Zelfonderzoek

Hoe komt het toch dat ik meer voor Clinton ben dan voor Obama? Daarvoor moet ik diep graven in eigen ziel. Want het is niet alleen omdat Hillary een vrouw is, en ik meer vertrouwen heb dat vrouwen waar maken wat ze beloven dan mannen. Ik geloof dus in die tranen van Hillary. En ik houd van haar vasthoudendheid, van haar dossierkennis en van haar werklust. En ik vraag me af of hij die eigenschappen ook heeft.

Obama profileert zich anders. Hij praat als Nelson Mandela, en dat vertrouw ik al niet. Want er is maar een Mandela, en die proporties moet je verdienen. Het charisma dat velen hem toedichten zie ik niet. Maar nou ben ik ook niet zo gevoelig voor charisma. Dat zag ik bij Pim Fortuyn ook niet. En bij een heleboel andere charismatische leiders vind ik het alleen maar eng. En ik heb geen flauw idee waar hij voor staat, laat staan waar hij voor gaat. Ik zie hem gewoon niet president zijn en al helemaal niet een gehaaide Republikeinse kandidaat verslaan. En als dat laatste het geval is, zijn we weer bij AF.

Vrienden

Gisteren werd mijn goede vriendin, die Alzheimer heeft 68 jaar. We vierden het met haar en voor haar. Er waren veel mensen. Familie, zusje en broer, zoon en dochter, vrienden en buren uit de woongroep. Die laatsten maken het mogelijk dat ze nog steeds zelfstandig woont. En ze heeft nu een nieuwe vriend met wie ze ieder dinsdag fietst. De oude fietsvriend had ze aan de kant gezet omdat hij haar behandelde als een allochtoon, zo zei ze zelf. Deze nieuwe behandelt haar als mens met alzheimer, met duidelijk het woord mens voorop. Hij schrijft een verslagje van hun fietstochten, dat hij aan haar geeft om te bewaren. Ze waren naar Austerlitz geweest, hadden koffie gedronken met kruimig appelgebak, hadden gesproken over respect en waardigheid.

Wij hadden een mooie, warme sjaal voor haar meegenomen en een klein albumpje met twintig foto's uit de tijd dat we heel dik bevriend waren. Ik had bij het laatste cadeau geaarzeld. Zouden de beelden van een ver verleden haar niet teveel confronteren met alles waar ze niet meer bij kan komen. Het enthousiasme van mijn omgeving voor het idee hielp me over die gekke brug. En het was goed. Ze zag met veel plezier de foto's van haar kinderen toen ze jong waren. Ze had voor haar eigen foto's niet zo veel belangstelling en toen ze mij en de andere vriendin op de foto zag, keek ze me aan en vroeg of ik dat was.

Toen het partijtje afgelopen was, zwaaide ze ons uit. Teer en breekbaar stond ze achter de heg in het licht van de autolampen. Ik weet niet wat ze zag en nog minder wat ze dacht. Gisteren was ze jarig en ik heb me gelaafd aan het warme bad van allen die lief voor haar zijn.

Boos

Ik heb toch zo'n gloeiende hekel aan al die brave mensen die voor mij willen beslissen wat ik wel en niet mag zien. Aan Rouvoet die vindt dat Deap Throat niet op de buis mag, aan Jeroen Pauw en Paul Witteman die een parodie van Sanne Wallis de Vries op onze majesteit niet willen uitzenden, het verbieden van de koran of Mein Kampf, en museumdirecteuren die bang zijn voor bloot. Ik kan echt zelf wel uitmaken wat ik wel of niet wil zien. Daar heb ik al die brave borsten niet voor nodig!

Wat was ik vrijdagavond blij met Sanne Wallis de Vries en Marc Marie Huijbregts bij De Wereld Draait Door. Marc Marie die kwinksloeg naar Wilders nu al zijn media aandacht is gestolen door het duo Peter de Vries en Joran van der Sloot en Sanne Wallis die zich boos maakte over de arrogante jongetjes Pauw en Witteman, die zelf niets hebben te bieden, maar hun gasten een podium geven om met modder(!!) te gooien en er dan zelf schaapachtig naar zitten te kijken. Laten ze die van de buis halen!

Doen wat je zegt

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat ik het niet uit de eerste hand heb, omdat ik de vergadering van de gemeenteraad dit keer heb gemist. Ik heb het verhaal dus uit de krant en ik heb het met verbazing gelezen. Een mevrouw op de Patrijslaan in Huizen wil naast haar eigen woning een kleine woning laten bouwen voor haar moeder. Dat noem je tegenwoordig een kangoeroewoning. Op die manier kan ze haar moeder de mantelzorg geven die ze nodig heeft. Lijkt mij een prachtig initiatief in het licht van de bedoelingen van de overheid dat mensen zo lang mogelijk zelfstandig kunnen blijven wonen. Voor veel ouderen en gehandicapten is mantelzorg of hulp van vrijwilligers een voorwaarde.

Maar het plan van de mevrouw gaat niet door, omdat de gemeenteraad niet wil. Onbegrijpelijk voor een buitenstaander, omdat in dezelfde vergadering de gemeenteraad het Wmo beleidsplan had aangenomen, waarin mantelzorg hevig wordt aangeprezen. Waarom het nu niet mag, wordt mij uit het verhaal niet duidelijk. De grond is van mevrouw zelf, de groen bestemming die er op zat is inmiddels door de provincie opgeheven, dus wat let ons? De VVD fractie is tijdens de stemming weggelopen. Zou dat er misschien iets mee te maken hebben? Woont er een "prominente VVD'er", misschien in de buurt en wordt die belemmerd in zijn woongenot?

Wat me het meest stoort is dat ik het niet snap. Dat ik uit het verslag in de krant weer de indruk krijg dat geen van de fracties een steekhoudende verklaring heeft gegeven voor de afwijzing. Er is kennelijk iets gezegd over precedentwerking (maar we willen toch juist de mantelzorg ondersteunen) en groenverlies. Kan de gemeente dit eigenlijk wel tegenhouden?

Wie wordt de winnaar??

De spanning stijgt nu de datum van de prijsuitreiking nadert. Wordt het Fanny, of Eddy of Robbert of toch het Harmonie-orkest, en misschien wel de dansjongens. Of wordt het iemand die niemand verwacht? En bij de jonkies? Wie wordt het daar? Ik voel de spanning zelf al stijgen en bij ons in huis wordt druk gespeculeerd. Dat zal bij de kandidaten dus nog wel heviger zijn. Ik ben blij dat ik van niets weet. Dat we het beoordelen aan een vakkundige jury hebben toevertrouwd. Jaap R. de voorzitter zal bij de prijsuitreiking ongetwijfeld weer uitgebreid stil staan bij de overwegingen. Ik verheug me er nu al op. Nog twee weken en dan is het zover.

Zij krijgen de prijs niet, want ze zijn niet aangemeld.

Kunstuitleen Huizen

De Kunstuitleen Huizen op het Plein 2000 is sinds de komst vier jaar geleden een levendige ontmoetingsplek van kunstenaars en kunstminnaars. Je kunt er kunst zien, genieten, lenen en soms ook maken. Susan Karsten, het hoofd van de kunstuitleen heeft een verslag gemaakt van de activiteiten van vorig jaar. Ik heb er de hoogtepunten uitgehaald. Als je het hele verslag wilt hebben, kun je dat ongetwijfeld van Susan krijgen.

GeKUNSTeld en Bruisend Kunstbal

Jongeren van drie scholen voor voortgezet onderwijs vertoonden in de bibliotheek voorafgaand aan de prijsuitreiking van de Kunstprijzen hun kunnen, grafiti, dansen en zingen.

Gedurende de KUNST10daagse in maart werd in de Kunstuitleen in tijdelijk atelier ingericht waar prominente Huizers, zoals Hansje Dol, Hennie van Moorsel, Daan Loenen, Pieter Hogenbirk maar ook veel kinderen, leerden beeldhouwen met blokken mergel.

Op de zondag van de KUNST10daagse waren vier beeldhouwers op bezoek voor een Ontmoet en Groet: Emile van der Kruk, Barbara Kluiver, Fanny Kiezenberg en Marloes Eerden vertelden over hun inspiratiebronnen.

KUNSTQuiz: Op woensdag 28 maart speelden Huizer kunstenaars en Kunstcafe bezoekers tegen elkaar in een KUNSTquiz die vakkundig in elkaar was gezet door Susan Karsten. Het team van de Atelierroute won op het nippertje.

PASSIE
Vijfenvijftig mensen luisterden op Goede vrijdag ademloos naar Gerrit Pas (fractievoorzitter GroenLinks en kunstliefhebber) die vertelde over zijn passie voor de kunstenaar Aad de Haas, en zijn strijd met de RoomsKatholieke instituties over zijn kruiswegstaties in Wahlwiller. Zeer de moeite waard om naar Wahlwiller te gaan of desnoods de staties te bekijken op internet.

KlasseKUNST
De Kunstuitleen ontving in het schooljaar 2006/2007 6 basisscholen met in totaal 7 klassen : De Gouden Kraal, de Parel, de Beatrixschool, de Rehobotschool, de van de Brugghenschool en de Springplank met 2 klassen. Kunstenaars brachten een tegenbezoek aan de scholen. Er brachten ook veel middelbare scholieren een bezoek aan de KUNSTuitleen om KUNST te kijken.

KUNST en Poëzie
Voor een poëzieproject in samenwerking met voortgezet onderwijs school Laar en Berg in Laren stelden we 8 kunstwerken beschikbaar om te exposeren in de bieb Laren ter inspiratie van 4 poëzieworkshops op 2 vrijdagen in mei. De kunstwerken werden door 3 leerkrachten Nederlands uitgekozen.

KUNSTPicknick
Bezoekers van de natte Kunstpicknick konden onder begeleiding van schilder Lenie Bos ogen schilderen op twee enorme doeken, die vanaf de Huizerdag te zien waren in de Kunstuitleen.

In oktober stond de Kunstuitleen op de Seniorenmarkt. Niet alleen om de Kunstuitleen onder de aandacht van de vele bezoekers te brengen, maar ook om bezoekers te wijzen op de mogelijkheid om kandidaten voor te dragen voor de Kunst- en Cultuurprijzen Huizen 2007.

In oktober was opnieuw de opening van de Atelierroute en de overzichtsexpositie van 39 deelnemende kunstenaars in de Kunstuitleen. Tijdens de Atelierroute expositie kwam de 8 e groep van de 2 e Montessorischool de expositie bekijken en kregen toelichting van de aanwezige kunstenaar.

De dag van de KUNSTuitleen
Leerlingen van College de Brink lieten zich door het thema inspireren en toverden de kunstuitleen Bibliotheek Huizen om tot een keuken. Er was een speciale ‘Ontmoet & groet’ met kunstenaar Annette van de Vegte uit Huizen, van wie 20 kunstwerken in de collectie zijn opgenomen. Zij had speciaal voor de dag van de kunstuitleen een keuze gemaakt uit de collecte van de SBK kunstuitleen Gooi en Eemland en vertelde over haar keuze.

Verhalen over kunstwerken werden uitgevoerd door het gezelschap ‘Kunststukjes.nl’. De verhalen, ondersteund door gitaar en accordeon waren onder meer geïnspireerd op het werk van kunstschilder Lenie Bos. De bibliotheekbezoekers genoten van dit voor velen onverwachte muzikale uurtje en namen even de tijd om te luisteren

KUNSTenaars bezoeken Basisscholen
Beeldhouwer Michiel Linders en schilder Annette van der Vegte en Lenie Bos hebben basisscholen bezocht als tegenbezoek namens de KUNSTuitleen.

Poëzieproject met bieb Bussum
Samen met het Sint Vituscollege en de bibliotheek Bussum werd een kunstpoëzie project opgezet. Docenten van het Vituscollege kwamen 11 werken uitzoeken in de Kunstuitleen Bibliotheek Huizen. Nadat de schilderijen en beelden in de school waren geplaatst gaf docente poëzie Mieke Vermeulen workshops en konden de leerlingen aan de slag. Het bijzondere resultaat van beeld en taal was enkele weken in de bibliotheek Bussum te bewonderen.

Bedankt Susan

Onmetelijk optimisme

Niet iedereen is enthousiast over de tentoonstelling in Museum Schiedam. In NRC CS prijst Janneke Wesseling het boek en de dvd, maar gruwelt van de tentoonstelling, waar galerieën worden nagebouwd in lege, kleine blokkendozen. Durf, moed en vernieuwing in een poppenhuis. Ik voelde me ineens tekijkgezet met mijn enthousiasme. Maar met een beetje bezinning weet ik wel beter. Janneke Wesseling kent al dat werk uit de jaren na de oorlog. Heeft een schitterend boek geschreven over haar kijkervaringen (Het Museum dat niet bestond). Ik ken het werk niet. Heb heel wat in te halen, en ik was blij dat ik al die baanbrekende werken in Museum Schiedam kon zien.

De stemming van die jaren, vertolkt door Armando!

In mijn ogen was het volslagen belachelijk
dat je, na al die uitwassen van het kwaad,
gewoon met dat verfijnde,
vooroorlogse gedoe doorging.

Culturele ondernemers

Gisteren bezochten we het Schiedams Museum. Het museum is gevestigd in de oude binnenstad in een gerestaureerde kerk en heeft een grote COBRA verzameling. Wij zagen de tentoonstelling Onmetelijk Optimisme over een twaalftal spraakmakende galeriehouders die in de jaren vlak na de tweede wereldoorlog hun nek uitstaken om experimenterende kunstenaars ruimte te bieden om hun werk te laten zien. Ik werd er blij van. Ik zag brutale, opvallende kunst en portretten van mensen met passie, met durf, met "wie doet me wat" in de ogen. Ik genoot weer van de kleuren en beesten van Appel, van de durf van Lucebert, van de druksels, de spetters, de kapotte stoelen. En ik zag heel bijzonder werk, dat ik nooit eerder had gezien van Cor de Nobel. Maar ook vroeg werk van Klaas Gubbels en heel veel Armando, zowel in woord als in beeld.

En ik vroeg me af wat ervan al die kracht en durf is overgebleven. Ik zie nu overal in galerieën dezelfde keurige mevrouwen (volgens mij voornamelijk mevrouwen) op kaartjes neuzen of ze nog een aardig verantwoord doekje voor boven de bank kunnen vinden en ik doe er lustig aan mee. In mijn nederige tweede stulp hangt een schilderij van Barbara H. dat ik heb gekozen, omdat het zo aardig kleurt bij het interieur. In het eerste huis heb ik een Ton Schulten ingewisseld voor een Klaas Gubbels.

Ergens weggedrukt en kennelijk onopvallend hangt mijn mooiste bezit, een Doodskast van Leonie Moolenaar, een prachtig portret van "mijn moeder" van Leo Bos. Nog nooit heeft iemand er iets van gezegd!

Achter de schermen

Achter de schermen wordt hard gewerkt om op 16 februari a.s. de kunstprijzen 2007 Huizen te kunnen uitreiken. We hebben een expositie ingericht van werk van kandidaten in de Kunstuitleen/Bibliotheek. Er hangt en staat beeldend werk, maar ook het werk van de musici en dansers is te bewonderen.

De jury buigt zich intussen over de aanmeldingen om de goede keus te maken.

V.l.n.r. Pauline, Rients en Jaap.

Het Linkse Antwoord

Afgelopen zondag merkte Paul Scheffers in Buitenhof op dat er nergens zoveel op Nederland wordt gekankerd als onder de aanhangers van Geert en Rita. Maar hij had geen antwoord op het recht-door-zeese duo. Hij zat er met Femke Halsema en beide linkse denkers praatten voortdurend intelligent langs elkaar heen.

Kennelijk is links niet geinteresseerd in de oorzaak van het gekanker. Er wordt gepeild, maar niet bevraagd. Waarom kunnen die boze mensen hun liefde voor het volk en vaderland alleen maar kankerend onder woorden brengen? Waarom zijn ze zo boos op politici die er in hun ogen een rotzooi van maken? Wat verwachten ze van Geert en Rita?

De aanhang van rechts zit voornamelijk in de buitenwijken van middelgrote provinciesteden. Daar kun je niet van zeggen dat ze overmatig last hebben van hun islamitische buren. Daar kun je misschien wel van zeggen, de geschiedenis leert het, dat ze bevangen zijn door de angst, dat ze er last van krijgen. Last van islamieten, last van Polen, last van nikkers en homo's en allemaal omdat die hun relatieve rijkdom en rust bedreigen.

Iedereen, ook zij, weet dat je in bijna geen land een beter leven leeft dan in Nederland. Maar als je veel hebt, heb je ook veel te verliezen en daar zijn die mensen bang voor. Als angst de mensen naar rechts drijft, wat moet links dan doen? In ieder geval die angst serieus nemen.

Gastschrijver Berry Honing

Berry H. is collega weblogger. Hij volgt net als ik nauwlettend de Huizer politiek, voor zover er iets te volgen is tenminste. Hij denkt over veel zaken anders dan ik, maar zijn mening is minstens interessant. Wij discussieerden over de invloed van Wilders op de Nederlandse politiek en naar aanleiding daarvan stuurde hij mij een column van Wijnberg over Wilderiaanse psychologie. En hoewel ik me eigenlijk had voorgenomen geen aandacht meer aan Wilders te besteden, vind ik de stelling van Berry interessant genoeg om hier op te schrijven. Wilders is een nuttige nar, omdat hij andere politici uitdaagt om kleur te bekennen.

Dus ik antwoordde hem:

hi berry: wijnberg heeft gelijk dat wilders zijn collega politici uitdaagt (de gelegenheid geeft) kleur te bekennen. hij heeft geen gelijk als hij stelt dat ze zijn methoden moeten gebruiken. maar zwijgen of gekwetst gaan zitten doen (melkert tegenover fortuyn) is zielig en niet effectief. wat dat betreft heeft bea het goede voorbeeld gegeven. duidelijk laten weten dat je het er niet mee eens bent. en dat gehuil van al die belastingmannetjes in elsevier doet daar niets aan af! ik ben absoluut geen fan van de monarchie, maar zie ook niet in waarom we die mensen, als ze er toch zijn, niet zouden mogen zeggen wat ze willen. het is of het een of het ander. of je schaft de monarchie af (mag van mij) of je beschouwt ze als weldenkende mensen met een mening. zijn narren van links ook mogelijk eigenlijk?

En hij antwoordde:

Zijn die er, narren van links? Vind het vaak beetje depri, beetje klagerig. Altijd kijken naar de ander, want de ander belazert de zaak. Beetje vanuit bescherming van de zwakkeren, dus begrijp het historisch gezien ook wel. Sociaal democratie heeft echt z'n functie wel gehad in de geschiedenis. Had er hele discussies over met een vriendin, die tegen de SP aan hing qua overtuiging. Mijn stelling is dat iedereen elkaar belazert. Het is een mentaliteitskwestie en die verander je niet zomaar. Dat verander je alleen maar met natuurlijk gezag van natuurlijke leiders en die zijn er niet meer.

Effectief is gewoon zeggen wat je vind, van de probleemstelling en van de voorgestelde oplossingsrichting. De meeste oplossingsrichtingen zijn niet haalbaar, of zullen nooit een parlementaire meerderheid krijgen. Wat mij betreft dan punt. Wat moet je er verder mee, laat ze die moties indienen en stem het rustig af.
Maar feit blijft wel dat Wilders steeds grote delen van het electoraat mee krijgt in zijn opinie. Dan moet je toch eens gaan nadenken of de probleemstellingen die hij aandraagt, niet door grote delen van de bevolking worden onderschreven, terecht of onterecht doet er dan niet toe. Hét probleem van nu is de mentaliteit van de mensen, al dan niet gerelateerd aan de multiculturele samenleving, de moderniteit met al z'n facetten, de snel veranderende samenleving, het onthecht raken van dat wat je gewend bent. Het geeft allemaal onzekerheid en die wordt eigenlijk alleen maar groter. Mensen moet je zekerheid geven in het leven, zekerheid en verantwoordelijkheid. Daar functioneren ze het beste bij. Daarom was het van Fortuyn ook goed, dat hij tien punten noemde die we gezamelijk hadden. Als iedereen die accepteert, dan heb je een basis en een gevoel van samen. Maar iedereen lult maar een end raak, het raakt allemaal kant noch wal.

Mijn punt is heel vaak dat het programma als politiek 'product' niet aansluit bij de vraag van het electoraat. Feitelijk zit het electoraat opgescheept met een onwillige politieke elite, onwillig op het punt van programma-vorming. Daarom juist kunnen Fortuyn/Verdonk/Wilders zoveel stemmen trekken. Verdonk doet helemaal niets, maar ze staat op 21 zetels! En de Pvda heeft er even van kunnen profiteren, met 60 zetels in de peilingen. Dus het slaat alle kanten op. Ik vind het ook een fout van de VVD dat ze zich niet als een fatsoenlijk rechts-conservatieve partij profileren. Als ze dat zouden doen, dan zou er veel meer stabiliteit in de verhoudingen kunnen komen. Nu zitten ze allemaal op de stemmers van het midden te azen, terwijl die nou juist naar de flanken wegvluchten, omdat ze deze drie partijen (CDA/PvdA/VVD) niet meer vertrouwen.
Koningin: hou haar er graag bij, is historisch gezien zo gegroeid (en historie moet je nooit zomaar overboord gooien), maar dan moet je wel uitkijken dat je haar positie en dus de monarchie niet ondergraaft. Bescherm het mens gewoon. Tuurlijk mag ze zich uitspreken, maar aan de andere kant heeft ze een bijzondere functie. Soms gaan die dingen niet altijd samen. Zoals Carel Bikkers mij vroeger al eens vertelde: je zit in een glazen huisje. Dus het is de combi van positie/verantwoordelijkheid/gezag en dat glazen huisje. Dat zijn twee communicerende vaten. Als je iemand in die positie wilt hebben, dan moet je de positie onderhouden. Is in mijn optiek dan meer kwestie van balans zoeken en houden. Je moet dus de Koningin als mens (mét mening) en de Koning(in) als functie proberen uit elkaar te houden. Ik vind het zeer schadelijk wat er nu gebeurt.

Als u lezer ook iets vindt, mag u best reageren.

Huizer Museum, ei

Op 22 mei van het vorig jaar schreef ik over de plannen van het Huizer Museum om te verhuizen naar het gebied rond de oude haven. Ik verbaasde me er toen over dat het bestuur van het Huizer Museum zo solitair en onzichtbaar handelde. Ik dacht dat als je iets wilt voor dit schone dorp je dorpelingen enthousiast moet maken voor je ideeën. Daarom besloot ik het bestuur naar de plannen te vragen.

Tijdens een bijeenkomst van een dertiental kleine kunstpausjes uit dit dorp in De Rookerij legde de voorzitter van het museumbestuur brommerig uit dat het museum nog steeds grootse plannen had, maar dat het wordt dwarsgezeten door de ondernemers in het Nautisch Havenkwartier en niet wordt gesteund door het gemeentebestuur. Op onze vraag wat die plannen dan wel inhielden kregen we een antwoord dat ik hier vanwege de vaagheid niet in mijn eigen woorden kan vangen. Het had vooral iets met kunsteducatie te maken en ook iets met moderne kunst. Toch bij uitstek gebieden waarop die kleine kunstpausjes in De Rookerij ook bezig zijn.

Nu lezen we in de Huizer Courant van donderdag, waarin trouwens aangenaam veel over kunst staat, dat het museumbestuur "pas op de plaats" wil maken. Tweeeneenhalf jaar en € 25000 verder voor een onderzoek naar een gebouw en de financien komt het museumbestuur tot een conclusie, die wij op die avond in mei ook al hadden getrokken. Je moet geen kip kopen als je geen eieren wilt.

Niet beginnen met het geld en de stenen, maar beginnen met doel en inhoud! In allerlei dorpen en steden van dit land worden kunst- en cultuuractiviteiten onder een dak gebracht. Musea, kunstuitleen, kunsteducatie, archieven, bibliotheken worden samengevoegd en mogen elkaar wederzijds inspireren. Soms lukt het wel (Tilburg) en soms niet (Apeldoorn). Waar het wel lukt is men niet begonnen met de stenen!! Daar zijn mensen bij elkaar gaan zitten om elkaar enthousiast te maken. Ik wil niet zeggen dat de rest daarna vanzelf komt, maar het gaat wel een stuk gemakkelijker.

De Ander

Las in NRC Boeken een artikel van Ryszard Kapuscinski, Pool en leermeester/vriend van Lieve Joris, over de uitdagingen van de confrontatie met de Ander. Er zijn drie mogelijkheden, je verjaagt of vernietigt de ander, je negeert hem of je gaat de ontmoeting aan. Alleen in het laatste geval gedraag je je als een volwaardig mens.

Jammer toch dat er steeds minder van die mensen zijn. Kijk nu weer in Kenya. Tot nu toe hebben wij dat land beschouwd als een van de weinige ontwikkelde landen in Afrika. Maar een week geleden waren er verkiezingen. Kennelijk heeft de verkeerde gewonnen, waardoor er nu een bloedige en wrede stammenstrijd is uitgebroken. Er zijn al driehonderd mensen op brute wijze vermoord. Het gaat slechts om tien procent van de bevolking, maar kennelijk is de andere negentig procent niet in staat om het geweld te stoppen, terwijl het land naar de donder gaat.

Het is niet zo lastig om een vergelijking te trekken naar het geweld rond Nieuwjaarsnacht in ons eigen kikkerland. Weliswaar zijn er geen doden gevallen, maar er is voor tientallen miljoenen vernield en wat misschien nog het ergste is, de raddraaiers zien er geen gat in om mensen van hulpdiensten het werken onmogelijk te maken. Waarom zijn wij, de meerderheid, en met ons de gezagsdragers niet in staat om dat zinloze geweld te stoppen?

Begrijpen we het soms niet? Zou het kunnen zijn, dat mensen op deze wijze hun woede koelen? En woede over wat? Dat ze er op een andere manier niet aan te pas komen? Dat er geen plek voor hen is, geen vooruitzicht, dat er niet naar hen wordt geluisterd. Of zou het toch gewoon zo zijn dat ons laagje beschaving, heel dun is, en dat wij het alleen in stand houden als we er wat mee te winnen hebben. Bijvoorbeeld de bescherming van ons bezit, onze sociale status, onze kinderen, onze illusie? En betekent dat dan niet, dat je eerst moet zorgen dat mensen iets te koesteren hebben voordat je ze democratie brengt!?

Vrede en verdraagzaamheid

In mijn beste wensen voor 2008 vroeg ik om verhalen van de overzijde. Laat die schreeuwers een poosje hun kop houden, dacht ik en laten de mensen met enig gezond verstand ons vertellen wat er goed gaat. Ik hoopte stiekem dat er iemand met enige morele autoriteit, en die zijn er niet zoveel meer in dit land, zijn stem zou laten horen. De steun is gekomen uit onverwachte hoek. Koningin Beatrix heeft ons in haar kersttoespraak opgeroepen tot rust, vrede en verdraagzaamheid. En vervolgens heeft Pavlov jochie Wilders haar beschuldigd dat zij hem heeft willen aanvallen. Het kan toch niet anders dan dat bij al die brave meelopers nu wel de ogen moeten worden geopend, zou je zeggen.

Heeft ze dan iets nieuws gezegd, iets dat we al niet weten. Ze zei: Onze democratische traditie houdt meer in dan alleen aanvaarding van de macht van de meerderheid; het gaat ook om respect voor minderheden."

En zo is het. Maar als je dat respect niet kunt opbrengen, kun je toch ook verwachten dat je tegenspraak krijgt. Tenzij je onze democratische rechtsorde om zeep wilt helpen. Maar nee hoor. Moord en brand schreeuwen al die Wilderianen. En ze vinden nu zelfs dat de koninging de mond gesnoerd moet worden. En broertje Balkenende zou daarvoor moeten zorgen.

Selectieve verontwaardiging, noem ik dat. Als je niks wilt inleveren van je eigen kortzichtig en dikbuikig gelijk (dat de dikke buik en het korte zicht iets met elkaar te maken hebben kom ik nu ook achter) mag nu zelfs die brave Bea niks meer zeggen. Van Wilders mag ze alleen nog linten knappen. Wees dan flink, jongen en vraag om het afschaffen van het koningshuis. Maar dat doet die natuurlijk niet. Want dan zullen al die brave nationalistische Oranjegezinden, weer gauw teruglopen naar de oude, vertrouwde VVD. Weg koninging, weg Wilders.

Het beste voor 2008!

Ik krijg veel mooie wensen voor 2008, per e-card, per post en met zoenen en hand. Ik geef ze ook terug: "veel moois en goeds, gezond, gelukkig". Ik heb voor iedereen wel een paar woorden, maar langzamerhand vraag ik me af wat al die mooie woorden nu echt betekenen. Wat zou ik nou echt willen in het nieuwe jaar?

In ieder geval dat het hersenloze geschreeuw over onze allochtone medelanders verstomd. Dat al die mensen die nu de ongenuanceerde verhalen van Wilders en Verdonk geloven ineens zien dat het allemaal niks voorstelt. Dat er een goed alternatief verhaal komt (mag van rechts of van links) hoe we in dit land samen kunnen leven zonder elkaar naar de hel te verwensen. Dat al die voorbeelden waar dat nu al lukt prominent op voorpagina's van kranten komen te staan en favoriete onderwerpen worden in actualiteitenrubrieken.

Ook zou ik willen dat de Europese regeringen nu serieus werk gaan maken van milieumaatregelen, ook als het ten koste gaat van de zogenaamde economische groei. Misschien heeft Al Gore hier en daar overdreven, maar iedereen die om zich heen kijkt, weet dat het niet goed gaat met moeder Aarde. Wij in het Westen kunnen nog wel met veel geld recht breien wat krom is. Dat kunnen de allerarmsten die honger en dorst lijden niet.

En omdat al het mooie in drieën gaat - wie dat zegt? ik! - zou ik ook nog wel willen dat we weer serieus werk gaan maken van kwaliteit: kwaliteit van relaties, kwaliteit van onderwijs, kwaliteit van opvoeden, kwaliteit van sport en spel, kwaliteit van kunst. Dus niet alleen roepen dat het moet, maar ook laten zien dat het kan, en als het er is, er bij stilstaan.

Het beste van 2007!

Het einde van het jaar is de tijd van de lijstjes. De beste sportvrouw, en sportman, het beste boek, de beste film, de beste vriendin, de beste politicus, en ga zo maar door en door en door. Ik heb geen lijstje en ik maak er ook niet een. Ik heb wel een paar boeiende dingen meegemaakt dit jaar, die ik wil memoreren. Natuurlijk met stip bovenaan: Sonja Bakker. Die heeft me immers van 15 kg overgewicht en een heleboel meer ellende afgeholpen. Al een maand doe ik weer normaal en er komt geen gram bij.

Dan is er ook mijn rechterbeen, dat het weer doet. Tien jaar lang heb ik pijn geleden en nauwelijks kunnen lopen. Vorig jaar stopten ze er in het TerGooi ziekenhuis een gewricht van titanium in, er ging een vervelende bacterie mee, die met veel moeite werd uitgedreven. Het gewricht is gebleven en ik kan weer veel en ver en zonder pijn lopen.

En er was de leesclub! Elke zes weken een boek. We lazen Het leven van Pi van Yan Martell, Favonius van Allard Schröder, Het huis van de Moskee van Kader Abdollah, Duizend Schitterende zonnen, Lucifer van Conny Palmen. Maar met stip bovenaan Agaath van Marlene van Niekerk. Wat een prachtig boek. In Agaath zoekt de Zuidafrikaanse schrijfster de grensgebieden van macht en intimiteit. Ik heb het ademloos gelezen. Niet gemakkelijk, maar als je je overgeeft krijg je er veel voor terug.

En er was het reizen. Twee weken voor het eerst naar Amerika, twee weken naar Florence, twee keer naar Jarjat en laatst nog vier dagen naar Parijs. Tussendoor fietsten we heel wat af. En nu is het winter en nadert het einde van weer een jaar. Je zou er weemoedig van worden, als je niet wist dat het volgend jaar gewoon weer verder gaat.

Twee kleintjes en twee groten

Gedeputeerde Staten van Noord Holland hebben een besluit genomen over de bestuurlijke indeling van 't Gooi. Dat betekent dat Bussum, Naarden, Weesp en Muiden worden samengevoegd tot een gemeente van zo'n zeventigduizend inwoners. Hilversum blijft de grootste en wordt groot Bussum de tweede gemeente in 't Gooi. Van de provincie mag Huizen zelfstandig blijven en mogen de BEL gemeente (Blaricum, Eemnes en Laren) proberen samen te werken.

Op het gemeentehuis van Huizen zal men niet blij zijn met het voorstel. De Provincie heeft niet geluisterd naar het gejank van Huizen. Bijkomend is dat Huizen de Naarderstraat en dus VVD raadsleden Carel Bikkers en Jessica Prins moet inleveren aan Naarden. Pijnlijk zal zijn dat de provincie fijntjes opmerkt, dat Huizen na een jaar mag beslissen om zich aan te sluiten bij de BEL gemeente. Iedere goede verstaander leest daarin de boodschap "Huizen en Blaricum kom tot inzicht." Wat moeten immers die twee kleintjes daar in de oostelijke hoek van 't Gooi, die ook nog eens elkaars bloed wel kunnen drinken.

Hilversum en Groot Bussum worden de lachende derden. Waar twee honden vechten om een been, gaat de derde er immers fluks mee heen. Wordt het misschien toch nog eens Groot Gooistad?

Wat zullen ze sip kijken op het gemeentehuis, het CDA voorop. Maar wie kaatst moet de bal ontvangen!

Huizen, levendig dorp aan het water

Vorige week heeft de gemeenteraad van Huizen de toekomstvisie vastgesteld. Het heeft lang geduurd, het ging wat schutterig, aarzelend en uiteindelijk zei de VVD dat ze zich niet gebonden voelde, maar dankzij een paar volhouders is hij er wel gekomen. Huizen wordt een levendig dorp aan het water.

Dat gaat natuurlijk niet vanzelf, hoewel de onpersoonlijke toon van het persbericht dat wel suggereert. Het college moet aan de bak om al die mooie voornemens uit te werken in plannen. Waait het over, of hebben de drie vrouwen en een heer de moed om door te bijten.

Want volgens de Toekomstvisie moet Huizen gaan concureren met Naarden, Muiden en Harderwijk. Toeristen komen niet vanzelf, die moeten getrokken worden. Het oude dorp, de natuur en de haven zijn niet genoeg. Die zijn er nu ook al en we kunnen niet zeggen dat het stormloopt met buitenlanders. Er zal dus iets meer moeten gaan gebeuren. En vooral in het dorp wil het nog niet echt lukken. Je kunt er leuk rondwandelen langs oude boerderijen en vissershuizen. Je kunt zo af en toe als je geluk hebt de oude kerk bezichtigen. Maar als je dan wilt winkelen en iets wilt gaan drinken of eten met sfeer kom je op kale stenen pleinen terecht.

In het oude dorp moeten de ontwikkelingen zich enerzijds richten op het behoud en het versterken van de bestaande architectonische uitstraling en anderzijds op het uitbouwen en bevorderen van variatie in het winkelbestand. Dat is een spannende bezigheid. Daar moet je zin in hebben. Wie gaat dat doen? Durft de gemeente het aan om onder eigen regie in ateliers plannen te laten ontwikkelen. Of geeft ze de regie uit handen en kunnen we vervolgens weer jaren wachten of enigszins uitvoerbare plannen.

Nog een spannende uitdaging. Om de ontwikkelingen aan de kust en in het centrum elkaar te laten versterken. moeten de haven en het historisch dorpscentrum met elkaar worden verbonden. De zone Havenstraat komt hiervoor het meest in aanmerking. Daar liggen veel kansen, maar ook gevaarlijke klippen.

Huizen wordt pas echt een trekpleister als er ook iets bijzonders te beleven valt. In de toekomstvisie wordt gesproken van een evenement met bovenlokale uitstraling. Naarden heeft het fotofestival, Harderwijk het dolfinarium, Bunschoten de bruine vloot. Huizen heeft nu al de Huizerdag, de Atelierroute, het SouthSea Jazzfestival, die allemaal veel lokaal publiek trekken. Het moet kennelijk grootser en aantrekkelijker. Gelukkig is 2020 nog ver weg.

Beweging

Ik lees de laatste week heel veel over bewegen, beweging en bewegingen in de krant.

Het woord beweging kent verschillende betekenissen. In Wikipedea, de onvolprezen internet encyclopedie, die nu door Nobelprijswinnares Doris Lessing wordt verketterd, omdat hij je dom zou houden, en je niet leert denken en schrijven, zeker niet lange zinnen, maar die door mij veel wordt geraadpleegd, al was het alleen al als doorverwijspagina, staan vier betekenissen van het woord beweging:

• In de natuurkunde als een verplaatsing in de ruimte door de tijd,
• In de sociologie voor een groep mensen die eenzelfde, meestal fundamentele verandering nastreven,
• In de kunst als een lichamelijke verplaatsing van het lichaam, teneinde die verplaatsing te vatten in een kunstbeeld,
• In de bewegingswetenschap, psychologie en neurowetenschap de door hersenen gestuurde bewegingen van lichaam en ledematen.

Aan het woord beweging hangt een onwelriekend geurtje sinds de opkomst van het fascisme en het nationaal-socialisme. Het woord beweging suggereert iets van een golf die zijn eigen dynamiek krijgt en die niet te stoppen valt. Rita Verdonk wil het zo met haar beweging Trots op Nederland, maar of Doukle Terpstra het zo heeft bedoeld is voor mij een vraag. Volgens mij heeft hij maatschappelijke organisaties opgeroepen om zich te laten horen en heeft hij allerminst de bedoeling gehad om zelf leider, want dat woord hoort bij bewegingen, te willen worden. Daarom is hij nu ook even stil.
Wat ik nou zo gek vind, is dat de politiek zo gebeten reageert op de oproep van Terpstra. “Discussiëren”, zeggen ze “doen wij in het parlement. Dat moet niet daarbuiten gebeuren.” Was dat maar zo, dan had ik dit weblog niet hoeven schrijven. Want er wordt helemaal niet gediscussieerd in het parlement en al helemaal niet over het onderwerp dat Terpstra aanroert. Er worden in het parlement alleen maar bezweringsformules uitgesproken. Ik heb één keer gezien dat Jan Marijnissen met Geert Wilders in debat ging over het verbieden, verbranden of afschaffen van de Koran. Dat was een emotioneel debat, waar ik ademloos naar heb gekeken. Maar dat is al weer lang geleden en verder houdt iedereen zijn kaken op elkaar. Angst? Voor wie of wat?

Dus alsjeblieft geen nieuwe bewegingen. En al zeker geen nieuwe leiders. Laat het parlement zijn werk doen en als anderen zich willen roeren, doen! Maar dan niet oproepen tot een nieuwe beweging graag. Gewoon je eigen verstand blijven gebruiken en van je laten horen.

Christenen en homo's

Ik heb dankzij Max Pam de tekst gevonden waarop christenen hun afschuw over homosexualiteit baseren. Het staat in de brief van Paulus aan de Romeinen 1:18-29. Overigens gaat het daar om ongelovigen die allerlei nare dingen doen o.a. de liefde bedrijven met het gelijke geslacht. Homosexualiteit is dus een van de vele uitingen van ongeloof. De ware gelovige doet het met zijn enige en ware partner van het andere geslacht. Met deze interpretatie zijn er toch heel veel ongelovigen op de wereld, ook binnen de eigen kerk.

Nederland heeft nu door de komst van de ChristenUnie in de regering ineens een homovraagstuk, naast de andere vraagstukken die wij al hebben. Misschien moet de ChristenUnie op emancipatiecursus. Uiteindelijk hebben zij de meeste last van het vraagstuk. Houen zo!

Parijs

Het waren maar drie dagen, eigenlijk drie en een half, maar we hebben voor maanden genoten. Wat maakt Parijs toch tot de aangename stad die het is. Zelfs in een natte en koude herfst. In het voorjaar waren we in Florence, Italië. Daar hebben we vooral genoten van alle kunst, die binnen in kathedralen, kloosters, paleizen, musea is te zien. Florence is een schilderachtige stad, maar ook vies, benauwd en druk. In Parijs hebben we vooral gewandeld over brede boulevards, onder galerijen en door passages, over pleinen en door de parken. We hebben wel de tentoonstelling van Helene Schjerfbeck in het Musee d'Art Moderne bezocht. Die hadden we gemist in het Gemeentemuseum en zo de moeite waard volgens de beelden en verhalen, dat we er achteraan zijn gereisd.

We hebben op Pere Lachaise het graf van Proust, Becaud (veel bloemen, heel veel bloemen), Signoret en Montand (die liggen na alle buitenechtelijke avonturen toch weer naast elkaar), Balzac (alleen voor de buste) bezocht en opnieuw geconstateerd dat ik niks heb met kerkhoven en het met steenmassa´s herdenken en eren van onze doden. Mijn moeder en vader liggen begraven op Ockenburgh in Den haag. Ik herdenk ze vooral in mijn herinneringen.

Langs het Canal St. Martin gewandeld, dat bijna niemand kent en waar het dus heel erg prettig toeven is, vooral als er een Canalette Touristique zich door de vele sluizen stroomopwaarts wurmt. Ook gezien dat er steeds meer Parijzenaars zich per rijwiel verplaatsen, sommigen op eigen exemplaren, maar veel op leenfietsen waarvoor je een abonnement kunt nemen en die overal in de stad meegenomen en teruggezet kunnen worden.

En verder een koude boottocht op de Seine gemaakt van Pont d´Alexander III naar het Ile de la Cité en terug samen met tientallen kwetterende Aziaten, die alles door de lens van hun digitale camera´s bekijken en niet ophouden met praten. Nu weet ik ook dat de Seine een druk bevaren rivier is en niet alleen door de honderden rondvaartboten, waar wel duizend mensen per boot op mee kunnen varen. De Notre Dame bekeken vanaf het water en die is bijna net zo echt Gotisch als de St Eustace, die in de buurt van de Hallen staat en waar we op zondagmorgen veel Parijzenaars te kerke zagen gaan.

Ook nu verbaasde het me weer dat Fransen hun verse brood nog steeds bij de echte boulanger halen zelfs als zij daar op zondagmorgen uren voor in de regen en in de rij moeten staan. En ook bij de slagen was het druk. Fransen houden van goed eten en dat merk je in de restaurants. Vier dagen buiten de deur gegeten en vier dagen goed. Kom daar maar eens om in dit kikkerland, waar ze je in restaurants het liefst een bevoren biefstuk of zalmmoot voor zetten, omdat ze denken dat je toch alleen voor de patatten komt.

Kortom, blij dat we weer thuis zijn, maar met de constatering dat je in vier uur per trein in Parijs bent, en dat daar veel is te genieten.

Hoe onzinnig is politiek

Vanavond gaat de gemeenteraad van Nijmegen in debat over een vermeend slippertje van een wethouder. Ik weet niet wat er is gebeurd en ik wil het ook niet weten. Maar ongetwijfeld zal het debat op de televisie breeduit worden getoond en daarmee krijgt de mevrouw van Stadsbelang(!) haar zin, want die heeft de zaak aangezwengeld. Kunt u dat niet achter gesloten deuren doen? Als ik raadslid was zou ik uit protest wegblijven!

Het doet me weer denken aan de zaak in de gemeenteraad van Huizen, waar vragen werden gesteld over de vermeende belangenverstrengeling van een Huizer raadslid, die al tien jaar bekend zouden kunnen zijn. De Gooise pers pikte de rel niet op, en daarom bombardeerden de raadsleden ons met open brieven en ingezonden mededelingen in de Huizer Courant. Het gaat allemaal nergens over, maar ze blijven volhouden en zetten zichzelf en hun politieke bedrijf wel in het spotlicht. Zouden ze echt denken dat we in dat rellerige gedrag geïnteresseerd zijn?

Ook zij moeten toch weten dat mensen de politiek steeds minder serieus nemen. Of moeten we ze echt gewoon afschaffen en overgaan op een ander systeem, waarin serieuze mensen beslissingen nemen. Wil er niet aan denken, maar zo wordt het toch echt een farce.

Kunnen we Nederland niet over doen?

Na een weekend krant lezen, televisie kijken, en boodschappen doen in het oude dorp, verzuchtte ik tegen Ger of we Nederland niet over kunnen doen. Dat vond Ger wel een aardige gedachte. "Dan sturen we eerst de helft van alle mensen weg", zei ze enthousiast, "en dan niet onze kleurrijke medelanders, maar vooral die ergerlijke grauwgrijze landgenoten." En vol pret begonnen we aan het rijtje: allereerst alle mannen met kleine hondjes, met rode broek en roze trui, en alle asblonde SUVvi-rijdsters en al die oliedomme politici, die elkaar maar na praten en voor geen enkel probleem een oplossing hebben, en al die mensen die tegen beter weten in auto blijven rijden.

Als die mensen weg zijn, kunnen we ook alle lelijkheid de deur uit doen. De helft van het asfalt, de bedrijvenparken langs de snelwegen, de fantasieloze winkels in de groeisteden, de rommelige vrije kavelwijken, de versteende buitenwijken zonder kraak of smaak, de grote, anonieme scholengemeenschappen en van die protserige bankgebouwen.

En dan gaan we opnieuw inrichten naar menselijke maat en schaal, zodat we elkaar weer in de ogen kunnen kijken, samen kunnen dansen en muziek maken, op de hoek boodschappen kunnen doen, bij elkaar op bezoek gaan voor een bakkie of een glaasje. Als er mensen toch groots en meeslepend willen en veel herrie willen maken, zetten we ze op dat eiland in de Noordzee.

Er is nog zomer

Er is nog zomer en genoeg
Wat zou het loodzwaar tillen zijn
Wat een gezwoeg
als iedereen niet iedereen terwille
was als iedereen niet iedereen
op handen droeg

Judith Herzberg

Cinema & Justice

Warphotographer gezien, een film over oorlogsfotograaf Jim Nachtwey. En daarna een debat van Frenk van der Linden met Eddy van Wessel en Daimon Xanthopoulus, twee Nederlandse documentaire fotograferen. Het thema van de middag was Cinema & Justice, waarbij niet direct duidelijk was hoe die twee begrippen aan elkaar waren verbonden. Wat stond centraal? Achteraf hebben we het zelf ingevuld.

De film, die over Jim Nachtwey ging, zette al flink aan het denken. De eerste beelden toonden ons de fotograaf die wenende vrouwen fotografeerde die familieleden hadden verloren. Het motto van de film was een uitspraak van Robert Capa: "If your pictures aren't good enough, you're not close enough." Jim Nachtwey kwam heel close, op de huid bijna. Kan dat wel, moet je niet meer respect tonen? De film gaf ook het antwoord. Als je niet dichtbij bent, kun je het ook niet meevoelen.

Het gesprek tussen de fotografen en Frank van der Linden gaf nog meer stof tot nadenken. Niet de situatie van de gefotografeerde bevolkingsgroepen stond centraal, zoals was aangekondigd, maar het werk van de fotografen. Wat bezielt hen? Eddy gaf daarop een duidelijk antwoord. Het is iets dat je niet kunt beredeneren. Je moet, omdat je het wilt laten zien. Daarom gaat hij steeds terug naar Tsjetsjenië. Niet om mooie plaatjes te schieten, maar om te laten zien.

Een andere vraag die opkwam was of een foto wel een goed middel is om te getuigen? De film had me doen sidderen van de ellende die in beeld werd gebracht. Wenende vrouwen in Kosovo, stenen gooiende Palesteinen die worden beschoten, hongerende mensen in Afrika, jonge jongens die lopen te scharrelen op de vuilnisbelt van een grote stad en een man, vrouw en drie kleine kinderen, die leven langs de spoorlijn in Djakarta. De tentoongestelde foto's bekeek ik met andere ogen. Ik zag mooie foto's, die ook nog eens indruk maakten. maar ze kwamen niet echt binnen.

Ik aarzel ook of ik iets zal laten zien hier. Want gebruik ik dan het beeld niet voor iets anders dan waar het voor bedoeld is. Op het oog heb ik een foto van Jim Nachtwey van de vader met zijn zoon langs de spoorlijn. Wij leven, zegt Eddy van Wessel voor ons pensioen en voor wat anderen van ons denken en vinden. Zij leven met de dag, misschien wel met het moment, met een verschrikkelijke intentie. Beter is als je zelf gaat kijken op de website van jimnachtwey.

Stof tot nadenken genoeg.

Het beeld (4)

Fanny, de beeldhouwer, heeft zelf foto's genomen van het begin van het hakken. Die foto's heb ik op Flickr gezet. Je kunt ze bekijken als je op foto's klikt. Het hakken is zwaar, laat Fannt weten. De steen is hard en weerbarstig. Ze gaat hulptroepen inschakelen, onze Michelangela. En gelijk heeft ze. Wie zou er niet aan zo iets moois willen werken.

Me and Sonja Bakker

In de campagne tegen overgewicht wordt de Sonja Bakker methode regelmatig weggezet als de ondeugdelijke jojo-manier waarop het niet zou moeten. Ik wil een tegengeluid laten horen, want met Sonja Bakker heb ik inmiddels 15 kilo lichaamsgewicht verloren, die ik er met allerlei andere methodes, incl. bewegen en gezond leven, niet afkreeg. Natuurlijk weet ik dat nu het moeilijke komt, namelijk vasthouden. Maar die 15 kilo ben ik alvast kwijt en dat lukte met al die andere gezonde methodes van Ali B en Paul R. (hebben die trouwens ook overgewicht??) niet.

Waarom met Sonja dan wel, vragen veel vrienden. En natuurlijk heb ik daarover nagedacht, al was het alleen al, omdat ik jaren voor niks met al dat extra gewicht heb rondgelopen en mensen me nu zeggen dat ze me wel heel erg dik vonden. Overigens heb ik een vriendin die me nu angstig vraagt of ik geen anorexia heb gefokt. Succes van het dieet van Sonja is dat het eigenlijk te simpel is voor woorden. Je moet gewoon minder eten dan je gewend was en omdat Sonja weet hoe lastig dat is schrijft ze je per dag voor wat je mag eten. En als je je daaraan houdt, verlies je elke week zo'n kilootje. Als het niet lukt, weet je meteen waar het aan ligt. Je kunt jezelf geen zand in de ogen strooien.

Voor mij breekt nu de lastige tijd aan. Hoe houd ik dit vast? Van al die mensen die het zo goed weten en die zelf geen last hebben van overgewicht, hoef ik geen hulp te vragen. Die kijken me nu meewarig aan. Ik zie ze denken: Ach arme, over een jaartje zit het er toch weer aan. Ik zal ze een poeppie laten ruiken. Niet dus! Ik weet nu immers dankzij Sonja, dat ik minder moet eten dan ik at, niet twee keer moet opscheppen als het lekker is, niet tussendoor eten en als ik al eens een keer zondig, zoals gisteren toen ik op Scheveningen een heerlijk vers scholletje heb gegeten, dat het de volgende dag een dag streng wordt.

En laat ik duidelijk zijn. Ik voel me een stuk beter zonder die 15 kilo. Ik loop als een kievit, komt ook door die nieuwe heup, ik houd geen vocht meer vast, mijn bloeddruk is gezakt en ik hoef geen XLS kleren meer te kopen. Als u uw steun wilt betuigen, bent u van harte welkom. Ik kan een aanmoediging best gebruiken met al die tegengeluiden en heus ik ben nog steeds gezellig en heb geen anorexia.

Het beeld(3)

Voor mensen die benieuwd zijn of het beeld er nog is! Ja, Fanny is afgelopen woensdag begonnen met hakken. De stukken vliegen eraf. Ik heb gefilmd, maar ben vergeten een foto te maken. En film kan nog niet op dit weblog. En om jullie nu te verwijzen naar Youtube.com gaat me iets te ver. Ga dus niet zoeken, maar oefen geduld.

Jonge kunst

Zondagavond Janine Jansen met vrienden met Bach en vooral Schnittke in de kleine Zaal van het Concertgebouw en dinsdagavond de jonge dansers van het Nederlands Danstheater in de nieuwe Schouwburg van Almere. Wat een belevenis, wat een dynamiek, kracht en optimisme. Bach is Bach, daar helpt geen lieve moeder aan. Bach is altijd goed om naar te luisteren, maar om de muziek te laten trillen heb je iets extra's nodig. Ik weet nog niet of Janine dat al heeft. Technisch kan ze het aan. De tweede partita speelde ze voorbeeldig. Maar was het 'm ook? Weet ik niet. Ik werd niet meegezogen, maar dat kan ook aan andere dingen liggen. Bij het strijktrio van Alfred Schnittke gebeurde dat trouwens wel. Wat een nieuwe muziek!

Van de jongens en meiden van het Danstheater werd ik vrolijk. Niks geen loopjes en pirouettes en andere gesleten bewegingen. Nieuwe muziek, nieuwe bewegingen, kracht en souplesse en alles met elkaar. En dat ook nog eens in een moderne nieuwe Schouwburg aan een groot plein. Bijna niet van deze wereld.

Gaat het zien.

Christenen

Ik las nu in de krant dat ze het er ook nog moeilijk mee hebben, die christenen. Want nu ze in de regering zitten, zijn ze medeverantwoordelijk voor de afspraak in het regeerakkoord dat discriminatie tegen homoseksuelen moet worden bestreden. En dat gaan ze natuurlijk niet doen. Want homoseksuelen zijn geestelijk ziek, vinden ze. Volgens hen staat dat ergens in de bijbel. Ik heb het nooit kunnen vinden, maar ik ben natuurlijk bevooroordeeld. Misschien kan een van mijn lezers me helpen. Of misschien kan ik het wel vragen aan de vertegenwoordigers van het enige ware geloof in deze gemeente, de christenen van de Christen Unie.

De uitslag hoort u.

Wolf in schaapskleren

Las ik toch net in de krant dat een of ander zot Christen Unie gemeenteraadslid in Amsterdam op het partijcongres van haar partij een voorstel gaat indienen om homoseksuelen te weren uit de partij. Gelukkig zijn er ook nog echte liberalen. Een VVD raadslid gaat die mevrouw nu aangeven wegens aanzetten tot discriminatie.

Wat is er toch aan de hand met die christenen? Weten zij niet dat zij in een land leven waar gelijkheid van een ieder in de Grondwet staat? Dat zij stiekem denken dat homoseksuelen eng en gevaarlijk zijn, dat wisten we al lang. Maar dat ze het nu ook nog openlijk belijden. Laat ze zich toch gaan bezighouden met al die nette gezinnetjes van christelijke huizen achter de gordijnen!

Kleurrijke samenleving

Het zal allemaal wel niet helpen, maar toch ben ik blij dat de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid bevestigt dat wij in een kleurrijk land leven en dat daar niets mis mee is. Dat mensen met een dubbele nationaliteit en een andere herkomst hun land van herkomst waarderen is geen gevaar voor onze samenleving. Het zou toch een amputatie betekenen als ze die zouden moeten afzweren. Ik ben er toch ook trots op, dat mijn ouders uit Zeeland komen en dat ik dat boerse harde en trotse van hen heb geërfd.

Ieder mens koestert immers zijn voorkeuren en die kunnen heel verschillend zijn. Daar is niets mis mee. Ik zou bijna zeggen integendeel. Anders zou het wel erg grijs en grauw worden in dit kikkerland met van die enge eendimensionale figuren als Wilders en Verdonk, die voor willen schrijven wat wij moeten denken en geloven.

Maar zo'n rapport alleen helpt natuurlijk niet. Tot mijn schande moet ik erkennen dat mijn vriendenkring de laatste jaren eenzijdig wit is en dat ik me vaak betrap op vooroordelen. Word wakker, hoogmoed! De gemeente Huizen zoekt een groots evenement om zichzelf op de kaart te zetten. De gemeente Huizen heeft een kleurrijke bevolking. Ideetje?

Jubileum Kunstcafe Huizen

De initiatiefnemers en daar hoort Fanny Kiezenberg nog bij.

Woensdag 26 september a.s. feest in het Kunstcafe Huizen! Dan vieren we de vijfentwintigste Kunstcafe ontmoeting in De Boerderij in Huizen. Overigens las ik dat we op Plein 2000 beginnen met de fanfare van Prinses Irene. Zo hoort het ook. Prinses Irene is er altijd en overal, ook in het Kunstcafe!

Het Kunstcafe was het idee van een aantal Huizer kunstenaars en Gerrit Pas. Vijfentwintig avonden hebben bezoekers gratis kunnen genieten van alles wat er aan nieuw en gevestigd talent in Huizen rondloopt. Bij zo'n jubileum is het goed om terug te kijken en dan zie en hoor ik de volwassen poezie van de jeugdige Lulia Alberda, het verhaal van Jorit Bavel over Anton Heyboer, het klankconcert met schalen van Ton Akkermans en Carry Schomper, Hendrikje Rijkens met een voordracht uit de Atlantische Man van Marguerite Duras, en het cello quartet Sundgvist. Natuurlijk was er veel meer, maar iedereen heeft zo zijn voorkeuren en Janne Schra en Daan Loenen zijn al vaak genoemd.

Spannend is hoe we nu verder gaan met het Kunstcafe. Blijven we nieuw talent ontdekken en is er nog veel talent, of gaan we er een open podium van maken, zodat kunstenaars nieuwe dingen uit kunnen proberen. Kunnen ook niet kunstenaars het podium gebruiken? Gaan er optredens in reprise, blijven we podiumklanten volgen? Woensdag op het feest misschien tijd om niet alleen terug te kijken, maar ook de toekomst in te kleuren. Ik weet het allemaal niet. Ik ga me lekker laten verrassen.

Bureau Zorggeluk

Mooie affiche, maar zo niet te lezen, laat Nienke weten. Dat is jammer, dus daarom de tekst in gewoon zwart wit:

Toneelstuk “De Verwarring” t.g.v. Wereld Alzheimer Dag
Zaterdag 22 september voert Bureau Zorggeluk in opdracht van Alzheimer Nederland, afdeling Gooi e.o. het toneelstuk “De Verwarring” op ter gelegenheid van de viering van Wereld Alzheimer Dag in Theater De Graaf Wichman in Huizen. Het toneelstuk staat in het teken van “omgaan met dementie”. Steeds meer mensen komen met dementie in aanraking en daarom vindt Alzheimer Nederland afdeling Gooi het belangrijk op een prettige manier voorlichting te geven aan zowel partners en familie van dementerenden, als vrijwilligers en verzorgend- en verplegend personeel. Maar de voorstelling is natuurlijk voor iedereen een aanrader.
Met een interactieve voorstelling worden dagelijkse dilemma’s in het leven van mensen met dementie uitgespeeld. Wat weten we over dementie en wat doet verwarring nu eigenlijk met je? Op haar eigenzinnige maar ook ludieke wijze spiegelt Bureau Zorggeluk de dagelijkse praktijk in de wereld van Alzheimer, geheugenproblemen en desoriëntatie, in een avondvullende voorstelling.
In een reeks van scènes worden herkenbare situaties voor het voetlicht gebracht, soms schrijnend, soms ontroerend en dan weer met een lach. De toeschouwer raakt betrokken, bij de personages op de vloer maar ook bij keuzes waar we steeds opnieuw voor staan.
De voorstelling wordt gespeeld door twee improvisatie-acteurs: Margo Lak en Jan van der Hammen, beide werkzaam in de ouderenzorg en al 12 jaar samen actief binnen Bureau Zorggeluk, thematheater en improvisaties.
De zaal van De Graaf Wichman in Huizen is open om 19.30 uur. De voorstelling begint om 20.00 uur en eindigt rond 22.30 uur.
Het Theater De Graaf Wichman is eenvoudig bereikbaar met het Openbaar Vervoer, want deze is gelegen tegenover het centraal busstation in Huizen.
U kunt kaartjes reserveren bij Theater De Graaf Wichman, tel. 035-5880633. De kaartjes kosten € 2,50 per stuk.

Vakantie

Het was precies wat we ervan gehoopt hadden, alleen had het ietsje pietsje warmer mogen zijn. We zijn dus weer thuis met een hoofd vol indrukken en een rugzak vragen. Een paar van die laatste over waarom het hier zo druk, vol en jachtig is. Natuurlijk roept nu iedereen dat we ouwe met veel llll'worden, maar dat is het toch niet helemaal. Je kan beter kijken, vooral beter denken, en ook genieten als je er de tijd voor krijgt en neemt. En dat geldt volgens mij ook voor jonge lieden zonder die llll'en.

We hebben in Frankrijk geen televisie, kopen af en toe een krant in Vernoux, die we vervolgens gauw weglezen en geven ons dan weer over aan de boeken. We weten dus dat Jos Brink dood is, Linda de Mol gaat scheiden of lijmen, dat Jan Pronk weer voor opschudding heeft gezorgd en dat ons Woutertje keurig zijn kaken op elkaar houdt. Die heeft met zijn vriendjes Jan Peter en Andre afgesproken dat zij zich niet van de wijs laten brengen.

Ik las in de krant dat de PvdA in de peiling dramatisch daalde, maar lees nu bij een bevriende blogger dat sinds het weekeinde de stijgende lijn is ingezet. Ik kan nog niet bevroeden wat de oorzaak is. Alle thuisgelaten kranten van de afgelopen vier weken liggen nog op de stapel.

En nu ga ik dus ook weer de Huizer politiek volgen. Gerrit Pas liet me weten dat afgelopen week de raad en college hebben gesproken over de toekomst van de Toekomstvisie. Binnenkort moet er iets gebeuren met de afgewezen wensen over het confisceren van De Bijvanck, en er liggen forse bouwplannen in dubbele betekenis.

Raad en college hebben nu anderhalf jaar warmgelopen. Deze winter springen de vonken eraf!

Maakt kunst je een beter mens?

Van het beoefenen van kunst word je een beter mens. Althans dat vinden een heleboel belangrijke mensen, die zelf van kunst houden en zichzelf daarmee tot de betere soort rekenen. Daarom vinden die mensen dat je jong moet beginnen. Kinderen moeten gestimuleerd worden om kunst te maken of van kunst te genieten. Ze worden meegenomen naar musea, theaters, bibliotheken en er komen kunstenmakers in de klas vertellen hoe spannend kunst is.

Het helpt niet! Kinderen worden van die paar uurtjes geen betere mensen, omdat ze op allerlei andere manieren leren hoe overbodig kunst is. Kunst is immers nutteloos en zinloos. Van kunst kun je niet rijk worden, je kunt er soms niets eens van leven, je wordt er treurig, gek en onaangepast van. En kinderen hebben die grote mensenkunst helemaal niet nodig om te genieten. Die hebben hun eigen fantasie, waarin ze prima kunnen leven als wij ze niet zouden storen.

Weg met de kunst dus. Hoe mooi de verhalen ook zijn. Laten we eerst maar eens proberen om kinderen kind te laten zijn, en ze niet te verpesten met allerlei snode bedoelingen. Laat ze tot hun veertiende zelf mogen ontdekken wat mooi en waardevol is, voordat we ze verpesten met cijfers, scoren en overleven.

Jammer van al die mooie verhalen. Gebruik ze voor de echte liefhebbers.

Museum Hilversum

De officiële definitie van een museum (meervoud musea of museums) luidt: Een museum is een permanente instelling, zonder winstbejag, ten dienste van de gemeenschap en van haar ontwikkeling, toegankelijk voor het publiek, dat de materiële getuigenissen van de mens en zijn omgeving verzamelt, bewaart, onderzoekt en tentoonstelt en hierover informatie verstrekt voor studie, educatie en recreatie.

Het woord museum is afkomstig uit het Latijn en in die taal terecht gekomen via het Griekse woord mouseion, hetgeen betekent een plaats of een tempel gewijd aan de Muzen, de Griekse godinnen van de kunsten. Het Mouseion van Alexandrië (Egypte) ligt aan de basis van het woord. Het Mouseion was een opleidingscentrum. Geleerden waren er vrijgesteld, om zich te wijden aan de studie van de geschriften.

Aan deze schone boodschap, die ik heb gepikt van Wikipedia, moest ik denken toen ik gisteren in een leeg Museum Hilversum ronddwaalde. In de kelders van het museum kunnen Hilversummers aan de hand van foto's, kaarten, teksten, filmfragmenten, iets leren over hun geschiedenis. In de eigentijdse tentoonstellingsruimte op de bovenverdieping was werk van architect Coen van Velzen te zien.

Het gebouw waar het museum in huist, met de nieuwe vleugel van Han Ruijssenaars is op zich al een bezoek waard. Veel licht, veel mooie spannende ruimten, veel te zien, maar geen bezoekers. Die gemeenschap heeft kennelijk geen behoefte aan het bijeenbrengen van wetenswaardigheden voor haar ontwikkeling. Wil de mens niet meer weten, of alleen maar weten als hij ook op andere manieren wordt vermaakt?

Toen ik een paar weken geleden in het Frisia Museum in Spanbroek de tentoonstelling van Jan Mankes ging zien, liepen er bussen bejaarden rond. Maar die kregen in het restaurant van het museum ook een uitgebreide lunch. De mens moet verlokt en verleid worden, anders blijft het achter de televisie hangen. Goed om rekening mee te houden bij de plannen voor het nieuwe Huizer Museum.

Wet Maatschappelijke Ondersteuning

Er is iets geks met de Wet Maatschappelijke Ondersteuning, ook wel genoemd WMO, die vanaf 1 januari 2007 van kracht is. Met die wet hebben gemeente de verantwoordelijkheid gekregen voor het verstrekken van huishoudelijke hulp en huishoudelijke zorg, die voor 1 januari 2007 landelijk werd geregeld en werd bekostigd uit de AWBZ. Huishoudelijke verzorging is voor veel bejaarden, chronisch zieken en gehandicapten onontbeerlijk om een enigszins fatsoenlijk bestaan te kunnen leiden. Achter de invoering van die wet zit een ingewikkelde redenering, die ik iedereen hier zal besparen. In het kort gaat erom dat door de vergrijzing de kosten voor de AWBZ de pan uitrezen. En dat het vorige kabinet Balkenende, het kabinet met de VVD, dacht dat als je gemeenten en de markt het werk laat doen het allemaal veel goedkoper kan.

Iedereen met een beetje verstand kon bij de invoering al begrijpen dat het zo niet werkt. Als de vraag naar zorg groter wordt en er komt geen geld bij, dan moet meer zorg goedkoper worden geleverd. En dat betekent of geen zorg, of minder goede zorg. Bij de invoering werd door de luitjes in Den Haag geroepen dat zorg ook geleverd kan worden door familie en vrienden. Daar hoor ik nu niemand meer over en dat is maar goed ook. Dan zouden gemeenten gaan vertellen hoe mensen hun leven moeten inrichten.

Het eerste halfjaar was het stil rond de Wmo. Gemeenten werkten hard om de overgang te regelen en het zorgloket in te richten. Maar nu verschijnen er toch zorgwekkende berichten. De zorginstellingen hebben elkaar kapot geconcurreerd om contracten binnen te krijgen en moeten nu dure mensen gaan ontslaan.

En als ik om me heen vraag bij zorggebruikers of het goed gaat, hoor ik alarmerende berichten. Mensen moeten veel meer betalen dan voor 1 januari 2007, vaak vier tot vijf keer zo veel zonder overgangsregeling; mensen krijgen tijdens de vakantieperiode geen huishoudelijke hulp of andere huishoudelijke hulp dan ze gewend zijn. En mensen maken zich zorgen als ze horen dat hun vertrouwde kracht met ontslag wordt bedreigd.

Kinderziekten? Ik geloof er niets van. Volgend jaar zal het allemaal nog veel vervelender worden. Dan hebben gemeenten zicht op de tekorten en zullen zij er alles aan doen om het allemaal nog goedkoper te regelen. Ik vraag me af waarom ze zich in Den Haag niet op de kop krabben nu de VVD met die vermaledijde marktwerking in de oppositiebanken zit. Te moeilijk?

Tijd voor een nieuw en breed WMO debat.

Zomergasten

Zomergasten 2007 is begonnen. En dit jaar kan ik vier uitzendingen zien, omdat we laat met vakantie gaan. Het is al weer het twintigste jaar dat de VPRO dit programma uitzendt. Dit jaar zes afleveringen. Basisidee is dat de interviewer met een bekende Nederlander praat over zijn of haar televisievoorkeuren aan de hand van gekozen beeldfragmenten. Dit jaar zijn er zes gasten. Bettine Vriesekoop, de bekende tafeltennisster, was afgelopen zondag aan de beurt. Bram Moskowiczs is de volgende gast en zo volgen er nog vier.

Er zijn jaren geweest dat er in totaal maar vier afleveringen werden uitgezonden. De kijker die alle jaren heeft gekeken en alle afleveringe heeft gezien heeft 93 gasten gezien (Barend en Van Dorp) werden samen geinterviewd. Van al die afleveringen heb ik misschien de helft gezien, of direct of op video, terwijl ik me er slechts een paar kan herinneren. Vaak is het gewoon een teleurstelling. Zo zag ik het interview van Conny Palmen met Paul de Leeuw. Ik kan me er niets meer van herinneren.

Ik genoot wel van het interview met Henk van Os, die toen nog directeur van het Rijksmuseum is. Hij kan mooi vertellen over kunst en religie, en de Amerikaan Mark Rothko is ook zijn favoriete schilder. Thom Hofmann vond ik onverwacht sympathiek, omdat hij zich in het gesprek vooral liet zijn als fotograaf en niet als gekend acteur. Katja Schuurman vond ik aandoenlijk tegenover de Grote Palmen, omdat ze zo braaf haar huiswerk had gedaan. Ger vond het een drama van het "mooi moeten zijn". En Britta Böhler bewonder ik omdat ze zo glashelder kan denken over heel ingewikkelde maatschappelijke vraagstukken. Ik vind haar het prototype van een goed jurist. Ook herinner ik me het interview van Conny Palmen met Maria Goos. Maria Goos schrijft mooie dialogen en dat is een kunst, wist La Palmen. En verder is Maria Goos een echt mens en misschien is dat wel nodig om mooie dialogen te kunnen schrijven.

Ik vond sommige gasten irritant en pedant. Pedant vond ik bijvoorbeeld Gerard Spong, Van Agt en Harry Mulisch, omdat ze dat gewoon zijn, ondanks de Tour de France van Van Agt. Soms worden gasten irritant, zonder dat ze daar zelf veel aan kunnen doen. Ze worden geinterviewd op het verkeerde moment (Anna Enquist vlak na de gruwelijke dood van haar dochter). of ze zijn op televisie al uitgemolken (vergeef me het woord) (Ayaan Hirsi Ali), of ze hebben niks nieuws te vertellen (Ad Verbrugge).

Bettine was verrassend. Dat vond ook Joris Luyendijk, die haar alle ruimte gaf. Wat een verademing trouwens na de agressieve interviewtoon van Jeroen Pauw, Matthijs van Nieuwkerk, Paul Witteman, die vooral van zichzelf genieten. Heb ik ooit iemand zo inlevend de gruwelen van topsport horen uitleggen. Verder gaf ze ons een kijk in de Chinese samenleving, die doordrenkt is van het taoisme, wat betekent zoeken naar evenwicht, naar harmonie, die geen democratie wil en zal krijgen (Amerika zal het niet durven om daar onze zegening te brengen). Ik was weer onder de indruk van de Tankman en moest lachen om de Chinese Super girls. En als toef op de taart, Take this Waltz van de achtergrondzangeressen van Leonard Cohen.

Niet gezien. De moeite waard om op te zoeken bij http://www.vpro.nl/

Samen leven samen werken?

Het kabinet Balkenende IV propageert een betrokken samenleving. Burgers moeten meedoen en verantwoordelijkheid voor zichzelf en voor elkaar tonen. De drie christenvrienden hebben het zo bedacht. En het klinkt sympathiek. Maar hoe nu verder? De Burgerraad voor het Regeringsbeleid, een zelfbenoemd orgaan, dat de regering gevraagd, maar vooral ongevraagd van advies dient, toont aan dat de kreet niet meer is dan window dressing, een wassen neus.

Een lid van de Burgerraad, een betrokken burger dus, stuurde een e-mail naar alle 430 gemeenten met een hulpvraag. Hij wil een senioreneethuis oprichten en wil hulp. Slecht dertien procent van de gemeenten reageert min of meer inhoudelijk. De rest reageert helemaal niet of alleen met een ontvangstbevestiging.

Op de website van de Burgerraad http://www.burger-raad.nl/brr/onderzoek staat een selectie van de e-mails die gemeenten terugstuurden. Ik herken het geworstel, het afschuifsysteem, de goede bedoelingen en het gebrek aan kennis. In de meeste gemeenten is de "dienstverlening op het gemeentehuis" niet goed geregeld, omdat het ondanks de mooie beloften geen prioriteit heeft. Ambtenaren die zo'n e-mail van een burger ontvangen, weten vaak al niet aan wie ze de e-mail moeten sturen. En als ze dan een collega hebben gevonden, hopen ze dat het goed komt. Een volgsysteem bestaat meestal niet.

Het gaat op het gemeentehuis niet om de dienstverlening, ondanks alle schone beloften, het gaat om het politieke proces, het spel tussen college van burgemeester en wethouders en de gemeenteraad. Het gaat om het papier en het gepraat. Ambtenaren die zich daarmee bezighouden, de zogenaamde beleidsambtenaren, hebben meer aanzien dan de gewone ambtenaren, hoewel zij zelden een burger zien of horen.

In de gemeente Huizen is het niet veel anders. De burgemeester doet ernstig zijn best om ons anders te doen geloven. Hij schrijft in het Burgerjaarverslag zijn eigen schone beloften. Maar ook in Huizen weet de mens in de straat niet wat ze op het gemeentehuis doen. Het gaat goed zolang je een paspoort of rijbewijs nodig hebt, en als je ozb belasting moet betalen. Maar o wee als je iets ingewikkelders wilt. Dan is Leiden in last. Want de ambtenaar is opgeleid om de regels te volgen. Als die zelfstandig moet handelen raakt die de kluts kwijt.

Ooit gehoord van een excellente opleiding voor ambtenaren?

LAF 1 Van Sluis naar huis

De afgelopen vijf dagen fietsten we een deel van de Lange Afstands Fietsroute 1, de zogenaamde Noordzee route. Overigens wel met enige aanpassingen. Nadat Charlotte ons vrijdag had afgezet in Vlissingen, namen we de fietsboot van Vlissingen naar Breskens over de Wester Schelde. We wilden de volgende morgen beginnen in Sluis in of op Zeeuws Vlaanderen. Die fietsboot is een verhaal op zich, maar ik aarzel of ik dat hier ga vertellen en doe het nog even niet.

Bij onze fietstocht over Zeeuws Vlaanderen op weg naar Sluis, viel ons weer op hoe ongerept dit land is. Het lijkt net of het niet bij het drukke Nederland hoort. Grote lappen kleurrijk bebouwd land doorsneden door kleine dijkweggetjes en hier en daar een verzameling huizen, die zichzelf namen hebben gegeven als Nummer Een of Paal 1857. Sluis is wel wat drukker, omdat het op de grens ligt van België en Nederland en onze buren er nog steeds erotisch vertier komen zoeken.

De tweede dag pakten we de route en reden langs het Zwin richting Breskens. Daar namen we voor de tweede keer het fietsveer en opnieuw verbaasde het me hoe onvriendelijk de toegang is geregeld. Je moet een kaartje met barcode kopen, dat moet je in een apparaat stoppen, dan gaat een poortje open, daar moet je je fiets en jezelf snel door heen wurmen, omdat het poortje zich anders weer sluit en je voor een gesloten deur staat. Als dit allemaal is gelukt, moet je wachten voor een groot, zwaar hek totdat je wordt toegelaten op de boot. Gelukkig maakt de tocht over het water van de Westerschelde veel goed.

We fietsten dwars over Walcheren door Middelburg en Veere naar de Oosterschelde kering, het pronkstuk van de Deltawerken. Zelfs ik word dan een beetje trots op onze mannen van Rijkswaterstaat, die in Middelburg een heel groot kantoor hebben. Brouwersdam en Haringvlietdam vallen daarbij in het water. Over Goeree en Voorne Putten fietsten we naar het veer over De Nieuwe Waterweg. Hier gelukkig nog echte kaartjesknippers.

Op het vaste land moesten we van de route af, omdat we een Vrienden van de Fiets adres hadden gevonden in De Lier. De Lier ligt midden in het Westland, waar men al lang geen komkommers en tomaten meer teelt, maar bloemen. De volgende morgen pikten we de route weer op bij Hoek van Holland en reden langs bekend terrein over Kijkduin en Schevingen naar Zandvoort. Daar hadden we ook een Vrienden van de Fiets overnachting gereserveerd.

Vrienden van de Fiets is net zoiets als Bed and Breakfast, alleen betaal je een vaste prijs van € 17. Dat is niet veel voor een bed en een ontbijt. In De Lier sliepen we voor die € 17 in een fraai verbouwde grote boerderij. In Zandvoort met drie fietsende Duitsers, en de eigenaresse, dat is dus samen zeven mensen in een vierkamerappartement. Ik had het er wat benauwd. Gelukkig waren strand en zee dichtbij en kregen we bij het avondeten een fantastisch, spookachtig onweer boven zee.

De volgende morgen, dat was dus gisteren, maakten we ons klaar voor de laatste etappe Zandvoort - Huizen. Voordat we vertrokken namen we afscheid van het strand, de duinen, de zee en het spreekwoordelijke licht. Nu ging het immers landinwaarts, langs drukke wegen en door Haarlem en Amsterdam. Het was over met de rust en de verre uitzichten. Pas na Muiden kon ik weer wat verder kijken.

Na 360 km in vijf dagen kwamen we gisteren om vijf uur aan op het Breezand. Beetje moeie benen heb ik wel.

De foto's staan op flickr (zie links)

KARAVAAN - 12, 13 en 14 juli

Karavaan, een groot kunstspektakel van de provincie Noord-Holland, opent vanavond om 21.30 uur haar 15e editie met een muzikaal spektakel aan het IJsselmeer in Hoorn. Holland Symfonia brengt samen met solisten met verschillende achtergronden een Ode aan het water: de liefde stroomt naar zee (Toon Tellegen). Charlotte Margiono, Frank Groothof, Jeroen Zijlstra, Andre Post, Anthony Heitweiler, Ricky Koole en de zangeressen van She Got Game zijn vanavond te beluisteren. Samen met Holland Symfonia brengen zij onder andere enkele delen uit Four Sea Interludes van Benjamin Britten, de Piet Hein Rapsodie van Peter van Anrooy, het beroemde duet uit de Parelvissers van Georges Bizet, John Ewbanks De Zee en een meezingmedley over de zee. De toegang voor dit concert is gratis en tevens te bezoeken op vrijdag 13 en zaterdag 14 juli in Hoorn.

Vrijdag 13 juli treedt Room Eleven met Janna Schra op in Hoorn. En vrijdag en zaterdag is er nog veel meer te beleven in Hoorn, zoals straattheater, kunstpicknicks en lekker eten. Op www.karavaan.nl staat het hele programma.

Alle kansen voor alle kinderen!

Zo luidt de titel van de ambitieuze plannen die minister Andre Rouvoet, minister voor Jeugd en Gezin, vorige week in de Tweede Kamer presenteerde. Alle kansen voor alle kinderen, ik schrijf het nog maar eens een keer. En eigenlijk zou ik het nog een keer moeten opschrijven om te begrijpen dat zo'n titel niks zegt. En toch roepen die plannen veel reacties op en dat is toch eigenlijk heel erg vreemd, want wie zou dit niet willen: Alle kansen voor alle kinderen.

Nou zegt de minister dat de overheid ervoor gaat zorgen, voor alle kansen voor alle kinderen en misschien zit daar wel het probleem. Want minister Rouvoet heeft misschien erg veel vertrouwen in zijn overheid, en dat siert hem, maar er zijn maar weinig gewone mensen die dat vertrouwen met hem delen.

Als ouders falen, gaat de overheid ingrijpen! En zelfs als ouders niet falen, maar de overheid denkt dat ze dat misschien in een verre toekomst wel zullen gaan doen, gaat de overheid vertellen wat ze moeten doen. Fantastisch zo'n super-ouder, en zeker een van christelijke huize? Nee, natuurlijk niet. Als we nu al lezen dat hulpverleners in de jeugdzorg op allerlei manieren steken laten vallen, laat ik maar niet uitweiden, dan moet je er toch niet aan denken dat diezelfde mensen nog meer zeggenschap krijgen.

En denk nu niet dat ik vind dat er niets moet gebeuren. Iedereen die zijn ogen opendoet en goed om zich heen kijkt, ziet dat veel kinderen niet gelukkig zijn. Vooral ouders zouden moeten zien, dat hun kinderen te dik zijn, dat ze de hele dag voor de televisie hangen, dat ze uit verveling niet met hun handen van andermans spullen af kunnen blijven, dat ze zich op school niet gedragen. En het gros van die ouders zullen zich toch ook afvragen hoe dat komt? En als ze het antwoord hebben gevonden, komt pas het echte probleem. Hoe geef je kinderen een toekomst in een wereld die nauwelijks oog voor ze heeft, die steen en been klaagt als ze zich laten horen, waarin het onderwijs wordt verwaarloosd, waarin kinderen alleen nog handigheidjes leren, of voor een gebrek aan aandacht worden afgekocht met snoep en spelletjes?

Ik zou het wel weten als ik minister was voor Jeugd en Gezin. Ik denk dat ik al het geld dat nu wordt verspild in de jeugdzorg, zou gebruiken om kinderen van 8 tot 8 en 5 dagen in de week en 46 weken per jaar naar school te sturen, waar zij van goede leraren goed onderwijs krijgen. En ja heus, die leraren worden goed betaald en worden door kinderen en ouders met ouderwets respect behandeld. Kunnen die ouders hun eigen ding blijven doen en weinig verpesten.

Zo niet dan volgt voor ouders en leerlingen samen een heropvoedingscursus.

Huizen is de grote verliezer!

Gedeputeerde Staten van Noord Holland hebben een besluit genomen over de bestuurlijke organisatie van 't Gooi in de toekomst. Aan de westzijde van 't Gooi komt er een nieuwe grote gemeente bestaande uit Bussum, Naarden, Muiden en Weesp. Hilversum blijft bestaan zoals het nu is, dus inclusief de Hilversumse Meent, die Bussum zo graag had willen hebben. Blaricum en Laren mogen zelfstandig blijven en de voorgenomen samenwerking van deze twee gemeenten met Eemnes wordt gesteund. En Huizen? Huizen mag ook zelfstandig blijven, maar moet wel het Huizerhoogt afstaan aan Blaricum. Gedeputeerde Staten is doof geweest voor de wens om de Bijvanck en de Blaricummermeent bij Huizen te voegen.

Het is vreemd dat Gedeputeerde Staten er niet voor hebben gekozen om ook aan de oostzijde van 't Gooi een sterke, grote gemeente te maken met Huizen, Blaricum en Laren, zoals dat wel aan de westzijde gebeurt. Met dit besluit blijft 't Gooi een lappendeken, moeten drie kleine gemeenten straks tegen twee grote opboksen, blijft de bestuurlijke chaos in Blaricum bestaan, en komt de oplossing van regionale vraagstukken als milieu, vervoer en economie niet dichterbij.
Dit moeten Gedeputeerde Staten toch ook hebben bedacht. Waarom dan dit besluit? Dat blijft natuurlijk gissen. Overwegingen als draagvlak en bestuurskracht worden genoemd, maar je kunt toch onmogelijk volhouden dat er in Blaricum voldoende bestuurskracht is om op eigen benen te blijven staan. Het lijkt erop dat er andere overwegingen een veel grotere rol hebben gespeeld, zoals het gebruikelijk is in de politiek. Vinden Gedeputeerde Staten Huizen niet krachtig genoeg om een bindende rol aan de oostflank te vervullen? Hebben G.S. geen partij willen kiezen in het geruzie tussen Huizen en Blaricum? Of wachten G.S. op het voortschrijdend inzicht bij de politici in die gemeenten?

De staat van het land

Gelukkig zijn de politieke praatjesmakers weer terug op het toneel. En wordt het dus ook weer tijd om ze te volgen. Allereerst is er natuurlijk de minister-president, die zich overal laat zien om het applaus op te halen voor het compromis over het Europees Verdrag. Wacht maar Jan Peter. De krachtproef komt nog. Want na de zomer moet het kabinet beslissen of ze het verdrag in een referendum voorleggen aan het volk. Als je een beetje ballen hebt, ben je daar niet bang voor. Dan kun je uitleggen dat het nieuwe verdrag onze welvaart en geluk ten goede komt. Maar ja, de vraag is natuurlijk of deze politieke praatjesmaker moedig is.

En dan de minister van Defensie Van Middelkoop. De ChristenUnie heeft deze "zwaargewicht" de moeilijke post Defensie gegund. Ik kan er niets aan doen. Zo heet dat in het politiek jargon. Defensie is op eieren lopen en dat moet je kunnen en willen. Ik hoop dat van Middelkoop uit Barneveld komt, dan zou ik er iets moois van kunnen maken. Je kan aan alles zien, dat hij er niet enthousiast over is. Hij mist het strategisch inzicht.

Dat strategisch inzicht zit Ella Vogelaar in de weg als het gaat om haar verhouding met de woningcorporaties. Zij wil dat ze geld afstaan aan Den Haag om te investeren in de veertig probleemwijken. Dat willen die machtige woningcorporaties natuurlijk niet. Die willen investeren naar eigen inzicht. En om ze nu bij de moeilijke onderhandelingen niet voor het hoofd te stoten, heeft Ella besloten om de exorbitante salarissen van de bestuurders van die woningcorporaties niet openbaar te maken. Althans, dat denkt de NRC, en ik denk dat ze gelijk hebben. Strategische Ella heeft kennelijk niet begrepen, dat het volk er ook iets van vindt. En dat heeft lak aan strategisch inzicht. Dat wil duidelijkheid. Een man een man, een woord een woord. Doen wat je belooft.

En er zijn ook nog de kolencentrales van minister Cramer. Het goede mens heeft natuurlijk gelijk. Zolang al die windmolens en zonnepalen nog geen 5% van onze energie produceren en wij geen trek hebben in kerncentrales, moet het ergens anders vandaan komen. Iedereen met een beetje gezond verstand zal dat begrijpen. Maar waarom legt ze dat dan niet eens een keer behoorlijk uit. Waarom laat ze zich zo ringeloren door al die schreeuwers in Den Haag? Moet ze nog wennen?

Over de "versoepeling van het ontslagrecht" en de onwijze koppeling aan de tweehonderd duizend langdurige werkelozen heb ik al eerder geschreven. Donner probeerde het gisteren weer een keer uit te leggen. Maar hij is te stijf jurist om er zelf in te geloven. De bonden zullen er gehakt van maken.

Gelukkig is er ook nog onze minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Ronald Plasterk! Die doet wat verwacht mag worden: wie A zegt, moet ook B zeggen, en C doen. De Nederlandse canon wordt nu ingevoerd in het Nederlands onderwijs. Kan ik tenminste straks aan onze Franse schoondochter laten weten, waar wij Nederlanders trots op zijn. Gelukkig wel de Beemster en niet Pim Fortuyn.

Het beeld

Vandaag zijn Ger en ik naar de steen gaan kijken. "Hij is mooi", zegt Fanny "en goed te bewerken." Dat laatste betekent, dat hij niet al te hard is, maar ook niet te zacht. Waarom gebruik ik eigenlijk het mannelijk voornaamwoord voor steen. Is de steen mannelijk? Ook als er een vrouw uitgehouwen wordt. Deze steen doet zich in ieder geval mannelijk voor. Hij is stoer en hard, en trots nu hij rechtop staat. Voor mij lijkt hij ongenaakbaar. Ik zie in het geheel niet wat eruit moet komen.

Gelukkig denkt Fanny er anders over. Die heeft ervaring met stenen. En ze lijkt te weten wat ze wil. Minstens even belangrijk. Vanmiddag pakte ze een rood stuk krijt en tekende een vrouwenfiguur op de steen. "Hier komen de billen, de benen en de voeten," wees ze aan. Ik zie rode lijnen op de steen, maar mijn voorstellingsvermogen schiet tekort om er meer van te maken. Zal wel even wennen zijn. Maar het gaat wel gebeuren. En dat vind ik reuze spannend.