Monday, July 07, 2014

Walter Guttmann ( Duisburg 5 juni1928- Herzlyia 28 juni 2014)


Walter, Thamar en neef Thamir
 
Walter Guttmann is op 28 juni jl. op 86-jarige leeftijd overleden. Walter was de vriend van Thamar Notowitz, mijn goede vriendin, die vorig jaar stierf. Beiden zijn ze er nu niet meer. Dat is een groot gemis. Ik kende Walter door Thamar. De eerste keer dat ik hem ontmoette was een jaar of tien geleden bij een feestje, toen Thamar vierde dat zij met succes een studie Tweede taalverwerving had afgerond. Hij was er voor overgekomen uit Israël. Daarvoor had ik al veel over hem gehoord. Thamar en hij kenden elkaar lang en goed. Walter was na zijn vlucht uit Duitsland voor het Hitler regime opgenomen in het gezin van de moeder van Thamar. Die waren ook uit Duitsland gevlucht.

Walter had de oorlog overleefd, maar vraag niet hoe. Alle leed en verschrikking had hem niet gebroken. Hij genoot van het leven, reisde de hele wereld over, had intense belangstelling voor alles dat met kunst en het leven had te maken. Die belangstelling deelden we in de briefwisseling die na onze kennismaking op gang was gekomen. Wij deelden ook het verdriet om het verlies van Thamar. Nu is hij niet meer. Ik zal hem heel erg missen.

2 comments:

Anonymous said...

you wrote ...

„opgenomen in het gezin van de moeder van Thamar. Die waren ook uit Duitsland gevlucht“

In fact it was the family of her father Benno!

best regards

Thamars brother Michael

Annegreet said...

Wat bijzonder dat we hier over Walter Guttmann lezen. Mijn moeder stuurde uw link naar mij door. Walter heeft een blijvende indruk ons achtergelaten nadat hij bij ons thuis is geweest. We hadden gevierd dat mijn grootouders Schaafsma onderscheiden werden door Yad Vashem. Walter Guttmann was daarbij. Ik heb na onze ontmoeting een enkele mail met hem gewisseld. Toen de mailwisseling stopte heb ik me afgevraagd hoe het met hem was, maar tot vandaag niet geweten dat hij was overleden.

Mocht u meer willen weten, dan hoor ik het uiteraard graag.
Met vriendelijke groet,
Annegreet van der Most