Gevangenen

Begonnen met Michelangelo (zie twee bloggen geleden) en ook geëindigd. Kan ook bijna niet anders, als je naar Italie gaat. Had mijn twijfels, maar die zijn geheel verdwenen na het zien van de vier Gevangenen in de Galleria della Academia. Mocht er geen foto's nemen, maar een van hen staat in dit weblog van twee dagen geleden. De beeltenissen of de beelden zitten stuk voor stuk nog in de steen gevangen. De vraag is waarom Michelangelo de beelden niet heeft los gemaakt. De simpelste en meest gehoorde verklaring is, dat hij ze niet kon afmaken omdat hij teveel meningsverschillen had met zijn opdrachtgever, paus Julius II, over de betekenissen van de beelden in het geheel van het grafmonument van de paus, en omdat hij daardoor andere opdrachten voorrang heeft gegeven.

Ik denk dat ook nog een andere verklaring mogelijk is, als je goed kijkt en je probeert in te leven in de gemoedsgesteldheid van de beeldhouwer. Hij kon gewoon niet verder en vermoedelijk wilde hij ook niet, omdat de beelden op deze manier indringend uitbeelden wat gevangenschap inhoudt. Hoe kun je "gevangenschap" directer uitbeelden dan de mislukte poging tot ontworsteling uit de harde steen.

In dezelfde zaal staat nog een zogenaamd onafgemaakt beeld, nl. van Mattheus de evangelist. Dat beeld was bedoeld om aan de buitenkant van de Duomo te hangen, naast andere evangelisten. Ook deze figuur probeert zich los te maken van de steen. Je ziet de figuur zich inspannen om zich te ontworstelen, weg te lopen. Lukt niet. Het drama wordt uitgebeeld in de gelaatsuitdrukking.

Ik denk dat Michelangelo het zo heeft bedoeld. En zo niet? Geeft niet, ik zie het zo.

Vrouwenmoed

Na de polder politiek nu iets heel anders. Zag gisteren in VPRO's Tegenlicht de documentaire Vijanden van het Geluk over de 28-jarige Afghaanse Malalai Joya, die op verkiezingscampagne gaat voor een zetel in de Wolesi Jirga, het eerste democratisch gekozen parlement van Afghanistan in 30 jaar. Wat een getuigenis van persoonlijke moed, van vechten voor een rechtvaardige samenleving, waarin hoop is voor vrouwen en kinderen.

Malalai Joya veroorzaakte in 2003 grote commotie in de Loya Jirga, de traditionele Afghaanse vergadering van krijgsheren en regionale vertegenwoordigers. Met luide stem maakte ze de krijgsheren uit voor machtswellustelingen met bloed aan hun handen. "Jullie zouden berecht moeten worden door het internationaal strafhof, " zei ze tot grote woede van een deel van de aanwezigen en van de voorzitter, die haar onmiddellijk uit de vergadering liet verwijderen. Sinds die beslissende dag was ze haar leven niet meer zeker. Ze kon zich alleen nog met lijfwachten in het openbaar vertonen en ze overleefde vier aanslagen.

In 2006 gaat Malalai Joya op verkiezingscampagne in de afgelegen provincie Farah, een van de armste gebieden in Afghanistan. Tegenstanders verspreiden pamfletten om haar zwart te maken, maar als Joya met haar lijfwachten dorpen in haar provincie bezoekt, staan massa's burgers haar toe te juichen. Met grote vastberadenheid verkondigt ze haar boodschap: "weg met de vijanden van vrouwen, democratie en geluk. Stem op kandidaten die geen bloed aan hun handen hebben." En ondertussen bemiddelt ze in de echtscheiding van een mishandelde vrouw en komt ze op voor een meisje dat zich niet wil laten uithuwelijken aan een oude opiumhandelaar.

De documentaire geeft een unieke inkijk in de levensomstandigheden van de Afghanen. Hun samenleving is verscheurd door oorlog en wordt gedicteerd door traditie. Maar er is ook een sterk verlangen naar verandering. De vraag dringt zich op hoe democratie ingevoerd kan worden in een land waar veel mensen analfabeet zijn, waar tradities gebruikt worden om de macht van de mannen te beschermen, waar stemmen kunnen worden gekocht en waar vrouwen niet kunnen stemmen omdat ze hun kinderen niet in de steek kunnen laten? De film laat zien dat democratie van binnenuit moet komen. Dat wij de kiemen van hoop op verbetering moeten beschermen. Dat we moeten steunen met onderwijs en economische vooruitgang, niet met schieten en doden.

Wat een moed om ondanks bedreigingen en verdachtmakingen voor je idealen op te komen! Wat een moed om zo'n film te maken.

Vijanden van het geluk won in 2006 de Zilveren Wolf, de onderscheiding voor de beste korte documentaire film op het Internationale Documentaire Festival in Amsterdam, en de World Cinema Jury Prize tijdens het Sundance Filmfestival 2007. Regie: Eva Mulvad, Denemarken 2006.

De documentaire wordt aanstaande woensdag om 14.30 herhaald op Ned. 2. Kijken!!

Moeilijke Tijden?

Vanmorgen moest ik bloed laten prikken. Mijn schildklier werkt niet, al jaren niet, en dus slik ik Thyrax. Dat gaat goed. Alleen een keer per jaar moet de dosering worden gecontroleerd en bijgesteld als het nodig is. Meestal laat ik bloed prikken in Ziekenhuis Gooi Noord, dat overigens nu een nietszeggende nieuwe naam heeft. Maar er is ook een prikpost in wijkcentrum De Holleblok. En waarom zou je ver gaan, als je het dichtbij kunt halen? Dus liet ik daar bloed prikken.

Op een gewone maandagmorgen was het druk in de Holleblok. Vaders en moeders brengen er hun kinderen naar school. De winkeliers openen hun winkels om te bevoorraden. En bij het dokterscentrum annex apotheek komen mensen met hun weekendmallaise. De prikpost is niet in het dokterscentrum, maar in het wijkcentrum aan de overkant. Je moet het maar weten.

In de wachtkamer van de prikpost was het ook al zo druk. Veel kleine kinderen, die in hun wagentje of op de arm van moeder of vader wachtten totdat de deur van peuterspeelzaal Het Houtwurmpje open gaat. Gekke naam eigenlijk. Zou dat iets met de staat van onderhoud van het Holleblok te maken hebben? Ik trok een nummer en ging zitten bij de deur waar ik de prikzuster verwachtte. Er zaten meer mensen om zich te laten prikken.

Ik kijk rond en geniet van het vertier. Er komt een Marokkaanse of Turkse man binnen met een bloedbriefje in zijn hand, die zichtbaar niet weet hoe het werkt. Hij kijkt vragend rond. Ik loop naar hem toe en breng hem naar het nummertjesapparaat. Hij kijkt ernaar en ik trek voor hem nummer 90. Ik vraag me wel af of hij ook ziet dat het negentig is, en of hij straks de roep van de zuster zal koppelen aan het briefje in zijn hand. Komt tijd komt raad, denk ik.

Aan een ander tafeltje zit een jong Aziatisch stel in diep gesprek. Ik vraag me af of zij ook geprikt moeten worden. Wat zouden ze hier anders doen? Inmiddels zijn de deuren van het Houtwurmpje open gegaan. De kinderen drommen naar binnen. Het valt me op hoe rustig en geordend het allemaal gaat. Geen gedrein en geen geschreeuw.

Dan ben ik aan de beurt. Het prikken gaat in twee keer, wat ik niet leuk vind. De zuster zegt, dat hij een beetje stout is en doelt klaarblijkelijk op de ader. Ik laat het zo. Het is achter de rug en ik kan weer naar huis. De Marokkaanse of Turkse man die ik met zijn nummertje heb geholpen is na mij aan de beurt. Hij heeft gezelschap gekregen. Samen zullen ze er wel uitkomen, denk ik. Het voelt gezellig en goed.

Bij de deur kijk ik op het bord met advertenties en aankondigen. Mijn oog valt op kaarten van de Pinkstergemeente, waarop mensen worden uitgenodigd om op vrijdagavond samen de maaltijd te komen gebruiken. Dat is beter, denk ik, dan een pakket halen bij de Voedselbank. Samen de maaltijd gebruiken levert een bijdrage aan samen leven. Zouden we meer moeten doen.

Waakhond en Knipoog

Gerrit Pas stuurde me zaterdag een link naar een weblog, dat de Huizer politiek nauwlettend en kritisch volgt. "Ken je dat weblog?", vroeg hij en ik ging kijken. Wat ik las beviel me. Ik kwam Keizer Carel tegen, de jongens en meisjes op het gemeentehuis en een knipoog naar Gerrit Pas. Ik zocht contact en vond het. De schrijver van het weblog wil vooral de politieke mores (zeden en gewoonten) blootleggen, zodat het gewone volk weet wat er werkelijk op het gemeentehuis gebeurt.

Hij neemt als voorbeeld het rapport van de rekenkamercommissie over het ontstaan van de Graaf Wichman. Daar zijn nogal wat fouten gemaakt. En het lijkt erop dat die fouten de gemeente een hoop geld hebben gekost. Van fouten kun je leren. En dus dachten de meneren van de rekenkamer, die het rapport schreven, dat de politiek daar wel gevoelig voor zou zijn. Niet dus! Het college neemt de conclusies van het rapport niet over, en de raad lijkt het zo te laten. Het college vindt dus kennelijk dat er geen fouten zijn gemaakt. Gek is het dan wel, dat het college de aanbevelingen wel over neemt. Waarom zou je het anders gaan doen als je niet vindt, dat het beter kan? De wegen van politici zijn dikwijls ondoorgrondelijk. Ik waarschuw maar al vast.

Ik heb de waakhond beloofd dat ik in mijn weblog ook af en toe aandacht zal besteden aan het gedoe op het gemeentehuis. Als u bij mij niet kunt vinden, wat u zoekt kunt u altijd linken. Zie rechts.

Gewetensbezwaarden

In een hoofdredactioneel commentaar van de NRC van gisteren staat een vreemde reactie op de passage in het regeeraccoord over de weigerambtenaren. De schrijver/schrijfster begrijpt niets van de opwinding, zegt ze, want ik vermoed dat de nieuwe hoofdredacteur de column heeft geschreven. Er moet toch ruimte zijn voor gewetensbezwaren, schrijft ze, waarmee ze voorbij gaat aan het principe dat het normaal is in dit land dat ambtenaren de wet uitvoeren. Als je dat als ambtenaar niet wilt, kun je een andere baan zoeken.

De vergelijking met dienstweigeraars gaat mank. Dienstweigeraars wilden niet in militaire dienst. Als mensen militair zijn geworden, kunnen ze niet weigeren een pistool af te vuren of naar Uruzgan te gaan. Je hoeft geen trouwambtenaar te worden.

In mijn vorige leven als ambtenaar heb ik ook wel eens aarzelingen gekend bij het uitvoeren van politieke besluiten. Denk eens aan sloop van mooie gebouwen, reorganisaties met gedwongen ontslagen, bezuinigingen op de bijstand. Als ambtenaar weet je dat democratisch genomen besluiten je niet altijd even goed uitkomen, soms zelfs zwaar op de maag liggen. Desondanks wordt van je verwacht dat je ze loyaal uitvoert. Als je dat niet kunt, moet je snoepjes gaan verkopen.

De NRC gaat ook voorbij aan de betekenis van het politieke statement dat hier wordt neergelegd. De passage in het regeerakkoord was niet nodig. In veel gemeenten was immers al in de achterkamer geregeld, dat trouwambtenaren kunnen weigeren. Door deze passage zo duidelijk in het regeeraccoord op te nemen, is de weigering gelegaliseerd en daarmee wordt het homohuwelijk toch weer in de marge gedrukt.

Ik hoop dat er grote opwinding van komt in de gemeenteraden! Laat al die bleke socialisten maar eens kleur bekennen.

GroenLinks start actie in gemeenten voor het homohuwelijk

Het volgende persbericht kreeg ik van Gerrit Pas, fractievoorzitter van GroenLinks in de raad van Huizen:

Ambtenaren hoeven geen homos te trouwen van PvdA, CDA en de Christenunie. GroenLinks vindt dat een stap terug in de tijd en is tegen het legaliseren van homodiscriminatie door ambtenaren. GroenLinksfracties in de gemeenteraden gaan daarom een motie indienen om vast te leggen dat alle ambtenaren in hun gemeente het homohuwelijk moeten voltrekken.

Het nieuwe kabinet is nog niet eens geïnstalleerd of er wordt al aan een moeizaam verworven recht getornd. In het nieuwe coalitieakkoord tussen Partij van de Arbeid, CDA en ChristenUnie is een passage opgenomen die de positie beschermt van ambtenaren die weigeren een homohuwelijk te voltrekken. Dit legitimeert homodiscriminatie en is in strijd met het eerste artikel van de Grondwet. Homos hebben het recht te huwen. Het is onacceptabel wanneer ambtenaren hun persoonlijke oordeel boven de wet stellen. Als zij zich niet in de wet kunnen vinden, moeten ze ander werk gaan doen. GroenLinks wil dan ook dat deze passage verdwijnt uit het regeerakkoord.

GroenLinks is bovendien een actie gestart om gemeenten hun eigen verantwoordelijkheid te laten nemen. GroenLinksfracties dienen in tientallen gemeenten een motie in waarin het homohuwelijk wordt gegarandeerd. Ambtenaren mogen niet weigeren om rechtmatige huwelijken te voltrekken. GroenLinksfracties ondernemen bijvoorbeeld actie in Arnhem, Zwolle, Deventer, Dordrecht, Amersfoort, Haarlem, Eindhoven, Heerlen, Breda, Sittard-Geleen, Alkmaar, Den Bosch, Wageningen, Nijmegen en Maastricht. GroenLinks vindt dat er juist in deze tijd van oplaaiende intolerantie en discriminatie van homo's stelling moet worden genomen voor homos. Het knabbelen aan moeizaam verworven rechten is ongepast. Als de overheid ambtenaren toe staat om homos te discrimineren, helpt dat niet om een klimaat van discriminatie en intolerantie te doorbreken.

Femke Halsema> > Naïma Azough

Goede voorbeeld

In Amsterdam mogen trouwambtenaren niet weigeren. Althans dat heeft de gemeenteraad, inclusief de PvdA, besloten. Ik had ook eigenlijk niet anders verwacht. Ben wel blij dat het zo snel is gebeurd, omdat ik het een duidelijk signaal vind naar Den Haag. Jullie kunnen daar compromissen sluiten! Als je maar weet dat wij niet mee doen aan de betutteling. Zouden Job en Wouter contact hebben gehad?

Hoop dat andere steden en dorpen volgen? Hoe zou het trouwens in Huizen zijn? Zijn hier weigerambtenaren? Ga mijn politieke vrienden eens vragen?

Weigerambtenaren

Weigerambtenaren zijn trouwambtenaren die geen homohuwelijken willen sluiten. Dus ambtenaren die weigeren de wet uit te voeren! Rara hoe kan dat? Dat is nou zo'n typisch poldercompromis. Natuurlijk te gek voor woorden. En nog gekker dat de PvdA dat gedoogt.

Gelukkig gaat het COC ze aan de schandpaal nagelen. Zie www.coc.nl Het COC gaat een lijst publiceren van alle weigerambtenaren. En dus meteen van gemeenten waar ze dit zotte gedrag toestaan. Ik hoop dat solidaire hetero's ervoor gaan zorgen dat die weigerambtenaren binnenkort geen werk meer hebben. Laat je niet trouwen door zo'n weigerambtenaar, waardoor we binnenkort van ze zijn verlost. Gaan ze toch wat anders zoeken.

Dus als je al van plan bent om in de boot te stappen, zorg ervoor dat je de weigerambtenaar afwijst.

Wilde Meiden!

Ze zijn er, de Meiden: Guusje, Ella en Jacqueline. Of ze wild zijn, zal de tijd leren. Gelukkig zijn de twee PvdA-knapen, die minister moeten worden, ook niet echt zoet. Hoewel Bert K, wel een enge jas heeft aangetrokken. Wouter heeft woord gehouden en dat siert hem. Drie vrouwen en drie mannen. Laat al die gepasseerde mannen in de PvdA maar zeuren. Nu maar hopen dat Woutertje er geen spijt van krijgt. Want een risico is het wel, nu Jan Peter, zich heeft omringd met ouwe getrouwen.

Hoe wild zijn die meiden eigenlijk? Guusje is onlangs betrapt met een glas te veel achter het stuur. Dat is dom, vooral omdat ze het niet meteen heeft toegegeven. Verder is ze vooral heel erg slim en heel erg rechtlijnig. Ze is begaan met de medemens, maar beredeneert dat vooral met haar verstand. Guusje is een socialist in hart en nieren, maar kan dat mooi verbergen. Gelukkig is ze niet bang, en ook niet braaf.

Ella Vogelaar ook niet. Misschien was die vroeger wat wilder dan Guusje, maar inmiddels staat ze te boek als een "pragmaticus" en kan zelfs het bedrijfsleven haar waarderen. Zij moet de wijken in! Ik hoop dat ze daar weer iets van haar wilde haren terugkrijgt. Want in de wijken heeft men geen hoge pet op van pragmatici. Daar wil men hart zien. Ella is ook niet echt wild, maar ook niet bang.

Hoe zit het met Jacqueline Cramer? Jacqueline is een alom gewaardeerde vakvrouw. Op de site van haar ministerie staat een interview met haar, waarin ze ongezouten uitspraken doet. Maar Jacqueline kent de politiek niet, net als haar voorgangster bij VROM. Nou heeft Jacqueline wel verstand van zaken en dat waarderen ze bij VROM. Ik ken het ministerie een beetje, weliswaar van lang geleden, maar toch. Bij Milieu zaten toen eigenwijze wereldbestormers. Die zullen haar wel weten te waarderen. Maar hoe zit het met die brave borsten van het CDA?

Gaan deze drie de brave ideeën van het kabinet bestrijden? Gaan zij op de bres voor de zelfstandigheid van de vrouw. Plaatsen zij het vraagteken bij de gezinspolitiek van Andre Rouvoet?

We blijven ze met argusogen volgen!

We blijven ze volgen!

Second Life

Wanneer zet ik de eerste stappen in de virtuele wereld? Ik wil wel, maar ik durf niet. Ik zou wel even vrijblijvend willen kijken, maar ben bang dat er weinig vrijblijvend is in die wereld. Vermoedelijk moet ik aan de poort al een andere persoonlijkheid kiezen, geslacht, leeftijd, huidskleur, land van herkomst en moet ik vervolgens in die andere huid krijpen en zit ik er dus aan vast. Ik heb in de gewone wereld een grote fantasie, maar tot nu toe ben ik altijd mijn eigen middelpunt kunnen blijven. Alles draait om mij en ik zit zelf aan de knoppen. Ik ben er lang niet zeker van dat ik dat in die virtuele wereld ook kan.

Ik las in de NRC dat allerlei bedrijven de virtuele wereld gebruiken om te kijken wat de wensen zijn van hun potentiele klanten. Banken, modewinkels en reisbureaus hebben er een filiaal geopend. Je kunt er auto's kopen en plastic boten. Misschien kun je er ook wel nieuwe vrienden kiezen en op andere partijen stemmen.

Aantrekkelijke vooruitzichten en toch ga ik niet. In mijn eigen fantasie kan ik altijd terug, en kom ik gewoon weer uit bij mijn vertrouwde zelf. Ik ben bang dat ik in die virtuele wereld die uitgang niet kan vinden.

Zuur en zoet

De kunstprijzen zijn uitgereikt. De stof is neergedaald en de rust weer gekeerd. Heb nu dus een klein dipje, een morning after-gevoel. Kan ik alleen bestrijden met mooie dingen. En die heb ik de afgelopen maanden in voldoende mate zien langskomen. De lijnen van Pieter H. heb ik al laten zien. Ergens verder weg in dit weblog staat werk van Pieter en Peter. Als je benieuwd ben gewoon even kijken in november.

Er was meer te beleven. Het fotografisch werk van Bert Teunissen heb ik door de kunstprijs leren kennen. Als je benieuwd ben kijk op www.bertteunissen.com. Een bezoek meer dan waard. En nu is er dus ineens ook Chiel Jan Schut. Ook hij is te vinden op het Internet. Ietsje langer zoeken, maar het lukt.

Het werk van Fanny Kiezenberg kende ik al langer. Ik houd van de ronde, volle vormen van haar vrouwen torso's. Ik ben ook erg benieuwd wat de Regentes gaat worden.

Dipje weg!

Nieuw kabinet bezuinigt op kunsten

Tussen al het hoerah geroep over de sociale draai van dit nieuwe kabinet is het nog nauwelijks opgevallen. Maar dit sociaal-christelijke kabinet gaat wel fors bezuinigen op de KUNSTen. In het lijstje ombuigingen is het 'profijtbeginsel cultuur' opgenomen. Bezoekers van musea en theater moeten meer gaan betalen.

Kunst wordt een zaak van de rijken. Topkunst wordt ontoegankelijk, middelgrote instellingen en gezelschappen zullen hun hoofd moeizaam boven water kunnen houden en kleinere instellingen overleven deze maatregel niet. De verbinding tussen de brede kunstbeoefening, cultuureducatie en amateurkunst wordt erg smal. Experimentele en vernieuwende kunst, die minder toeschouwers trekken zullen verdwijnen.

Volgens de tekst in het regeerakkoord zou er juist meer ruimte moeten komen voor deelname aan cultuur door brede groepen uit de samenleving. Vermoedelijk wordt hier andere kunst bedoeld dan de kunst met de grote K waarom Nederland internationaal zo wordt gewaardeerd. We mogen met z'n allen gaan volksdansen in het buurthuis. Goed voor de sociale samenhang in buurten, maar minder stimulans voor ons aanzien in de wereld en voor onze toeristenindustrie.

Braaf Nederland!

De drie christelijke jongetjes gaan er vast wat moois van maken. Het gezin in het hart van de samenleving, jongens en meisjes gescheiden naar school, niet meer roken en drinken in cafes, en iedere zondag naar de kerk. Vermoedelijk zullen ze de publieke omroepen steunen om hun ideaal uit te dragen. Krijg een verdachte spruitjeslucht in mijn neus.

Hebben we nog wat wilde meiden in de aanbieding?

Beste Vrienden

Vorige maand schreef ik over een van mijn beste vriendinnen, die Alzheimer heeft. Gisteren was ze jarig. Ze is zevenenzestig geworden, maar dat zegt haar niks. "Wanneer ben ik dan geboren?" vraagt ze me, en ze kijkt in een groot, grijs gebied. Haar oudste broer, die goed voor haar zorgt, had ons uitgenodigd. Ger wilde mee, maar ik raadde het haar af. Ik heb genoeg aan mezelf, en ik denk het haar alleen maar verwart. Niet al mijn beste vriendinnen zijn de beste vriendinnen van mijn vriendin.

We vierden haar verjaardag in de gemeenschappelijke ruimte van de woongroep. Broer en zusje waren er, de twee kinderen, de ex echtgenoot, de beste vrienden en ik. We wilden een warme deken voor haar zijn. Zij en ik probeerden samen wat orde aan te brengen in het gezelschap. "Kwam jij voor hem," vroeg ze"wijzend naar haar ex, "en wanneer was dat dan?" Ik schreef het op in volgorde, en zette de namen bij de perioden. Ze waardeerde de poging, maar was het twee minuten later weer vergeten.

Ben je op de fiets?, vroeg ze, omdat zij en ik de liefde voor het fietsen delen. "Nee", antwoordde ik, "s avonds is het te ver en te donker op de fiets. Ik ben met de auto. Maar als ik weer kom, kom ik overdag en op de fiets en gaan we samen fietsen."

Toen ik wegging zwaaide ze me uit. "Niet vergeten weer naar binnen te gaan", zei ik. Ik reed een rondje om het te controleren. Ze stond nog buiten en zei: "ik wist dat je een rondje zou rijden en dus heb ik op je gewacht". Er hing een dunne lach op haar gezicht.

In de auto op weg naar huis vroeg ik me af wat zij en ik in de toekomst zullen overhouden. En ik moest denken aan mijn vader, die op het einde van zijn lange leven dementeerde. Hij was altijd blij als hij me zag, terwijl hij me vaak niet thuis kon brengen. Als dat onze toekomst samen is, is het zo.

Het Beste Boek

Nog zo'n prijsvraag. Nu Het Beste Boek van NRC Handelsblad. De eerste ronde is geweest. Publiek heeft gestemd voor de volgende 10 boeken:

Kader Abdolah: Het huis van de moskee (2006)
Bernlef: Hersenschimmen (1984)
Willem Frederik Hermans: De donkere kamer van Damokles (1958)
Willem Frederik Hermans: Nooit meer slapen (1966)
Harry Mulisch: De ontdekking van de hemel (1992)
Multatuli: Max Havelaar (1860)
Nescio: De uitvreter; Titaantjes; Dichtertje (1911-1918)
Gerard Reve: De avonden (1947)
Thomas Rosenboom: Publieke werken (1999)
J.J. Voskuil: Het bureau (1996-2000)

Het boek van mijn voorkeur staat niet op de shortlist. Had ik ook niet gedacht. Geen verrassingen, maar wel moeilijk kiezen. Ik aarzel tussen Nooit meer slapen, De Uitvreter en De Avonden. De zes delen van Het Bureau heb ik verslonden, maar J.J. Voskuil is niet een echte schrijver. Hij noteert en per ongeluk boeit zijn droge taal. Ik houd van De Max Havelaar, maar het is te tijdgebonden en na het lezen van de Biografie vind ik E.Douwes Dekker eigenlijk een vervelende man. Dat vind ik W.F. Hermans trouwens ook, en dat vind ik Reve niet. Werther Nieland en de Familie Boslowitsj vind ik eigenlijk mooier dan De Avonden, maar die staan er niet bij. Dus wordt het De Avonden.

Pieter Hogenbirk wint de Kunstprijs 2006

De jury roemt zijn veelzijdigheid en zijn bijdrage aan het Huizer kunstleven. Daarom geeft een afbeelding, en ook nog gepikt van zijn eigen website www.cartoony.nl, te weinig. Maar het is even niet anders.

Daan Loenen wint de Jongerenprijs en de Stichting Atelierroute de cultuureducatieve prijs.

Alle prijswinnaars kregen naast het geldbedrag ook nog de mooi, sierlijke legpenning die is gemaakt door Natalie Hoogeveen. Ik had de indruk, dat Pieter daar blijer mee was dan met het geld.

Kunstprijzen!

Vanavond is de prijsuitreiking! Kandidaten nerveus en ik ook een klein beetje. Niet meer dan een klein beetje. Want je kunt er alles aan doen om het tot een feest te maken, de mensen moeten het zelf doen. Gisteren hebben we de graffiti van de derde klassers in de Kunstuitleen geplaatst. Is nog eens iets anders dan grote mensen kunst. Lienke van Rumoer en ik hebben speaker Hans Smit ingepraat. Hij voelt de sfeer goed aan. Ik heb hem gevraagd om ervoor te zorgen dat vooral de kunstenaars in de potlight komen te staan.

We hebben ook met Hans en Andre de laatste details van de avond doorgenomen. Ik begrijp nog steeds niet dat mensen de theaterzaal van De Graaf zo fout vinden. Er kan misschien niet alles, maar wel veel, en Andre doet er echt alles aan.

Op http://www.kunstpleinhuizen.nl hebben een zevental kandidaten hun werk gepresenteerd. En in de foyer van De Graaf hangen presentatieborden van zeventien kunstenaars, afbeeldingen van hun werk en een quote over wat hen beweegt.

De jury neemt de juryrapporten mee. Natalie heeft de penningen al bij Huub gebracht. Helaas kan zij er vanavond niet bij zijn. Huub haalt de bloemen voor de prijswinnaars. Ik hoef zelf niet veel meer te doen. Gisteren heb ik van anderen gehoord hoe zij de avond voor zich zien en ik heb het goed gevonden. Wat hebben we eigenlijk prettig samengewerkt. Er is volgens mij geen onvertogen woord gevallen, terwijl wij toch een aantal lastige besluiten hebben moeten nemen. Ben blij met Susan, Huub, Theo, Barbara, Tiny, Margriet, Hans, Yanny, Lienke, Paulien. Denk dat dat morgen nog zo is.

Sundqvist

Tijd voor mooie dingen. Woensdag speelde in het Kunstcafe in Huizen vier jonge cellisten. Ik heb met volle teugen genoten. Ze speelden met hart en ziel moderne muziek, eigen muziek en muziek van Metalica. En ze speelden ook nog goed. Dit smaakt naar meer. Hansje Dol gaat proberen ze te contracteren voor een klein concert in De Engel.

Christelijke Van Dale!!

Van Dale gaat een gekuist woordenboek maken voor christelijke scholen. Je gelooft je ogen toch niet! Binnenkort hebben we Nederlands voor christenen, voor buitenlanders, misschien ook wel voor vrouwen en mannen. Het was toch juist de bedoeling dat we elkaar kunnen verstaan, dat we allemaal de Nederlandse taal beheersen?

Wat is dat toch voor angsthazerij. Christenen zouden toch zo volmaakt moeten zijn, dat ze immuun zijn voor schuttingwoorden en andere vuilspuiterij!? Boycotten Van Dale!

Namen noemen

De formatie is beland in het eindstadium, als we de kranten mogen geloven. Dat betekent dat het namen noemen is begonnen. Wie wordt er minister, wie staatssecretaris? Een ding is zeker, Jan Peter wordt premier. Wat zou hij ons aangenaam verrassen als hij het niet deed, maar dat zijn dromen, en die zijn, juist, ja bedrog. Maar nu de onzekerheden:

Wordt Bos minister van Financiën? Rouvoet minister van Jeugdzaken? Aboutaleb minister van Integratie, Donner of Wolfson minister van Justitie, ? Mevrouw Maria van der Hoeven blijft minister van Onderwijs en dat is maar beter ook. Wijn wordt minister van Economische Zaken, dan kunnen hij en Bos lachebakjes spelen. Tot nu toe weinig zwaargewichten.

Ik ga er een paar noemen: prof. dr. L.J. Gunning-Schepers, voorzitter van de raad van bestuur van het AMC. Zij stal mijn hart, toen ze ongezouten liet weten, dat artsen eerst moeten helpen en dan pas aan patienten moeten vragen of ze wel verzekerd zijn! Maar ik zie haar nog niet zitten met de goedwillende jongetjes.

Guusje ter Horst, die vanaf 1 januari jl. geen burgemeester van Leiden meer is. Vorige keer werd ze ook genoemd, maar toen om een of andere onduidelijke reden gepasseerd. Ze zou volgens mij een goede minister van Binnenlandse Zaken zijn, hoewel dat geen aantrekkelijk departement is voor iemand die iets wil met de samenleving.

En misschien hebben "mijn lezers" nog andere goede kandidaten op het oog. Laat ze horen!

Mijn beste boek

NRC organiseert samen met de NPS de verkiezing van het beste Nederlandstalige boek. Om iedereen een beetje te helpen is een longlist van 250 titels samengesteld. De longlist bestaat voor het grootste deel uit boeken van na 1900. Maar Max Havelaar van Multatuli staat er ook op, evenals Eline Vere van Couperus, en Een Liefde van Lodewijk van Deijssel. Het oudste boek op de lijst is de brievenroman van Betje Wolff en Aagje Deken, de Historie van mejuffrouw Sara Burgerhart. Dus geen Hooft en Vondel, geen poezie van Hadewijch.

Bij de samenstelling van de groslijst is de jury heel braaf geweest. De grote Nederlandse vier staan er ieder met drie titels op, evenals Hella Hasse en Nescio, en Louis Paul Boon, Alberts, Elsschot en Claus. Misschien is Maarten´t Hart teleurgesteld, dat er van hem maar twee titels op de lijst staan en van Cees Nooteboom drie. Ik vind het jammer dat van een van mijn favoriete Nederlandse schrijvers, Willem Brakman, alleen de Reis van de Douanier naar Bentheim op de lijst staat. Maar ik begrijp best dat niet alles op de lijst kan. En je kunt je eigen voorkeur aangeven. Dus wat zeur ik.

Gelukkig staan er boeken op die ik heel erg goed vind, zoals De Uitvreter van Nescio, de Vergaderzaal van Alberts, het Verdriet van Belgie van Hugo Claus, de Virtuoos van Margriet de Moor, het Dwaallicht van Elsschot en de Hydrograaf van Alfred Schröder. Maar ik mis de brievenboeken van Van 't Reve, Nader tot U en op Weg naar het Einde; ik mis Bezonken Rood van Jeroen Brouwers en ook De dood kwam met Muziek van Teun de Vries.

Maar nu het lastigste. Welk boek is mijn mooiste boek. Ik aarzel tussen het Dwaallicht van Elsschot en De Vrouw met de Parasol van A.Alberts. Beide schrijvers zijn in staat om met weinig woorden een sfeer en een spanning op te roepen die dwingt tot doorlezen. Ik denk dat het Alberts wordt, omdat het boek zo mooi begint met de moeder en het kind die langs de havenkant lopen, althans dat denken we. En Willem Brakman krijgt van mij de oeuvreprijs, omdat hij in al zijn boeken een hele hoge kwaliteit haalt.

Paarden van Marrum

Daar zijn ze weer, de paarden van Marum. Deze foto heeft de Zilveren Camera gewonnen van World Press Photo. Mooie foto, zou je zeggen, zo met dat witte paard als symbool van hoop en vrijheid in het midden. Maar er is veel mis met de foto, zeggen kenners. Hij is geshopped. Dat witte paard stond er vermoedelijk niet. Dat is er met hulp van Photoshop neergezet, en de dreigende wolken zijn ook wat bijgekleurd.

En er is nog iets. Geeft deze foto de nieuwswaarde weer van de paarden die dreigden te verdrinken op het wad, voordat ze door die vier fiere meiden werden gered. De foto van de redding verdiende eerder de camera, vind ik achteraf. (zie Vrouwenmoed 1 in november van dit weblog)

Nog steeds is het een mooi plaatje, maar niet voor de Zilveren Camera.

Ongehoorzaamheid

De Magdalena Sisters blijven me bezighouden. Waarom is de macht van het systeem, van de groep zo eng groot. Waarom deden die nonnen mee aan het vernederen van de jonge meiden? Waarom zorgden ze niet voor troost, voor nieuwe leven? Waarom zwijgen moeders als hun dochters worden verkracht? Waarom laten Islamitische vrouwen toe, dat de clitoris van hun dochters wordt verminkt? Waarom worden ze niet ongehoorzaam en waarom kiezen ze niet onvoorwaardelijk de kant van de slachtoffers? Wat houdt hen tegen?

Natuurlijk zijn hier boeken over vol geschreven. Beste boek is volgens mij nog steeds Massa en Macht van Elias Canetti. Niet mee doen met de groep en de gevestigde orde betekent afwijzing en eenzaamheid. Hoon zal je deel zijn. Het vergt moed en durf om zo ver te gaan. En niet iedereen wil de held spelen. Allemaal begrijpelijk. Maar in het geval van de Magdalena Sisters zijn er wel heel veel meelopers. Ouders, die de andere kant opkijken als hun dochters gehaald worden, vrienden en familieleden die het laten gebeuren. Maar vooral die idiote nonnen. Die hadden toch ook een andere gang kunnen gaan??

Tussen vrouwen en mannen

Eigenlijk heb ik er geen verstand van, zegt mijn vriendin, en mag ik over dit onderwerp niks zeggen. Maar na het zien van de film de Magdalena Sisters kan ik me niet inhouden. In het katholieke Ierland van de vijftiger jaren werden meiden die ongewild zwanger werden, of alleen maar verkracht of aangerand naar de nonnen gestuurd voor heropvoeding. Daar werden ze gestraft, gekleineerd en lelijk gemaakt. Bij het zien van de film dacht ik steeds: "Kom op nou! Doe iets! Sla terug!"

Waarom doen die meiden niks. Samen sta je sterk, heb ik vroeger geleerd. Moet toch voor hen ook hebben gegolden. Erger vind ik dat de vrouwen, die toch al slachtoffer zijn worden gestraft en de mannen ongemoeid worden gelaten. Wij schoppen ze niet tegen hun edele delen, we vragen ze zelfs niks. We weten immers allemaal dat zij er immers niets aan kunnen doen. Hun hormonen zitten in de weg, en kennelijk hadden ze in Ierland nog geen hoeren waar ze tegen betaling hun lusten kunnen botvieren.

Dat is lang geleden, zal iedereen nu roepen. Het is nu stukken beter. Los van onze Islamitische lotgenoten, wil ik dat graag geloven, maar ik blijf het toch moeilijk vinden, dat mannen nooit ter verantwoording worden geroepen. Integendeel. Dat wij ze nog steeds laten denken, dat zij de norm bepalen. Dat ze mogen slaan en schieten, verkrachten, oorlog voeren. Wanneer grijpen we nou eindelijk eens de macht?

En laat er geen misverstand over bestaan: Ik vind dat vrouwen hun lijf mogen verkopen tegen betaling, als zij zelf maar het geld opstrijken. Waarom zijn we niet meer solidair?

Kunstprijzen Huizen 2006

De spanning stijgt. De dag van de prijsuitreiking nadert. De jury is klaar! Maar ze houden de kaken stevig op elkaar. Zelfs de voorbereidingsgroep weet van niets. En zo hoort het ook. Natuurlijk zijn we wel nieuwsgierig en gissen we wat af. Valt mee dat we nog geen weddenschappen hebben afgesloten. Kan alsnog. Hoorde in Amerika, dat je daar op alles kunt wedden: uitslagen van wedstrijden, maar ook of het de volgende dag gaat regenen, of het een jongen of een meisje wordt, welke kleur auto het meest wordt verkocht. Doen we hier nog niet.

Wat zal de jury hebben laten tellen, hoe zullen ze hebben gewikt en gewogen. De gekandideerde fotograaf Bert Teunissen is vermaard en heeft op dit moment een prachtige expositie met zijn domestic landscapes in Huis Marseille in Amsterdam. Cherry Duijns is ook niet onbekend. Hij maakt verhalende en kunstzinnige documentaires en schrijft boeken. Beatrix Frederick heeft weer een expositie in Japan, waar haar schilderijen erg geliefd zijn. Maar is landelijke en zelfs internationale bekendheid een bewijs van kwaliteit? En moeten we vanwege die bekendheid het werk hoger aanslaan dan de beelden van Domique Prins en Fanny Kiezenberg, de schilderijen van Pieter Hogenbirk en Peter Kos, of van Tiny Kruijmer Vos? Ik zou het niet durven zeggen en ben blij dat we een deskundige jury hebben.
 

Die gaat zich uitspreken op 3 februari a.s. om 20.00 uur in de Graaf Wichman. De voorbereidingsgroep is nu vooral bezig om ervoor te zorgen, dat de prijsuitreiking een feestelijk gebeuren wordt. Daarvoor zijn natuurlijk allereerst mensen nodig. Daarom hopen we dat veel dorpsgenoten het feest willen meemaken. Dat is goed voor de kandidaat-prijswinnaars, het is goed voor het kunstklimaat in Huizen en daardoor ook goed voor het dorpsgevoel. Er valt in dit dorp iets te beleven, en het is ook nog van hoge kwaliteit!

Daarom zijn we ook blij dat we Janne Schra en Room eleven hebben kunnen strikken. Janne is geboren in Huizen, is hier naar school gegaan. En Janne is nog steeds een beetje van ons. En daarom zijn we trots dat ze onlangs de ESSENT prijs heeft gewonnen, en dat ze in Goedemorgen Nederland haar verhaal heeft mogen vertellen. Room Eleven maakt mooie muziek en Janne is een echte podiumpersoonlijkheid.

Dat gaat Daan Loenen misschien ook wel worden. Daan en zijn band Driven wonnen onlangs de Cor Bakkerprijs voor aanstormend talent van RTV Noord Holland. Wij wilden Daan laten optreden in het programma geKUNSTeld voor de Huizer middelbare scholieren. Daan wilde op het grote podium en daar is nog geen plek voor hem. Dus zal hij niet optreden. Dat is een fikse gemiste Kans.

Rekenkamers mannenbolwerk

Lokale rekenkamers bestaan voor het overgrote deel uit mannen. Amper twintig procent van de externe leden is vrouw.

Uit onderzoek van Binnenlands Bestuur blijkt dat een vrouw in zestien kamers het voorzitterschap bekleden.

Ik ben een van die zestien vrouwen, en ik ben natuurlijk benieuwd hoe dit komt. Willen vrouwen niet, of worden ze niet aangesteld? Zou het komen door de naam. Rekenen doe je met geld, en een eenzijdige focus op geld is voor veel vrouwen te weinig. Of zit ik er helemaal naast.

Ik zou nou toch zo graag willen, dat de lezers van mijn weblog hun licht hierop willen laten schijnen.

Leguanen

Het commentaar op het verhaal over de leguanenplaag van Monica Lemmens, die jarenlang op Curacao heeft gewoond, wil ik een ieder die dit weblog leest, waarvoor dank, niet onthouden:

Monica said: Ik heb genoten van je reisverslagen!Maar leguanen; daar moet je soep van koken! Op Curaçao schoten jongetjes, jongens en mannen met katapults op die beesten, bonden de pootjes boven de rug, en namen de beestjes mee naar huis voor in de soep. Het schijnt naar kip te smaken.....

Thuis en met de neus in de boter

Aankomst woensdagmorgen op de luchthaven rustig, geordend en vertrouwd. Vlucht duurde overigens maar zeveneneenhalfuur. Vlogen met de storm mee. Iedereen spreekt Nederlands en is verstaanbaar. Moesten we een paspoort laten zien? Koffers liggen op de band die is aangegeven. Niemand toont belangstelling in onze bagage. Charlotte haalt ons op.

Buiten is het grijs en grauw. Geen blad aan de bomen en een loodgrijze lucht. We steken onze nek in onze jassen, die we gauw uit de koffer hebben gehaald. Brr. "Het gaat stormen", zegt Charlotte. En dat ging het. Het gaf ons wel de gelegenheid om binnen te blijven, bij te slapen en te wennen. Dat doen we overigens nog steeds. Zeer tegen onze gewoonte worden we de laatste dagen pas tegen negenen wakker.

Langzaam druppelen de boodschappen binnen. Het college van Zaltbommel heeft positief gereageerd op het eerste onderzoek van de Rekenkamercommissie Zaltbommel. We hebben het sturen van de gemeenteraad van grote projecten onderzocht. Meer kan ik er nog niet over zeggen, omdat het rapport pas op 1 februari a.s. openbaar wordt. Dan ga ik het aanbieden.

De jury voor de Kunst- en Cultuurprijzen Huizen 2006 is klaar. "Ging goed", zegt Pauline van de bibliotheek en lacht geheimzinnig. Ook wij van de voorbereidinsgroep mogen niets weten voor de prijsuitreiking. Zo hoort het ook! Het programma voor de avond vergt nog enige afstemming: wie doet wat? Janne Schra met Room Eleven verzorgt het deel voor de prijsuitreiking. Ik ben blij dat we haar hebben kunnen strikken, voordat bekend werd dat zij en haar band de ESSENT prijs hebben gewonnen. Na de prijsuitreiking gaan we dansen op de muziek van Paula's Soul Machine. Moet nog een mooie jurk uitzoeken.

Alsof ik al niet genoeg aan mijn hoofd heb, belde zaterdag een mevrouw van de PvdA of ik belangstelling heb om te solliciteren naar de functie van gedeputeerde in Utrecht. Ze hebben nu slechts mannelijke kandidaten, en dat moet anders. Dat vindt zij en vind ik ook. Maar ik vertel haar dat ik mijn lidmaatschap heb opgezegd en een beetje ben uitgekeken op het politieke gedoe. Haar reactie is voorspelbaar. "Juist dan is het goed om niet langs de kant te blijven." Dat vond ik vijf jaar geleden ook nog, en dus werd ik raadslid. Nu weet ik beter. Ik ga het haar fijntjes laten weten.

Werk zat, zie ik in de krant. Er is veel opwinding over het slechte taalgebruik van studenten. Ze kunnen niet denken, niet formuleren en niet spellen! Hoe zou dat nou komen? Anders dan anderen denk ik niet dat het zin heeft om aan het einde te beginnen. Ik zou best iets willen bijdragen aan het begin. Leer mensen, en niet alleen jonge mensen, om goed na te denken en zet dan de vervolgstappen. Misschien moet je nog verder terug. Leer mensen eerst eens om goed te kijken en te luisteren. En wees eens een beetje zuinig op elkaar.

Er was nog meer, maar daarover later. Ga nu eerst weer eens verder met de beelden van de vakantie.

Leguanenplaag

Leguanen zijn misschien wel mooi om te zien, maar ze zijn met te veel, lees ik op de weblog van Niels Hemmeriks www.weblogamerika.nl/rss.xml, die op de fiets door Amerika reist. Toen ik de foto's van de leguanen uit Boca aan Charlotte liet zien, riep zij meteen: zij zijn toch een plaag?! Ik wist dat niet, maar zij bleef stellig volhouden. En dus gingen we via Google op zoek op het internet. En toen kwamen we bij de site van Niels, die op 11 januari 2007 schrijft, dat in de gemeenteraad van Boca is gesproken over de leguanen. Opruimen kost veel geld en dat gebruikt men in Amerika niet graag voor publieke doeleinden. En omdat de boeren uit Boca al lang zijn verdreven en dus geen last hebben van de leguanen, zullen ze nog wel een poosje met rust worden gelaten. Totdat ze de tuinen van de rijke mensen leegvreten.

Want leguanen gedijen prima in een subtropisch klimaat waar ze geen natuurlijke vijanden hebben. Bij een autotochtje in het rijke Boca zagen we weliswaar vier zwarte gieren zich ontfermen over een leguanen kadaver, maar gieren vallen geen levende leguanen aan. Ik vond ze al zo voorwereldlijk, toen ik ze fotografeerde. Zeker de grote, bruin-oranje mannetjes. De groene vrouwtjes zijn een stuk kleiner en minder griezelig. Die maar laten leven en de mannen afschieten?

All the American Way

Het zit er bijna op. Vanmiddag pakken we de Tri-Rail om naar het vliegveld te gaan. Daarvoor ga ik eerst nog met An naar de Gym. Morgen zijn we thuis. We hebben veel gezien, veel gehoord en veel gedaan. We hebben van de natuur genoten, hier rond Boca en op de Keys. Zagen witte en zwarte ibissen, Iguanen, krokodillen, zeeschildpadden, witte reigers en de kleine blauwe reiger, een veelkleurige Amerikaanse hoen, pelikanen, ook witte, witte reigers en zilverreigers, ooievaars, turkey gieren en zwarte gieren, aalscholvers en Anhinga's en heel veel soorten bloemen, teveel om allemaal op te noemen.

We hebben ook heel sociaal gedaan. Bij An staat de deur altijd open en voor iedereen. De eerste week waren de kleinkinderen vrij van school. Moeders werken, en de kinderen worden door Oma An opgevangen, vermaakt en opgevoed. Ze gingen mee naar Loxahatchee, naar Gumbo Limbo, naar Spanish River Park, naar het strand en met het tochtje op de boot. Ze kijken en zien, wijzen en vragen. Een leven van jewelste.

's Avonds gingen we dikwijls uit eten. We aten met An in Delray Mexicaans, met Ceasar Frans in Bistro Provence, met Sheldon en Sharon iets eclectisch, ja heus zo noemen ze dat hier, in Holiday Inn, met An een echt Amerikaans ontbijt bij Olympia, een Hamburger bij een drive-in Mac Donalds en een hotdog in een grote superstore. Het lekkerst aten we bij An-zelf. Vooral haar Key Lime Pie is niet te missen. We hebben An aangeraden er een handelsmerk van te maken, zoiets als het hazelnootgebak van Maison Kelder. Want Amerikanen kunnen alleen gebak maken, dat mierzoet is en verder geen smaak heeft, of het nou Key Lime heet, of Chocolate cake of Cheesecake. Dat is alleen voor kinderen en zoetekauwen.

Ik ging drie keer met An naar de Gym. Fitness for Women only staat er op de gevel. Het is er groot, ruim, en ook wat kil, althans in de hal met toestellen. An doet vooral classes, en dat is veel socialer. In de hal met toestellen zitten vrouwen van alle leeftijden op de apparaten hun programma af te werken. Ze kijken erbij televisie op hun persoonlijk scherm of lezen. Er wordt niet gezellig gekeuveld, zoals bij sportschool Rebel. Dat gebeurt pas, als de classes uitgaan. Als je traint, train je. De mannen van Rebel zouden er een voorbeeld aan kunnen nemen.

We gingen veel en vaak winkelen. Kijken en kopen. We waren in Mizner Plaza, het duurste en mooiste winkelcentrum van Florida. We dronken er echte koffie en ook dat is zeldzaam hier. We zagen er in een galerie schilderstukken van Venetie. Die hangen waarschijnlijk in die protserige palazzo's die we niet van binnen hebben gezien. Er hingen ook copieen van Rothko en Turner. Die worden in grote aantallen vervaardigd en vermoedelijk gekocht. Wij keken alleen.

Kopen deden wij in immense superstores waar veel twee voor de prijs van een is. Happy Hour noemen we dat inmiddels, naar het drankuur waar mannen twee voor de prijs van een kunnen drinken en vrouwen helemaal niets betalen. We hebben ons afgevraagd of we dat nog kennen in Europa.

En nu gaan we dus back home met een hoofd vol indrukken en een toestel voor foto's.

Sunset

Geen woorden nodig. Sunset op het zuidelijkste puntje van Amerika.

Me and my SUVVI

Ik had An nadrukkelijk gevraagd een Compact car te bestellen, een Ford Focus, of iets Japans, of misschien wel een leuke VW, maar die waren op. De vraag was dus of ik bezwaar had tegen een SUV (Sport Utilited Vehicle). De mevrouw, die trouwens op Condaleeza Rice leek, wees op een glimmend groot zwart ding op de parkeerplaats. Geen bezwaar, zei ik, beseffend dat compacts zeldzaam zijn in dit land. Je ziet ze wel, maar dan zijn het de dure Europese modellen.

En dus reed ik weg in een grote zwarte 4WDR met automaat. Beide was dik wennen. Flink gas geven bijvoorbeeld heeft met een automaat weinig zin. Het ding heeft zijn eigen ritme en tempo. Overigens hebben bijna alle andere auto's die hier rondrijden ook een automaat. Daarom geldt hier: KEEP YOUR LANE EN HOUD AFSTAND. Het gebeurt zelden dat een neus op je bumper verschijnt. Je ziet hier nauwelijks nerveuze autorijders.

Amerikanen hebben een obsessieve relatie met safety. Ook de SUVVI was zwaar beveiligd. Zo zwaar, dat ik hem onderweg niet meer aan de praat kreeg. Mijn automaat deed het niet. Op de knuppel zit een soort knop die je moet indrukken, alvorens je hem in reverse of in drive kunt zetten. We deden iets niet goed, dat begreep ik nog net, maar wat. Wij de auto uit om opnieuw te beginnen. Het kostte een kwartier alvorens ik begreep dat je de voet op de rem moet houden, voordat je de knuppel kunt bewegen. Zo kun je niet per ongeluk in de sloot of tegen een eigendom van een ander rijden.

Bij het hotel kregen we de kofferbak niet open. Wij weer van alles en nog wat geprobeerd met de sloten. Een keer knippen met de automatische portier vergrendeling, twee keer knippen, alleen de portierdeur openen. Het haalde niets uit, behalve geblaat van de toeter. De achterbak bleef dicht. In het instructieboekje kon ik niets vinden over een achterdeur, een bagageluik of iets anders. Maar 's nachts bedacht ik me, dat je twee keer snel achter elkaar moet knippen. Toen ik dat de volgende morgen probeerde lukte het. Achterbak ging open.

Ik hield mijn hart vast, toen we benzine moesten halen. Hoe zouden ze de benzinedop hebben vergrendeld? Niet dus. Misschien vergeten? Of kennen ze hier geen bezinedieven. Benzine kost hier immers slechts US$ 2,20 voor een gallon. Een dollar is ongeveer 0,80 Eurocent, dus een liter kost nog geen 0,50 Eurocent. Kun je heel wat voor rijden, zelfs met een SUVVI.

Gisteren het laatste kleine drama. We waren met de kids naar Spanish River Park en hadden de SUVVI genomen. Kids en grote mensen uitgelaten, voordat ik de auto weg zou zetten. Toen die eindelijk goed geparkeerd stond, kon ik er niet meer uit. Sleutel zat vast in het slot, portieren waren dicht. Een eindje verderop zag ik mijn vrienden wuiven. Hi Nel, we're here! Leuk, leuk, maar hoe kwam ik uit de auto? Kalm blijven en goed nadenken. Wat doe ik fout. Sleutel omdraaien alvorens de knuppel in de Parkeerstand staat. Doet die dus niet.

Morgen gaat die terug naar het Verhuurbedrijf. Hij heeft voor een hoop hilariteit gezorgd. Mensen zullen denken dat ik de SUVVI ben.

The Keys

Daar gingen we dus met onze gloednieuwe SUVVI (PCHoofttrucker) zuidwaarts. Drie dagen op eigen benen in dit immens grote land. We namen de Florida Turn Pike. Dat is de Autoroute du Soleil, maar dan op zijn Amerikaans. Hier betaal je om de twintig miles 1 dollar tol. Je geeft dat aan een meestal vriendelijke zwarte mevrouw in het hokje. Je wordt geboden in je auto te blijven. Amerikanen hebben een sport gemaakt van het eisen van schadevergoedingen.

In Florida City namen we de US 1 over de Keys. De Keys zijn een verzameling kleine eilanden, die met elkaar verbonden worden door dammen en bruggen. Een paradijs voor vissers, natuurgenieters en zonaanbidders. In Amerika wordt de natuur ook bedreigd, en daarom zijn er op de Keys wel twintig nationale of private natuurparken. Allemaal met de bedoeling ons te laten weten dat wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit kwetsbaar is.

In John Pennekamp Coral Reef natuurpark zagen we in de aquaria de vele fraaie vormen koraal die hier in een lang lint voor de Atlantische kust liggen. Het koraalrif is het leefgebied van honderden vissoorten, allemaal even bont gekleurd. Je kon er snorkelen, diepzeeduiken en een tochtje maken met de glassbottomboat. We deden het allemaal niet.. We maakten een boardwalk door het mangrovebos. Een mens moet keuzes maken, ook hier. En tot nu toe preferen we buitenlucht.

Eindbestemming was Key West. We vonden er een karakteristieke Inn, waar we goed en niet al te duur konden overnachten. (zie foto) Key West is een trekpleister voor jonge stellen op huwelijksreis, voor homo's en lesbians, voor motorrijders, voor alle mensen die even het moordend Amerikaanse tempo willen ontvluchten. In Key West hoor je veel muziek uit de sixties en seventies. In Key West leven Vietnamveteranen en andere randfiguren. In Key West kun je zien hoe ze Cubaanse sigaren maken en roken.

Natuurlijk is de belangrijkste trekpleister Hemmingway House en bar Sloopy Jo. We hebben binnengekeken en geconstateerd dat er veel nostalgie is. We versterkten het trage gevoel met een prachtige zonsondergang aan het zuidelijke strand. Aan de horizon wisten we Cuba. We slenterden door de oude haven. Zagen oude schepen die door hun eigenaars gepoetst en gelapt worden. Ergens buitengaans lag voor anker een oude, verroeste casino boot. Het bracht de fantasie op gang.

De veelkleurige huizen in Carrebean style hebben we meervoudig vastgelegd op de foto. Die moeten nog worden afgedrukt en volgen dus. Nu zijn we weer terug in de serieuze wereld. Vanavond gaan we uit eten met de Westervelds. Ik heb geen flauw idee wat ik me ervan moet voorstellen, maar zo doen we dat hier. Key West zal nog wel even in mijn hoofd dromen.

Weemoed

Amerika is het land van de hoop, van het geloof in de toekomst en van de onbegrensde mogelijkheden van de mens. Dat voel en zie je hier overal. Op straat, op televisie, in winkels en in de buurt waar wij wonen. Zondag genoten we een Amerikaans ontbijt in Olympia met heel veel Amerikanen. " Where are you from", vroeg de eigenaresse. En An antwoordde naar waarheid: " we're all from Holland. But I live here." En toen ze op de vraag van de mevrouw zei, dat ze woonde in Boca, lichtten de ogen op: "Ah Babe, rich and famous!"

Amerikanen bouwen. Iedereen wil hier in de buurt wonen, omdat er een directe verbinding naar zee is via de intercoastal. Nieuwe rijken kopen de oude huizen, slopen die en zetten er heuse palazzo's voor in de plaats. Aan het dok liggen de grote plastic boten. Overigens ligt hier voor een zeilschip. En dat zie je niet veel hier.

Het ritme is hard, hoog en stuwend. Verkeer, de stemgeluiden, de televisie. Alleen de ellenlange goederentrein die op zo'n kilometerafstand fluitend voorbij gaat doet Europees aan.

Ik lees Istanbul van Orhan Pamuk en voel het contrast. De stad aan de Bosporus is een symbool van het verleden, dat met de rivier langs glijdt. Ook voor Turken ligt de toekomst in het Westen. Het blijft de vraag of ze er echt in geloven.

Groot, groter, grootst

Alles is groot hier. Gisteren gingen we winkelen in een superstore. Iets zoals tien Makro's aan elkaar. Breed, lang en hoog. Je kunt er veel kopen en alles in grote hoeveelheden. We zochten naar een korte broek voor mij en t-shirts. We vonden ze op grote stapels. We kochten er grote zakken fruit, een dubbelverpakking wijn, een gallon melk, een halve zalm, en een grote broek.

We keken vooral naar de mensen. Overal in de store staan stands waar je kunt proeven en keuren. Die worden bemenst door gepensioneerde mannen en vrouwen met hun haar in een kapje, die heel nauwkeurig de etenswaren prepareren. Toen Ger iets wilde pakken, zei een mevrouw gepikeerd: Wait, I'm not ready yet! En tegen de mensen die achter Ger in de rij stonden: Sorry for the inconvenience. Ger is doof en ook hier is dat soms gemakkelijk.

Amerikanen zijn nette mensen. Althans de Amerikanen die het gemaakt hebben. Voor het verlaten van de superstore aten we met velen een "uitsmijter": een grote hotdog. We dronken er een grote cola bij, en grote hoeveelheden condiments gestapeld op kleine tafeltjes. Bij ons zou zoiets een troep van jewelste geven. Hier ruimt iedereen zijn troep netjes op, voordat ze weggaan. Als je het niet doet, word je tot de orde geroepen.

Nu heb ik ook al een grote auto. Als iemand me vertelt zou hebben dat ik ooit een SUV/PC Hooft trucker zou rijden, had ik hem uitgelachen. Voor alle zekerheid: een SUV is ook hier een grote kist op wielen. Wij hebben er een gehuurd om naar de Keys te gaan. Ik had An op het hart gedrukt een compact car te reserveren. Dat had ze braaf gedaan. Maar de compact cars waren uitverhuurd en dus rijden we nu, voor hetzelfde geld, in een grote zwarte jeep. Een groot mens in een hele grote auto. Ik begin er al bij te horen.

Leguanen

"We gaan leguanen kijken" kondigde An gisteren aan. Wij dachten dat we mee werden genomen naar een heuze dierentuin. Niets was minder waar. Op een minuut of tien lopen is een kanaal dat de Everglades verbindt met de Oceaan. Het ligt midden in de bebouwing. Links en rechts staan huizen en kantoren. In het gras en op de stenen zitten reusachtige beesten. Je gelooft je ogen niet. Leguanen. Niet een, maar tientallen. De vrouwtjes bescheiden groen, de mannen overweldigend gekleurd.

Ze zien er gevaarlijk uit, maar ze zijn vriendelijke planteneters.

Blije mensen

Amerikanen zijn blije mensen en dat willen ze laten weten ook. Althans de Amerikanen die het goed hebben. Gisteren gingen we uit eten in Delray. Delray ligt tussen Boca en Palm Beach. Delray is een winkelstraat met een opgeknapt school square en een torenhoge mooi versierde kerstboom. Delray is gezellig. Er zijn veel restaurants, van Italiaans tot Braziliaans, van Japans tot Engels. Er zijn ook veel winkels met bijzondere spullen. Het is dus iedere avond druk in Delray. Er wordt gegeten en gedronken. Men ziet en wil gezien worden.

We aten in een Spaans restaurant met Mexicaanse bediening. " Hi there, how are you, nice you be here!". Ik dacht dat de ober Anja begroette als een oude kennis. Maar zo begroetten ze alle gasten. Blij, heel blij. Je bent meer dan welkom.

We aten buiten aan de straatzijde, waar geslaagde Amerikanen in Hummers, Bummers en op Harleys op een neer doorheen reden. Achter ons vierde een familie een verjaardagsfeest. Het werd een luidruchtige avond. Het eten was goed, maar niet bijzonder, behalve het toetje met brownies, cocos, ijs en chcola. Een was genoeg voor ons drieen. De wijn komt uit Californie en die is gewoon erg goed.

Na het eten liepen we rond en keken onze ogen uit bij de bijzondere spullen. In een winkel verkochten ze fantastisch glaswerk. Er stonden in de etalage twee zacht gebrandschilde lampen. In de vitrines vazen, kaarsenstandaards, lampen, theepotten, schalen. Er zijn veel rijke mensen in Florida, die graag laten zien dat ze veel geld en smaak hebben. Voor hen zijn die glaswerkproducten bedoeld. Die kunnen ze in hun ruime Palazzo's zetten.

Aan de buitenrand van Delray is nog wat gewoon leven te bekennen. Daar staan oude, karakteristieke houten huizen uit andere tijden. Het was er al donker toen we de auto ophaalden. Ineens een hele andere wereld.

Loxahatchee Park

Tien kilometer landinwaarts, aan de rand van de Everglades, ligt Loxahatchee National Wildlife Park. In Amerika betaal je entree met het parkeergeld voor de auto. Als je op de fiets bent, heb je dus bijna overal gratis toegang. De vriendelijke parkwachter vertelde ons dat er weinig kans was, dat we krokodillen zouden zien, omdat het niet warm genoeg was. Het water droop langs mijn lijf, maar er was geen zon.

Bij binnenkomst waande ik me in het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Overal opgezette dieren, foto's, aquaria en terraria. Maar daarvoor waren we niet gekomen. Ik wilde naar buiten, naar het oerwoud. We liepen de boardwalk en zagen bomen en planten die we nog nooit eerder in het echt hadden gezien. We speurden naar leguanen, krokodillen in het kroostgroene water. Maar geen rimpeling.

Wel buiten in een klein plasje. Daar lag op een boomstronk een kleine stil te slapen. Je moest goed kijken wilde je hem zien. Lichte teleurstelling? Eerst wel. maar een grote van twee meter, die bij een visser lag te wachten op een lekkere hap, maakte veel goed. En in die open vlakte was genoeg ander moois te zien: hele grote witte reigers, kleine blauwe reigers, een vreemd soort aalscholver, prachtig groenblauw gekleurde hoen, moeraslelies, en hele mooie luchten.

Natuurparken zijn dus niet overal hetzelfde.

Foto's volgen. Voorlopig zoek ik download software voor mijn Canon EOS 350D. Als iemand weet waar ik die kan vinden, laat het mij weten.

Welcome in America

De aankomst op Miami airport was chaotisch. Veel waarschuwingsborden! Neem geen ziektes mee, geen voedsel, geen bloemen, geen dieren. Maar wees welkom. Veel paspoort controles, fingerprints, declarationforms, foto's e.d., maar wees welkom. Ergens in de spelonken van het vliegveld zochten we onze koffers. Veel passagies uit alle delen van de wereld, geen bagage wagens, geen koffers, althans niet waar ze waren aangekondigd. Toen we de moed al hadden opgegeven, zagen we ze ergens in een hoek op een hoop. Welcome in America.

Maar toen de lachende hoofden van Anja en Caesar achter het glas. Wees welcome. We haalden opgelucht adem. Het was toch gelukt en waarom ook niet.

Vrouwen van 2006

Armoede en perspectief

Je moet goed kijken wil je de armoede zien. Mensen lopen er niet graag mee te koop. Het pleit voor politici als Andre Rouvoet en Job Cohen dat zij hun ogen er niet voor willen sluiten. Politici die in de banken van raadzalen of van de tweede kamer blijven zitten, zien het niet. Daar heerst geen armoede. Als je op straat kijkt zie je een groeiende groep mensen, die het hoofd niet boven water kan houden. Dat is niet relatief, dat is de realiteit. Vooral onder ouderen met alleen AOW en eenoudergezinnen groeit de armoede, alle mooie woorden van Balkenende c.s. ten spijt.

Veertien procent van alle kinderen leven onder de armoedegrens! Veertien procent van alle kinderen!

Meer geld en ook voedselbanken, hoe sympathiek ook, helpen maar tijdelijk. Alleen perspectief helpt echt. En niet perspectief in mooie woorden op papier. Maar perspectief in de dagelijkse praktijk. Dus laten ze in Den Haag ophouden met hun illusiepolitiek. Alleen roepen dat al die mensen aan de slag moeten helpt niet als er geen werk is. En iedereen die goed kijkt, weet ook dat bij een aantrekkende economie de grote groep mensen die al lange tijd in de bijstand zitten niet zonder slag of stoot aan het werk kunnen. Vraag en aanbod sluiten niet goed op elkaar aan.

Toch biedt werk perspectief. Dat klopt. Het zorgt ervoor dat mensen hun huis uitkomen en deelnemen aan de samenleving. Dus laat Den Haag nu meteen zorgen dat werken met behoud van uitkering mogelijk wordt, dat er direct leerwerktrajecten ingericht worden, en dat op lokaal niveau gesubsidieerde banen worden gecreëerd. Juist in de groep die tot nu toe “kansarm” wordt genoemd, moet geïnvesteerd worden. Niet pamperen, maar aanpakken. De samenleving schreeuwt om mensen die aan de slag willen.

Ondertussen kunnen allerlei liefdadigheidsinstanties er wel voor zorgen dat mensen in de tussentijd te eten hebben.

Extra beveiligde fietsenstalling

Plaats: de fietsenstalling bij het station Naarden Bussum. Tijd: eerste Kerstdag twee uur. Attributen: Twee fietsen, een chipkaart! Personages: Ger en ik op weg naar Amsterdam.

We plaatsen de eerste fiets in de goot, zoals het bord het voorschrijft: "Plaats de fiets in de goot!" We stoppen de chipknip in de kaartlezer. We wachten. "Neem de chipknip uit", zegt de kaartlezer. We doen het. We horen gezoem en een van de getraliede draaideuren gaat open. "Snel", roep ik tegen Ger en die holt met fiets door de lage ingang. De deur zoemt ook weer dicht. Ger staat met fiets aan de andere kant.

"En nu?", vraag ik dom. "Nu jij", zegt Ger. Ik had het kunnen voorspellen. Ik pak de chipknip door de tralies, zet mijn fiets in de goot, steek de chipknip in de kaartlezer, en er gebeurt niets. "Probeer het nog een keer!" zegt Ger door de tralies en natuurlijk doe ik dat. Fiets in de goot, chipknip in de kaartlezer en toen zag ik op het display: "Fiets is al binnen." Ik keek naar mijn fiets in de goot en begreep dat hier niet mijn fiets werd bedoeld.

"Dit gaat niet", zei ik tegen Ger aan de andere kant van het hek. "Kom jij er maar eerst uit. Stel je voor." Ik gaf haar de chipknip, en las voor wat ze moest doen. "Chipknip in de kaartlezer en het hek gaat open." Hij deed het, verdomd hij deed het. En Ger stond ineens naast me. Dat was in ieder geval iets.

"Wat nu?" Er is een intercom en dus drukten we op de grote rode knop. Eerst klonk muziek en vervolgens een luide toeeeeet. Het duurde lang voordat we een blikken mannenstem hoorden. We legden het probleem voor. Twee fietsen en een chipknip. "Dat gaat niet" zei de meneer in de intercom. "Per chipknip een fiets." Ik geloofde mijn oren niet. "Wat doen we dan met de tweede fiets?" Het antwoord was voorspelbaar: "Per chipknip een fiets."

We hebben de duurste fiets in de extra beveiligde fietsenstalling gezet, de andere bij de grote hoop onbewaakte fietsen, we zijn naar Amsterdam gegaan, en bij terugkeer lukte het om de dure fiets uit de stalling mee te nemen. De andere stond er ook nog.

Het zal nog wel een tijdje duren voordat ik aan deze gemechaniseerde wereld gewend ben. Ik kan er gelukkig om lachen.

Vrede op Aarde

Het is nog niet erg lang geleden, dat je dat elkaar wenste bij Kerst: Vrede op Aarde. Ik hoor het niet meer. We wensen elkaar "mooie feestdagen" en daar blijft het bij. Het lijkt erop, dat iedereen zich heeft neergelegd bij de troebelen in de wereld. We doen het met de relatieve rust. We denken dat we de armoede, honger, burgeroorlogen in Afrika niet kunnen oplossen, en het stelt ons gerust dat de Arabieren in het Midden Oosten nu tegen elkaar vechten in plaats van tegen ons.

Politici gaan ons voor in geruststellen. Bij de laatste verkiezingen in ons kikkerland speelde het buitenland geen rol. Idioot eigenlijk als je in ogenschouw neemt dat de economische opleving een hoop van onze binnenlandse problemen heeft opgelost. In de zorg gaat het beter, zeggen de rekenmeesters, het aantal armen daalt, ouderen worden steeds rijker. en nu mag een generaal pardon ook ineens. Die 26.000 of 39.000 kunnen we er nog wel bij hebben.

Gelukkig zijn er denkers, die over de grenzen blijven kijken. Hans Magnus Enzensberger schreef een essay over de radicale zelfmoordterrorist. Hij laat de schaduwzijde zien van de mondiale ecomonische groei. Vroeger, alweer vroeger, ik word nog een romanticus, had je boeren, burgers, buitenlui, nu zijn er winnaars en verliezers. De winnaars zijn de mensen met geld, de verliezers bijten op een houtje in het verdomhoekje. Verliezers willen winnaars worden. Aziaten doen hun best en het gaat ze vermoedelijk lukken. Arabieren lukt het niet, die voelen zich vernederd en beledigd.

En kennelijk kunnen zij niet de kracht vinden om zich op te werken, ondanks de oude beschaving en de vele verlichte geesten in hun midden. Volgens Enzensberger geven zij altijd de schuld aan de anderen. Misschien komt dat wel omdat zij niet in hun spiegel mogen kijken, en daardoor niet zien dat ze hun rijke oude beschaving vernietigen, dat ze de helft van hun volk achterlijk houden, en dat ze te weinig doen aan vernieuwing.

Boosheid en angst maken blind! Dat geldt niet alleen voor de buitenstaanders. Dat geldt ook voor de mensen in dit kikkerland, die de deuren en ramen dicht willen houden. Kijk om je heen en zie welk een rijkdom er is bij anderen.

Vrede op Aarde!

Eind in zicht

Nog een dag of vijf en ook dit jaar is weer voorbij. En wat voor jaar. Net alsof ik er tien in een heb gedaan. Het begon met mijn zusje (67) die het net haalde na een zware longontsteking op een verzwakt lijf. Toen was er op 15 maart het afscheid van de politiek. Jos Verdier noemde in zijn afscheidswoorden mijn voortdurende inspanningen voor de mensen in de samenleving die het echt nodig hebben en mijn allergie voor macht. Maar eerst had ik nog meegewerkt aan de keuze van de nieuwe burgemeester. Daar mag ik hier niets over zeggen, behalve dat het me geleerd heeft dat ook dit niet gaat zoals het zou moeten gaan.

En toen ging ik naar het ziekenhuis voor een eenvoudige heupoperatie. "We doen er wel driehonderd per jaar", had de orthepedisch chirurg geantwoord, toen ik vroeg wat er mis kon gaan. Dat was geen antwoord op de vraag en dat zou ik weten. Na vijf dagen was ik thuis met een kunstding en twee oefenkrukken. Die gebruikte ik fanatiek, alsof ik een wedstrijd moest winnen. Na vier weken kon ik met een kruk lopen. De terugslag kwam onverwacht.

Op bevrijdingsdag lag ik weer op de operatietafel. Nu met een onaangename en agressieve infectie. Er volgden vier weken ziekenhuis met intraveneus antibioticum. Ik probeerde een beeld van de toekomst te krijgen, maar die bleef duister. Ook toen ik na vier weken naar huis mocht en ik nog vier weken zware pillen kreeg voorgeschreven. Op elke vraag over het waarom en hoe lang, kreeg ik hetzelfde antwoord. "Voor alle zekerheid." Ik werd er onzeker en gespannen van. Dat ging langzaam over.

De hele warme zomer worstelde ik om er weer bovenop te komen. Ik kon lopen als een kievit, maar ik bleef jankerig en onzeker. Pas na twee weken wandelen in Jarjat werd het beter. Mijn wereld was veranderd, maar ik bleef op de been. Dus pakte ik ook mijn bezigheden buitens huis weer op. De Kunstprijzen Huizen, De Voedselbank, Behoud het Oude Dorp, het onderzoek in Zaltbommel en de basisregistraties voor Hilversum.

Vroeger toen ik nog betaald werkte, verbaasde het me ook al, dat je weken met vakantie kon zonder dat er iets was veranderd. Dat was nu ook zo. Ik kon zo weer binnenstappen. Relativeert het eigenbelang wel. Ik zie me nu ook regelmatig wazig aanwezig zijn. Ik ben trager en afstandelijker dan ik was en dat is niet onaangenaam. Er ontgaat me minder.

Het rapport voor Zaltbommel is afgerond. De aanmeldingen voor de kunstprijzen zijn naar de jury en ik heb mijn bemoeienissen met de Voedselbank gestopt. Het jaar heeft me twee dingen geleerd, namelijk hoe betrekkelijk alles is en hoe belangrijk vrienden zijn. Volgend jaar mag het ietsje minder.

Kerstkaarten

We stuurden kerstkaarten en we ontvingen ze. Ik stuur kerstkaarten naar mensen van wie ik weet dat ze het waarderen. Naar mijn nichtje Corrie op Goeree bijvoorbeeld, die ik nooit zie, maar die toch familie is. Of naar een oud-collega, die wazig rondzwerft in mijn verleden, maar die ik niet wil overslaan, omdat dan de deur zo dicht is. Ik gebruik kerstkaarten dus ook om vrienden die ik het hele jaar niet heb gezien te laten weten, dat ik nog besta, dat ik nog aan ze denk en dat het volgend jaar allemaal goed komt. Als ik dan een kaart terugkrijg, begrijp ik dat de boodschap goed is overgekomen. Als de kaart uitblijft ga ik bellen.

Kerstgroeten kregen we weer vele. De meeste per e-mail onder aan een gewoon bericht. Oh ja, het is bijna zover, dus hele mooie dagen. Dat deed ik overigens ook, omdat het zo onvriendelijk staat om het niet te doen. Maar we kregen ook echte kaarten. Hoewel ze lang niet meer zo mooi zijn als vroeger, toen veel afzenders ze nog zelf maakten.

Mijn zusje is altijd de eerste. Ik heb altijd het idee, dat ze niet kan wachten tot de Sint is vertrokken. Ook dit jaar weer was die vroeg en dat doet extra goed, omdat het er vorig jaar rond deze tijd naar uit zag dat ze helemaal geen kerstgroeten meer zou schrijven. Jammer dat ze nog niet het creatieve handwerk heeft opgepakt.

We kregen ook kaarten uit onverwachte hoek van mensen die nooit schrijven, maar die kennelijk dit jaar ons wat extra aandacht willen geven. Dat hebben we ook wel verdiend. Het jaar was niet simpel en we kunnen best wat krachtvoer gebruiken. Al die mensen dus heel erg bedankt. En voor iedereen die we zijn vergeten en die is uitgeweken naar dit weblog onze beste wensen.

Onze kerstkaart van dit jaar is het uitzicht op een herfstige morgen uit het huis van Ger in Jarjat in de Ardesch. De tekst: De morgenstond heeft goud in de mond. Ook in 2007!

De brug bij Bommel

De sfeer die Nijhoff in Moeder de Vrouw beschreef, bestaat niet meer. De Waal is een druk bevaren rivier met zwaar beladen aken die richting zee stampen. Bij Bommel hangt een nieuwe brug over de Waal, nota bene genoemd naar de dichter. Vrouwen staan niet meer aan het roer, en zingen al helemaal geen psalmen meer. En de bezongen brug is binnenkort niet meer. Actievoerders proberen hem te behouden, maar hebben van de Raad van State geen gelijk gekregen. Alsof hier gelijk en ongelijk zou bestaan.

Dus gauw maar een foto.

Ik ging naar Bommel

DE MOEDER DE VROUW

Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd-
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam aan stroom af door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer,

en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o dat daar mijn moeder voer.
Prijs God zong zij, Zijn hand zal u bewaren.

Martinus Nijhoff

Terugblik

Het einde van het jaar nadert. Veel mensen zegt dat niks. Voor hen is de laatste dag van het oude jaar niet anders dan de eerste dag van het nieuwe. Dat geldt niet voor mij. Het is mijn gewoonte om aan het einde van ieder jaar terug te kijken in een poging verleden, heden en toekomst rond te maken. Naast mijn westers lineair tijdsbesef, je wordt geboren en je gaat een x-aantal jaren later dood, voel ik ook dat het verleden doorwerkt in het heden en dat het samen een nieuw begin kan zijn. Zo iets dergelijks. Niet dat ik nog twintig kan worden, maar wel dat ik kan vernieuwen.

En dat heb ik dit jaar vaak gedaan.

Terugkijken zal trouwens een hele klus worden dit jaar. Want er is nogal wat gebeurd. Ik begon mijn dagboek dit jaar met de zin: Dit jaar word ik zestig en misschien wel wijs. Ik ben zonder meer wijzer geworden van de vier weken ziekenhuis, van het afscheid van de politiek, van mijn intrede in vrijwilligersland, maar of ik echt wijs ben geworden, weet ik niet.

Ik ben minder snel boos, maar niet minder snel geraakt. Ik kan me beter beheersen, maar ik kan nog steeds wakker liggen van onrechtvaardigheid en dommigheid. Een blik op de schrijfsels over politiek op dit weblog vertelt genoeg. Vier jaar heb ik in die wereld rondgekeken. Laatst heb ik voorzichtig en alleen voor mezelf de balans opgemaakt. Met een beetje poets en spuug hier en daar kan ik er nog wat van maken. Maar veel levert het niet op. Verloren jaren? Ook niet. Als ik het niet had gedaan had ik niet geweten wat ik nu weet. En dat is niet weinig.

Brede School (4)

Waarom mag in Huizen een brede school geen "Brede School" heten? In het Nieuwsblad van Huizen van afgelopen donderdag staat de uitslag van een enquete onder politici en schoolbesturen. De vraag was of er nou wel of niet een clusterschool, let wel een clusterschool, gaat komen in Stad en Lande nu het college eerst wil onderzoeken wat er in de wijk moet gebeuren. En iedereen hield braaf de kerk in het midden. Natuurlijk komt er een clusterschool! En misschien komt er in die clusterschool ook nog wel kinderopvang. En op het terrein mag ook een buurthuis staan. Wie kan erop tegen zijn? Als er op sociaal en onderwijskundig gebied maar niets verandert!

Ondertussen verdwijnt het openbaar onderwijs uit de wijk, worden de allochtone kinderen van de Zuiderzeeschool verspreid over de christelijke scholen in de wijk, en verschraalt het onderwijsaanbod.

De besturen en docenten van de christelijke scholen kun je niets kwalijk nemen. Die nemen hun verantwoordelijkheid voor de kinderen die binnenkort niet meer naar de Zuiderzeeschool kunnen. Voor de dames en heren politici ligt dat anders. Die verzaken hun plicht. In de wet staat immers dat gemeenten moeten zorgen voor voldoende openbaar onderwijs.

Ik ben reuzenbenieuwd of dat gezichtspunt ook wordt belicht in de visie op de wijk, die binnenkort zal verschijnen. Waar moeten ouders nu naar toe, die geen christelijk onderwijs willen voor hun kind? Die moeten buiten de wijk gaan kijken. En dat betekent niet samen naar school, op school en buiten school, maar kinderen op de achterbank, of op de fiets in het drukke verkeer.

in Huizen geen Brede School en ook geen clusterschool. Let op mijn woorden. In Huizen denkt men in stenen en in geld, niet aan sociale cohesie of ontwikkeling.

Oud en nieuw

Dikke kop, snot in de neus, pijn in mijn lijf. En het komt heel slecht uit. Zou weer vrijwillig heel maatschappelijk nuttig zijn deze week. Brede School, Behoud het Oude Dorp, kandidaten voor de Kunstprijzen Huizen (die ga ik binnenkort trouwens hier op dit weblog presenteren) blij maken en ook nog een heel serieus rapport voor de gemeenteraad van Zaltbommel afronden. Komt dus allemaal helemaal niks van. Alleen Zaltbommel kan niet zonder me, omdat ik daar voorzitter ben en mijn verantwoordelijkheid moet nemen.

Behoud het Oude Dorp doen Nienke en Hansje met hulp van Ruud. Wie zouden het beter kunnen? Lees het prachtige verhaal in de Huizer Courant van vandaag. De twee dames, recht van lijf en leden, misschien iets voor een schilderij van Pieter en Peter, wandelend langs de Huizer boerderijen. Ik had dit verhaal dus niet griep moeten noemen, maar oud en nieuw. Ga ik alsnog doen.

Zwarte Rita

Is ze nog niet weg, als ik de laatste berichten mag geloven. Doet ze weliswaar geen vreemdelingenbeleid meer, wat overigens voor haar betekende vreemdelingenuitzetting, maar we zullen nog steeds van haar horen. En ik vind het toch zo'n eng mens. Ze doet me inderdaad met haar ijzeren glimlach denken aan Margaret Thatcher. Die had overigens ook zo'n enorme aanhang van mensen die de wereld graag simpel maken. Als je denkt in zwart en wit, stem je Verdonk. Lekker makkelijk zolang je zelf tot de witten behoort. Hoef je ook niet na te denken.

Natuurlijk ben ik blij dat er voorlopig geen mensen worden uitgezet. Want daar gaat het toch eigenlijk om. Niet om die mensen in Den Haag, maar om mensen die opgevangen worden door mensen die verder kunnen denken dan zwart en wit. Gelukkig ging het bij de Christen Unie om die mensen.

Ik hoop dat ik binnenkort niet meer over Zwarte Rita hoef te schrijven, maar dat ze een rol krijgt in een goedkope musical.

Mensen voor Mensen

De actie Mensen voor Mensen van de Voedselbank Gooi en Omstreken bij Albert Heijn in het oude dorp van Huizen, was een groot succes. Althans als je de hoeveelheid gegeven producten als norm wil zien. Het winkelend publiek kon een extra boodschap doen voor klanten van de Voedselbank. Mensen gaven gul en veel. Een eerste schatting duidt op meer dan 5000 producten.

De loods van de Voedselbank staat nu vol met kratten pasta, rijst, suiker, tandpasta, vlees- en groenteconserven, pindakaas en vele andere zaken.

Het succes heeft een wrange bijsmaak. Veel geven voor de slachtoffers van natuurrampen vind ik prima, doet me niet aarzelen. Natuurrampen kunnen we niet voorkomen. Armoede wel! En dat dreigt door al dat succes vergeten te worden. In televisierubrieken worden mensen opgevoerd om ons te laten zien waar armoede vandaan komt. Wanneer zien we de politici die niet palaveren over eigen schuld e.d., maar er echt iets aan gaan doen!

Sletten

Ik geniet van het BNN programma waarin tien Gooise jonge meiden zichzelf en elkaar te kakken zetten. Het is verstandig van BNN dat ze niet een man, maar Paul de Leeuw het programma laten presenteren. Die voelt de sfeer goed aan. Hij hoeft immers niks met ze, hij is eerder een van hen.

Na de vorige aflevering heb ik mijn favorieten. Ik vind Daphne Bunskoek verrassend. Zij kan veel, weten we. Ze presenteerde charmant "goedemorgen Nederland", ze acteert in de advocatenserie Keizer en De Boer, als die anders heet weten jullie toch wel waar het over gaat, en ze helpt RTL Boulevard een beetje dragelijk te zijn.

Sophie Hillebrand vind ik aandoenlijk. Die doet Spuiten en Slikken en heeft dus een etiket van Van God Los. In De Wereld Draait Door is ze de favoriete tafeldame van Matthijs van Nieuwkerk omdat Marc Marie, hoewel die het graag zou willen, geen dame is. Ze doet daar haar best om dat foute imago van de rafelige randen te ontdoen. Maar eigenlijk is ze gewoon heel gevoelig. Dat zie je tussen al die andere sletten.

Mijn echte en enige favoriet is Katja Schuurman. Die is gewoon knotsgek. Ze zat ooit in Zomergasten met vijf vellen spiekbrief, omdat ze serieus genomen wilde worden. Ze speelde Medea bij Theo van Gogh. Ik vond het verhaal ongeloofwaardig, maar de verliefdheid van Katja en Thijs maakte het spannend. En verder rolt ze van het een in het ander. Bij haar ben ik nou echt benieuwd hoe dat afloopt. En voor haar ga ik de volgende keer weer kijken.

Terug van weggeweest

Gemist? Een goed teken! Mijn internet provider Casema vond het nodig mij af te sluiten vanwege een meningsverschil over mijn abonnementskosten. Ik dacht dat ik dat meningsverschil op de gewone manier kon oplossen. Maar voor Casema bestond er kennelijk maar een oplossing en dat was betalen. Toen ik dat niet deed sloten ze me af. Boem, weg, geen toegang en ook nog in het weekeinde.

Het heeft me dagen gekost om te bekomen van de schrik. Ik belde twee keer met de helpdesk, maar die wisten ook maar een oplossing: betalen. Ik verwees naar brieven, naar e-mails, maar die kenden ze niet en die wilden ze ook niet op zoeken. Bij Casema kennen ze alleen maar zwart en wit, als een echt modern internet bedrijf dat denkt in nullen en enen. Wit is betalen, zwart is afsluiten.

Tot donderdag heb ik gedacht dat ze tot reden zouden komen. Toen drong het tot me door, dat ik het op deze manier nooit van ze zou kunnen winnen. Die paar centen zijn voor hen immers geen probleem. Het afgesloten zijn van Internet voor mij belemmert me in mijn dagelijkse bezigheden. Bij de bibliotheek kon ik mijn e-mail raadplegen, maar ik kon er geen foto's of teksten versturen en ik kon er ook niet mijn weblog bijwerken. Vandaar die grote leegte.

Nu ben ik er dus weer. Casema zal het merken.

Hoogmoed

Ik zal u vertellen hoe de nederigheid in de wereld is gekomen.

Pygmee was klein van statuur en hield er van heen te zien over anderen. Dat zelden lukte omdat-i zo bitter klein was.

Hy ging op reis en zocht mensen die kleiner waren dan hy maar hy vond ze niet. En z'n begeerte om heentekyken over anderen, werd al heviger en vuriger.

Hy kwam in Patagonië waar de mensen zoo groot zyn dat 'n kind, terstond na de geboorte, heenziet over z'n vader.

Dit beviel Pygmee niet... in 'n ander. Maar uit wanhoop om menschen te vinden, kleiner dan hy, bedacht hy een middel. Hy vond 'n deugd uit, die voorschreef als eerste beginsel : wie grooter is dan Pygmee, moet zich bukken tot onder de gezichtslyn van Pygmee, en de nieuwigheid vond ingang. Alle Patagoniërs werden deugdzaam. Als iemand zondigde door rechtopgaan tegen de "eerste beginselen" van Pygmee's deugd, werd hy op eigenaardige wyze gestraft . Al wat gebogen was en deugdzaam, sprong den hardnekkige om den hals, en trok hem naar beneden, tot z'n hoofd het peil bereikte van patagonische braafheid. En wie heel Patagonië op z'n schouders droeg zonder deugdzaam te worden, werd te pronk gesteld met 'n bordje waarop 'n patagonisch woord geschreven stond, dat eigenlyk betekent: deze man stond Pygmee in den weg.

Dit woord vertaalt men in 't hollandsch met: hoogmoed.

Multatuli Idee 121

Van Vissen tot Legpenning

Voor de winnaars van de Huizer kunstprijzen 2006 maakte edelsmid Natalie Hoogeveen een penning in zilver. Natalie heeft voor vissen gekozen die volgens haar een dubbele symbolische betekenis hebben. Ze staan voor de welvaart in het voormalig vissersdorp en ze staan voor de ideeën van de kunstenaar, die hun weg naar het hart proberen te vinden.