Zin in .... beeldhouwen?

Tien Kunstdagen! Zaterdag 24 en 31 maart werkten bekende en onbekende inwoners van Huizen onder de bezielende en deskundige leiding van beeldhouwer Michiel Linders aan een object, dat wordt opgebouw uit blokken mergel van 50 x 50 cm. Niks voor mij, had ik gedacht en ik beperkte me tot het maken van foto's en het kletsen met toeschouwers. Maar zaterdag werd de uitdaging om zelf iets te doen me toch te veel. Ik zag alle geconcentreerde hoofden en gebogen ruggen en voegde me bij Pieter, Hennie, Charlotte, Albert, Daan, Mohammed, pakte beitel, rasp en poetskwast en toog aan het werk. Ik voelde me een hele pief en beleefde aan den lijve, hoe prettig en ontspannend werken met mergel is.

De blokken gaan samen iets betekenen. Je kon het zien ontstaan afgelopen zaterdag. Ieder mag zijn eigen ding doen: Pieter nam de Huizer kap, Daan de noten van de balk, Hansje de vogel en Hennie de vlinder. Mohammed liet het Spraakwater herleven. Leermeester Michiel wees steeds op de noodzaak van onderlinge samenhang. Charlotte en ik gebruikten de staart van de poes van een ander om het ene aan het andere brok te koppelen. Wat mij betreft wordt het een portret van de huizer samenleving.

Wist u dat ....

Wist u dat de Venus van Willendorf het oudste gevonden vrouwenbeeldje is uit de geschiedenis, dat het 11 cm hoog is en een verrassende vorm heeft;
Wist u dat de regels "Alles van waarde is weerloos" van Lucebert zijn,
en dat Lucebert "helder licht" betekent;
Wist u dat het debuut van Jan Wolkers Serpentina's Petticoat is en niet Kort Amerikaans of Terug naar Oegstgeest,
En dat de architecten van de Sfinxen van Riedijk en Neutelings zijn en dat zij ook het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum hebben ontworpen, ja, die kleurige blokkendoos aan het begin van het Mediapark;
Wist u dat Fanny Kiezenberg niet alleen mooie beelden maakt, maar ook
heel veel weet,

Als u dat allemaal niet weet, heeft u wat gemist. Dat en nog veel meer had u allemaal kunnen leren tijdens de de Kunstquiz van de Kunstuitleen in het Kunstcafe gisteravond.

Lucebert,

De zeer oude zingt:

er is niet meer bij weinig

noch is er minder

nog is onzeker wat er was

wat wordt wordt willoos

eerst als het is is het ernst

het herinnert zich heilloos

en blijft ijlings
alles van waarde is weerloos

wordt van aanraakbaarheid rijken aan alles gelijk
als het hart van de tijd

als het hart van de tijd

Huizer Museum, Kip of ei

Gisteren sprak de commissie Welzijn over de plannen van een Huizer Museum in het Nautisch Havenkwartier. Het bestuur van het Huizer Museum heeft meer vierkante meters nodig en meer geld om de ambitie te verwezenlijken. Het bestuur denkt aan 1200 m2 vloeroppervlakte. Dat is ongeveer vier maal zoveel als de huidige bruto vloeroppervlakte in het Schoutenhuis. Voor die 1200 m2 is een investeringsbedrag van rond de € 1,7 miljoen extra nodig. Het bestuur wil graag dat het gemeentebestuur van Huizen toezegt, dat zowel de vierkante meters als het bedrag er komen. Daar komt het in het kort op neer.

Tijdens de vergadering bleek dat de raadsleden er niets voor voelen om dat toe te zeggen. Als het bestuur meer ruimte kan vinden, prima, maar de gemeente stopt er geen cent extra in. Gek eigenlijk. De gemeente wil immers iets met de toeristische en recreatieve mogelijkheden van de oude haven, en de gemeente wil ook iets met de rijke cultuur historie van het dorp, en natuurlijk dragen raadsleden het Huizer Museum een goed hart toe, maar daar blijft het bij.

Zouden de raadsleden denken dat het allemaal vanzelf komt. Want tijdens de vergadering bleken maar weinig raadsleden geinteresseerd in de inhoudelijke ambitie van het museumbestuur. Wat kunnen we eigenlijk gaan zien en beleven op die 1200 m2. Het museumbestuur zegt dat het dat nog moet uitzoeken, maar dat het dan wel eerst zeker moet weten, dat de meters en het geld er zijn. In het gekste geval hebben we dadelijk meters en geld en geen spullen om tentoon te stellen.

Is het niet verstandig om eens met een brede groep belanghebbenden en belangstellenden om de tafel te gaan zitten om naar de mogelijkheden van een museum in het nautisch Havenkwartier te kijken. En zou de gemeente de regie niet in handen kunnen nemen. Of gaat de gemeente de toeristisch-recreatieve invulling van het Nautisch Havenkwartier helemaal over laten aan het particulier initiatief? En betekent dat dan dat de initiatiefnemers van het Nautisch Havenkwartier zelf mogen bepalen wie en wat er worden toegelaten?

Kunst in Huizen (2)

Zaterdag was de Kunstuitleen omgetoverd in een atelier, waar prominente Huizers vol overgave zaagden en schaafden aan blokken mergel. Die blokken moeten samen een beeld gaan vormen, dat een plek krijgt in het Gemeentehuis. We weten nog niet precies wat het moet worden, maar dat maakt het juist spannend.

Zondag waren in de Kunstuitleen vier echte beeldhouwers op bezoek, Fanny Kiezienberg, Barbara Kluivers, Emile v.d. Kruk en Marloes Eerden. Zij lieten werk zien en vertelden over hun bedoelingen.

Twee fijne dagen kunst(be)leven op het Plein. Smaakt naar meer.

Kunst in Huizen

Kunst in Huizen leeft en beweegt. Zaterdag begint de Kunst10daagse en dan is er vooral in de Kunstuitleen en Bibliotheek weer een hoop te beleven. Zie voor het programma www.kunstpleinhuizen.nl. Maar er is meer! Ook het Huizer Museum laat van zich horen. Het bestuur van het Museum heeft plannen ontwikkeld voor een nieuw museum in het Nautisch Havenkwartier. Maar dat gaat niet zo maar, u raadt het al. Voor die plannen is geld nodig en waar haalt een armlastig museum dat nu niet meer dan 7000 bezoekers per jaar trekt, dat van daan?

Het museum heeft het inmiddels platgetreden pad bewandeld. Het heeft tegen beter weten aangeklopt bij het gemeentebestuur, want dat heeft jaren geleden al laten weten dat er geen extra geld bij komt. Met de verkoop van het Schoutenhuis in het dorp, waar het museum nu zit moet de bouw van een nieuw museum worden betaald. Dat gaat dus niet en dus is het museum op zoek naar meer geld.

Maar waar gaat het nu echt om, vraag ik me al enige tijd af. Wat wil het Huizer Museum nu precies in dat Nautisch Havenkwartier laten zien? En dat kan ik helaas nergens vinden. Er worden kreten geslaakt als "van heden naar verleden" en misschien ook nog wel terug. Die kreten ken ik uit de tijd toen ik in Hilversum samen met D66 wethouder Barend Smit plannen maakte om het Goois Museum op de Kerkbrink een nieuw smoel te geven. Maar daar zat een gedachte achter. We wilden in dat nieuwe museum ook de erfenis van Dudok een plek geven. Een bezoek aan het museum, met nieuwe vleugel van Han Ruijssenaars is overigens zeer de moeite waard, laat zien dat het aardig is gelukt.

Is er ruimte in 't Gooi voor nog zo'n museum? Dan moet het zich op een of andere wijze wel onderscheiden. En daar kan ik maar niets over vinden.

Mama Cash of Vrouwenmoed 3

Op 28 februari schreef ik in mijn blog over de 28-jarige Afghaanse Malalai Joya, een lid van de Wolesi Jirga, het eerste democratisch gekozen parlement van Afghanistan in 30 jaar. Zij verheft haar stem tegen de machtige stamleiders, die het volk achterlijk willen houden. Ik was diep onder de indruk van haar moed, van haar gevecht voor een rechtvaardige samenleving, waarin hoop is voor vrouwen en kinderen.

Ik heb altijd geloofd dat een rechtvaardiger wereld begint bij vrouwen, maar de laatste jaren was ik de moed verloren. Ik dacht dat het feminisme dood was, omdat Westerse vrouwen tevreden zijn met wat er is bereikt. Elise, de partner van Mark, zoon van Gerda heeft me uit de droom geholpen. Zij werkt sinds enige tijd bij Mama Cash. Mama Cash steunt vrouwen overal ter wereld in hun strijd voor een menswaardige samenleving. Overal in de wereld vechten moedige vrouwen tegen ongelijkheid, sexuele onderdrukking, huiselijk geweld, vernedering. Die vrouwen leggen zich niet meer bij mannelijke overheersing en oorlog. Die vrouwen durven hun stem te laten horen. En dat is nodig, want

Van alle mensen die in extreme armoede leven is 70% vrouw.
Vrouwen produceren 50% van alle voedsel op de wereld en bezitten 1% van alle landbouwgrond. Wereldwijd is huiselijk geweld één van de belangrijkste oorzaken van sterfte onder vrouwen tussen de 15-45 jaar.
Tweederde van de kinderen die geen onderwijs krijgt, is meisje.
Het aantal vrouwen dat gehandicapt raakt of sterft door geweld gericht op vrouwen is groter dan het aantal vrouwen dat sterft aan de gevolgen van kanker, malaria, verkeersongelukken en oorlogen bij elkaar opgeteld.

Er is ook goed nieuws.



Met elk extra jaar dat moeders naar school gaan, dalen de sterftecijfers van kinderen onder de vijf jaar met vijf tot tien procent.
Als meer vrouwen politiek actief worden, veranderen de publieke agenda’s, neemt corruptie af en verbetert de manier waarop er bestuurd wordt.
Investeringen in de gezondheid en educatie van vrouwen heeft niet alleen een positief effect op de vrouwen zelf, maar ook op hun gezinnen.
Als het inkomen van vrouwen stijgt, profiteren hun gezinnen daar meer van, dan wanneer het inkomen van mannen stijgt.

Mama Cash gelooft, dat als vrouwen hun rechten kunnen claimen, het leven van veel mensen beter zal worden. Vrouwenrechten zijn mensenrechten. Mama Cash is er net als ik van overtuigd dat sociale verandering bij vrouwen begint.

Mama Cash steunt moedige vrouwen. Als jij dat ook wilt, kun je op www.mamacash.nl lezen hoe je dat moet doen. Op de kleurrijke website staan veel voorbeelden van vrouwenprojecten overal in de wereld. Een bezoek is de moeite waard. Doen dus. Niet denken dat anderen het wel doen of dat het vanzelf gaat! En laat je stem horen.

Wilders en de anderen

Wilders is niet het probleem, betoogt oud hoogleraar sociologie Van Doorn in het NRC, maar de kleurloosheid van de andere politici. Wilders kan het debat beheersen, omdat hij niet krachtig wordt tegengesproken. Andere politici hebben nu ineens van het dubbele paspoort ook een probleem gemaakt, omdat mensen met een dubbele nationaliteit niet loyaal zouden zijn aan het Nederlandse gedachtengoed en de integratie belemmeren.

Daar gaat het niet om, lieve dames en heren. Een dubbele nationaliteit kan een probleem zijn voor gezagsdragers, als de tweede nationaliteit betekent dat de betreffende persoon onder de wetten van het land van herkomst kan vallen. Met mensen die in overheidsdienst willen treden, moeten de gevolgen van een dubbele nationaliteit worden besproken. Voor alle anderen is het een eigen keus.

Wilders speelt op het onderbuikgevoel dat veel landgenoten nog koesteren. Je mag hier wonen als je blank bent, met vrouw en kinderen in een nette wijk woont en geen stoute dingen doet. Als je dat allemaal niet bent, moet je je mond dichthouden, zo snel mogelijk zorgen dat je het wordt of vertrekken. Ik begin te geloven dat niet alleen mijn buurman zo denkt, maar ook een heleboel "nette politici". En dat doet me griezelen. Gelukkig spelen ze in het Theater aan 't Spui in Den Haag een toneelstuk waarin Balkenende en de zijnen ten grave worden gedragen.

Beste vrienden

Laatst trad mijn vriendin op in een televisieprogramma van de EO over jong dementerenden. Zij deed dat op haar geheel eigen wijze. Blijmoedig, open en ontroerend. Haar broer had per brief het programma aangekondigd, toen wij in Italie waren. Daardoor miste ik de directe uitzending. Met enig zoeken kon ik het programma vinden op Internet en ik heb het ademloos bekeken. Ogenschijnlijk is er niets te zien aan Fransje, behalve misschien de fel rood gekleurde wangetjes, die inspanning verraden. Ze praat samenhangend, ze glimlacht en begrijpt wat er gevraagd wordt, en ze speelt piano. We zien het herinneringsbriefje waarop staat: " 's Morgens piano spelen en liefst 's middags ook."

De overgang is als ze in beeld wordt gebracht bij de therapie waar ze de keren moet tellen dat ze met de bal rond de pionnen draait. Onderweg raakt ze het tellen kwijt en dat maakt haar onzeker. Als de therapeut haar vertelt wat ze had moeten doen glimlacht ze: "Oh ja, is dat zo?"

Ontroerend vond ik de manier waarop haar grote broer en zij vertellen hoe hij het haar mogelijk maakt om zelfstandig te blijven wonen. Hij verzorgt haar financiele administratie, zorgt dat haar rekeningen worden betaald, dat er niet te veel geld op haar rekening staat. Als de pas kwijt raakt, valt er niet veel te halen, lachen ze. Nog belangrijker is dat hij haar het gevoel geeft, dat ze er mag zijn, dat ze hem kan vertrouwen, dat hij haar niet in de steek laat. In de documentaire zie je een paar keer hoe hij het verleden voor haar invult, en zij zich de weg laat wijzen.

Ik heb haar laatst gevraagd hoe ze dat toch doet met fietsen. Ik heb een kaart, zei ze. Maar weet je dan waar je bent, vroeg ik onnozel in een poging het te begrijpen. "Als ik het weet, vraag ik het." Het klinkt simpel en misschien is het dat ook wel.

Over haar angsten wordt in de documentaire niet gesproken. Ze leeft van de ene in de andere dag en is blij met alles wat ze kan en doet. Ik bewonder haar.

Is het nog leuk in dit land?

In de Boekenweek, die vandaag begint, is satire, scherts en ironie het thema. Maar valt er nog wel wat te lachen in dit land? De meningen zijn verdeeld. Zaterdag schreef Margriet de Moor in NRC "Nederland is een laconiek land dat de hang naar theatraliteit mist." Dat is een andere manier om te zeggen, dat het hier saai en grijs. Niet veel te lachen dus, als De Ontdekking van de Hemel tot beste Nederlandstalige boek wordt gekozen, de platte lol van Paul de Leeuw het leukste is wat de televisie heeft te bieden, en we na de Gooise Vrouwen nu ook op Voetbalvrouwen worden getracteerd.

Maar gelukkig is er meer, als je maar goed kijkt. En dan bedoel ik niet de langzamerhand lachwekkende rommel op het spoor, en ik bedoel ook niet de zure glimlach van de luitjes van dit nieuwe normenkabinet, dat er maar niet in slaagt ons te laten weten dat we niet vertrutten. Nu mag Bonaire weer een provincie van Nederland worden - niet lachen - maar ze hoeven niet de Nederlandse wet over te nemen.

Wat is er dan wel? Twee voorbeelden uit mijn praktijk van de laatste weken: Er is Schudden, een nieuwe cabaretgroep, bestaande uit twee jonge mannen die meer brengen dan flauwe woordgrappen. Met relatief eenvoudige middelen en met veel Verbeelding nemen ze de toeschouwer mee naar andere werelden, die een klein beetje lijken op de onze, maar dan omgedraaid. Commedia del Arte? In ieder geval heb ik hard kunnen lachen.

En er is Mama Cash! Mama Cash is een vrouwenorganisatie - "er werkt een man, maar die gaat al weer weg" - die vrouwen steunt die de wereld een klein beetje beter proberen te maken. Meestal zijn dat vrouwen in landen waar anders denken en anders doen niet mag, en waar vrouwen niet worden gezien als mensen met dezelfde rechten als mannen. Mama Cash gelooft dat een betere wereld begint met vrouwen en dat geloof ik ook. Dus ga ik Mama Cash steunen en vind ik dat andere vrouwen dat ook zouden moeten doen.

Dubbel paspoort - de feiten

De huidige regels voor een dubbele nationaliteit zijn onlogisch en onrechtvaardig. Allereerst is er een discrepantie tussen de letter en de geest van de wet. Volgens de letter zou iedereen die de Nederlandse nationaliteit krijgt, zijn oorspronkelijke nationaliteit moeten opgeven. In de praktijk behoudt tachtig procent van de aanvragers van de Nederlandse nationaliteit ook zijn oorspronkelijke nationaliteit.

Zeventien van de ongeveer tweehonderd staten die de wereld rijk is staan niet toe dat mensen hun nationaliteit opgeven. Een van die landen is Marokko.

Andere landen staan juist niet toe dat mensen hun nationaliteit behouden. Surinamers, Chinezen, Indonesiers, Somaliers verliezen automatisch hun nationaliteit, als zij een andere vragen. Duitsers, Belgen, Italianen en inwoners van een aantal andere lidstaten van de EEG verliezen hun nationaliteit op grond van een verdrag.

Als Nederlanders een andere nationaliteit aannemen, verliezen ze automatisch hun Nederlandse nationaliteit!

Omdat aan het opzeggen van de oorspronkelijke nationaliteit nadelen en gevaren kleven, zou de praktijk moeten worden, dat mensen naast de Nederlandse nationaliteit hun oorspronkelijke nationaliteit mogen behouden. Dat voorkomt rechtsongelijkheid.

Daar zou niets tegen zijn als die mensen allemaal komen uit landen met hetzelfde rechtssysteem als het onze. Maar dat is niet zo.En dat kan leiden tot problemen als mensen met een dubbele nationaliteit het land van herkomst bezoeken. Zij worden namelijk geacht onder de staats- en rechtsopvattingen van dat land te vallen. Dus homosexuele Nederlanders, die ook een paspoort hebben van een streng Islamitisch land en dat land willen bezoeken, worden in dat land gevangen gezet of erger. Andere voorbeelden mag de lezer zelf bedenken.

Een ander probleem is de dienstplicht. Nederlanders met een paspoort van een land waar de dienstplicht nog bestaat, kunnen voor de dienstplicht in dat land worden opgeroepen. Dat geldt bijvoorbeeld voor Turkije.

Er is niets op tegen om het behoud van de oorspronkelijke nationaliteit als een individuele keuze te zien. Bij die keuze zou dan wel moeten horen, dat je zelf de gevolgen van die keuze draagt en dat die keuze het belang van Nederland niet mag schaden. En dan begint het probleem. Want hoe voorkomen we dat overheidsdienaren met een dubbele nationaliteit zichzelf en ons land in de problemen brengen? Wie het weet mag het zeggen.

Rosse grutto's

Vandaag zagen we op onze fietstocht door de Eempolder een grote groep rosse grutto's, die in ons land fourageren, voordat zij hun lange vlucht naar hun broedgebied in de Siberische toendra's beginnen. Ze komen overigens uit Mauretanië, waar zij overwinterd hebben. Rosse grutto's moet je niet verwarren met hun soortgenoten, de gewone grutto, die in ons land broedt, o.a. op de Blaricummermeent, die binnenkort wordt volgebouwd.

Als de grutto's en de tureluurs er zijn wordt het lente. Ter bevestigig zagen we ook madeliefjes en speenkruid. De gele kornoelje bloeit en er zitten dikke knoppen aan de krentenbomen. Het is allemaal wat aan de vroege kant, maar de lente kan voor mij niet vroeg genoeg komen.

In de Eempolder zat ook een enorme groep kolganzen zicht vol te vreten voor de lange overtocht naar Groenland of Noord Rusland. Misschien gaan ze wel samen op weg.

Florence

We zijn nu bijna een week terug. Ben de foto's aan het bewerken. We hebben helaas niet alle moois kunnen fotograferen. We mochten niet fotograferen, ook niet zonder flits, in het San Marco klooster, althans niet in de slaapcellen van de monniken. De muren van die cellen heeft Fra Angelico beschilderd met afbeeldingen uit het leven van Christus. De foto die ik hier laat zien, heb ik dus niet zelf gemaakt, maar van het Internet geplukt. De afbeelding stelt voor Jezus omringd door de martelwerktuigen die zijn volk gebruikte alvorens zij hem uitleverden aan de bezetter.

Deze afbeelding is dus te zien in een slaapcel van twee bij twee. Van die slaapcellen zijn er ongeveer dertig.

Teloorgang PvdA

Regeringsdeelname aan een kabinet met CDA en CU doet de Partij van de Arbeid geen goed. De PvdA is kleurloos in dit kabinet. Bij de onderhandelingen hebben ze nauwelijks iets binnengehaald en veel weggegeven. De partij wordt van links en van rechts bestookt en met succes. Ahmed Aboutaleb heeft nu moord en brand geschreeuwd dat hij door Wilders is aangevallen. Doe als Britta Böhler van GroenLinks zou ik zeggen. Leg uit wat een dubbel paspoort betekent, en zeg dat het al loyaal genoeg is dat je in dit land leeft en werkt en ook nog in de politiek gaat. En huil niet als een kleine jongen. Wees een kerel.

Ik vind het niet erg dat de PvdA aanhang verliest. Het zegt dat de kiezer op links ook behoefte heeft aan duidelijke standpunten en dat ze die bij de PvdA niet kunnen vinden. Er is voldoende alternatief. De overlopers zouden wat meer naar GroenLinks kunnen kijken.

Dit is voorlopig de laatste bijdrage over de politiek. Ik ga iets anders doen.

Rekkelijke en precieze ambtenaren

In de visie van dit nieuwe normenkabinet is het kennelijk toegestaan dat ambtenaren niet de wet uitvoeren als zij gewetensbezwaren hebben. Nou is de wet er niet voor niets in een democratische samenleving. De wet is er om burgers de zekerheid te geven dat zij niet met willekeur worden geconfronteerd. Dat zij niet van de ene ambtenaar wel een uitkering krijgen en van de andere niet bijvoorbeeld. Uitgangspunt van ons rechtssysteem is dat iedere Nederlander door de overheid op dezelfde manier wordt behandeld.

Maar .... christenen hebben stiekem nog een tweede overheid. Die heeft ook wetten uitgevaardigd, zelfs opgenomen in een heel dik boek, hoewel ze daar als leefregels alleen voor ingewijden in te herkennen zijn. Dat wetboek is voor veel christenen een belangrijker richtsnoer voor hun dagelijks handelen dan het wetboek van de aardse overheid. Wat mij betreft mag dat in hun privebestaan, thuis in hun huiskamer en in hun kerk, maar niet in het aardse bestaan, dat zij met anderen, waaronder ik, delen. Daar gelden de wetten van ons allemaal en dat zijn de aardse wetten.

Als je nu christelijke ambtenaren weigering toestaat op grond van hun geloof, waarom zou je die dan niet toestaan aan ambtenaren met een ander geloof of een andere overtuiging. Lieve mensen, zo zit de democratie niet in elkaar. Dan wordt het chaos en willekeur troef. Ambtenaren moeten de wet uitvoeren, niets meer en vooral ook niets minder. Als zij dat niet kunnen, moeten ze ontslag nemen.

Homohuwelijk, vervolg

Het college van Huizen heeft gereageerd op de vragen van GroenLinks over de ambtenaren die volgens het regeeraccoord van het nieuwe normenkabinet mogen weigeren om twee mensen van gelijk geslacht te huwen. En ook dit college van Huizen poldert er lustig op los. Ook dit college vindt namelijk dat een huwelijk tussen twee mensen van gelijk geslacht wettig is. Het ontbreekt er nog aan dat ze daarover zouden gaan glijden. Maar dat ambtenaren mogen weigeren zo'n huwelijk te sluiten, en dus mogen weigeren de wet uit te voeren, vindt het college niet discrimerend en in strijd met artikel 1 van de Grondwet.

Ik ga weer terug naar Italie. Daar doet men tenminste niet alsof!

Gevangenen

Begonnen met Michelangelo (zie twee bloggen geleden) en ook geëindigd. Kan ook bijna niet anders, als je naar Italie gaat. Had mijn twijfels, maar die zijn geheel verdwenen na het zien van de vier Gevangenen in de Galleria della Academia. Mocht er geen foto's nemen, maar een van hen staat in dit weblog van twee dagen geleden. De beeltenissen of de beelden zitten stuk voor stuk nog in de steen gevangen. De vraag is waarom Michelangelo de beelden niet heeft los gemaakt. De simpelste en meest gehoorde verklaring is, dat hij ze niet kon afmaken omdat hij teveel meningsverschillen had met zijn opdrachtgever, paus Julius II, over de betekenissen van de beelden in het geheel van het grafmonument van de paus, en omdat hij daardoor andere opdrachten voorrang heeft gegeven.

Ik denk dat ook nog een andere verklaring mogelijk is, als je goed kijkt en je probeert in te leven in de gemoedsgesteldheid van de beeldhouwer. Hij kon gewoon niet verder en vermoedelijk wilde hij ook niet, omdat de beelden op deze manier indringend uitbeelden wat gevangenschap inhoudt. Hoe kun je "gevangenschap" directer uitbeelden dan de mislukte poging tot ontworsteling uit de harde steen.

In dezelfde zaal staat nog een zogenaamd onafgemaakt beeld, nl. van Mattheus de evangelist. Dat beeld was bedoeld om aan de buitenkant van de Duomo te hangen, naast andere evangelisten. Ook deze figuur probeert zich los te maken van de steen. Je ziet de figuur zich inspannen om zich te ontworstelen, weg te lopen. Lukt niet. Het drama wordt uitgebeeld in de gelaatsuitdrukking.

Ik denk dat Michelangelo het zo heeft bedoeld. En zo niet? Geeft niet, ik zie het zo.

Vrouwenmoed

Na de polder politiek nu iets heel anders. Zag gisteren in VPRO's Tegenlicht de documentaire Vijanden van het Geluk over de 28-jarige Afghaanse Malalai Joya, die op verkiezingscampagne gaat voor een zetel in de Wolesi Jirga, het eerste democratisch gekozen parlement van Afghanistan in 30 jaar. Wat een getuigenis van persoonlijke moed, van vechten voor een rechtvaardige samenleving, waarin hoop is voor vrouwen en kinderen.

Malalai Joya veroorzaakte in 2003 grote commotie in de Loya Jirga, de traditionele Afghaanse vergadering van krijgsheren en regionale vertegenwoordigers. Met luide stem maakte ze de krijgsheren uit voor machtswellustelingen met bloed aan hun handen. "Jullie zouden berecht moeten worden door het internationaal strafhof, " zei ze tot grote woede van een deel van de aanwezigen en van de voorzitter, die haar onmiddellijk uit de vergadering liet verwijderen. Sinds die beslissende dag was ze haar leven niet meer zeker. Ze kon zich alleen nog met lijfwachten in het openbaar vertonen en ze overleefde vier aanslagen.

In 2006 gaat Malalai Joya op verkiezingscampagne in de afgelegen provincie Farah, een van de armste gebieden in Afghanistan. Tegenstanders verspreiden pamfletten om haar zwart te maken, maar als Joya met haar lijfwachten dorpen in haar provincie bezoekt, staan massa's burgers haar toe te juichen. Met grote vastberadenheid verkondigt ze haar boodschap: "weg met de vijanden van vrouwen, democratie en geluk. Stem op kandidaten die geen bloed aan hun handen hebben." En ondertussen bemiddelt ze in de echtscheiding van een mishandelde vrouw en komt ze op voor een meisje dat zich niet wil laten uithuwelijken aan een oude opiumhandelaar.

De documentaire geeft een unieke inkijk in de levensomstandigheden van de Afghanen. Hun samenleving is verscheurd door oorlog en wordt gedicteerd door traditie. Maar er is ook een sterk verlangen naar verandering. De vraag dringt zich op hoe democratie ingevoerd kan worden in een land waar veel mensen analfabeet zijn, waar tradities gebruikt worden om de macht van de mannen te beschermen, waar stemmen kunnen worden gekocht en waar vrouwen niet kunnen stemmen omdat ze hun kinderen niet in de steek kunnen laten? De film laat zien dat democratie van binnenuit moet komen. Dat wij de kiemen van hoop op verbetering moeten beschermen. Dat we moeten steunen met onderwijs en economische vooruitgang, niet met schieten en doden.

Wat een moed om ondanks bedreigingen en verdachtmakingen voor je idealen op te komen! Wat een moed om zo'n film te maken.

Vijanden van het geluk won in 2006 de Zilveren Wolf, de onderscheiding voor de beste korte documentaire film op het Internationale Documentaire Festival in Amsterdam, en de World Cinema Jury Prize tijdens het Sundance Filmfestival 2007. Regie: Eva Mulvad, Denemarken 2006.

De documentaire wordt aanstaande woensdag om 14.30 herhaald op Ned. 2. Kijken!!

Moeilijke Tijden?

Vanmorgen moest ik bloed laten prikken. Mijn schildklier werkt niet, al jaren niet, en dus slik ik Thyrax. Dat gaat goed. Alleen een keer per jaar moet de dosering worden gecontroleerd en bijgesteld als het nodig is. Meestal laat ik bloed prikken in Ziekenhuis Gooi Noord, dat overigens nu een nietszeggende nieuwe naam heeft. Maar er is ook een prikpost in wijkcentrum De Holleblok. En waarom zou je ver gaan, als je het dichtbij kunt halen? Dus liet ik daar bloed prikken.

Op een gewone maandagmorgen was het druk in de Holleblok. Vaders en moeders brengen er hun kinderen naar school. De winkeliers openen hun winkels om te bevoorraden. En bij het dokterscentrum annex apotheek komen mensen met hun weekendmallaise. De prikpost is niet in het dokterscentrum, maar in het wijkcentrum aan de overkant. Je moet het maar weten.

In de wachtkamer van de prikpost was het ook al zo druk. Veel kleine kinderen, die in hun wagentje of op de arm van moeder of vader wachtten totdat de deur van peuterspeelzaal Het Houtwurmpje open gaat. Gekke naam eigenlijk. Zou dat iets met de staat van onderhoud van het Holleblok te maken hebben? Ik trok een nummer en ging zitten bij de deur waar ik de prikzuster verwachtte. Er zaten meer mensen om zich te laten prikken.

Ik kijk rond en geniet van het vertier. Er komt een Marokkaanse of Turkse man binnen met een bloedbriefje in zijn hand, die zichtbaar niet weet hoe het werkt. Hij kijkt vragend rond. Ik loop naar hem toe en breng hem naar het nummertjesapparaat. Hij kijkt ernaar en ik trek voor hem nummer 90. Ik vraag me wel af of hij ook ziet dat het negentig is, en of hij straks de roep van de zuster zal koppelen aan het briefje in zijn hand. Komt tijd komt raad, denk ik.

Aan een ander tafeltje zit een jong Aziatisch stel in diep gesprek. Ik vraag me af of zij ook geprikt moeten worden. Wat zouden ze hier anders doen? Inmiddels zijn de deuren van het Houtwurmpje open gegaan. De kinderen drommen naar binnen. Het valt me op hoe rustig en geordend het allemaal gaat. Geen gedrein en geen geschreeuw.

Dan ben ik aan de beurt. Het prikken gaat in twee keer, wat ik niet leuk vind. De zuster zegt, dat hij een beetje stout is en doelt klaarblijkelijk op de ader. Ik laat het zo. Het is achter de rug en ik kan weer naar huis. De Marokkaanse of Turkse man die ik met zijn nummertje heb geholpen is na mij aan de beurt. Hij heeft gezelschap gekregen. Samen zullen ze er wel uitkomen, denk ik. Het voelt gezellig en goed.

Bij de deur kijk ik op het bord met advertenties en aankondigen. Mijn oog valt op kaarten van de Pinkstergemeente, waarop mensen worden uitgenodigd om op vrijdagavond samen de maaltijd te komen gebruiken. Dat is beter, denk ik, dan een pakket halen bij de Voedselbank. Samen de maaltijd gebruiken levert een bijdrage aan samen leven. Zouden we meer moeten doen.

Waakhond en Knipoog

Gerrit Pas stuurde me zaterdag een link naar een weblog, dat de Huizer politiek nauwlettend en kritisch volgt. "Ken je dat weblog?", vroeg hij en ik ging kijken. Wat ik las beviel me. Ik kwam Keizer Carel tegen, de jongens en meisjes op het gemeentehuis en een knipoog naar Gerrit Pas. Ik zocht contact en vond het. De schrijver van het weblog wil vooral de politieke mores (zeden en gewoonten) blootleggen, zodat het gewone volk weet wat er werkelijk op het gemeentehuis gebeurt.

Hij neemt als voorbeeld het rapport van de rekenkamercommissie over het ontstaan van de Graaf Wichman. Daar zijn nogal wat fouten gemaakt. En het lijkt erop dat die fouten de gemeente een hoop geld hebben gekost. Van fouten kun je leren. En dus dachten de meneren van de rekenkamer, die het rapport schreven, dat de politiek daar wel gevoelig voor zou zijn. Niet dus! Het college neemt de conclusies van het rapport niet over, en de raad lijkt het zo te laten. Het college vindt dus kennelijk dat er geen fouten zijn gemaakt. Gek is het dan wel, dat het college de aanbevelingen wel over neemt. Waarom zou je het anders gaan doen als je niet vindt, dat het beter kan? De wegen van politici zijn dikwijls ondoorgrondelijk. Ik waarschuw maar al vast.

Ik heb de waakhond beloofd dat ik in mijn weblog ook af en toe aandacht zal besteden aan het gedoe op het gemeentehuis. Als u bij mij niet kunt vinden, wat u zoekt kunt u altijd linken. Zie rechts.

Gewetensbezwaarden

In een hoofdredactioneel commentaar van de NRC van gisteren staat een vreemde reactie op de passage in het regeeraccoord over de weigerambtenaren. De schrijver/schrijfster begrijpt niets van de opwinding, zegt ze, want ik vermoed dat de nieuwe hoofdredacteur de column heeft geschreven. Er moet toch ruimte zijn voor gewetensbezwaren, schrijft ze, waarmee ze voorbij gaat aan het principe dat het normaal is in dit land dat ambtenaren de wet uitvoeren. Als je dat als ambtenaar niet wilt, kun je een andere baan zoeken.

De vergelijking met dienstweigeraars gaat mank. Dienstweigeraars wilden niet in militaire dienst. Als mensen militair zijn geworden, kunnen ze niet weigeren een pistool af te vuren of naar Uruzgan te gaan. Je hoeft geen trouwambtenaar te worden.

In mijn vorige leven als ambtenaar heb ik ook wel eens aarzelingen gekend bij het uitvoeren van politieke besluiten. Denk eens aan sloop van mooie gebouwen, reorganisaties met gedwongen ontslagen, bezuinigingen op de bijstand. Als ambtenaar weet je dat democratisch genomen besluiten je niet altijd even goed uitkomen, soms zelfs zwaar op de maag liggen. Desondanks wordt van je verwacht dat je ze loyaal uitvoert. Als je dat niet kunt, moet je snoepjes gaan verkopen.

De NRC gaat ook voorbij aan de betekenis van het politieke statement dat hier wordt neergelegd. De passage in het regeerakkoord was niet nodig. In veel gemeenten was immers al in de achterkamer geregeld, dat trouwambtenaren kunnen weigeren. Door deze passage zo duidelijk in het regeeraccoord op te nemen, is de weigering gelegaliseerd en daarmee wordt het homohuwelijk toch weer in de marge gedrukt.

Ik hoop dat er grote opwinding van komt in de gemeenteraden! Laat al die bleke socialisten maar eens kleur bekennen.

GroenLinks start actie in gemeenten voor het homohuwelijk

Het volgende persbericht kreeg ik van Gerrit Pas, fractievoorzitter van GroenLinks in de raad van Huizen:

Ambtenaren hoeven geen homos te trouwen van PvdA, CDA en de Christenunie. GroenLinks vindt dat een stap terug in de tijd en is tegen het legaliseren van homodiscriminatie door ambtenaren. GroenLinksfracties in de gemeenteraden gaan daarom een motie indienen om vast te leggen dat alle ambtenaren in hun gemeente het homohuwelijk moeten voltrekken.

Het nieuwe kabinet is nog niet eens geïnstalleerd of er wordt al aan een moeizaam verworven recht getornd. In het nieuwe coalitieakkoord tussen Partij van de Arbeid, CDA en ChristenUnie is een passage opgenomen die de positie beschermt van ambtenaren die weigeren een homohuwelijk te voltrekken. Dit legitimeert homodiscriminatie en is in strijd met het eerste artikel van de Grondwet. Homos hebben het recht te huwen. Het is onacceptabel wanneer ambtenaren hun persoonlijke oordeel boven de wet stellen. Als zij zich niet in de wet kunnen vinden, moeten ze ander werk gaan doen. GroenLinks wil dan ook dat deze passage verdwijnt uit het regeerakkoord.

GroenLinks is bovendien een actie gestart om gemeenten hun eigen verantwoordelijkheid te laten nemen. GroenLinksfracties dienen in tientallen gemeenten een motie in waarin het homohuwelijk wordt gegarandeerd. Ambtenaren mogen niet weigeren om rechtmatige huwelijken te voltrekken. GroenLinksfracties ondernemen bijvoorbeeld actie in Arnhem, Zwolle, Deventer, Dordrecht, Amersfoort, Haarlem, Eindhoven, Heerlen, Breda, Sittard-Geleen, Alkmaar, Den Bosch, Wageningen, Nijmegen en Maastricht. GroenLinks vindt dat er juist in deze tijd van oplaaiende intolerantie en discriminatie van homo's stelling moet worden genomen voor homos. Het knabbelen aan moeizaam verworven rechten is ongepast. Als de overheid ambtenaren toe staat om homos te discrimineren, helpt dat niet om een klimaat van discriminatie en intolerantie te doorbreken.

Femke Halsema> > Naïma Azough

Goede voorbeeld

In Amsterdam mogen trouwambtenaren niet weigeren. Althans dat heeft de gemeenteraad, inclusief de PvdA, besloten. Ik had ook eigenlijk niet anders verwacht. Ben wel blij dat het zo snel is gebeurd, omdat ik het een duidelijk signaal vind naar Den Haag. Jullie kunnen daar compromissen sluiten! Als je maar weet dat wij niet mee doen aan de betutteling. Zouden Job en Wouter contact hebben gehad?

Hoop dat andere steden en dorpen volgen? Hoe zou het trouwens in Huizen zijn? Zijn hier weigerambtenaren? Ga mijn politieke vrienden eens vragen?

Weigerambtenaren

Weigerambtenaren zijn trouwambtenaren die geen homohuwelijken willen sluiten. Dus ambtenaren die weigeren de wet uit te voeren! Rara hoe kan dat? Dat is nou zo'n typisch poldercompromis. Natuurlijk te gek voor woorden. En nog gekker dat de PvdA dat gedoogt.

Gelukkig gaat het COC ze aan de schandpaal nagelen. Zie www.coc.nl Het COC gaat een lijst publiceren van alle weigerambtenaren. En dus meteen van gemeenten waar ze dit zotte gedrag toestaan. Ik hoop dat solidaire hetero's ervoor gaan zorgen dat die weigerambtenaren binnenkort geen werk meer hebben. Laat je niet trouwen door zo'n weigerambtenaar, waardoor we binnenkort van ze zijn verlost. Gaan ze toch wat anders zoeken.

Dus als je al van plan bent om in de boot te stappen, zorg ervoor dat je de weigerambtenaar afwijst.

Wilde Meiden!

Ze zijn er, de Meiden: Guusje, Ella en Jacqueline. Of ze wild zijn, zal de tijd leren. Gelukkig zijn de twee PvdA-knapen, die minister moeten worden, ook niet echt zoet. Hoewel Bert K, wel een enge jas heeft aangetrokken. Wouter heeft woord gehouden en dat siert hem. Drie vrouwen en drie mannen. Laat al die gepasseerde mannen in de PvdA maar zeuren. Nu maar hopen dat Woutertje er geen spijt van krijgt. Want een risico is het wel, nu Jan Peter, zich heeft omringd met ouwe getrouwen.

Hoe wild zijn die meiden eigenlijk? Guusje is onlangs betrapt met een glas te veel achter het stuur. Dat is dom, vooral omdat ze het niet meteen heeft toegegeven. Verder is ze vooral heel erg slim en heel erg rechtlijnig. Ze is begaan met de medemens, maar beredeneert dat vooral met haar verstand. Guusje is een socialist in hart en nieren, maar kan dat mooi verbergen. Gelukkig is ze niet bang, en ook niet braaf.

Ella Vogelaar ook niet. Misschien was die vroeger wat wilder dan Guusje, maar inmiddels staat ze te boek als een "pragmaticus" en kan zelfs het bedrijfsleven haar waarderen. Zij moet de wijken in! Ik hoop dat ze daar weer iets van haar wilde haren terugkrijgt. Want in de wijken heeft men geen hoge pet op van pragmatici. Daar wil men hart zien. Ella is ook niet echt wild, maar ook niet bang.

Hoe zit het met Jacqueline Cramer? Jacqueline is een alom gewaardeerde vakvrouw. Op de site van haar ministerie staat een interview met haar, waarin ze ongezouten uitspraken doet. Maar Jacqueline kent de politiek niet, net als haar voorgangster bij VROM. Nou heeft Jacqueline wel verstand van zaken en dat waarderen ze bij VROM. Ik ken het ministerie een beetje, weliswaar van lang geleden, maar toch. Bij Milieu zaten toen eigenwijze wereldbestormers. Die zullen haar wel weten te waarderen. Maar hoe zit het met die brave borsten van het CDA?

Gaan deze drie de brave ideeën van het kabinet bestrijden? Gaan zij op de bres voor de zelfstandigheid van de vrouw. Plaatsen zij het vraagteken bij de gezinspolitiek van Andre Rouvoet?

We blijven ze met argusogen volgen!

We blijven ze volgen!

Second Life

Wanneer zet ik de eerste stappen in de virtuele wereld? Ik wil wel, maar ik durf niet. Ik zou wel even vrijblijvend willen kijken, maar ben bang dat er weinig vrijblijvend is in die wereld. Vermoedelijk moet ik aan de poort al een andere persoonlijkheid kiezen, geslacht, leeftijd, huidskleur, land van herkomst en moet ik vervolgens in die andere huid krijpen en zit ik er dus aan vast. Ik heb in de gewone wereld een grote fantasie, maar tot nu toe ben ik altijd mijn eigen middelpunt kunnen blijven. Alles draait om mij en ik zit zelf aan de knoppen. Ik ben er lang niet zeker van dat ik dat in die virtuele wereld ook kan.

Ik las in de NRC dat allerlei bedrijven de virtuele wereld gebruiken om te kijken wat de wensen zijn van hun potentiele klanten. Banken, modewinkels en reisbureaus hebben er een filiaal geopend. Je kunt er auto's kopen en plastic boten. Misschien kun je er ook wel nieuwe vrienden kiezen en op andere partijen stemmen.

Aantrekkelijke vooruitzichten en toch ga ik niet. In mijn eigen fantasie kan ik altijd terug, en kom ik gewoon weer uit bij mijn vertrouwde zelf. Ik ben bang dat ik in die virtuele wereld die uitgang niet kan vinden.

Zuur en zoet

De kunstprijzen zijn uitgereikt. De stof is neergedaald en de rust weer gekeerd. Heb nu dus een klein dipje, een morning after-gevoel. Kan ik alleen bestrijden met mooie dingen. En die heb ik de afgelopen maanden in voldoende mate zien langskomen. De lijnen van Pieter H. heb ik al laten zien. Ergens verder weg in dit weblog staat werk van Pieter en Peter. Als je benieuwd ben gewoon even kijken in november.

Er was meer te beleven. Het fotografisch werk van Bert Teunissen heb ik door de kunstprijs leren kennen. Als je benieuwd ben kijk op www.bertteunissen.com. Een bezoek meer dan waard. En nu is er dus ineens ook Chiel Jan Schut. Ook hij is te vinden op het Internet. Ietsje langer zoeken, maar het lukt.

Het werk van Fanny Kiezenberg kende ik al langer. Ik houd van de ronde, volle vormen van haar vrouwen torso's. Ik ben ook erg benieuwd wat de Regentes gaat worden.

Dipje weg!

Nieuw kabinet bezuinigt op kunsten

Tussen al het hoerah geroep over de sociale draai van dit nieuwe kabinet is het nog nauwelijks opgevallen. Maar dit sociaal-christelijke kabinet gaat wel fors bezuinigen op de KUNSTen. In het lijstje ombuigingen is het 'profijtbeginsel cultuur' opgenomen. Bezoekers van musea en theater moeten meer gaan betalen.

Kunst wordt een zaak van de rijken. Topkunst wordt ontoegankelijk, middelgrote instellingen en gezelschappen zullen hun hoofd moeizaam boven water kunnen houden en kleinere instellingen overleven deze maatregel niet. De verbinding tussen de brede kunstbeoefening, cultuureducatie en amateurkunst wordt erg smal. Experimentele en vernieuwende kunst, die minder toeschouwers trekken zullen verdwijnen.

Volgens de tekst in het regeerakkoord zou er juist meer ruimte moeten komen voor deelname aan cultuur door brede groepen uit de samenleving. Vermoedelijk wordt hier andere kunst bedoeld dan de kunst met de grote K waarom Nederland internationaal zo wordt gewaardeerd. We mogen met z'n allen gaan volksdansen in het buurthuis. Goed voor de sociale samenhang in buurten, maar minder stimulans voor ons aanzien in de wereld en voor onze toeristenindustrie.

Braaf Nederland!

De drie christelijke jongetjes gaan er vast wat moois van maken. Het gezin in het hart van de samenleving, jongens en meisjes gescheiden naar school, niet meer roken en drinken in cafes, en iedere zondag naar de kerk. Vermoedelijk zullen ze de publieke omroepen steunen om hun ideaal uit te dragen. Krijg een verdachte spruitjeslucht in mijn neus.

Hebben we nog wat wilde meiden in de aanbieding?

Beste Vrienden

Vorige maand schreef ik over een van mijn beste vriendinnen, die Alzheimer heeft. Gisteren was ze jarig. Ze is zevenenzestig geworden, maar dat zegt haar niks. "Wanneer ben ik dan geboren?" vraagt ze me, en ze kijkt in een groot, grijs gebied. Haar oudste broer, die goed voor haar zorgt, had ons uitgenodigd. Ger wilde mee, maar ik raadde het haar af. Ik heb genoeg aan mezelf, en ik denk het haar alleen maar verwart. Niet al mijn beste vriendinnen zijn de beste vriendinnen van mijn vriendin.

We vierden haar verjaardag in de gemeenschappelijke ruimte van de woongroep. Broer en zusje waren er, de twee kinderen, de ex echtgenoot, de beste vrienden en ik. We wilden een warme deken voor haar zijn. Zij en ik probeerden samen wat orde aan te brengen in het gezelschap. "Kwam jij voor hem," vroeg ze"wijzend naar haar ex, "en wanneer was dat dan?" Ik schreef het op in volgorde, en zette de namen bij de perioden. Ze waardeerde de poging, maar was het twee minuten later weer vergeten.

Ben je op de fiets?, vroeg ze, omdat zij en ik de liefde voor het fietsen delen. "Nee", antwoordde ik, "s avonds is het te ver en te donker op de fiets. Ik ben met de auto. Maar als ik weer kom, kom ik overdag en op de fiets en gaan we samen fietsen."

Toen ik wegging zwaaide ze me uit. "Niet vergeten weer naar binnen te gaan", zei ik. Ik reed een rondje om het te controleren. Ze stond nog buiten en zei: "ik wist dat je een rondje zou rijden en dus heb ik op je gewacht". Er hing een dunne lach op haar gezicht.

In de auto op weg naar huis vroeg ik me af wat zij en ik in de toekomst zullen overhouden. En ik moest denken aan mijn vader, die op het einde van zijn lange leven dementeerde. Hij was altijd blij als hij me zag, terwijl hij me vaak niet thuis kon brengen. Als dat onze toekomst samen is, is het zo.

Het Beste Boek

Nog zo'n prijsvraag. Nu Het Beste Boek van NRC Handelsblad. De eerste ronde is geweest. Publiek heeft gestemd voor de volgende 10 boeken:

Kader Abdolah: Het huis van de moskee (2006)
Bernlef: Hersenschimmen (1984)
Willem Frederik Hermans: De donkere kamer van Damokles (1958)
Willem Frederik Hermans: Nooit meer slapen (1966)
Harry Mulisch: De ontdekking van de hemel (1992)
Multatuli: Max Havelaar (1860)
Nescio: De uitvreter; Titaantjes; Dichtertje (1911-1918)
Gerard Reve: De avonden (1947)
Thomas Rosenboom: Publieke werken (1999)
J.J. Voskuil: Het bureau (1996-2000)

Het boek van mijn voorkeur staat niet op de shortlist. Had ik ook niet gedacht. Geen verrassingen, maar wel moeilijk kiezen. Ik aarzel tussen Nooit meer slapen, De Uitvreter en De Avonden. De zes delen van Het Bureau heb ik verslonden, maar J.J. Voskuil is niet een echte schrijver. Hij noteert en per ongeluk boeit zijn droge taal. Ik houd van De Max Havelaar, maar het is te tijdgebonden en na het lezen van de Biografie vind ik E.Douwes Dekker eigenlijk een vervelende man. Dat vind ik W.F. Hermans trouwens ook, en dat vind ik Reve niet. Werther Nieland en de Familie Boslowitsj vind ik eigenlijk mooier dan De Avonden, maar die staan er niet bij. Dus wordt het De Avonden.

Pieter Hogenbirk wint de Kunstprijs 2006

De jury roemt zijn veelzijdigheid en zijn bijdrage aan het Huizer kunstleven. Daarom geeft een afbeelding, en ook nog gepikt van zijn eigen website www.cartoony.nl, te weinig. Maar het is even niet anders.

Daan Loenen wint de Jongerenprijs en de Stichting Atelierroute de cultuureducatieve prijs.

Alle prijswinnaars kregen naast het geldbedrag ook nog de mooi, sierlijke legpenning die is gemaakt door Natalie Hoogeveen. Ik had de indruk, dat Pieter daar blijer mee was dan met het geld.

Kunstprijzen!

Vanavond is de prijsuitreiking! Kandidaten nerveus en ik ook een klein beetje. Niet meer dan een klein beetje. Want je kunt er alles aan doen om het tot een feest te maken, de mensen moeten het zelf doen. Gisteren hebben we de graffiti van de derde klassers in de Kunstuitleen geplaatst. Is nog eens iets anders dan grote mensen kunst. Lienke van Rumoer en ik hebben speaker Hans Smit ingepraat. Hij voelt de sfeer goed aan. Ik heb hem gevraagd om ervoor te zorgen dat vooral de kunstenaars in de potlight komen te staan.

We hebben ook met Hans en Andre de laatste details van de avond doorgenomen. Ik begrijp nog steeds niet dat mensen de theaterzaal van De Graaf zo fout vinden. Er kan misschien niet alles, maar wel veel, en Andre doet er echt alles aan.

Op http://www.kunstpleinhuizen.nl hebben een zevental kandidaten hun werk gepresenteerd. En in de foyer van De Graaf hangen presentatieborden van zeventien kunstenaars, afbeeldingen van hun werk en een quote over wat hen beweegt.

De jury neemt de juryrapporten mee. Natalie heeft de penningen al bij Huub gebracht. Helaas kan zij er vanavond niet bij zijn. Huub haalt de bloemen voor de prijswinnaars. Ik hoef zelf niet veel meer te doen. Gisteren heb ik van anderen gehoord hoe zij de avond voor zich zien en ik heb het goed gevonden. Wat hebben we eigenlijk prettig samengewerkt. Er is volgens mij geen onvertogen woord gevallen, terwijl wij toch een aantal lastige besluiten hebben moeten nemen. Ben blij met Susan, Huub, Theo, Barbara, Tiny, Margriet, Hans, Yanny, Lienke, Paulien. Denk dat dat morgen nog zo is.

Sundqvist

Tijd voor mooie dingen. Woensdag speelde in het Kunstcafe in Huizen vier jonge cellisten. Ik heb met volle teugen genoten. Ze speelden met hart en ziel moderne muziek, eigen muziek en muziek van Metalica. En ze speelden ook nog goed. Dit smaakt naar meer. Hansje Dol gaat proberen ze te contracteren voor een klein concert in De Engel.

Christelijke Van Dale!!

Van Dale gaat een gekuist woordenboek maken voor christelijke scholen. Je gelooft je ogen toch niet! Binnenkort hebben we Nederlands voor christenen, voor buitenlanders, misschien ook wel voor vrouwen en mannen. Het was toch juist de bedoeling dat we elkaar kunnen verstaan, dat we allemaal de Nederlandse taal beheersen?

Wat is dat toch voor angsthazerij. Christenen zouden toch zo volmaakt moeten zijn, dat ze immuun zijn voor schuttingwoorden en andere vuilspuiterij!? Boycotten Van Dale!

Namen noemen

De formatie is beland in het eindstadium, als we de kranten mogen geloven. Dat betekent dat het namen noemen is begonnen. Wie wordt er minister, wie staatssecretaris? Een ding is zeker, Jan Peter wordt premier. Wat zou hij ons aangenaam verrassen als hij het niet deed, maar dat zijn dromen, en die zijn, juist, ja bedrog. Maar nu de onzekerheden:

Wordt Bos minister van Financiën? Rouvoet minister van Jeugdzaken? Aboutaleb minister van Integratie, Donner of Wolfson minister van Justitie, ? Mevrouw Maria van der Hoeven blijft minister van Onderwijs en dat is maar beter ook. Wijn wordt minister van Economische Zaken, dan kunnen hij en Bos lachebakjes spelen. Tot nu toe weinig zwaargewichten.

Ik ga er een paar noemen: prof. dr. L.J. Gunning-Schepers, voorzitter van de raad van bestuur van het AMC. Zij stal mijn hart, toen ze ongezouten liet weten, dat artsen eerst moeten helpen en dan pas aan patienten moeten vragen of ze wel verzekerd zijn! Maar ik zie haar nog niet zitten met de goedwillende jongetjes.

Guusje ter Horst, die vanaf 1 januari jl. geen burgemeester van Leiden meer is. Vorige keer werd ze ook genoemd, maar toen om een of andere onduidelijke reden gepasseerd. Ze zou volgens mij een goede minister van Binnenlandse Zaken zijn, hoewel dat geen aantrekkelijk departement is voor iemand die iets wil met de samenleving.

En misschien hebben "mijn lezers" nog andere goede kandidaten op het oog. Laat ze horen!

Mijn beste boek

NRC organiseert samen met de NPS de verkiezing van het beste Nederlandstalige boek. Om iedereen een beetje te helpen is een longlist van 250 titels samengesteld. De longlist bestaat voor het grootste deel uit boeken van na 1900. Maar Max Havelaar van Multatuli staat er ook op, evenals Eline Vere van Couperus, en Een Liefde van Lodewijk van Deijssel. Het oudste boek op de lijst is de brievenroman van Betje Wolff en Aagje Deken, de Historie van mejuffrouw Sara Burgerhart. Dus geen Hooft en Vondel, geen poezie van Hadewijch.

Bij de samenstelling van de groslijst is de jury heel braaf geweest. De grote Nederlandse vier staan er ieder met drie titels op, evenals Hella Hasse en Nescio, en Louis Paul Boon, Alberts, Elsschot en Claus. Misschien is Maarten´t Hart teleurgesteld, dat er van hem maar twee titels op de lijst staan en van Cees Nooteboom drie. Ik vind het jammer dat van een van mijn favoriete Nederlandse schrijvers, Willem Brakman, alleen de Reis van de Douanier naar Bentheim op de lijst staat. Maar ik begrijp best dat niet alles op de lijst kan. En je kunt je eigen voorkeur aangeven. Dus wat zeur ik.

Gelukkig staan er boeken op die ik heel erg goed vind, zoals De Uitvreter van Nescio, de Vergaderzaal van Alberts, het Verdriet van Belgie van Hugo Claus, de Virtuoos van Margriet de Moor, het Dwaallicht van Elsschot en de Hydrograaf van Alfred Schröder. Maar ik mis de brievenboeken van Van 't Reve, Nader tot U en op Weg naar het Einde; ik mis Bezonken Rood van Jeroen Brouwers en ook De dood kwam met Muziek van Teun de Vries.

Maar nu het lastigste. Welk boek is mijn mooiste boek. Ik aarzel tussen het Dwaallicht van Elsschot en De Vrouw met de Parasol van A.Alberts. Beide schrijvers zijn in staat om met weinig woorden een sfeer en een spanning op te roepen die dwingt tot doorlezen. Ik denk dat het Alberts wordt, omdat het boek zo mooi begint met de moeder en het kind die langs de havenkant lopen, althans dat denken we. En Willem Brakman krijgt van mij de oeuvreprijs, omdat hij in al zijn boeken een hele hoge kwaliteit haalt.

Paarden van Marrum

Daar zijn ze weer, de paarden van Marum. Deze foto heeft de Zilveren Camera gewonnen van World Press Photo. Mooie foto, zou je zeggen, zo met dat witte paard als symbool van hoop en vrijheid in het midden. Maar er is veel mis met de foto, zeggen kenners. Hij is geshopped. Dat witte paard stond er vermoedelijk niet. Dat is er met hulp van Photoshop neergezet, en de dreigende wolken zijn ook wat bijgekleurd.

En er is nog iets. Geeft deze foto de nieuwswaarde weer van de paarden die dreigden te verdrinken op het wad, voordat ze door die vier fiere meiden werden gered. De foto van de redding verdiende eerder de camera, vind ik achteraf. (zie Vrouwenmoed 1 in november van dit weblog)

Nog steeds is het een mooi plaatje, maar niet voor de Zilveren Camera.

Ongehoorzaamheid

De Magdalena Sisters blijven me bezighouden. Waarom is de macht van het systeem, van de groep zo eng groot. Waarom deden die nonnen mee aan het vernederen van de jonge meiden? Waarom zorgden ze niet voor troost, voor nieuwe leven? Waarom zwijgen moeders als hun dochters worden verkracht? Waarom laten Islamitische vrouwen toe, dat de clitoris van hun dochters wordt verminkt? Waarom worden ze niet ongehoorzaam en waarom kiezen ze niet onvoorwaardelijk de kant van de slachtoffers? Wat houdt hen tegen?

Natuurlijk zijn hier boeken over vol geschreven. Beste boek is volgens mij nog steeds Massa en Macht van Elias Canetti. Niet mee doen met de groep en de gevestigde orde betekent afwijzing en eenzaamheid. Hoon zal je deel zijn. Het vergt moed en durf om zo ver te gaan. En niet iedereen wil de held spelen. Allemaal begrijpelijk. Maar in het geval van de Magdalena Sisters zijn er wel heel veel meelopers. Ouders, die de andere kant opkijken als hun dochters gehaald worden, vrienden en familieleden die het laten gebeuren. Maar vooral die idiote nonnen. Die hadden toch ook een andere gang kunnen gaan??

Tussen vrouwen en mannen

Eigenlijk heb ik er geen verstand van, zegt mijn vriendin, en mag ik over dit onderwerp niks zeggen. Maar na het zien van de film de Magdalena Sisters kan ik me niet inhouden. In het katholieke Ierland van de vijftiger jaren werden meiden die ongewild zwanger werden, of alleen maar verkracht of aangerand naar de nonnen gestuurd voor heropvoeding. Daar werden ze gestraft, gekleineerd en lelijk gemaakt. Bij het zien van de film dacht ik steeds: "Kom op nou! Doe iets! Sla terug!"

Waarom doen die meiden niks. Samen sta je sterk, heb ik vroeger geleerd. Moet toch voor hen ook hebben gegolden. Erger vind ik dat de vrouwen, die toch al slachtoffer zijn worden gestraft en de mannen ongemoeid worden gelaten. Wij schoppen ze niet tegen hun edele delen, we vragen ze zelfs niks. We weten immers allemaal dat zij er immers niets aan kunnen doen. Hun hormonen zitten in de weg, en kennelijk hadden ze in Ierland nog geen hoeren waar ze tegen betaling hun lusten kunnen botvieren.

Dat is lang geleden, zal iedereen nu roepen. Het is nu stukken beter. Los van onze Islamitische lotgenoten, wil ik dat graag geloven, maar ik blijf het toch moeilijk vinden, dat mannen nooit ter verantwoording worden geroepen. Integendeel. Dat wij ze nog steeds laten denken, dat zij de norm bepalen. Dat ze mogen slaan en schieten, verkrachten, oorlog voeren. Wanneer grijpen we nou eindelijk eens de macht?

En laat er geen misverstand over bestaan: Ik vind dat vrouwen hun lijf mogen verkopen tegen betaling, als zij zelf maar het geld opstrijken. Waarom zijn we niet meer solidair?

Kunstprijzen Huizen 2006

De spanning stijgt. De dag van de prijsuitreiking nadert. De jury is klaar! Maar ze houden de kaken stevig op elkaar. Zelfs de voorbereidingsgroep weet van niets. En zo hoort het ook. Natuurlijk zijn we wel nieuwsgierig en gissen we wat af. Valt mee dat we nog geen weddenschappen hebben afgesloten. Kan alsnog. Hoorde in Amerika, dat je daar op alles kunt wedden: uitslagen van wedstrijden, maar ook of het de volgende dag gaat regenen, of het een jongen of een meisje wordt, welke kleur auto het meest wordt verkocht. Doen we hier nog niet.

Wat zal de jury hebben laten tellen, hoe zullen ze hebben gewikt en gewogen. De gekandideerde fotograaf Bert Teunissen is vermaard en heeft op dit moment een prachtige expositie met zijn domestic landscapes in Huis Marseille in Amsterdam. Cherry Duijns is ook niet onbekend. Hij maakt verhalende en kunstzinnige documentaires en schrijft boeken. Beatrix Frederick heeft weer een expositie in Japan, waar haar schilderijen erg geliefd zijn. Maar is landelijke en zelfs internationale bekendheid een bewijs van kwaliteit? En moeten we vanwege die bekendheid het werk hoger aanslaan dan de beelden van Domique Prins en Fanny Kiezenberg, de schilderijen van Pieter Hogenbirk en Peter Kos, of van Tiny Kruijmer Vos? Ik zou het niet durven zeggen en ben blij dat we een deskundige jury hebben.
 

Die gaat zich uitspreken op 3 februari a.s. om 20.00 uur in de Graaf Wichman. De voorbereidingsgroep is nu vooral bezig om ervoor te zorgen, dat de prijsuitreiking een feestelijk gebeuren wordt. Daarvoor zijn natuurlijk allereerst mensen nodig. Daarom hopen we dat veel dorpsgenoten het feest willen meemaken. Dat is goed voor de kandidaat-prijswinnaars, het is goed voor het kunstklimaat in Huizen en daardoor ook goed voor het dorpsgevoel. Er valt in dit dorp iets te beleven, en het is ook nog van hoge kwaliteit!

Daarom zijn we ook blij dat we Janne Schra en Room eleven hebben kunnen strikken. Janne is geboren in Huizen, is hier naar school gegaan. En Janne is nog steeds een beetje van ons. En daarom zijn we trots dat ze onlangs de ESSENT prijs heeft gewonnen, en dat ze in Goedemorgen Nederland haar verhaal heeft mogen vertellen. Room Eleven maakt mooie muziek en Janne is een echte podiumpersoonlijkheid.

Dat gaat Daan Loenen misschien ook wel worden. Daan en zijn band Driven wonnen onlangs de Cor Bakkerprijs voor aanstormend talent van RTV Noord Holland. Wij wilden Daan laten optreden in het programma geKUNSTeld voor de Huizer middelbare scholieren. Daan wilde op het grote podium en daar is nog geen plek voor hem. Dus zal hij niet optreden. Dat is een fikse gemiste Kans.

Rekenkamers mannenbolwerk

Lokale rekenkamers bestaan voor het overgrote deel uit mannen. Amper twintig procent van de externe leden is vrouw.

Uit onderzoek van Binnenlands Bestuur blijkt dat een vrouw in zestien kamers het voorzitterschap bekleden.

Ik ben een van die zestien vrouwen, en ik ben natuurlijk benieuwd hoe dit komt. Willen vrouwen niet, of worden ze niet aangesteld? Zou het komen door de naam. Rekenen doe je met geld, en een eenzijdige focus op geld is voor veel vrouwen te weinig. Of zit ik er helemaal naast.

Ik zou nou toch zo graag willen, dat de lezers van mijn weblog hun licht hierop willen laten schijnen.

Leguanen

Het commentaar op het verhaal over de leguanenplaag van Monica Lemmens, die jarenlang op Curacao heeft gewoond, wil ik een ieder die dit weblog leest, waarvoor dank, niet onthouden:

Monica said: Ik heb genoten van je reisverslagen!Maar leguanen; daar moet je soep van koken! Op Curaçao schoten jongetjes, jongens en mannen met katapults op die beesten, bonden de pootjes boven de rug, en namen de beestjes mee naar huis voor in de soep. Het schijnt naar kip te smaken.....

Thuis en met de neus in de boter

Aankomst woensdagmorgen op de luchthaven rustig, geordend en vertrouwd. Vlucht duurde overigens maar zeveneneenhalfuur. Vlogen met de storm mee. Iedereen spreekt Nederlands en is verstaanbaar. Moesten we een paspoort laten zien? Koffers liggen op de band die is aangegeven. Niemand toont belangstelling in onze bagage. Charlotte haalt ons op.

Buiten is het grijs en grauw. Geen blad aan de bomen en een loodgrijze lucht. We steken onze nek in onze jassen, die we gauw uit de koffer hebben gehaald. Brr. "Het gaat stormen", zegt Charlotte. En dat ging het. Het gaf ons wel de gelegenheid om binnen te blijven, bij te slapen en te wennen. Dat doen we overigens nog steeds. Zeer tegen onze gewoonte worden we de laatste dagen pas tegen negenen wakker.

Langzaam druppelen de boodschappen binnen. Het college van Zaltbommel heeft positief gereageerd op het eerste onderzoek van de Rekenkamercommissie Zaltbommel. We hebben het sturen van de gemeenteraad van grote projecten onderzocht. Meer kan ik er nog niet over zeggen, omdat het rapport pas op 1 februari a.s. openbaar wordt. Dan ga ik het aanbieden.

De jury voor de Kunst- en Cultuurprijzen Huizen 2006 is klaar. "Ging goed", zegt Pauline van de bibliotheek en lacht geheimzinnig. Ook wij van de voorbereidinsgroep mogen niets weten voor de prijsuitreiking. Zo hoort het ook! Het programma voor de avond vergt nog enige afstemming: wie doet wat? Janne Schra met Room Eleven verzorgt het deel voor de prijsuitreiking. Ik ben blij dat we haar hebben kunnen strikken, voordat bekend werd dat zij en haar band de ESSENT prijs hebben gewonnen. Na de prijsuitreiking gaan we dansen op de muziek van Paula's Soul Machine. Moet nog een mooie jurk uitzoeken.

Alsof ik al niet genoeg aan mijn hoofd heb, belde zaterdag een mevrouw van de PvdA of ik belangstelling heb om te solliciteren naar de functie van gedeputeerde in Utrecht. Ze hebben nu slechts mannelijke kandidaten, en dat moet anders. Dat vindt zij en vind ik ook. Maar ik vertel haar dat ik mijn lidmaatschap heb opgezegd en een beetje ben uitgekeken op het politieke gedoe. Haar reactie is voorspelbaar. "Juist dan is het goed om niet langs de kant te blijven." Dat vond ik vijf jaar geleden ook nog, en dus werd ik raadslid. Nu weet ik beter. Ik ga het haar fijntjes laten weten.

Werk zat, zie ik in de krant. Er is veel opwinding over het slechte taalgebruik van studenten. Ze kunnen niet denken, niet formuleren en niet spellen! Hoe zou dat nou komen? Anders dan anderen denk ik niet dat het zin heeft om aan het einde te beginnen. Ik zou best iets willen bijdragen aan het begin. Leer mensen, en niet alleen jonge mensen, om goed na te denken en zet dan de vervolgstappen. Misschien moet je nog verder terug. Leer mensen eerst eens om goed te kijken en te luisteren. En wees eens een beetje zuinig op elkaar.

Er was nog meer, maar daarover later. Ga nu eerst weer eens verder met de beelden van de vakantie.

Leguanenplaag

Leguanen zijn misschien wel mooi om te zien, maar ze zijn met te veel, lees ik op de weblog van Niels Hemmeriks www.weblogamerika.nl/rss.xml, die op de fiets door Amerika reist. Toen ik de foto's van de leguanen uit Boca aan Charlotte liet zien, riep zij meteen: zij zijn toch een plaag?! Ik wist dat niet, maar zij bleef stellig volhouden. En dus gingen we via Google op zoek op het internet. En toen kwamen we bij de site van Niels, die op 11 januari 2007 schrijft, dat in de gemeenteraad van Boca is gesproken over de leguanen. Opruimen kost veel geld en dat gebruikt men in Amerika niet graag voor publieke doeleinden. En omdat de boeren uit Boca al lang zijn verdreven en dus geen last hebben van de leguanen, zullen ze nog wel een poosje met rust worden gelaten. Totdat ze de tuinen van de rijke mensen leegvreten.

Want leguanen gedijen prima in een subtropisch klimaat waar ze geen natuurlijke vijanden hebben. Bij een autotochtje in het rijke Boca zagen we weliswaar vier zwarte gieren zich ontfermen over een leguanen kadaver, maar gieren vallen geen levende leguanen aan. Ik vond ze al zo voorwereldlijk, toen ik ze fotografeerde. Zeker de grote, bruin-oranje mannetjes. De groene vrouwtjes zijn een stuk kleiner en minder griezelig. Die maar laten leven en de mannen afschieten?

All the American Way

Het zit er bijna op. Vanmiddag pakken we de Tri-Rail om naar het vliegveld te gaan. Daarvoor ga ik eerst nog met An naar de Gym. Morgen zijn we thuis. We hebben veel gezien, veel gehoord en veel gedaan. We hebben van de natuur genoten, hier rond Boca en op de Keys. Zagen witte en zwarte ibissen, Iguanen, krokodillen, zeeschildpadden, witte reigers en de kleine blauwe reiger, een veelkleurige Amerikaanse hoen, pelikanen, ook witte, witte reigers en zilverreigers, ooievaars, turkey gieren en zwarte gieren, aalscholvers en Anhinga's en heel veel soorten bloemen, teveel om allemaal op te noemen.

We hebben ook heel sociaal gedaan. Bij An staat de deur altijd open en voor iedereen. De eerste week waren de kleinkinderen vrij van school. Moeders werken, en de kinderen worden door Oma An opgevangen, vermaakt en opgevoed. Ze gingen mee naar Loxahatchee, naar Gumbo Limbo, naar Spanish River Park, naar het strand en met het tochtje op de boot. Ze kijken en zien, wijzen en vragen. Een leven van jewelste.

's Avonds gingen we dikwijls uit eten. We aten met An in Delray Mexicaans, met Ceasar Frans in Bistro Provence, met Sheldon en Sharon iets eclectisch, ja heus zo noemen ze dat hier, in Holiday Inn, met An een echt Amerikaans ontbijt bij Olympia, een Hamburger bij een drive-in Mac Donalds en een hotdog in een grote superstore. Het lekkerst aten we bij An-zelf. Vooral haar Key Lime Pie is niet te missen. We hebben An aangeraden er een handelsmerk van te maken, zoiets als het hazelnootgebak van Maison Kelder. Want Amerikanen kunnen alleen gebak maken, dat mierzoet is en verder geen smaak heeft, of het nou Key Lime heet, of Chocolate cake of Cheesecake. Dat is alleen voor kinderen en zoetekauwen.

Ik ging drie keer met An naar de Gym. Fitness for Women only staat er op de gevel. Het is er groot, ruim, en ook wat kil, althans in de hal met toestellen. An doet vooral classes, en dat is veel socialer. In de hal met toestellen zitten vrouwen van alle leeftijden op de apparaten hun programma af te werken. Ze kijken erbij televisie op hun persoonlijk scherm of lezen. Er wordt niet gezellig gekeuveld, zoals bij sportschool Rebel. Dat gebeurt pas, als de classes uitgaan. Als je traint, train je. De mannen van Rebel zouden er een voorbeeld aan kunnen nemen.

We gingen veel en vaak winkelen. Kijken en kopen. We waren in Mizner Plaza, het duurste en mooiste winkelcentrum van Florida. We dronken er echte koffie en ook dat is zeldzaam hier. We zagen er in een galerie schilderstukken van Venetie. Die hangen waarschijnlijk in die protserige palazzo's die we niet van binnen hebben gezien. Er hingen ook copieen van Rothko en Turner. Die worden in grote aantallen vervaardigd en vermoedelijk gekocht. Wij keken alleen.

Kopen deden wij in immense superstores waar veel twee voor de prijs van een is. Happy Hour noemen we dat inmiddels, naar het drankuur waar mannen twee voor de prijs van een kunnen drinken en vrouwen helemaal niets betalen. We hebben ons afgevraagd of we dat nog kennen in Europa.

En nu gaan we dus back home met een hoofd vol indrukken en een toestel voor foto's.

Sunset

Geen woorden nodig. Sunset op het zuidelijkste puntje van Amerika.

Me and my SUVVI

Ik had An nadrukkelijk gevraagd een Compact car te bestellen, een Ford Focus, of iets Japans, of misschien wel een leuke VW, maar die waren op. De vraag was dus of ik bezwaar had tegen een SUV (Sport Utilited Vehicle). De mevrouw, die trouwens op Condaleeza Rice leek, wees op een glimmend groot zwart ding op de parkeerplaats. Geen bezwaar, zei ik, beseffend dat compacts zeldzaam zijn in dit land. Je ziet ze wel, maar dan zijn het de dure Europese modellen.

En dus reed ik weg in een grote zwarte 4WDR met automaat. Beide was dik wennen. Flink gas geven bijvoorbeeld heeft met een automaat weinig zin. Het ding heeft zijn eigen ritme en tempo. Overigens hebben bijna alle andere auto's die hier rondrijden ook een automaat. Daarom geldt hier: KEEP YOUR LANE EN HOUD AFSTAND. Het gebeurt zelden dat een neus op je bumper verschijnt. Je ziet hier nauwelijks nerveuze autorijders.

Amerikanen hebben een obsessieve relatie met safety. Ook de SUVVI was zwaar beveiligd. Zo zwaar, dat ik hem onderweg niet meer aan de praat kreeg. Mijn automaat deed het niet. Op de knuppel zit een soort knop die je moet indrukken, alvorens je hem in reverse of in drive kunt zetten. We deden iets niet goed, dat begreep ik nog net, maar wat. Wij de auto uit om opnieuw te beginnen. Het kostte een kwartier alvorens ik begreep dat je de voet op de rem moet houden, voordat je de knuppel kunt bewegen. Zo kun je niet per ongeluk in de sloot of tegen een eigendom van een ander rijden.

Bij het hotel kregen we de kofferbak niet open. Wij weer van alles en nog wat geprobeerd met de sloten. Een keer knippen met de automatische portier vergrendeling, twee keer knippen, alleen de portierdeur openen. Het haalde niets uit, behalve geblaat van de toeter. De achterbak bleef dicht. In het instructieboekje kon ik niets vinden over een achterdeur, een bagageluik of iets anders. Maar 's nachts bedacht ik me, dat je twee keer snel achter elkaar moet knippen. Toen ik dat de volgende morgen probeerde lukte het. Achterbak ging open.

Ik hield mijn hart vast, toen we benzine moesten halen. Hoe zouden ze de benzinedop hebben vergrendeld? Niet dus. Misschien vergeten? Of kennen ze hier geen bezinedieven. Benzine kost hier immers slechts US$ 2,20 voor een gallon. Een dollar is ongeveer 0,80 Eurocent, dus een liter kost nog geen 0,50 Eurocent. Kun je heel wat voor rijden, zelfs met een SUVVI.

Gisteren het laatste kleine drama. We waren met de kids naar Spanish River Park en hadden de SUVVI genomen. Kids en grote mensen uitgelaten, voordat ik de auto weg zou zetten. Toen die eindelijk goed geparkeerd stond, kon ik er niet meer uit. Sleutel zat vast in het slot, portieren waren dicht. Een eindje verderop zag ik mijn vrienden wuiven. Hi Nel, we're here! Leuk, leuk, maar hoe kwam ik uit de auto? Kalm blijven en goed nadenken. Wat doe ik fout. Sleutel omdraaien alvorens de knuppel in de Parkeerstand staat. Doet die dus niet.

Morgen gaat die terug naar het Verhuurbedrijf. Hij heeft voor een hoop hilariteit gezorgd. Mensen zullen denken dat ik de SUVVI ben.

The Keys

Daar gingen we dus met onze gloednieuwe SUVVI (PCHoofttrucker) zuidwaarts. Drie dagen op eigen benen in dit immens grote land. We namen de Florida Turn Pike. Dat is de Autoroute du Soleil, maar dan op zijn Amerikaans. Hier betaal je om de twintig miles 1 dollar tol. Je geeft dat aan een meestal vriendelijke zwarte mevrouw in het hokje. Je wordt geboden in je auto te blijven. Amerikanen hebben een sport gemaakt van het eisen van schadevergoedingen.

In Florida City namen we de US 1 over de Keys. De Keys zijn een verzameling kleine eilanden, die met elkaar verbonden worden door dammen en bruggen. Een paradijs voor vissers, natuurgenieters en zonaanbidders. In Amerika wordt de natuur ook bedreigd, en daarom zijn er op de Keys wel twintig nationale of private natuurparken. Allemaal met de bedoeling ons te laten weten dat wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit kwetsbaar is.

In John Pennekamp Coral Reef natuurpark zagen we in de aquaria de vele fraaie vormen koraal die hier in een lang lint voor de Atlantische kust liggen. Het koraalrif is het leefgebied van honderden vissoorten, allemaal even bont gekleurd. Je kon er snorkelen, diepzeeduiken en een tochtje maken met de glassbottomboat. We deden het allemaal niet.. We maakten een boardwalk door het mangrovebos. Een mens moet keuzes maken, ook hier. En tot nu toe preferen we buitenlucht.

Eindbestemming was Key West. We vonden er een karakteristieke Inn, waar we goed en niet al te duur konden overnachten. (zie foto) Key West is een trekpleister voor jonge stellen op huwelijksreis, voor homo's en lesbians, voor motorrijders, voor alle mensen die even het moordend Amerikaanse tempo willen ontvluchten. In Key West hoor je veel muziek uit de sixties en seventies. In Key West leven Vietnamveteranen en andere randfiguren. In Key West kun je zien hoe ze Cubaanse sigaren maken en roken.

Natuurlijk is de belangrijkste trekpleister Hemmingway House en bar Sloopy Jo. We hebben binnengekeken en geconstateerd dat er veel nostalgie is. We versterkten het trage gevoel met een prachtige zonsondergang aan het zuidelijke strand. Aan de horizon wisten we Cuba. We slenterden door de oude haven. Zagen oude schepen die door hun eigenaars gepoetst en gelapt worden. Ergens buitengaans lag voor anker een oude, verroeste casino boot. Het bracht de fantasie op gang.

De veelkleurige huizen in Carrebean style hebben we meervoudig vastgelegd op de foto. Die moeten nog worden afgedrukt en volgen dus. Nu zijn we weer terug in de serieuze wereld. Vanavond gaan we uit eten met de Westervelds. Ik heb geen flauw idee wat ik me ervan moet voorstellen, maar zo doen we dat hier. Key West zal nog wel even in mijn hoofd dromen.

Weemoed

Amerika is het land van de hoop, van het geloof in de toekomst en van de onbegrensde mogelijkheden van de mens. Dat voel en zie je hier overal. Op straat, op televisie, in winkels en in de buurt waar wij wonen. Zondag genoten we een Amerikaans ontbijt in Olympia met heel veel Amerikanen. " Where are you from", vroeg de eigenaresse. En An antwoordde naar waarheid: " we're all from Holland. But I live here." En toen ze op de vraag van de mevrouw zei, dat ze woonde in Boca, lichtten de ogen op: "Ah Babe, rich and famous!"

Amerikanen bouwen. Iedereen wil hier in de buurt wonen, omdat er een directe verbinding naar zee is via de intercoastal. Nieuwe rijken kopen de oude huizen, slopen die en zetten er heuse palazzo's voor in de plaats. Aan het dok liggen de grote plastic boten. Overigens ligt hier voor een zeilschip. En dat zie je niet veel hier.

Het ritme is hard, hoog en stuwend. Verkeer, de stemgeluiden, de televisie. Alleen de ellenlange goederentrein die op zo'n kilometerafstand fluitend voorbij gaat doet Europees aan.

Ik lees Istanbul van Orhan Pamuk en voel het contrast. De stad aan de Bosporus is een symbool van het verleden, dat met de rivier langs glijdt. Ook voor Turken ligt de toekomst in het Westen. Het blijft de vraag of ze er echt in geloven.

Groot, groter, grootst

Alles is groot hier. Gisteren gingen we winkelen in een superstore. Iets zoals tien Makro's aan elkaar. Breed, lang en hoog. Je kunt er veel kopen en alles in grote hoeveelheden. We zochten naar een korte broek voor mij en t-shirts. We vonden ze op grote stapels. We kochten er grote zakken fruit, een dubbelverpakking wijn, een gallon melk, een halve zalm, en een grote broek.

We keken vooral naar de mensen. Overal in de store staan stands waar je kunt proeven en keuren. Die worden bemenst door gepensioneerde mannen en vrouwen met hun haar in een kapje, die heel nauwkeurig de etenswaren prepareren. Toen Ger iets wilde pakken, zei een mevrouw gepikeerd: Wait, I'm not ready yet! En tegen de mensen die achter Ger in de rij stonden: Sorry for the inconvenience. Ger is doof en ook hier is dat soms gemakkelijk.

Amerikanen zijn nette mensen. Althans de Amerikanen die het gemaakt hebben. Voor het verlaten van de superstore aten we met velen een "uitsmijter": een grote hotdog. We dronken er een grote cola bij, en grote hoeveelheden condiments gestapeld op kleine tafeltjes. Bij ons zou zoiets een troep van jewelste geven. Hier ruimt iedereen zijn troep netjes op, voordat ze weggaan. Als je het niet doet, word je tot de orde geroepen.

Nu heb ik ook al een grote auto. Als iemand me vertelt zou hebben dat ik ooit een SUV/PC Hooft trucker zou rijden, had ik hem uitgelachen. Voor alle zekerheid: een SUV is ook hier een grote kist op wielen. Wij hebben er een gehuurd om naar de Keys te gaan. Ik had An op het hart gedrukt een compact car te reserveren. Dat had ze braaf gedaan. Maar de compact cars waren uitverhuurd en dus rijden we nu, voor hetzelfde geld, in een grote zwarte jeep. Een groot mens in een hele grote auto. Ik begin er al bij te horen.

Leguanen

"We gaan leguanen kijken" kondigde An gisteren aan. Wij dachten dat we mee werden genomen naar een heuze dierentuin. Niets was minder waar. Op een minuut of tien lopen is een kanaal dat de Everglades verbindt met de Oceaan. Het ligt midden in de bebouwing. Links en rechts staan huizen en kantoren. In het gras en op de stenen zitten reusachtige beesten. Je gelooft je ogen niet. Leguanen. Niet een, maar tientallen. De vrouwtjes bescheiden groen, de mannen overweldigend gekleurd.

Ze zien er gevaarlijk uit, maar ze zijn vriendelijke planteneters.

Blije mensen

Amerikanen zijn blije mensen en dat willen ze laten weten ook. Althans de Amerikanen die het goed hebben. Gisteren gingen we uit eten in Delray. Delray ligt tussen Boca en Palm Beach. Delray is een winkelstraat met een opgeknapt school square en een torenhoge mooi versierde kerstboom. Delray is gezellig. Er zijn veel restaurants, van Italiaans tot Braziliaans, van Japans tot Engels. Er zijn ook veel winkels met bijzondere spullen. Het is dus iedere avond druk in Delray. Er wordt gegeten en gedronken. Men ziet en wil gezien worden.

We aten in een Spaans restaurant met Mexicaanse bediening. " Hi there, how are you, nice you be here!". Ik dacht dat de ober Anja begroette als een oude kennis. Maar zo begroetten ze alle gasten. Blij, heel blij. Je bent meer dan welkom.

We aten buiten aan de straatzijde, waar geslaagde Amerikanen in Hummers, Bummers en op Harleys op een neer doorheen reden. Achter ons vierde een familie een verjaardagsfeest. Het werd een luidruchtige avond. Het eten was goed, maar niet bijzonder, behalve het toetje met brownies, cocos, ijs en chcola. Een was genoeg voor ons drieen. De wijn komt uit Californie en die is gewoon erg goed.

Na het eten liepen we rond en keken onze ogen uit bij de bijzondere spullen. In een winkel verkochten ze fantastisch glaswerk. Er stonden in de etalage twee zacht gebrandschilde lampen. In de vitrines vazen, kaarsenstandaards, lampen, theepotten, schalen. Er zijn veel rijke mensen in Florida, die graag laten zien dat ze veel geld en smaak hebben. Voor hen zijn die glaswerkproducten bedoeld. Die kunnen ze in hun ruime Palazzo's zetten.

Aan de buitenrand van Delray is nog wat gewoon leven te bekennen. Daar staan oude, karakteristieke houten huizen uit andere tijden. Het was er al donker toen we de auto ophaalden. Ineens een hele andere wereld.

Loxahatchee Park

Tien kilometer landinwaarts, aan de rand van de Everglades, ligt Loxahatchee National Wildlife Park. In Amerika betaal je entree met het parkeergeld voor de auto. Als je op de fiets bent, heb je dus bijna overal gratis toegang. De vriendelijke parkwachter vertelde ons dat er weinig kans was, dat we krokodillen zouden zien, omdat het niet warm genoeg was. Het water droop langs mijn lijf, maar er was geen zon.

Bij binnenkomst waande ik me in het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Overal opgezette dieren, foto's, aquaria en terraria. Maar daarvoor waren we niet gekomen. Ik wilde naar buiten, naar het oerwoud. We liepen de boardwalk en zagen bomen en planten die we nog nooit eerder in het echt hadden gezien. We speurden naar leguanen, krokodillen in het kroostgroene water. Maar geen rimpeling.

Wel buiten in een klein plasje. Daar lag op een boomstronk een kleine stil te slapen. Je moest goed kijken wilde je hem zien. Lichte teleurstelling? Eerst wel. maar een grote van twee meter, die bij een visser lag te wachten op een lekkere hap, maakte veel goed. En in die open vlakte was genoeg ander moois te zien: hele grote witte reigers, kleine blauwe reigers, een vreemd soort aalscholver, prachtig groenblauw gekleurde hoen, moeraslelies, en hele mooie luchten.

Natuurparken zijn dus niet overal hetzelfde.

Foto's volgen. Voorlopig zoek ik download software voor mijn Canon EOS 350D. Als iemand weet waar ik die kan vinden, laat het mij weten.

Welcome in America

De aankomst op Miami airport was chaotisch. Veel waarschuwingsborden! Neem geen ziektes mee, geen voedsel, geen bloemen, geen dieren. Maar wees welkom. Veel paspoort controles, fingerprints, declarationforms, foto's e.d., maar wees welkom. Ergens in de spelonken van het vliegveld zochten we onze koffers. Veel passagies uit alle delen van de wereld, geen bagage wagens, geen koffers, althans niet waar ze waren aangekondigd. Toen we de moed al hadden opgegeven, zagen we ze ergens in een hoek op een hoop. Welcome in America.

Maar toen de lachende hoofden van Anja en Caesar achter het glas. Wees welcome. We haalden opgelucht adem. Het was toch gelukt en waarom ook niet.