Vorige week zei Henny Vrienten (voor de jongeren de zanger van Doe Maar) in het programma Opium dat hij het op muziek zetten van poëzie niet vond passen. Ik was het wel met hem eens. Poëzie is woordkunst. De klank van de woorden en het ritme van de regels is muziek genoeg. Noten kunnen daar niets aan toevoegen, kunnen alleen afleiden. Leuk bedacht, maar is het ook zo?
Gisteren ging ik naar een uitvoering van De Elias van Mendelsohn. De tekst van het oratorium komt uit Koningen vers 17,18 en 19 waarin verteld wordt dat het volk Israël dwaalt, en dat Elias hen met hulp van God op het rechte spoor probeert te brengen. Het bliksemt en dondert, zoals de God van Israël veelal doet in het Oude Testament. Elias smeekt zijn God om het volk te redden met prachtige tekst op prachtige muziek. En dan laat God weten dat hij zijn hand over zijn hart zal strijken met de volgende woorden:
"Ga uit, en sta op dezen berg, voor het aangezicht des HEEREN. En ziet, de HEERE ging voorbij, en een grote en sterke wind, scheurende de bergen, en brekende de steenrotsen, voor den HEERE henen; doch de HEERE was in den wind niet; en na dezen wind een aardbeving; de HEERE was ook in de aardbeving niet;
12 En na de aardbeving een vuur; de HEERE was ook in het vuur niet; en na het vuur het suizen van een zachte stilte.
13 En het geschiedde, als Elia dat hoorde, dat hij zijn aangezicht bewond met zijn mantel, en uitging, en stond in den ingang der spelonk. En ziet, een stem kwam tot hem, die zeide: Wat maakt gij hier, Elia?"
Pure poëzie niet waar en machtige muziek. En dan ook nog eens prachtig vertolky door de Christelijke Oratoriumvereniging Excelsior uit Huizen in de Zenderkerk ik Huizen. Honderden bezoekers luisterden ademloos. Wat een avond vol pure poëzie.
Saturday, January 31, 2009
Tuesday, January 27, 2009
Auschwitz herdenking
Fragment van de namenwand:
Afgelopen zondag was de jaarlijkse Auschwitz herdenking in Amsterdam. Dertig vertegenwoordigers van Moslimorganisaties liepen mee. Zij wilden laten zien, dat Auschwitz voor hen ook NOOIT meer mag.
Burgemeester Cohen hield een toespraak. Hij pleitte tegen oorlog. ' Oorlog is een strijd van aanval en verdediging, van kapot geschoten huizen en verwoestte steden, met doden en gewonden. Laat dat ophouden', aldus Cohen.
Sunday, January 25, 2009
Verffabriek Bierenbroodspot
In het Rijks Museum voor Oudheden in Leiden is een bijzondere tentoonstelling. Kunstenaar Gerti Bierenbroodspot heeft zich laten inspireren door de collectie mummies, maskers, beelden, vazen, doodskisten van het museum en heeft het vertaald in een spannende mix van moderne schilderijen, gekleurde beelden van brons en steen en woordkunst. Ik werd vooral geraakt door de kracht en durf van het werk. Wat een explosie van creativiteit.
Ik ga geen plaatjes plakken, omdat zo'n plaatje niet kan zeggen wat het is. Ga gewoon maar kijken. Kan desnoods op de website van Bierenbroodspot. Is ook al een hele belevenis, een reis door de tijd.
Ik ga geen plaatjes plakken, omdat zo'n plaatje niet kan zeggen wat het is. Ga gewoon maar kijken. Kan desnoods op de website van Bierenbroodspot. Is ook al een hele belevenis, een reis door de tijd.
Wednesday, January 21, 2009
De Irak oorlog - een parlementaire enquete
Gezocht: brieven van Balkenende over Irak-oorlog
21 januari 2009
GroenLinks is op zoek naar brieven van premier Balkenende en andere ministers uit zijn kabinet in antwoord op vragen van bezorgde burgers. De inhoud van dergelijke antwoorden op 'burgerbrieven' kan Femke Halsema en Mariko Peters helpen bij de voorbereiding van een debat dat de Tweede Kamer binnenkort voert over de Nederlandse steun aan de Irak-oorlog.
Uit een bericht in de Volkskrant bleek gisteren dat Balkenende in een brief aan een burger het bestaan van massavernietigingswapens aanvoerde als argument voor de Nederlandse steun aan de Amerikanen. Dit is in strijd met de officiële lijn van het kabinet de afgelopen jaren. GroenLinks en vele anderen willen een parlementair onderzoek naar de gang van zaken in de periode dat het Nederlandse kabinet besloot om de inval in Irak te steunen.
GroenLinks roept daarom bezorgde burgers op om e-mails of brieven die ze de afgelopen jaren hebben gekregen van ministers of ministeries op te sturen naar de Tweede-Kamerfractie. Femke Halsema en Mariko Peters kunnen de ministeriële antwoorden dan vergelijken met de officiële lijn van het kabinet en de ministers daarmee confronteren in het spoeddebat dat binnenkort plaatsvindt over de Irak-oorlog.
Mail naar groenlinks@tweedekamer.nl of stuur een brief naar GroenLinks, Postbus 20018, 2501 EA DEN HAAG o.v.v. Openheid over Irak.
21 januari 2009
GroenLinks is op zoek naar brieven van premier Balkenende en andere ministers uit zijn kabinet in antwoord op vragen van bezorgde burgers. De inhoud van dergelijke antwoorden op 'burgerbrieven' kan Femke Halsema en Mariko Peters helpen bij de voorbereiding van een debat dat de Tweede Kamer binnenkort voert over de Nederlandse steun aan de Irak-oorlog.
Uit een bericht in de Volkskrant bleek gisteren dat Balkenende in een brief aan een burger het bestaan van massavernietigingswapens aanvoerde als argument voor de Nederlandse steun aan de Amerikanen. Dit is in strijd met de officiële lijn van het kabinet de afgelopen jaren. GroenLinks en vele anderen willen een parlementair onderzoek naar de gang van zaken in de periode dat het Nederlandse kabinet besloot om de inval in Irak te steunen.
GroenLinks roept daarom bezorgde burgers op om e-mails of brieven die ze de afgelopen jaren hebben gekregen van ministers of ministeries op te sturen naar de Tweede-Kamerfractie. Femke Halsema en Mariko Peters kunnen de ministeriële antwoorden dan vergelijken met de officiële lijn van het kabinet en de ministers daarmee confronteren in het spoeddebat dat binnenkort plaatsvindt over de Irak-oorlog.
Mail naar groenlinks@tweedekamer.nl of stuur een brief naar GroenLinks, Postbus 20018, 2501 EA DEN HAAG o.v.v. Openheid over Irak.
Monday, January 19, 2009
His Masters Voice
Bij het uitgelekte memorandum van de juristen van Buitenlandse Zaken over de juridische grondslag van de inval in Irak, die door de hoogste ambtenaar zorgvuldig naar de prullenmand is geleid, moet ik denken aan mijn eigen tijd in de ambtenarij. De relatie tussen politici en hoge ambtenaren is een hele broze. Als ambtenaar heb je te maken met incapabele volksvertegenwoordigers (raadsleden en leden van de staten generaal). Die zijn een regelrechte crime omdat ze zo arbeidsintensief zijn, maar ze zijn ook lachwekkend. Maar incapabele bestuurders (wethouders en ministers) zijn ronduit gevaarlijk. Die denken dat ze alles weten en alles mogen. Ze willen vaak dingen die niet kunnen of niet zijn toegestaan. Aan jou als ambtenaar de taak om ze van hun geloof af te helpen. Zoals dat vaak bij domme mensen is, lukt dat zelden.
Nog erger is dat die domme bestuurders je dikwijls een onderbouwing voor hun domme wensen vragen. En met een beroep op het primaat van de politiek, zij zijn immers gekozen, mag je dat niet weigeren. Dan kun je argumenteren wat je wil, mondeling en op schrift, maar zij zijn ziende blind en horende doof. De enige uitweg is dan traineren of vergeten, en de hoop dat het overgaat. Als dat allemaal niet lukt, moet je slikken en stikken.
Logisch dat ik het uitgesteld te doen heb met de volkenrechtjuristen van Buitenlandse Zaken. Zij moeten in hun eer zijn gekraakt door dat de laatdunkende, toon van de volzin, waarmee hun baas het memorandum naar de prullenbak verwees: "Heel veel dank. Graag goed opbergen in de archieven voor het nageslacht. De discussie is hiermee voor dit moment gesloten." Slikken en stikken? Maar hoe gaat het dan met de internationale rechtsorde. Want wat Amerika mag, mogen andere landen dan toch ook. Weg wankel evenwicht in de wereldorde.
En Ger, jurist en ervarinsdeskundige, wijst er ook nog eens fijntjes op dat Nederland een voortrekkersrol vervult in het volkenrecht dankzij Hudo de Groot. Wat zullen die juristen hebben zitten tandenknarsen.
Een van hen moet het memorandum uit de prullenbak hebben gevist en het naar de krant hebben gestuurd. Hulde! En nu maar wachten op die parlementaire enquete, die er echt gaat komen. Daar help geen lieve Balkenende meer aan!!!
Nog erger is dat die domme bestuurders je dikwijls een onderbouwing voor hun domme wensen vragen. En met een beroep op het primaat van de politiek, zij zijn immers gekozen, mag je dat niet weigeren. Dan kun je argumenteren wat je wil, mondeling en op schrift, maar zij zijn ziende blind en horende doof. De enige uitweg is dan traineren of vergeten, en de hoop dat het overgaat. Als dat allemaal niet lukt, moet je slikken en stikken.
Logisch dat ik het uitgesteld te doen heb met de volkenrechtjuristen van Buitenlandse Zaken. Zij moeten in hun eer zijn gekraakt door dat de laatdunkende, toon van de volzin, waarmee hun baas het memorandum naar de prullenbak verwees: "Heel veel dank. Graag goed opbergen in de archieven voor het nageslacht. De discussie is hiermee voor dit moment gesloten." Slikken en stikken? Maar hoe gaat het dan met de internationale rechtsorde. Want wat Amerika mag, mogen andere landen dan toch ook. Weg wankel evenwicht in de wereldorde.
En Ger, jurist en ervarinsdeskundige, wijst er ook nog eens fijntjes op dat Nederland een voortrekkersrol vervult in het volkenrecht dankzij Hudo de Groot. Wat zullen die juristen hebben zitten tandenknarsen.
Een van hen moet het memorandum uit de prullenbak hebben gevist en het naar de krant hebben gestuurd. Hulde! En nu maar wachten op die parlementaire enquete, die er echt gaat komen. Daar help geen lieve Balkenende meer aan!!!
Thursday, January 15, 2009
Huizen gaat bruiszen
Ook weer zo'n behoefte aan kleur in het leven!? Ik heb nog wel wat. KUNST EN BEWEGING! Daar gaan we dan:
Als het aan de veertien liefhebbers ligt, die gisteren op initiatief van de bibliotheek bij elkaar zaten, valt er dit nieuwe jaar heel wat te beleven op en rond het Plein2000. Het mag wat gedurfder, was het algemeen gevoel. En meteen werd de leeftijdscategorie 55plus in de prullenbak gedumpt. Voor en van en met alle leeftijden, soorten, seksen, kleuren, als er maar wat te beleven valt. Er werden afspraken gemaakt om meer samen te doen. Neem een thema, een zin of een onzin en laat mensen daar vrijelijk op improviseren. Als ze elkaar meesleuren naar grote hoogten of verre verten nog beter.
Deze hele week is er muziek in de bibliotheek en op het Plein. Er staat een hele lange rijdende concertzaal in een vrachtwagen. In die concertzaal spelen iedere dag winnaars van de beroemde Prinses Christina prijs voor jonge musici spannende muziek voor leerlingen van groep 3 en 4 van de basisscholen. De bedoeling is dat de kleintjes kennis maken met "serieuze muziek" en "serieuze musici" en horen hoe speels het klinkt. Aan het einde van ieder concert zingen de leerlingen een ingestudeerd lied dat begeleid wordt door de muzikanten. Ademloos heb ik geluisterd en gekeken. Niet alleen naar de jonge musici, maar vooral naar al die kleintjes die genoten. Ja, genoten.
"Waarom zucht je steeds zo", vroeg een van de leerlingen aan 16 jarige Dana uit Mexico, die ruige en zoete klanken uit haar altviool toverde. Ze glimlachte. Alleen zij weet wat ze hoort.
"Hoe oud was je toen je begon?". Dana was vier, de dwarsfluiste en de pianist zeven. Jaren van hard en streng oefenen hadden ze achter de rug, maar nu kunnen ze ook wat. In een uur lieten ze alle kanten van hun talent horen. En ook nog eens met een volwassen presentatie.
Het is nog maar januari!! Nog een heel jaar om alle kanten van het kunstleven te laten zien.
Monday, January 12, 2009
LAAT HET GEWELD STOPPEN
Albert Einstein: "The world is not dangerous because of those who do harm but because of those who look at it without doing anything."
Albert Einstein
MIDEAST: Mourn the Cat That Died
By Mohammed Omer*
Dit bericht kreeg ik van Elise, de vriendin van Mark, de schoondochter van Ger, die werkt bij MamaCash. Voor alle duidelijkheid! Ik kies geen partij, ik praat niet over disproportioneel geweld of andere verhullende kreten. Elk geweld is een teken van onmacht! Als iemand mij een bericht stuurt over de ellende van de Israëlische bevolking als gevolg van de raketbeschietingen, zal ik dat ook plaatsen. LAAT HET GEWELD, IEDER GEWELD, STOPPEN!
AMSTERDAM, Jan 9 (IPS) - On the phone from Gaza, Zahrah Salem shares the news she has just seen, that so many at the White House were "deeply saddened" by the death of the cat India Willie. Why, she asks, is nobody at the White House deeply saddened by the death of so many children in Gaza.
After a pause she says, "At least the cat did not die hungry, like the children in Gaza."
Zahrah Salem, 64, has four children and 15 grandchildren to worry about. Day after day of bombing brings blessing they are still there. "We all sleep in one room," she says. "So if we die, we die together. What if we die and the children don't, we don't want to leave them behind to suffer."
These days the injuries suffered by this IPS correspondent at the hands of the Israelis on trying to return home to Gaza seem trivial in the face of what is going on in Gaza. And in the face of the fears over the fate of family and friends back home.
From the comfort of a hospital in Amsterdam, thoughts seem focussed day and night on survivors, on who might perhaps be in hospital in Gaza – lucky enough to make it to hospital, lucky enough perhaps to be still there. And on what a very different place a hospital in Gaza can be from one in Amsterdam.
"We do not receive patients, we receive remains," says Ahmed Abdelrahman, a staff nurse at Shifa Hospital in Gaza City. The sound of ambulance sirens screams into the phone as we speak. "It is a job sometimes to put limbs together in the morgue, to find out which body part belongs to who."
Staff risk their lives to save the injured. "We have been shot at many times as we evacuate injured people or collect bodies," says Abdelrahman. "I have as we speak eight calls from the east side from people who are bleeding, including two women. But our ambulance crew was fired on by the Israelis as they went to help."
Dr. Mawia Hassanien, head of emergency services at Shifa Hospital says at least 12 emergency workers have been killed and 32 injured. Eleven ambulances have been destroyed.
The injured who are brought to hospital successfully find little treatment possible. The Egyptian authorities have opened the Rafah crossing briefly on a few occasions to allow in medical supplies. But that is a small fraction of what Gaza needs.
Many in Gaza, including Hamas members, say they do not know what to do to stop this. Some scattered groups not under Hamas control continue to fire rockets into Israel. These rockets have killed four and injured 40, and spread serious anxiety among Israelis in Ashkelon, Ashdod, Beersheba, Sderot and some other towns in western Negev.
But the rockets are only an excuse for Israel to destroy the Palestinian structure, Gazans say. An Israeli military spokesman has said the Israeli Defence Forces trained for the attack 18 months at a model of the main city on a desert army base. "Our soldiers know all the back streets where the targets are," he said.
Abu Ghasam, 42, of Buriej refugee camp, says he cannot understand the Israeli assault, and "why the people being killed are the civilians here, and not the ones launching the rockets."
Ghasam, father of six, has little time to worry about these questions, though. His main concern is to use a few hours of ceasefire to buy bread for his children. He usually finds bakeries closed. For the safe, hunger is now becoming a greater problem, by the hour.
Zahrah Salem knew people close by who have been killed. She can see the mourning tents. "But I am afraid to go and pay condolences," she says. "The Israeli planes are hitting us everywhere."
She can hear them again and again, and she can hear the bombs and missiles come screaming down. But she does not close the window. If the bomb just misses you, there will be the glass splinters.
*IPS correspondent Mohammed Omer is in treatment in Amsterdam for injuries he suffered at the hands of Israeli soldiers at a crossing on return to Gaza in June last year. He was returning from Europe after winning an award for his reporting. (END/2009)
Albert Einstein
MIDEAST: Mourn the Cat That Died
By Mohammed Omer*
Dit bericht kreeg ik van Elise, de vriendin van Mark, de schoondochter van Ger, die werkt bij MamaCash. Voor alle duidelijkheid! Ik kies geen partij, ik praat niet over disproportioneel geweld of andere verhullende kreten. Elk geweld is een teken van onmacht! Als iemand mij een bericht stuurt over de ellende van de Israëlische bevolking als gevolg van de raketbeschietingen, zal ik dat ook plaatsen. LAAT HET GEWELD, IEDER GEWELD, STOPPEN!
AMSTERDAM, Jan 9 (IPS) - On the phone from Gaza, Zahrah Salem shares the news she has just seen, that so many at the White House were "deeply saddened" by the death of the cat India Willie. Why, she asks, is nobody at the White House deeply saddened by the death of so many children in Gaza.
After a pause she says, "At least the cat did not die hungry, like the children in Gaza."
Zahrah Salem, 64, has four children and 15 grandchildren to worry about. Day after day of bombing brings blessing they are still there. "We all sleep in one room," she says. "So if we die, we die together. What if we die and the children don't, we don't want to leave them behind to suffer."
These days the injuries suffered by this IPS correspondent at the hands of the Israelis on trying to return home to Gaza seem trivial in the face of what is going on in Gaza. And in the face of the fears over the fate of family and friends back home.
From the comfort of a hospital in Amsterdam, thoughts seem focussed day and night on survivors, on who might perhaps be in hospital in Gaza – lucky enough to make it to hospital, lucky enough perhaps to be still there. And on what a very different place a hospital in Gaza can be from one in Amsterdam.
"We do not receive patients, we receive remains," says Ahmed Abdelrahman, a staff nurse at Shifa Hospital in Gaza City. The sound of ambulance sirens screams into the phone as we speak. "It is a job sometimes to put limbs together in the morgue, to find out which body part belongs to who."
Staff risk their lives to save the injured. "We have been shot at many times as we evacuate injured people or collect bodies," says Abdelrahman. "I have as we speak eight calls from the east side from people who are bleeding, including two women. But our ambulance crew was fired on by the Israelis as they went to help."
Dr. Mawia Hassanien, head of emergency services at Shifa Hospital says at least 12 emergency workers have been killed and 32 injured. Eleven ambulances have been destroyed.
The injured who are brought to hospital successfully find little treatment possible. The Egyptian authorities have opened the Rafah crossing briefly on a few occasions to allow in medical supplies. But that is a small fraction of what Gaza needs.
Many in Gaza, including Hamas members, say they do not know what to do to stop this. Some scattered groups not under Hamas control continue to fire rockets into Israel. These rockets have killed four and injured 40, and spread serious anxiety among Israelis in Ashkelon, Ashdod, Beersheba, Sderot and some other towns in western Negev.
But the rockets are only an excuse for Israel to destroy the Palestinian structure, Gazans say. An Israeli military spokesman has said the Israeli Defence Forces trained for the attack 18 months at a model of the main city on a desert army base. "Our soldiers know all the back streets where the targets are," he said.
Abu Ghasam, 42, of Buriej refugee camp, says he cannot understand the Israeli assault, and "why the people being killed are the civilians here, and not the ones launching the rockets."
Ghasam, father of six, has little time to worry about these questions, though. His main concern is to use a few hours of ceasefire to buy bread for his children. He usually finds bakeries closed. For the safe, hunger is now becoming a greater problem, by the hour.
Zahrah Salem knew people close by who have been killed. She can see the mourning tents. "But I am afraid to go and pay condolences," she says. "The Israeli planes are hitting us everywhere."
She can hear them again and again, and she can hear the bombs and missiles come screaming down. But she does not close the window. If the bomb just misses you, there will be the glass splinters.
*IPS correspondent Mohammed Omer is in treatment in Amsterdam for injuries he suffered at the hands of Israeli soldiers at a crossing on return to Gaza in June last year. He was returning from Europe after winning an award for his reporting. (END/2009)
Saturday, January 10, 2009
Veel te veel Begrip
Er is overal veel begrip voor de strijd in Gaza. Vooral in Nederland begrijpen we weer heel veel. De regering heeft veel begrip dat Israël zich moet verdedigen tegen de terreur van Hamas. Dat Israël daarbij internationale rechtsregels aan zijn laars lapt mag ook al rekenen op veel begrip van de regering.
Maar dat de oplossing van het gruwelijke conflict met al dat begrip niet dichterbij komt, lijkt niemand erg te vinden. Ik begrijp niet waarom we niet in koor roepen, dat we er helemaal niets van begrijpen! Dat al het geweld moet stoppen en dat de partijen aan tafel moeten gaan zitten om te praten over een definitieve oplossing! Met druk van links en rechts, van christenen en islamieten, van Rusland en Amerika, en vooral van Nederland, zou dat toch moeten lukken. En als de fanatici door willen blijven moorden, moeten al die begripvolle machten ervoor zorgen dat ze geen wapens meer krijgen om elkaar uit te moorden. Stoppen, gewoon stoppen.
Maar dat de oplossing van het gruwelijke conflict met al dat begrip niet dichterbij komt, lijkt niemand erg te vinden. Ik begrijp niet waarom we niet in koor roepen, dat we er helemaal niets van begrijpen! Dat al het geweld moet stoppen en dat de partijen aan tafel moeten gaan zitten om te praten over een definitieve oplossing! Met druk van links en rechts, van christenen en islamieten, van Rusland en Amerika, en vooral van Nederland, zou dat toch moeten lukken. En als de fanatici door willen blijven moorden, moeten al die begripvolle machten ervoor zorgen dat ze geen wapens meer krijgen om elkaar uit te moorden. Stoppen, gewoon stoppen.
Wednesday, January 07, 2009
Israël en de Palestijnen
Nu Israël en de Palestijnen voor de zoveelste keer Oudtentamentisch en uitzichtloos strijden, herinner ik me een pamflet van de Joodse schrijver Amos Oz met de titel Hoe genees je een fanaticus. Os is geboren in Jeruzalem in 1939, dus voor de stichting van de staat Israël, in een zionistisch gezin. Al vroeg besefte hij dat de Zionistische waarheid waarmee hij is opgevoed te eenzijdig is. Er is ook een andere kant.
In Hoe genees je een fanaticus stelt hij dat het conflict tussen de joden en de Palestijnen een conflict is van Gelijk tegen Gelijk. Een conflict tussen twee slachtoffers, dat is ontaard in geschreeuw over wie het meeste gelijk heeft en wie het meeste recht heeft op het grondgebied. Zowel de joden als de Palestijnen hebben vanuit historisch oogpunt zeer zwaarwegende claims. Reeds eeuwenlang voor de eerste Zionistische settlers in de late negentiende eeuw en het uitroepen van de staat Israël in 1948, bestond het land Palestina. De joodse bewoning van het gebied gaat terug tot bijbelse tijden en religieuze joden beroepen zich op het Beloofde Land dat zich hier zou moeten bevinden.
De enige uitweg uit de impasse is volgens Oz een gedeelde staat: twee naast elkaar bestaande staten dus. En Jeruzalem onder beheer van de Verenigde Naties. Erkenning in ruil voor erkenning.
Oz vergelijkt het conflict met een slecht huwelijk en meent dat de oplossing ligt in een verre van ideale, maar wel redelijke echtscheiding. Hij stelt dat er nooit een gelukkig huwelijk zal ontstaan tussen de joden en de Palestijnen. Daarvoor is er al teveel gebeurd, teveel modder gegooid, teveel bloed vergoten. Men is allang uit het oog verloren waar het werkelijk om gaat en verliest zich in blinde haat jegens de tegenpartij.
Volgens Oz loopt het conflict uit de hand, omdat in beide kampen sleutelposities worden bezet door fanatici. De sleutelvraag is dus eigenlijk Hoe genees je een fanaticus? Fanatisme is een gevolg van een gebrek aan zelfrespect. Fanatici hebben weinig 'zelf' en vullen die leegte op met een externe waarheid. Dat kan van alles zijn: van een religie tot het geloof in een pop-idool of het geloof dat rokers in- en in slechte mensen zijn. Maar het gevaarlijkst zijn religieuze fanatici. Het enige tegengif is een flinke dosis humor en zelfrelativering. En dus afstappen van de vraag wie er gelijk heeft.Want, zoals Oz met de Israëlische dichter Yehuda Amichai zegt: "Waar we gelijk hebben kunnen geen bloemen groeien".
Als je meer wilt lezen over het ontstaan van de staat Israël lees dan Een verhaal van liefde en duisternis, ook van Amos Oz. Dik, maar zeer de moeite waard.
In Hoe genees je een fanaticus stelt hij dat het conflict tussen de joden en de Palestijnen een conflict is van Gelijk tegen Gelijk. Een conflict tussen twee slachtoffers, dat is ontaard in geschreeuw over wie het meeste gelijk heeft en wie het meeste recht heeft op het grondgebied. Zowel de joden als de Palestijnen hebben vanuit historisch oogpunt zeer zwaarwegende claims. Reeds eeuwenlang voor de eerste Zionistische settlers in de late negentiende eeuw en het uitroepen van de staat Israël in 1948, bestond het land Palestina. De joodse bewoning van het gebied gaat terug tot bijbelse tijden en religieuze joden beroepen zich op het Beloofde Land dat zich hier zou moeten bevinden.
De enige uitweg uit de impasse is volgens Oz een gedeelde staat: twee naast elkaar bestaande staten dus. En Jeruzalem onder beheer van de Verenigde Naties. Erkenning in ruil voor erkenning.
Oz vergelijkt het conflict met een slecht huwelijk en meent dat de oplossing ligt in een verre van ideale, maar wel redelijke echtscheiding. Hij stelt dat er nooit een gelukkig huwelijk zal ontstaan tussen de joden en de Palestijnen. Daarvoor is er al teveel gebeurd, teveel modder gegooid, teveel bloed vergoten. Men is allang uit het oog verloren waar het werkelijk om gaat en verliest zich in blinde haat jegens de tegenpartij.
Volgens Oz loopt het conflict uit de hand, omdat in beide kampen sleutelposities worden bezet door fanatici. De sleutelvraag is dus eigenlijk Hoe genees je een fanaticus? Fanatisme is een gevolg van een gebrek aan zelfrespect. Fanatici hebben weinig 'zelf' en vullen die leegte op met een externe waarheid. Dat kan van alles zijn: van een religie tot het geloof in een pop-idool of het geloof dat rokers in- en in slechte mensen zijn. Maar het gevaarlijkst zijn religieuze fanatici. Het enige tegengif is een flinke dosis humor en zelfrelativering. En dus afstappen van de vraag wie er gelijk heeft.Want, zoals Oz met de Israëlische dichter Yehuda Amichai zegt: "Waar we gelijk hebben kunnen geen bloemen groeien".
Als je meer wilt lezen over het ontstaan van de staat Israël lees dan Een verhaal van liefde en duisternis, ook van Amos Oz. Dik, maar zeer de moeite waard.
Tuesday, December 30, 2008
Mijn jaar 2008
Op numero 1: De Nederlandse vrouwen op de Olympische Spelen deden het veel beter dan de mannen. Dat is minstens opmerkelijk in een wereld waarin de mannen haantje de voorste spelen. Het vraagt om een verklaring. Mannelijke coaches die met vrouwen werken zijn lyrisch over hun instelling. "Als ze gaan, gaan ze helemaal!". Waarom lukt dat niet in het bedrijfsleven, de politiek, de kunst?
Op numero 2: Mijn hervonden vriendschappen.
>
Op numero 3: De winter in Jarjat
Op numero 4: Het werk van Aad de Haas Met dank aan Gerrit Pas. Vlak voor Pasen 2007 vertelde Gerrit Pas in de bibliotheek over zijn passie voor het werk van Aad de Haas, een Rotterdams kunstenaar, die in de oorlog gevangen werd gezet voor zijn ontaarde kunst, en toen hij vrij kwam op de muren van het kerkje van Wahlwiller een bijzondere kruisweg heeft geschilderd. Je moet het zien om het te geloven.
Op numero 5: de herontdekking van Mark Rothko.Ook dat moet je zien om het te geloven. Toen ik het jaren geleden ontdekte in Tate Galery in Londen, werd ik er dagen stil van. Dat gebeurde nu opnieuw. Het neemt je mee naar verre oorden in jezelf.
Op numero 6: Amerika
Vooral de verschillende gezichten van Amerika, het land van de duizend mogelijkheden. Vorig jaar waren we in het subtropische Florida in het zuidoosten,waar veel rijke Amerikanen genieten van hun pensioen en illegale Hispanics het werk doen. Dit jaar waren we in Montana, in het Noordwesten tegen de grens van Canada, een staat met een oppervlakte van de verenigde Duitslanden, waar negenhonderd duizend mensen wonen.
De verkiezing van een zwarte man als president van Amerika. De hoop van vooral jong en arm Amerika. Verwachtingen zijn torenhoog. Als hij een klein deel waarmaakt, gaat er al iets veranderen.
Op numero 7: Mijn vriendin Fransje
Fransje heeft Alzheimer. Langzamerhand verdwijnt haar herinnering achter de horizon van het hier en nu. Ik verdwijn dus mee. Zo ver is het nog niet. Ze is nog blij, als ze me ziet, hoewel ze me niet meer kan plaatsen. Ik weet niet wie je ben, maar wel wat ik voor je voel, zegt ze. We genieten van elkaar zolang als het kan.
Op numero 2: Mijn hervonden vriendschappen.
>
Op numero 3: De winter in Jarjat
Op numero 4: Het werk van Aad de Haas Met dank aan Gerrit Pas. Vlak voor Pasen 2007 vertelde Gerrit Pas in de bibliotheek over zijn passie voor het werk van Aad de Haas, een Rotterdams kunstenaar, die in de oorlog gevangen werd gezet voor zijn ontaarde kunst, en toen hij vrij kwam op de muren van het kerkje van Wahlwiller een bijzondere kruisweg heeft geschilderd. Je moet het zien om het te geloven.
Op numero 5: de herontdekking van Mark Rothko.Ook dat moet je zien om het te geloven. Toen ik het jaren geleden ontdekte in Tate Galery in Londen, werd ik er dagen stil van. Dat gebeurde nu opnieuw. Het neemt je mee naar verre oorden in jezelf.
Op numero 6: Amerika
Vooral de verschillende gezichten van Amerika, het land van de duizend mogelijkheden. Vorig jaar waren we in het subtropische Florida in het zuidoosten,waar veel rijke Amerikanen genieten van hun pensioen en illegale Hispanics het werk doen. Dit jaar waren we in Montana, in het Noordwesten tegen de grens van Canada, een staat met een oppervlakte van de verenigde Duitslanden, waar negenhonderd duizend mensen wonen.
De verkiezing van een zwarte man als president van Amerika. De hoop van vooral jong en arm Amerika. Verwachtingen zijn torenhoog. Als hij een klein deel waarmaakt, gaat er al iets veranderen.
Op numero 7: Mijn vriendin Fransje
Fransje heeft Alzheimer. Langzamerhand verdwijnt haar herinnering achter de horizon van het hier en nu. Ik verdwijn dus mee. Zo ver is het nog niet. Ze is nog blij, als ze me ziet, hoewel ze me niet meer kan plaatsen. Ik weet niet wie je ben, maar wel wat ik voor je voel, zegt ze. We genieten van elkaar zolang als het kan.
Wednesday, December 24, 2008
Logo zin en onzin
Vorige week werd door de Stichting Marketing Huizen het promo logo gepresenteerd. Dat moet helpen om Huizen als Haven van 't Gooi op de kaart te zetten. Het logo bestaat uit een wimpel van een botter met daaronder de naam Huizen in zwierige letters. Het is volgens de ontwerpers in vele varianten toepasbaar.(zie afbeelding)
In de Gooi en Eemlander verscheen een artikel waarin werd gesuggereerd dat dit logo het Huizer melkmeisje ging vervangen. Dat laatste was tegen het zere been van veel echte Huizers. In de Huizer Courant schreef een droevige Huizer een pleidooi voor het behoud van het melkmeisje in onvervalst Huizer dialect. En wethouder Janny Bakker vertelt in haar weblog, dat zij op de trappen van de Oude Kerk staande werd gehouden door dorpsgenoten, die haar verweten de identiteit van Huizen te grabbel te gooien.
Reuring in het dorp en dat is goed! Er gebeurt weer wat! Huizen wil bruizen! Maar het is wel de vraag of het met dit logo moet.
Bij beschikking van de Hoge Raad van Adel van 26 juni 1816 kreeg Huizen het melkmeisje in rood en goud als gemeentewapen. Dat is niet niks! Het wapen werd daarbij omschreven als: "zijnde van keel, waarop een melkvrouw van goud". Voor 1815 was het wapen van Huizen in gebruik als dorpszegel.Op de zegel stond: "Zegel van het dorp Huizen".
Hoe komt het dat in het gemeentewapen Huizen als vissersdorp niet terugkomt. Pas aan het einde van de zeventiende eeuw werd de visserij voor de Huizers één van de belangrijkste hoofdmiddelen van het bestaan. Voor 1700 waren de landbouw en veeteelt belangrijke bronnen van inkomsten. Het melkmeisje duidt dus op deze periode in de historie van Huizen.
Als het gemeentebestuur serieus meent dat ook het Oude Dorp onderdeel is van de toeristische trekpleister die Huizen moet worden, moet ook het melkmeisje een plaats hebben in het promo-logo. Het kan toch niet de bedoeling zijn om aparte logo's voor haven en Oude Dorp te gaan voeren. Dus gewoon het werk nog eens over doen en dan even goed nadenken. Want ook al die ondernemers in de haven zijn erbij gebaat dat het toerisme in Huizen op twee poten loopt met een mooie verbinding ertussen.
Friday, December 19, 2008
Vrouwenpolitiek andere politiek??
Gisteravond weer eens een vergadering bezocht van de gemeenteraad van Huizen. Willy Metz nam afscheid, er stond een rapport van de rekenkamer over het subsidiebeleid geagendeerd en verder zou een besluit vallen over de subsidieaanvraag van de Voedselbank voor de OZB-kosten. Ik viel met mijn neus in de boter!
De heren fractievoorzitters waren in druk debat met elkaar over het uitstellen van een agenda-onderwerp, omdat ze een pagina aanvullende toelichting te laat hadden ontvangen. Een van de journalisten kwam polsen of ik niet blij was, dat ik dat allemaal niet meer mee hoefde te maken. Het duurde en duurde, want geen van de heren wilde verliezen. Toen dit achter de rug was, ontstond er een discussie over de betekenis van een brief van de Huizer zakenclub aan het college.
"U mag daar niks over zeggen", begon Bikkers, fractievoorzitter van de VVD weer, die kennelijk alle belang heeft bij dit soort procedure geneuzel. Maar de andere voorzitters vonden de brief belangrijk en wilden dat laten weten. En daar gingen we weer. Niemand op de tribune wist overigens waar het over ging, want een beetje toelichting voor kijkers en luisteraars van de lokale omroep ontbreekt.
En toen vroeg Marianne Rebel het woord, de enige vrouwelijke fractievoorzitter in de gemeenteraad van Huizen. Ze vond de brief een typisch staaltje van haantjes gedrag. De zakenclub was op de tenen getrapt omdat leden van het college en ambtenaren van de gemeente verstek laten gaan bij hun belangrijke bijeenkomsten. Ze stonden op hun strepen en lieten dat luidkeels weten. Vrouwen zouden dat nooit zo doen, liet Marianne weten. Hoe die het wel doen, liet ze in het midden, maar ik kan dat wel raden. Die zouden even bellen, of langs komen.
Bedrijven vrouwen anders politiek dan mannen, vroeg ik me af? Toen ik even later wethouder Janny Bakker zakelijk, recht toe recht aan en inhoudelijk antwoord hoorde geven op vragen over het rapport van de rekenkamer, wist ik het zeker. Er is een trend gezet. Het gaat bij vrouwen om het wat en niet om het hoe.
Misschien is Nely Kroes wel het goede voorbeeld. En doet goed voorbeeld goed volgen. Rug recht en volhouden Femke, Agnes, Mariette, Janny, Liesbeth en Petra. En vergeet niet af en toe te lachen.
De heren fractievoorzitters waren in druk debat met elkaar over het uitstellen van een agenda-onderwerp, omdat ze een pagina aanvullende toelichting te laat hadden ontvangen. Een van de journalisten kwam polsen of ik niet blij was, dat ik dat allemaal niet meer mee hoefde te maken. Het duurde en duurde, want geen van de heren wilde verliezen. Toen dit achter de rug was, ontstond er een discussie over de betekenis van een brief van de Huizer zakenclub aan het college.
"U mag daar niks over zeggen", begon Bikkers, fractievoorzitter van de VVD weer, die kennelijk alle belang heeft bij dit soort procedure geneuzel. Maar de andere voorzitters vonden de brief belangrijk en wilden dat laten weten. En daar gingen we weer. Niemand op de tribune wist overigens waar het over ging, want een beetje toelichting voor kijkers en luisteraars van de lokale omroep ontbreekt.
En toen vroeg Marianne Rebel het woord, de enige vrouwelijke fractievoorzitter in de gemeenteraad van Huizen. Ze vond de brief een typisch staaltje van haantjes gedrag. De zakenclub was op de tenen getrapt omdat leden van het college en ambtenaren van de gemeente verstek laten gaan bij hun belangrijke bijeenkomsten. Ze stonden op hun strepen en lieten dat luidkeels weten. Vrouwen zouden dat nooit zo doen, liet Marianne weten. Hoe die het wel doen, liet ze in het midden, maar ik kan dat wel raden. Die zouden even bellen, of langs komen.
Bedrijven vrouwen anders politiek dan mannen, vroeg ik me af? Toen ik even later wethouder Janny Bakker zakelijk, recht toe recht aan en inhoudelijk antwoord hoorde geven op vragen over het rapport van de rekenkamer, wist ik het zeker. Er is een trend gezet. Het gaat bij vrouwen om het wat en niet om het hoe.
Misschien is Nely Kroes wel het goede voorbeeld. En doet goed voorbeeld goed volgen. Rug recht en volhouden Femke, Agnes, Mariette, Janny, Liesbeth en Petra. En vergeet niet af en toe te lachen.
Tuesday, December 16, 2008
Goede bedoelingen
De Kersttijd is de tijd van de goede bedoelingen! Verenigingen die je het hele jaar niet ziet, staan nu ineens te springen om armen en behoeftigen te helpen. Voedselbanken helpen het hele jaar. Maar mogen ze nu wel of niet in dit land? Sommige spraakmakers vinden ze een onvermijdelijk kwaad, anderen vinden het een schande. In ieder geval doet het denken aan oorlogstijden en crisis. En daarom worden er nu luidruchtige televisie acties voor de Voeselbanken gehouden. Mensen geven graag en veel. Bij gebrek aan een tsunami, nemen we nu de Voedselbank. Is ook nog lekker dicht bij huis.
Wat ik vind? Ik waggel. Ze bestaan, dat is zeker en ze voldoen in een behoefte. Er zijn in dit land mensen die minder dan € 150 per maand hebben om te eten, drinken en zich te kleden. Hoe dat komt? Duur wonen, hoge kosten, schulden en de weg kwijt, vooral de weg kwijt. Die mensen kunnen als ze dat willen wekelijks een voedselpakket halen bij de Voedselbank.
Voedselbanken zijn particulier initiatief. Ze staan dus los van de overheid. Aanvankelijk wilden politici ze graag negeren. Voedselbanken tonen immers aan dat de overheid zijn werk niet goed doet. Er zijn heel veel soorten regelingen die ervoor moeten zorgen dat mensen kunnen leven. Maar er zijn maar weinig mensen die weten hoe je van al die regelingen gebruik kunt maken. Zelfs voor iemand die de weg niet kwijt is, is het spoorzoeken. De overheid zou ervoor moeten zorgen dat mensen die recht hebben op inkomensondersteuning (en ook andere ondersteuning) dat krijgen.
Ik vermag nog steeds niet te begrijpen waarom de overheid wel weet hoeveel belasting ik moet betalen en niet zou weten wat ik tekort kom. Als de overheid zijn werk zou doen, zouden al die mensen aan de onderkant van de samenleving al lang zijn opgespoord. Maar het lijkt wel alsof de overheid dat niet wil. Alsof ze het liever overlaat aan het particulier initiatief.
En ik houd best van particulier initiatief, maar dan moet het niet gaan om de basisbehoeften in een mensenleven. Van vrijwilligheid en vrijblijvendheid bij kunst,en spel desnoods bij geloof gaan we niet dood. Zonder dat kunnen mensen leven. Maar zonder voedsel gaat dat een stuk lastiger. En dus moet de overheid ervoor zorgen dat die miljoen mensen die leven onder de armoedegrens worden geholpen. Niet de verantwoordelijkheid afschuiven.
Eigenlijk schaam ik me dus ook diep!
Wat ik vind? Ik waggel. Ze bestaan, dat is zeker en ze voldoen in een behoefte. Er zijn in dit land mensen die minder dan € 150 per maand hebben om te eten, drinken en zich te kleden. Hoe dat komt? Duur wonen, hoge kosten, schulden en de weg kwijt, vooral de weg kwijt. Die mensen kunnen als ze dat willen wekelijks een voedselpakket halen bij de Voedselbank.
Voedselbanken zijn particulier initiatief. Ze staan dus los van de overheid. Aanvankelijk wilden politici ze graag negeren. Voedselbanken tonen immers aan dat de overheid zijn werk niet goed doet. Er zijn heel veel soorten regelingen die ervoor moeten zorgen dat mensen kunnen leven. Maar er zijn maar weinig mensen die weten hoe je van al die regelingen gebruik kunt maken. Zelfs voor iemand die de weg niet kwijt is, is het spoorzoeken. De overheid zou ervoor moeten zorgen dat mensen die recht hebben op inkomensondersteuning (en ook andere ondersteuning) dat krijgen.
Ik vermag nog steeds niet te begrijpen waarom de overheid wel weet hoeveel belasting ik moet betalen en niet zou weten wat ik tekort kom. Als de overheid zijn werk zou doen, zouden al die mensen aan de onderkant van de samenleving al lang zijn opgespoord. Maar het lijkt wel alsof de overheid dat niet wil. Alsof ze het liever overlaat aan het particulier initiatief.
En ik houd best van particulier initiatief, maar dan moet het niet gaan om de basisbehoeften in een mensenleven. Van vrijwilligheid en vrijblijvendheid bij kunst,en spel desnoods bij geloof gaan we niet dood. Zonder dat kunnen mensen leven. Maar zonder voedsel gaat dat een stuk lastiger. En dus moet de overheid ervoor zorgen dat die miljoen mensen die leven onder de armoedegrens worden geholpen. Niet de verantwoordelijkheid afschuiven.
Eigenlijk schaam ik me dus ook diep!
Thursday, December 11, 2008
Team Terpstra tegen teampie hoogmoed
Baas boven baas: Erica Terpstra is veertig kilo afgevallen, ik maar achttien. Maar Erica had ook meer te verliezen en bovendien heeft ze een heel regiment helpers gehad: een diëtiste, een psycholoog, een personal coach, een sporttrainer. Die moeten vooral voorkomen dat ze terugvalt in oude patronen. Ik steek hier maar bleekjes tegen af. Mijn maatje heeft me Sonja aangeraden, toen niets hielp, en vervolgens zijn we samen aan de slag gegaan. Ik heb een haalbaar streefgewicht bepaald, heb het boekje open gelegd op het aanrecht, en heb minimaal gezondigd.
Van juni t/m november 2007 ben ik iedere maand drie kilo kwijtgeraakt. Eigenlijk ging het vanzelf, terwijl mijn omgeving maar sputterde. Want iedereen die het was opgevallen dat ik kilo's verloor, schudde meewarig het hoofd, als ik vertelde dat ik "Sonja deed". Mijn huisarts, die me nog nooit had kunnen helpen, kwam met een brooddieet van 1500 kilocalorieën, want die duizend van Sonja zijn ongezond. Mijn zusje vond Sonja duur, en al die mensen die het niet lukt vonden het geen goed dieet, omdat je snel weer terugvalt.
Ik ben nu een jaar verder en heb nog steeds het gewicht van november 2007! Soms kom ik een kilo aan, bijvoorbeeld als ik de chocola van Sinterklaas zo lekker vind of uit eten ben geweest. Maar als ik dan drie dagen achter elkaar Sonja, is het er ook weer af. Ik heb me ernstig voorgenomen om nooit meer zo dik te worden en ik denk dat het gaat lukken. En dat zonder psycholoog, personal coach, dietist, bewegingstherapeut, maar met Sonja en Ger. En een blik op de foto is voldoende.
Tuesday, December 09, 2008
Charitas en Rechtvaardigheid
Bij een bezoek aan de Esnoga, de Joods Portugese synagoge in Amsterdam, viel mijn oog op de volgende tekst: In het Jodendom wordt het geven van geld aan de armen niet beschouwd als liefdadigheid, maar als onze bijdrage aan een meer rechtvaardige wereld. De bijdrage aan een rechtvaardige wereld kun je stoppen in de Tsedekabus (zie afbeelding). De tekst houdt me nu al de hele week bezig, omdat ik het verschil dat gemaakt wordt niet goed kan vatten.
Mijn hele leven wantrouw ik al gelovigen en hun liefdadigheid, omdat mijn moeder me dat met de paplepel heeft ingegoten. Zij, haar kleine broertje en mijn oma waren straatarm en kregen zo af en toe eens iets van de Kerk. Juist dat af en toe maakte het zo lastig. Soms wel en soms niet. En altijd net zo veel dat ze dankbaar moesten zijn zonder dat het genoeg was. Rijken geven weliswaar aan de armen, maar nooit zoveel dat die armen ook rijk kunnen worden. En dat zou pas echt rechtvaardig zijn.
Doen de Joden dat wel? Ik geloof er niets van, want ook de bijdrage in de collectebus is niet verplicht. Je mag bijdragen wat je zelf rechtvaardig vindt. En ook bij de Joden zijn er grote verschillen in welvaart en geluk.
Toch maant de tekst me tot voorzichtigheid. En misschien is dat wel de bedoeling. De mensen die geven, moeten zich er niet op laten voorstaan en moeten dus ook geen dankbaarheid verwachten. Geven is een plicht voor een mens die rechtvaardig wil zijn. Het lost de honger, de armoede en de ellende niet op. Maar het verzacht het leed en toont solidariteit. Ieder mens is de mens gelijk.
Tuesday, December 02, 2008
Tijd voor het Beeld
Lieve Nel,
Stukje bij beetje wordt het beeld afgepeld.
Het lijkt paradoxaal dat je bij zo'n hard beeld toch heel voorzichtig moet zijn! Op een gegeven moment raak je 'het vlees' zoals ik dat uitdruk en dat betekent dat ik voel dat ik haar pijn doe als ik verder (dus dieper de steen in) ga. Na elke haksessie bekijk ik het beeld alsof het nieuw is en ga weer streepjes zetten op de plekken waar nog iets afkan. Een beetje van het één afhalen betekent vaak ook weer dat er naast ook iets afmoet; Ger en Charlotte weten dit inmiddels maar al te goed. Het is een zoeken naar de vorm die heel spannend is. Het beeld beweegt nu als het ware nog in haar stenen omhulsel en ze moet op haar plek gezet worden. Die zoektocht is het meest spannend van al het werk dat gedaan moet worden. het is heel leuk om mee te maken hoe Ger en Charlotte groeien met het beeld. Ze durven wat harder en directer te hakken, denken mee over de uiteindelijke vorm en leveren kritiek waar ik altijd voor open sta. (Ze zullen het hakken missen als het beeld klaar is, denk ik).
We naderen het nu het moment dat er niet teveel meer afgehakt kan worden, hoewel dat zeker nog niet klaar is. Iedere keer weer zie ik laagjes die er toch nog afmoeten. Maar als echt alle laagjes eraf zijn gaan we raspen; een zware en langdurige klus.
Na het raspen gaan we het beeld met diamant sponsjes verder glad maken, maar daar vertel ik tegen die tijd wel over.
Lieve groeten, Fanny
Sunday, November 30, 2008
Bloggers gevaarlijk
De Belgische defensieminister De Crem die ladderzat in New York van een trap in een cafe viel vindt blogs “een gevaarlijk fenomeen. “We leven in een tijdgeest waarin het iedereen vrij staat naar goeddunken en zonder enige verantwoordelijkheid op blogs te gaan posten. Dit overstijgt zelfs het moddergooien.” Hij heeft alle reden om zich af te zetten, want zijn escapades werden door een bloggende landgenote, die in het New Yorkse cafe werkte op het net gezet, en toen was De Crem in nood. Hij had ervoor gezorgd dat de landgenote was ontslagen, maar dat hielp niet veel. Hij werd ter verantwoording geroepen in het Belgische parlement (bestaat dat trouwens nog?), dat hem vervolgens bedekte met de mantel der liefde.
Bloggen gevaarlijk? Ik heb ook wel eens zin om uit de school te klappen. Maar tot nu toe heb ik me aardig ingehouden. Pas als mensen heel erg dom doen, laat ik het weten. En dikwijls ben ik niet de enige. Zoals bijvoorbeeld in het geval van Kai van der Linden die Trots op Nederland heeft verlaten. Wat wij al een jaar hebben gezien, ziet hij nu pas. TON is een mevrouw met grote woorden en weinig daadkracht, die in het zadel wordt gehouden door onfrisse vriendjes. Hij noemde het "gebakken lucht" en tekende daar bij aan dat hij dat van D66 en de PvdA ook vindt.
Overigens zei hij iets veel opmerkelijkers over Geert Wilders en zijn PVV. Geert noemde hij abject en zijn organisatie dictatoriaal. Kai is niet zo dom als hij doet, maar heeft zich wel door Rita voor haar kar laten spannen.
Bloggen is net zo gevaarlijk als de lezer het vindt. Als u fan bent van Rita en Kai, of nog erger van Geert, komt u gewoon niet meer terug op dit blog. Of u schrijft een reactie. Schelden doet geen pijn, en gelukkig kan niemand mij meer ontslaan!
Bloggen gevaarlijk? Ik heb ook wel eens zin om uit de school te klappen. Maar tot nu toe heb ik me aardig ingehouden. Pas als mensen heel erg dom doen, laat ik het weten. En dikwijls ben ik niet de enige. Zoals bijvoorbeeld in het geval van Kai van der Linden die Trots op Nederland heeft verlaten. Wat wij al een jaar hebben gezien, ziet hij nu pas. TON is een mevrouw met grote woorden en weinig daadkracht, die in het zadel wordt gehouden door onfrisse vriendjes. Hij noemde het "gebakken lucht" en tekende daar bij aan dat hij dat van D66 en de PvdA ook vindt.
Overigens zei hij iets veel opmerkelijkers over Geert Wilders en zijn PVV. Geert noemde hij abject en zijn organisatie dictatoriaal. Kai is niet zo dom als hij doet, maar heeft zich wel door Rita voor haar kar laten spannen.
Bloggen is net zo gevaarlijk als de lezer het vindt. Als u fan bent van Rita en Kai, of nog erger van Geert, komt u gewoon niet meer terug op dit blog. Of u schrijft een reactie. Schelden doet geen pijn, en gelukkig kan niemand mij meer ontslaan!
Thursday, November 27, 2008
De Staat rukt op
Ik heb gisteren met verwondering zitten kijken naar het verslag van een of andere vaste kamercommissie over het Electronisch Kind Dossier. Zo'n Electronisch Kind Dossier moet voorkomen dat kinderen ontsporen door vroegsignalering. Alle gegevens van alle kinderen worden erin opgeslagen. Vervolgens laten we er een verwerkingsprogramma op los en hupsakee, de vijf procent probleemkinderen komen er vanzelf uitgerold. En vervolgens doen we niks. Wie bedenkt het?
Vorige week las ik dat Guusje ter Horst, toch waarlijk niet de meest naieve minster van dit stelletje fatsoenrakkers, werkt aan een Fatsoens handboek. Die heeft dus ook de tik van de malle molen gekregen. In dat handboek staat dat we ons maatschappelijk moeten inzetten, dat we lief en aardig moeten zijn voor oudere mensen, dat we ons aan regels moeten houden. Ik heb nog niet gelezen of we straf of beloning krijgen als we het niet doen. Maar ik houd mijn hart vast.
En dan hebben we ook nog de rol van de Staat in het Onderwijs. Het is al weer een half jaar geleden dat we ach en wee riepen naar aanleiding van het rapport Dijsselblom en vervolgens is er niks, helemaal niks, gebeurd. De school moet terug naar vakkundige, goedopgeleide docenten. Staat mag vertellen wat er moet worden geleerd, de school bepaalt hoe dat wordt gedaan. Maar niks van dat al. Basisscholen met goede CITO resultaten krijgen nog steeds van de inspectie Onderwijs een onvoldoende als ze het nieuwe leren niet omarmen.
Drie voorbeelden! Wat me nog het meest verbaast, is dat GroenLinks zo stil is. VVD en D66 laten het liberale geluid horen, de een wat overtuigender dan de ander. De PvdA heeft inmiddels de kleur van het CDA aangenomen, en nadert nu ook de christelijken in de peilingen. Die houden dus hun mond. Maar waar is GroenLinks? Is daar nu ook al het verstand op de loop? Als je niks doet, gebeurt er immers niets.
Vorige week las ik dat Guusje ter Horst, toch waarlijk niet de meest naieve minster van dit stelletje fatsoenrakkers, werkt aan een Fatsoens handboek. Die heeft dus ook de tik van de malle molen gekregen. In dat handboek staat dat we ons maatschappelijk moeten inzetten, dat we lief en aardig moeten zijn voor oudere mensen, dat we ons aan regels moeten houden. Ik heb nog niet gelezen of we straf of beloning krijgen als we het niet doen. Maar ik houd mijn hart vast.
En dan hebben we ook nog de rol van de Staat in het Onderwijs. Het is al weer een half jaar geleden dat we ach en wee riepen naar aanleiding van het rapport Dijsselblom en vervolgens is er niks, helemaal niks, gebeurd. De school moet terug naar vakkundige, goedopgeleide docenten. Staat mag vertellen wat er moet worden geleerd, de school bepaalt hoe dat wordt gedaan. Maar niks van dat al. Basisscholen met goede CITO resultaten krijgen nog steeds van de inspectie Onderwijs een onvoldoende als ze het nieuwe leren niet omarmen.
Drie voorbeelden! Wat me nog het meest verbaast, is dat GroenLinks zo stil is. VVD en D66 laten het liberale geluid horen, de een wat overtuigender dan de ander. De PvdA heeft inmiddels de kleur van het CDA aangenomen, en nadert nu ook de christelijken in de peilingen. Die houden dus hun mond. Maar waar is GroenLinks? Is daar nu ook al het verstand op de loop? Als je niks doet, gebeurt er immers niets.
Monday, November 24, 2008
Marktwerking in de zorg
Afgelopen zaterdag viel een envelop van de Postcodeloterij in de bus. "Een prijs!", dacht ik. "Kan ik weer wat weggeven". Een paar maanden geleden wonnen wij een beachfiets. Die stond ineens in de garage. We hebben hem in elkaar gezet, geprobeerd en besloten dat die iets te jong voor ons was. Dus hebben we hem weggegeven, en dat was pret. Misschien weer een fiets, dachten we verlekkerd. En dus openden we de envelop vol spanning.
Niks prijs en niks fiets. In plaats daarvan een aanbod van Agis Zorgverzekering, ja heus, Agis zorgverzekering voor een goedkope polis met een goedkope premie. En extra korting kregen we als we onze inkopen doen bij Albert Heijn.
We gingen er eens even bij zitten, simpel als we zijn. Wat heeft in hemelsnaam de Postcodeloterij te maken met een Agis zorgpakket? Hoe ver gaat de marktwerking in de zorg? Gaan de Postcodeloterij en Albert Heijn mee betalen aan mijn zorgpakket? En is de Postcodeloterij niet bedoeld voor betere doelen?
Ik kan in mijn hoofd de Postcodeloterij en een zorgverzekering maar niet bij elkaar krijgen en vroeg dus rond. Niemand kon me vertellen hoe het precies zit en dus keek ik op Internet. En daar vond ik wat ik al wist. Nergens een kritische noot. Dus zijn wij blijkbaar echt niet meer van deze tijd. Ik heb ook een museumjaarkaart!!!!
Niks prijs en niks fiets. In plaats daarvan een aanbod van Agis Zorgverzekering, ja heus, Agis zorgverzekering voor een goedkope polis met een goedkope premie. En extra korting kregen we als we onze inkopen doen bij Albert Heijn.
We gingen er eens even bij zitten, simpel als we zijn. Wat heeft in hemelsnaam de Postcodeloterij te maken met een Agis zorgpakket? Hoe ver gaat de marktwerking in de zorg? Gaan de Postcodeloterij en Albert Heijn mee betalen aan mijn zorgpakket? En is de Postcodeloterij niet bedoeld voor betere doelen?
Ik kan in mijn hoofd de Postcodeloterij en een zorgverzekering maar niet bij elkaar krijgen en vroeg dus rond. Niemand kon me vertellen hoe het precies zit en dus keek ik op Internet. En daar vond ik wat ik al wist. Nergens een kritische noot. Dus zijn wij blijkbaar echt niet meer van deze tijd. Ik heb ook een museumjaarkaart!!!!
Subscribe to:
Posts (Atom)