Ze hadden geen mensen”, vertelde hij. En omdat ze hem dat op het laatste moment hadden laten weten, kon hij ook niet bijspringen. Wat een droefenis. Voortaan maar gewoon spelen in het Eigen gebouw aan de IJsselmeerstraat.

En dan de Nieuwjaarsreceptie op het Gemeentehuis. Ik houd niet van recepties en al zeker niet als we met z’n allen in de rij gaan om het gemeentebestuur de hand te schudden. Maar ik ging wel. Allereerst omdat ik er als voorzitter van Behoud het Oude Dorp niet kan ontbreken en ten tweede, ik geef het toe, omdat ik benieuwd was naar de nieuwjaarstoespraak van de burgemeester.

Ik was niet de enige. Toen Frans Willem van Gils getooid met burgemeestersketting achter het spreekgestoelte plaatsnam, werd het muisstil en het bleef zo. Iedereen wilde graag horen of hij iets ging zeggen over het rumoer op het gemeentehuis. Dat deed hij maar een keer en nog grappig ook “Ik was in ieder geval niet te lui om deze speech te schrijven.” Verder meldde hij wel het artikel in de Gooi en Eemlander van 29 december jl waarin mensen die anoniem wilden blijven de gelegenheid hadden gekregen om een boekje open te doen. Zij hadden zichzelf gediskwalificeerd en zo wilde hij het laten. Applaus klonk op.

Natuurlijk werd mij door verscheidene mensen gevraagd of ik een verklaring had voor de val van het jongmens. Ik zat immmers in de selectiecommissie die hem vier jaar geleden unaniem heeft uitverkoren voor dit ambt. Hebben wij zitten slapen? Nee, dat hebben we niet. We hebben naar eer en geweten dit jongmens op deze plek gezet en dachten natuurlijk dat hij goed zou zijn voor Huizen. Misschien is hij dat ook wel geweest, maar nu is het op. Dat verbaast u en mij en een heleboel andere mensen. Het zij zo. Niet op alles is een antwoord.

In 2010 komt er een nieuwe burgemeester.

Je m'apelle Youn

Natuurlijk wens ik een ieder die dit leest een vredig, gezond en gelukkig 2010!







Onze wereldburger heeft een naam. Hij heet Youn, dat is Bretons voor "Geschenk van de Goden". En is het niet een Godsgeschenk zo'n ventje?

Elise en zoon gaan vanmorgen naar huis. Het gaat dus allemaal goed.

De Nieuwe Wereldburger

Dit is 'm! Gisteren geboren om half negen 's morgens. Opname gemaakt rond half vier. Hij was toen dus zeven uur oud. En al heel levendig en nieuwsgierig.

Met Elise gaat alles goed. Met Marc ook. Is wel even wennen.

Wij wachten met spanning op de naam. Nomen est Omen.

It's a boy!

als je de foto's groter wilt zien, moet je er even op klikken.

Het is een jongetje! Ja, werkelijk een jongetje! Het nieuwe leven van Elise en Mark, de gelukkige ouders. Vanmorgen geboren en moeder en kind maken het goed en de vader ook! Ger en ik zijn de koning te rijk. Al weken leefden we ook in stille verwachting. En nu is het er! 3200 gram zwaar, het haar van Elise en de lippen van Mark. Veel meer weten we niet. Vanmiddag mogen we gaan kijken en natuurlijk gaan we daarna hier de foto's plaatsen! Meer foto's staan op Picasa, mijn fotosite.

Voor wie doen we het?

Het gaat om de appelbomen, de luchtballonnen, het spel en niet de knikkers. Laat 2010 een jaar zijn met aandacht en respect, met veel muziek en weinig woorden.

Het Nederlandse maaiveld

Met stijgende verbazing volg ik het gedoe rond Laura Dekker, het zeilmeisje. Ik vind het zo typisch Nederlands dat de overheid zich bemoeit met incidenten. Laura wil als jongste de wereld rondzeilen en nu heeft een of andere zot bij de Raad van de Kinderbescherming bedacht, dat ze daar niet volwassen genoeg voor is. Alsof er geen andere en treurige kinderzaken zijn om je druk over te maken. Er liggen inmiddels honderden rapporten die duidelijk maken dat het met de Jeugdzorg in Nederland treurig is gesteld. De Tweede Kamer gaat ook een eigen onderzoek doen, ook al zo iets waar ik me druk over kan maken. Zijn al die onderzoeken dan niet goed genoeg, of kunnen al die politici niet lezen alleen maar praten? En ondertussen jaagt men een 14-jarig meisje dat niet onder het maaiveld wil verdwijnen de stuipen op het lijf en het land uit.

Kan niet iemand ingrijpen? Ik heb de kamerleden nog geen vragen horen stellen aan de minister. En ook de pers houdt zich rustig. Zijn we dan met z'n allen verdwenen in het zompige Nederlandse polder landschap? Wat een treurige geschiedenis!

De Crisis in mijn leven

Woensdag liepen Ger en ik in de binnenstad van Utrecht op weg naar het Catharijne Convent voor de afsluiting van onze cursus Kunstgeschiedenis, toen wij aan werden gesproken door een jongeman met filmcamera en microfoon in zijn hand.
“Mag ik u iets vragen”, vroeg hij hoopvol een afwijzing verwachtend.
“Natuurlijk”, zei ik, nergens bang voor.
Hij stopte mij de microfoon in mijn handen en richtte zijn camera op mij.
“Hoe lang gaat het duren?” vroeg ik. Wij moesten op tijd zijn voor de rondleiding.
“Dertig seconden”, zei hij conform de eisen van deze tijd.
“Doet u maar!”, zei ik, inmiddels wel een beetje nieuwsgierig wat er zou gebeuren.
Hij keek door zijn lens en vroeg “Wat is de crisis in uw leven?”
Zonder nadenken antwoordde ik “ouder worden” en verbaasde mezelf. Maar ik kreeg niet de tijd om na te denken, want hij vuurde de volgende vraag op me af.
“Wat is de crisis hier” en hij maakte met zijn vrije hand een cirkel om zich heen. Die vraag was niet zo moeilijk om te beantwoorden, omdat Ger en ik net hadden verzucht dat al die winkels met hun open, uitnodigende deuren energie sleurpen. Dus dat zei ik hem.
Dat was het. Hij bedankte mij en we konden onze weg naar het Catharijne Convent vervolgen. Maar voor mij is de kous nog niet af. Want voor het eerst had ik mezelf horen bekennen dat ouder worden niet vanzelf gaat.

Huizen moet bruisen (vervolg)

Vrijdagavond hebben we genoten van de orachtige muziek van The Messiah van Handel. Dit keer niet in het Concertgebouw in Amsterdam of in de Grote Kerk van Naarden, maar gewoon hier om in de hoek in De Zenderkerk aan de Gemeenlandslaan. Wat een onvergetelijke avond boden de Christelijke Oratorium Vereniging Excelsior, vier prachtig zingende solisten met de mannelijke altus en de vrouwelijke sopraan als uitblinkers, en een sterk spelend begeleidingsorkest. En dat gewoon in de buurt. Wat een vertrouwd gezicht hoe rond kwart voor acht van alle kanten veel volk toestroomde.

Het verbaasde me opnieuw wat dit dorp, dat zich ten onrechte wil profileren als stad aan het water, op kunstgebied heeft te bieden. Waar halen we het vandaan? We hebben een grote muziekvereniging met verschillende orkesten en ensembles, die er nu al jaren voor zorgen dat bij iedere gelegenheid volop te genieten valt. We hebben The Pride, die zelfs internationeel van zich doen spreken, we hebben twee bloeiende toneelvereniging, waarbij vooral De Plankeniers niet bang zijn af te wijken van het traditionele en veilige repertoiretoneel voor amateurgezelschappen. Bij hen geen Arsenicum en Oude Kant, maar Festen. En sinds kort hebben we ook een Bulgaars pianiste die virtuoos en fluweelzacht Chopin speelt.

Van de laatste zullen we dit Chopin jaar vast nog meer horen. Ik hoor zelfs fluisteren dat zij in de kunst feestwijk iedere avond voor ons gaat spelen. Ik verheug me er nu al op. Waar een klein dorp toch groots in kan uitblinken.

Geschiedenis van een Paard

Een oude ruin vertelt zijn levensverhaal aan zijn stalgenoten. Hij werd geboren met een wit-bonten vacht en hierom door zijn moeder met minachting verstoten. Later maakte hij in zijn jeugdige onschuld een merrieveulen uit zijn stoeterij het hof en werd gekastreerd. Hij werd verkocht aan een frivole officier die hij trouw diende. Zijn prachtig afgemeten pas bezorgde hem zijn naam "Kholstomier" wat "ellestok" ("ellenteller") betekent. Hij wint zelfs een wedren voor zijn meester, wat deze geld en eer bezorgt. Maar deze absurde vent beloont hem met een resem zweepslagen tijdens een helse achtervolging op zijn vluchtende maîtresse. Dan begint voor Kholstomier voorgoed de aftakeling, het begin van een mooi en melancholisch verhaal, dat Tolstoï schreef in 1864, drie jaar nadat de Russische boer uit de slavernij bevrijd werd.

Met deze parabel hekelt Tolstoï de bezitsdrang van de mens.

Ik moet steeds aan deze parabel denken als ik mensen hoor roepen "Eigen volk eerst", of "Dit Land is mijn land". En ook dit weekeinde ging het paard van Tolstoi door mijn hoofd, toen Charlotte en Ron het verhaal vertelden over hun Egypte reis. Zij hebben veel indrukwekkende kunstschatten bewonderd en waren vol van het bloedend hart van hun Egyptische gids die betreurt dat hij hen de Steen van Rosetta en de buste van Nefertite niet kon laten zien, omdat die in Londen en Berlijn te zien zijn.

Alsof er geen toevalligheid bestaat, las ik in Trouw dat Egypte grote moeite doet om die schatten terug te krijgen, maar dat ze in Londen en Berlijn doof zijn. Zij hebben die schatten legaal verkregen en daarmee is de kous af.

Alsof hier alleen de wet geldt, alsof deze kunstschatten niet tot de ziel van het Egyptische volk horen en ieder weldenkend mens zal vinden dat ze terug moeten naar waar ze vandaan zijn gekomen. Ze zou van kunstminnaars in deze moderne tijd toch andere overwegingen verwachten.

Boycotten dus en niet die schatten in Berlijn en Londen gaan zien.

De idioot in het bad

Als je het fijn vindt om af en toe een gedicht te lezen, kun je vanaf nu terecht op mijn nieuwe blog. Fanny K. en ik hebben die in het leven geroepen omdat wij van gedichten houden en deze liefde met anderen willen delen.

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
Haast dravend en vaak hakend in de mat,
Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
Gaat elke week de idioot naar 't bad.

De damp die van het warme water slaat
Maakt hem geruster : witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
Bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.

De zuster laat hem in het water glijden,
Hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
Hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
En om zijn mond gloort langzaam aan een groot verblijden.

Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
Zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
Zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
Komen als berkenstammen door het groen opdoemen.

Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
Hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
Hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
En hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.

En elke keer, dat hij uit 't bad gehaald wordt,
En stevig met een handdoek drooggewreven
En in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
Stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.

En elke week wordt hij opnieuw geboren
En wreed gescheiden van het veilig water-leven,
En elke week is hem het lot beschoren
Opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - -
Uit: Parken en Woestijnen van M.Vasalis (1909-1998)

Mijn verwarrende wereld

Het is een bekend gegeven, hoe meer je leest over de wereld hoe minder je begrijpt. Dat is ook een troost, want misschien ligt het dus niet alleen aan mij. Een rijtje raadsels:

VVD vrouwen. Sinds Neelie Eurocommissaris is, ben ik een van de vele fans van haar. Neelie is stijl in de leer, werkt hard, weet waar ze over praat en als ze haar mond opendoet, begrijp ik ook nog eens waar ze het over heeft. Toen ik las dat Elisabeth Post, waarnemend commissaris van de koningin is geworden in Noord-Holland, dacht ik "dat is goed" en verbaasde me opnieuw over mezelf. Want Elsabeth is ook van de VVD. Ik heb Elisabeth leren kennen toen ik in Hilversum werkte. Elisabeth was het beste gemeenteraadslid dat er was in Hilversum. Elisabeth was streng in de leer, werkte hard, wist waar ze het over had, en als ze het niet wist, vroeg ze het. En Elisabeth heeft net als Neelie een fiere presentatie. Wie doet me wat! Omdat al het goede in drieën is, moest ik op zoek naar de derde goede VVD vrouw. Gelukkig kon ik die niet direct vinden, want Letitia Griffith, wethouder Economische Zaken in Amsterdam en nu lid van de Tweede Kamer, vind ik niet stevig genoeg; Erica Terpstra of Annemarie Jorritsma, doen me te veel aan vrouwelijke PvdA bestuurders denken. Ik weet wel een derde, maar die is al jaren dood. Dus zijn Neelie en Elisabeth toevallige bevliegingen en hoef ik mijn politieke idealen niet te wantrouwen.

De OV chipkaart Vorige week gingen we naar de Kunsthal in Rotterdam voor de Hoppertentoonstelling, die overigens veel meer dan alleen Hopper bleek te zijn. Wij hadden gehoord dat je alleen met OV ChipKnip mag reizen in het Rotterdams Openbaar Vervoer en vroegen ons af hoe we aan zo'n modern ding konden komen. Internet afgezocht waar wel stond dat je moest aanvragen en activeren en opladen, maar niet waar je dat zou kunnen doen. Ik werd er zelfs een beetje nerveus van en hoopte dat we zouden kunnen lopen. Het bleek allemaal heel eenvoudig. Een aardige Rotterdamse RET beambte gaf ons een aangevraagde, geactiveerde en opgeladen OV Chipkaart. Toen bleek dat je in de Rotterdamse tram gewoon nog met een strippenkaart kunt betalen.

Uruzgan Alle buitenlandse missies vind ik eigenlijk westerse arrogantie. "Wegwezen dus uit Afghanistan" dacht ik tot vorige week Obama liet weten dat hij nog 30000 jongens gaat sturen om eerst op- en daarna af te bouwen. Wat moest ik nou met die boodschap van de door mij bewonderde Obama. Zijn boodschap klonk helder, bood een uitweg uit de impasse van plotseling vertrek en in de steek laten. Het leek of hij erover nagedacht had. En nu weet ik het niet meer. Maar ik neig tot meedoen.

Hoop Vandaag begint de klimaattop in Kopenhagen. De wereldleiders, inclusief onze Balkenende, gaan samen afspraken maken over de redding van de aarde. Althans, dat zouden ze moeten doen. Maar vorige week stonden er berichten van wetenschappers in de media, dat ze dat beter niet kunnen doen. De een vond dat de afspraken niet meer kunnen worden dan een slap aftreksel van wat zou moeten en de ander vond dat de aarde zichzelf wel kan redden. Was ik net van plan om een zuinige auto te kopen en zonnepanelen op het dak te zetten. Wat moet ik nu?

Gelukkig is het maandag geworden en begint er een nieuwe week met nieuwe kansen.

Salome

Salome op een van de zuilen van het Romaanse klooster Saint Michel de Canigou in de Pyreneeën (12e eeuw).

De bijbeltekst uit Marcus 6, vers 25 t/m 29
25 En zij, terstond met haast ingaande tot den koning, heeft het geëist, zeggende: Ik wil, dat gij mij nu terstond, in een schotel, geeft het hoofd van Johannes den Doper.

26 En de koning, zeer bedroefd geworden zijnde, nochtans om de eden, en degenen, die mede aanzaten, wilde hij haar hetzelve niet afslaan.


27 En de koning zond terstond een scherprechter, en gebood zijn hoofd te brengen. Deze nu ging heen, en onthoofdde hem in de gevangenis;

28 En bracht zijn hoofd in een schotel, en gaf hetzelve het dochtertje, en het dochtertje gaf hetzelve harer moeder.

Dit "dochtertje" Salome heeft veel kunstenaars geïnspireerd. Gisteren zagen wij in het Muziektheater de opera van Richard Strauss, gebaseerd op de roman van Oscar Wilde. Salome is de dochter van Herodias, en de stiefdochter van koning Herodus. De familie leeft in zonden. Herodus heeft Herodias afgepakt van zijn broer en heeft zijn oog laten vallen op zijn stiefdochter. Herodus vraagt Salome om voor hem te dansen. Zij eist daarvoor het hoofd van Johannes de Doper, die door Herodus gevangen is genomen, omdat hij hun zondig leven doorziet. Zo gebeurt het. Salomé danst en het hoofd van Johannes de Doper wordt haar gebracht.

Dit bijbelverhaal is door Strauss bewerkt tot een heftige dramatische gebeurtenis met prachtige muziek. In de versie van de Nederlandse Opera was de handeling naar de moderne tijd verplaatst en kregen we alle liederlijkheid in leer en plastic breed uitgemeten op het toneel. Het drama en de muziek bleven fier overeind door de eenheid van tijd, plaats en handeling en het ontbreken van een pauze in de voorstelling. We hielden anderhalf uur ons adem in en de oren wagenwijd open. Wat een theater.

Niet alle bezoekers konden het waarderen. Na afloop hielden veel mensen de kaken dicht en de handen in de zakken. Wij niet. Wij vonden het ontroerend mooi en hebben met volle teugen genoten.

Wat is een mens?

Ik kijk naar de negendelige serie over De Oorlog op zondagavond. De laatste aflevering ging over de jodenvervolging. Ik heb de laatste tijd veel gelezen en gehoord over deze verschrikking. Ik heb De Welwillende gelezen van Jonathan Little, en Kinderen van Stalin van Owen Matthews. En mijn vriendin Thamar heeft met het Auschwitz comité een reis gemaakt naar de kampen Auschwitz, Birkenau, Majdanek en Sobibor. Zij heeft ons haar foto's getoond en het verhaal van de reis verteld.

Ondanks dit alles kan ik wat er is gebeurd niet bevatten. Ik ben in 1946 geboren en heb dus wat ik weet van horen zeggen. Soms wil ik graven om het te begrijpen. Vooral Max Aue in De Welwillenden heeft me een eind op weg geholpen. Hij laat zien dat als een mens eenmaal heeft gekozen voor een idee of een ideaal, de volgende stap onvermijdelijk is. Max Aue, de hoofdpersoon uit de Welwillenden is een weldenkende jongen met een keurige opvoeding en een degelijke opleiding. Hij kiest voor het nationaal socialisme en zet alle twijfels opzij. Ook als hij onmenselijke opdrachten krijgt.

Ik heb me altijd afgevraagd of het in de oorlog niet bekend was dat er miljoenen mensen op grote schaal werden vermoord. Thamar liet foto's zien van een vernietigingskamp met een stad op de achtergrond. De mensen moeten de rook hebben gezien en de stank hebben geroken. Mensen konden het hebben geweten. De vraag werd in de aflevering van zondag beantwoord. In het Parool van november 1943 stond een brief van een uit Auschwitz teruggekeerde kamparbeider, die gedetailleerd vertelt dat de gaskamers in Auschwitz werden vergroot, omdat capaciteitsuitbreiding nodig was. En mensen die de verzetskrant niet onder ogen kregen, moeten zich toch ook afgevraagd hebben waarom de Duitsers alle kinderen en bejaarden en zieke mensen afvoerden. Dat kon toch niet zijn om te gaan werken.

Waarom wilden mensen het niet weten? Omdat ze zich zo iets ongekends en barbaars niet konden voorstellen? Omdat ze het wegdrukten omdat ze niet wisten wat ze zouden moeten doen? Het antwoord op die vraag werd in de uitzending niet gegeven. Is deze barbarij eigen aan het menszijn. Velen vinden van wel en ik wil het niet accepteren.

Mijn hemel

Schrijfoefening voor een bijdrage aan de Hemelserie in Trouw.

Toen mijn moeder vijfentwintig jaar geleden aankondigde dat haar leven ging eindigen, troostte ze mij met de woorden: "Ga ik eindelijk naar mijn God." Mijn moeder had een opmerkelijke relatie met de God, die ze tot de hare had verklaard. Het was niet de God van de christelijke kerk. Daar had ze niet zo veel mee. Omdat haar moeder na de dood van haar vader straatarm achterbleef met twee kleine kinderen, kreeg ze af en toe wat toegestopt van de kerk, een zakje kolen, een brood. De onuitgesproken boodschap daarbij was: wij willen liever niet dat u zich in de kerk laat zien.

Mijn moeder zong toen ze volwassen was in een kerkkoor. Dat deed ze totdat haar hart zo zwak werd, dat ze geen geluid meer kon voortbrengen. Ze zong met overgave en een hele mooie altstem. Mijn vader zong ook. Maar die wilde niet met mijn moeder in het koor, omdat ze daar ritmisch zongen. In zijn kerk zongen ze nog een noot per tel. Daar was geen zangkoor tegen opgewassen.

In de kerk van mijn vader, mocht mijn moeder niet deelnemen aan het Heilig Avondmaal, omdat ze geen belijdenis had gedaan. De twee jaar lagere school die ze heeft genoten, stelden haar net in staat om een schots en scheve brief te schrijven en de koppen van de krant te lezen. Ze schreef vooral graag aan een van haar stiefbroers, die in de Heer was en haar daar uitgebreide brieven over schreef. Tegenover zijn Bijbelkennis stelde zij haar goedheid.

Toen ik klein was gingen we vaak samen naar de kerk. De dienst zochten we dan wel goed uit. Het moest een dominee zijn die in de wereld stond en er moest veel gezongen worden. Ik zong graag met haar mee. Bij tijd en wijle stokte de adem in mijn keel, omdat ze van die hemelse geluiden liet horen. Dan kan ik even alleen maar naar haar luisteren.

Toen ze oud en versleten was, praatte ze dikwijls over haar Heer en ik hoorde het aan. Ze was er vast van overtuigd dat ze bij hem ging komen. Ze deed er niet sentimenteel of dweperig over. Het was haar rotsvaste geloof. Er daar is ze nu dus. Waar mijn moeder is daar is de hemel.

Huizen moet bruisen (vervolg)

Even heeft het erop geleken. De gemeente schreef evenementenbeleid, recreatiebeleid, en toeristenbeleid. Misschien is de volgorde verkeerd. Vergeef me dat. De bedoeling was duidelijk. Huizen moet op de kaart gezet worden als de haven van 't Gooi. Er moeten bezoekers komen en die moeten veel geld gaan uitgeven. Om die bezoekers te trekken worden er jaarlijks drie grote evenementen georganiseerd, een kunstfestival in het voorjaar, een botterfestival in september en een winterboulevard rond Kerst en Oud en Nieuw. Klinkt nog steeds veelbelovend. Maar nu de uitwerking.

Wie gaat het doen en vooral wie gaat het betalen. Niet de gemeente. Die hebben een stichting Marketing Huizen in het leven geroepen en die krijgt voor het kunstfestival € 10000 te verdelen. Dat is een fractie van het bedrag voor de Huizerdag bijvoorbeeld. En die wordt nog niet eens aangemerkt als "groot evenement".

Is het niet vreemd, om niet een ander woord te gebruiken, dat de gemeente wil profiteren van de naamsbekendheid van Huizen, daar mooie plannen voor maakt, maar er geen geld bij wil leggen. En is het niet nog vreemder dat de gemeente niet beter luistert naar al die kunstenaars en oprechte amateurs die in Huizen al jaren voor een paar stevige en goedbezochte evenementen zorgen. Ik vraag me af wat de Stichting Marketing Huizen kost en of we met dat geld niet beter de evenementen hadden kunnen bekostigen.

Kleur bekennen

Soms word ik echt blij van het nieuws. Zoals vanmorgen toen ik op de website van het NOS journal het bericht las dat drie Europese topvrouwen ervoor pleiten dat de eerste EU president een vrouw moet zijn!! De topvrouwen zijn Neelie Kroes, Margot Wallström, vice-voorzitter van de Europese Commissie, en Diana Wallis, vicevoorzitter van het Europees Parlement. Alle drie uiterst geschikt om EU president te worden. Bijkomend voordeel is dat in één klap de helft van de Europese bevolking Europa minded wordt.

Naar de mening van de vrouwen is "de juiste man op de juiste plek vaak een vrouw". Ze schrijven dat in de Financial Times, bij uitstek een mannenblad. Er is volgens hen geen gebrek aan vrouwelijke gegadigden met kwaliteiten en competenties.

De EU-leiders beslissen donderdag tijdens een speciale top in Brussel wie de banen krijgen. Al weken circuleren namen van bleke mannen als Jan Peter Balkenende, Van Rompuy en de Luxemburger Jean-Claude Juncker. Wie zal daar nu warm van worden. Geeft mij Neelie maar.

Door vrouwen in de topbanen te benoemen wordt Europa "rijker en representatiever" en komt de EU "dichter bij zijn burgers". De nieuwe Europese Commissie die binnenkort wordt geïnstalleerd, zal volgens het drietal waarschijnlijk uit minder vrouwen bestaan dan het huidige EU-bestuur.

Achter gesloten deuren wordt kennelijk onderhandeld. Meestal is de uitkomst een complete verrassing. Laat het dat dit keer niet zijn en kom met Neelie for president. Al mijn schroom en scepsis over Europa gooi ik direct over boord.

Arlington Park

Ik en de boekenclub lazen Arlington Park van de Engelse schrijfster Rachel Cusk. We kregen het vrieskoud van het boek. Het gaat over een viertal huisvrouwen van rond de 35 in een upper-middle class suburb van London. Ze zijn zonder uitzondering depressief en gefrustreerd. Het zijn “Desperate Housewives”, maar dan zonder de humor, of Gooise vrouwen, maar dan minder plat. Aan alle vier is een fikse steek los. Ze zijn druk met het bedenken wat anderen vinden dat ze zouden moeten doen. En ondertussen doen ze niet veel meer dan kinderen naar school brengen, van school halen, shoppen, koffie drinken, kinderen van school halen, eten koken en zich afvragen wat er toch mis is. Het ultieme verzetje is een samenetentje met de mannen erbij. Die overigens hun eigen ding doen, terwijl de vrouwen koken in de keuken en naar elkaar kijken.

Ik had het boek op de lijst gezet, omdat jonge vrouwen in deze leeftijd me fascineren. Ze zijn vaak sterk en mooi en het leven ligt voor hen. Ik zie ze in de sportchool werken aan hun lijf om mooi en strak te blijven en vraag me af hoe ze leven. Wat willen ze en wat kunnen we van ze verwachten. Ik had ergens gelezen dat Ciska Dresselhuys het boek Ronald Plasterk had aangeraden om dezelfde reden. Kijk hoe ze leven en doe er iets aan. Hij is immers de minister van Emancipatie moet ze gedacht hebben.

Na het lezen van het boek, vroeg ik me af of het boek een klucht is, een parodie of een beschrijving van de werkelijkheid. En zelfs bij een parodie moet het toch een tikje op de werkelijkheid lijken. Het kan toch niet waar zijn, dat zoveel talent en energie worden verspild aan niets doen. Want als ik al ooit heb gedacht dat kinderen opvoeden het ultieme genot van vrouwen is, heeft dit boek me ontnuchterd. Vrouwen en kinderen houden elkaar in een ijzeren greep van afhankelijkheid. Dat geeft weinig glans.

Dus weggooien die afhankelijkheid. Kruip uit je hol, neem het heft in handen, werp het juk af, zet je man achter het fornuis als je maar enigszins denkt dat je lijkt op die vrouwen in Arlington Park. Wat zal er zich veel schoons ontpoppen.

Ashton Brothers en Nederlands Blazers Ensemble

Soms mooi, soms rauw, heel erg veel, en snel en vooral rommelig: de voorstelling/het concert van The Ashton Brothers met het Nederlands Blazers Ensemble getiteld Midsummernights Dream. Ik had er met spanning naar uitgekeken, maar het werd een grote flop.

Dat de ensembles elkaar hebben opgezocht om samen theater te maken valt te begrijpen. Ze zoeken beide het bijzondere en unieke en schuwen daarbij niet het gebruik van ongewone middelen. Dat ze iets van elkaar wilden leren is ook niet zo gek. Het NBE speelt prachtig muziek, maar kan nog wel iets leren op het gebied van thatermaken en The Ashton Brothers bewonderen de hoge kwaliteit van de NBE muzikanten. Maar er komt meer kijken om theater te maken. Er moet ook nog iets verteld worden en dan is een verzameling burleske scenes niet genoeg.

De bedoeling van de twee groepen was een spraakmakende show maken. Ze hadden er flink wat tamtam voor gemaakt. En gezien de belangstelling vooraf was spraakmakend gelukt. Maar was het ook echt wat? Ik vond van niet. Beide gezelschappen deden hun kunstje, en dat deden ze op de vertrouwde manier goed. Soms deden ze voorzichtig iets samen, zoals het slotakkoord en de xylofoon partij. Maar nergens werd het een geheel. En als het er even op begon te lijken en ik mijn aden inhield, werd de act afgebroken en ingeruild voor de volgende.

Wat mij betreft hadden de kunstenmakers langer de tijd mogen nemen om er iets van te maken. Dan had het NBE meer kunnen brengen dan schetter-tetter muziek en hadden de Ashton Brothers een ons bij de keel kunnen grijpen. Mislukt dus. Jammer. Uithuilen en opnieuw beginnen. En misschien is het goed om niet langer alleen op jacht naar effect te gaan.

Vrouwen in de Kunst van de 19e eeuw

als je op het affiche klikt wordt het zo groot dat je het kunt lezen!

Drie jaar Bloggen

Drie jaar geleden startte ik dit weblog. Ik houd van schrijven en heb veel te vertellen. Maar ik had er niet over nagedacht of een weblog wel het geschikte medium is voor mijn verhalen. Meestal ben ik nogal lang van stof en daar leent een weblog zich niet voor. Een weblog is voor de korte, spitse boodschappen.

En nu blijkt ook nog dat een weblog een beperkte houdbaarheid heeft. Kreeg in het begin nog wel reacties op mijn teksten, die blijven nu uit. En dat begint te knagen. Voor wie schrijf ik dit weblog eigenlijk? En moet ik niet iets doen om wel gelezen te worden. Moet ik me focussen, beperken tot een thema, en als dat zo is wat moet het dan zijn.

Ik ging op zoek naar tips en vond op het web een lijst van kwaliteiten waarmee een weblog kan boeien:

Het weblog geldt als autoriteit voor actualiteit en verdieping binnen een vakgebied;

Het weblog geeft een unieke visie op een bepaald vakgebied;

Het weblog is altijd actueel met ontwikkelingen binnen een vakgebied;

Het weblog geldt als hub naar andere websites en weblogs, door het weblog te volgen blijf je ook op de hoogte van wat er elders op het internet te lezen valt en kom je in contact met andere blog(ger)s;

Het weblog geeft een kijkje in de keuken van de organisatie;

Het weblog is het gezicht van iemand die zich profileert als professional, expert of goeroe;

Het weblog draagt regelmatig concrete tips die volgers direct concreet voordeel opleveren;

Het weblog schijnt licht over onderwerpen die elders niet worden beschreven (unieke content);

Het weblog beantwoordt concrete vragen van het publiek;

Het weblog stelt vragen waarvan het publiek niet wist dat ze ze hadden.

En nu? Kennelijk moet ik nu kiezen. En dat is niet zo gemakkelijk, want eigenlijk wil ik alles behalve publieksgericht schrijven. Ik wil de lezer niet bedienen, tevreden stellen, naar de mond praten. Ik wil de lezer verrassen, opstoken, emotioneren. Ach arme. En waarmee dan wel? Dan zul je toch iets unieks moeten verzinnen en dat had je al gedaan, namelijk je eigen favoriete onderwerpen. En zo is de cirkel rond. Als u een tijdje niets hoort, weet u dat ik met mijn twijfels in een webhoekje ben beland.